en zo sluiten we 2016 af

2017…Wat een jaar is het geweest, mensen! 2016 was op zijn zachtst gezegd best een beetje intens. Zullen we het daar gewoon maar bij houden? Er is super veel gebeurd in de wereld, en heel veel dingen waren heftig – en dat duizelt me soms, hoe verdomde actueel mijn boeken zijn. Ik begon de Lentagonserie als een roadtrip en een ontdekkingstocht naar de gevolgen van macht en verslaving, maar ik eindigde met een scherpe aanklacht aan racisme, angstcultuur en haat. Ergens is de ‘echte wereld’ in mijn boeken geslopen, en ergens is ‘write what you fear’ veranderd in ‘write what you know’ en dat is een depressieve noot waarop ik eigenlijk niet wil eindigen, want 2016 is ook een goed jaar geweest.

Het belangrijkstste is natuurlijk dat ik Talent & Kristal heb afgeschreven en aan jullie heb mogen presenteren, en de recensies zijn tot op heden zonder uitzondering allemaal goed. (Whoo! Ik heb het einde niet verpest blijkbaar!) De serie is afgerond – het verhaal is klaar. Ik begin daar nu pas een beetje vrede mee te krijgen, merk ik. Blijkbaar heeft het nogal wat emotionele energie gekost. 🙂

En verder heb ik de eer gehad om Fantastels Verhalenwedstrijd te mogen jureren, wat echt geweldig was. Ik mocht zitting nemen in een panel voor ‘Spannende nieuwe stemmen’ in het fantasy genre, met dank aan de organisatie van het Gala van het Fantastische Boek, en een gaaf panel tijdens X-mas Con. Het concept dat je gevraagd wordt om in publiek te vertellen over wat je doet, als een expert, is bij tijd en wijle nog wel een beetje bizar. Voor mijn reguliere baan als IT consultant doe ik het wel vaker, maar om als schrijver ook zo serieus genomen te worden is toch wel héél erg gaaf.

Daaraan gerelateerd ben ik inmiddels ook voor uitgeverij Zilverspoor/bron bezig als redacteur, op dit moment met twee manuscripten. Dat zorgt er een beetje voor dat ik weinig tijd heb om me op mijn eigen verhalen te focussen, maar dat is niet zo erg. Deze pauze heb ik blijkbaar even nodig. Ik ben 30.000 woorden op weg in de Lentagon prequel, en in het nieuwe jaar ga ik weer knallen.

Dus, wat is het plan voor 2017?

  • De eerste versie van de Lentagon prequel (af)schrijven (releasedatum: april 2018, bij het Zilverspoor label)
  • Weer wat meer korte verhalen schrijven voor mijn plezier (en voor verhalenwedstrijden)!
  • Mijn redactieprojecten tot een goed einde brengen
  • En genieten van de beste baan ter wereld 🙂

Ik wens jullie allemaal alle liefs, heel veel goeds, en een schitterend 2017 ❤

Wat zijn jullie plannen?

hij is af!

13775473_10154205055780211_4805114527504277617_n
proost! Tokaji wijn, een dichtgeklapte laptop, een bak Ben & Jerry’s ijs, en een filmpje aan. Nu mag het!

Ik zie ons nog in de auto zitten, mijn man en ik. Twee jaar geleden. Hij rijdt, ik zit naast hem. We komen terug uit Hoorn, waar we bij familie langs geweest zijn. De A7 is donker, bijna verlaten. We hebben het over mijn boeken. “Weet je,” zegt mijn man nadenkend, “het is eigenlijk jammer dat je niets meer met de Jonge Radicalen gedaan hebt.”

Dat was het eerste zaadje van het idee voor het derde boek in de Lentagon serie. Het zou op die manier een tijdlang sluimeren, totdat ik nu anderhalf jaar geleden een beeld voor me zag van wat nu de eindconfrontatie van het boek is geworden. Tezamen met de realisatie dat ik nog een verhaal miste (het verhaal van Seamon), heeft dat geboorte gegeven aan wat uiteindelijk Talent en Kristal is geworden.

Het is een bizarre tocht geworden om dit verhaal te schrijven, met de dood van mijn uitgever Jos Weijmer en de ontzettende ROTZOOI die de wereld verworden is in het afgelopen jaar. Het is heel angstwekkend om over een terreurbeweging/vrijheidsvechters te schrijven als tegelijkertijd in de echte wereld allemaal aanslagen gepleegd worden. Write what you know, write what you fear, zeggen ze. Ik had het liefste gehad dat het alleen het tweede zou zijn, maar helaas leven we niet in zo’n wereld. En Seamons verhaal moest verteld worden, want uiteindelijk draait de serie om hem – Sirka en Joy zijn vertellers, maar ze zijn verbonden via hem.

Gisteravond heb ik de laatste hand aan de zetproef gelegd en die de deur uit gedaan naar Zilverbron. Morgen gaat Talent en Kristal naar de drukker. Het is nu uit mijn handen. Ik heb gisteren spare ribs besteld en een fles dure Tokaji wijn opengetrokken om het te vieren, maar het kwam nog niet echt binnen. Pas vandaag begint het besef een beetje in te dalen (“Oh mijn God, ik hoef helemaal niet te editen vandaag”)… maar ook toen ik vandaag in de auto naar Hoorn zat, bij mijn zusje op verjaardag. Weer de A7, weer de auto naar Hoorn. Ik had mijn Lentagon playlist aanstaan en hij gaf me “Chasing Cars” van Snow Patrol. If I lay here, if I just lay here, will you lie with me and just forget the world?

Dit liedje toont maar weer hoe oud de originele versie van Stof en Schitteringen is, trouwens – die schreef ik in 2006, met Joy en Seamon in het gras naast de snelweg. Dat zonovergoten moment, waarop Joy verliefd werd. De lyrics brachten dat gevoel van dat moment helemaal terug. Het kwam even hard aan, hoe dat cirkeltje nu rond is. Het verhaal is af.

Het is uit mijn handen, en ik hoop dat jullie ervan genieten. Nog een paar weken, dan is hij uit. Talent en Kristal, het afsluitende deel van de Lentagon serie. 🙂

 

 

het eventseizoen gaat weer beginnen!

dsc_0044
als je weet wat we op deze foto aan het doen zijn, dan ben je net zo’n grote nerd als ik!

Wauw jongens, het lijkt wel alsof de hoeveelheid SF/Fantasy evenementen de afgelopen drie jaar verveelvoudigd is. Natuurlijk helemaal niet erg, want ik ben dol op beurzen. Je ziet zo veel leuke, interessante en waanzinnig verklede mensen en tijdens zo’n dag of weekend kun je even helemaal los gaan in het nerd-zijn. (zie foto)

In het dagelijks leven snappen mensen je vaak niet als je een extreem nerdy grap maakt (zo moest ik ooit op een evenement van werk mijn lachen inhouden omdat het logo van de game Portal gebruikt werd tijdens een powerpoint presentatie over webportalen, en niemand snapte waarom dat grappig was), of een associatie, maar op zo’n beurs ben je tussen gelijkgestemden en dat is zo fijn! En oja, we verkopen en signeren ook nog boeken, hihi.

Dus, welke evenementen kun je me binnenkort vinden?

Ergens daartussen is ook nog de uitreiking van Fantastels Verhalenwedstrijd, dus mijn sociale leven gaat even op een laag pitje vrees ik. Vooral omdat ik tussendoor ook keihard aan het redigeren ben voordat de 2.3 versie van Talent en Kristal naar Zilverbron voor de officiële redactie gaat.

Druk druk druk! 🙂

terugblik op 2015

Goodbye-2015-and-hello-2016-photoHet is die tijd van het jaar weer om terug te kijken op wat het afgelopen jaar allemaal gebracht heeft. En als ik zo spiek naar mijn vergelijkbare blogpost van vorig jaar over dit onderwerp kan ik eigenlijk alleen maar zeggen dat 2015 toch wel een jaar is dat héél anders gelopen is dan ik verwacht had.

Dit is waar ik naar uitkeek om in 2015 te gaan doen:

  1. De release van “Bloed en Scherven” (die op de planning stond voor april 2015)
  2. Het afschrijven van “Vuur en Vergankelijkheid” (het Nanowrimo project van 2014, wat de prequel gaat worden van de Lentagon serie)
  3. …”en dan misschien… héél misschien… heb ik nog een idee voor een verhaal post-“Bloed”. Dat zou de serie geen tweeluik meer maken maar een trilogie, met “Vuur” als een prequel. Maar ik weet nog niet precies of en hoe ik dat vorm moet gaan geven”, zei ik toen. Haha. Hahaha….

Tja. Life is what happens when you’re busy making other plans, zeggen ze wel eens.

  1. “Bloed en Scherven”. Wow, wat een lange en pijnlijke bevalling is dat geworden… Afgelopen lente, luttele weken voor de release van “Bloed”, overleed Jos Weijmer, de eigenaar van de Zilverspoor/Zilverbron uitgeverij heel plotseling. Het was zo plotseling en zo verdrietig dat enige tijd niemand wist wat ze met alles aan moesten. Ik ook niet. De sfeer die er een paar weken later op de Elfia beurs hing was er een van verslagenheid en vastbeslotenheid om Jos’ droom niet te laten verdwijnen.
    Er is binnen de uitgeverij kei- en keihard gewerkt en in juli kwam daar opeens het verlossende woord: JA, de uitgeverij zou doorgaan, nu in de capabele handen van Cocky van Dijk en haar man Barry van Dijk. En de boeken die gepland stonden om uit te komen, zouden alsnog gereleased worden – vóór Castlefest nog.
    Op 24 juli 2015 had ik opeens mijn baby in mijn handen: “Bloed en Scherven”, 274 pagina’s bloed, zweet, en tranen. En op een zonovergoten Castlefest heb ik mijn boek kunnen presenteren, samen met nog zoveel andere prachtige titels die nu toch het levenslicht konden zien.
    De recensies waren allemaal overweldigend positief en overtroffen de verwachtingen die met “Stof en Schitteringen” gezet waren; en het was als een triomf. Zoete, zonovergoten triomf.
  2. Voor “Vuur en Vergankelijkheid”, de prequel van de Lentagon serie, heb ik geen letter op papier gekregeni n 2015. Maar daar had ik goede reden toe. Bovendien gaat dit niet verzuren; dit wordt mijn volgende project. Het verhaal van Iris, Nathan en Dannil staat op de planning voor juni 2017 en speelt zich 70 jaar af voor de Lentagon serie. Qua verhaal is het een heel ander beestje; niet alleen is deze cast in hun interacties en opvattingen compleet anders dan Seamon, Sirka, Joy en Valeria, maar het is ook heel bijzonder om in Delgado en Surral rond te waren in een tijd dat nog niemand een communicator had en computers nog geen standaard waren. Dus dit komt zeker nog!
  3. “…en misschien, héél misschien…” Ik moet echt lachen als ik dit teruglees. Ja. Dus. Over dingen die anders lopen gesproken…
    Dat boek is genaamd “Talent en Kristal”, zal uitkomen in juli 2016  en heeft de afgelopen drie maanden mijn hersenen opgevreten terwijl ik de eerste versie van het verhaal uitschreef. Ik heb nu eventjes pauze terwijl mijn alpha lezers het aan het doorlezen zijn (en dat was hard nodig, de staat van mijn hersenen was vrij treurig na die marathonsessie), maar daarna is het terug aan de arbeid en dan wordt het tijd voor de eerste redactierondes.

Ik vraag me dus ten zeerste af of ik plannen moet gaan maken voor 2016, omdat je toch nooit weet hoe het gaat lopen. Maargoed, misschien is het gewoon leuk om mezelf volgend jaar uit te lachen, so here goes:

  • “Talent en Kristal” afschrijven en een waardig einde van de trilogie maken.
  • “Vuur en Vergankelijkheid” afschrijven en een waardige prequel van de serie maken.
  • Mijn Fantastels jurering netjes afmaken en mooie rapporten schrijven voor de verhalen die ik gelezen heb, zodat de schrijvers er beter van zullen worden.
  • Zelf ook betere schrijver worden!
  • Genieten van het schrijfproces, de beurzen, het contact met lezers, en het leven in het algemeen.

We zijn verder niet ambitieus ofzo. Maar hey, als je niet droomt, dan heb je ook niets om waar te maken.

Fijne feestdagen en een schitterend 2016 gewenst allemaal!

 

 

zeeën van tijd

12341364_10153681131690211_4800519018016878399_nDe afgelopen week was stiekem nog best wel hectisch; ik heb mijn juryrapporten voor Fantastels afgeschreven en daarna mijn ‘first draft’ voor het eerst herlezen. Omdat ik binnen drie maanden die eerste versie op papier geslingerd heb, had ik eigenlijk geen idee hoe coherent het verhaal geworden was. (Ik vreesde het ergste)

Gelukkig viel dat reuze mee! Er zitten echt een aantal scènes in waar ik reteblij mee ben en een paar andere scènes waar ik zoiets had van ‘whoa, hier was ik lekker bezig’ omdat de proza en de dialogen zo mooi vloeiden. Er zijn wel nog dingen waar ik ietwat onzeker over ben, maar daar kan ik nu even niets aan doen: het verhaal ligt nu bij mijn alpha proeflezers.

Dat betekent nu wel dat die deadlines die boven mijn hoofd hingen en dat gevoel van ‘je moet schrijven, je moet lezen’ opeens ongefundeerd zijn. Want mijn eerste ronde van Fantastels is klaar (en heeft gezorgd voor bijna 16000 woorden aan jurycommentaar) en mijn eerste ronde van Lentagon 3 ook. Boem!

…Ik denk dat ik maar eens mijn huis ga opruimen. Een boek ga lezen. Mijn series bij ga kijken. Gisteren ben ik met mijn man en hond naar het strand gegaan en hebben we UFC videos op de bank liggen kijken om ons voor te bereiden op het grote event volgend weekend. Dat kan nu allemaal opeens weer… Ik heb plotseling zeeën van tijd. Ook wel fijn! 😀

nanowrimo dag 19

Het is heel gek. Toen ik begin september ging zitten om voor het einde van het jaar Talent en terreur volledig in de first draft uit te schrijven, wist ik dat het niet gemakkelijk zou worden. Ik had al een hele tijd niets écht nieuws meer geschreven; de afgelopen jaren hebben volledig in het teken gestaan van het herschrijven en redigeren van twee boeken die al jarenlang in eerdere versies hadden bestaan.

Talent en terreur was een idee dat zichzelf (met de subtiliteit van een blikseminslag) aan me presenteerde in de internationale trein tussen Brussel en Den Haag, eind maart dit jaar. Verder was er, behalve wat vage concepten die me wel leuk leken, nog helemaal niets. Dus ja, dat was weer even vanaf het nulpunt beginnen. Weer een first draft schrijven, terwijl hetgeen wat ik de afgelopen jaren gezien heb, vierde versies en vijfde versies na acht redactierondes met Cocky waren.

Dus dan moet je even terug naar de basis en jezelf vertellen dat je het natúúrlijk nog kan. Ja, de proza in die eerste versie is niet fantastisch; maar dat ben ik die het verhaal aan mezelf vertel, die is niet voor jullie. De discrepantie tussen Kelly die tegen zichzelf grotendeels dialogen en setups doet en Kelly die jullie een verhaal vertelt waar ze haar best op heeft gedaan om het zo mooi mogelijk te maken… die is best groot.

fe157e3c07a2fec9ea705900766efabb

De eerste tachtigduizend woorden van het verhaal schrijven, voelde als vechten tegen de bierkaai. Dat proces in dat plaatje boven (ik heb hem al eens eerder gepost) is geen grapje, zo ging het. En toen, ergens afgelopen weekend, toen ik de negentigduizend overschreed en eindelijk mijn einde in zicht had en al die ???SCREAMING?!?!! delen van mijn plot gehad had… toen begonnen dingen eindelijk op hun plaats te vallen. (Beetje jammer dat dat na 90K pas komt, maar liever laat dan nooit.)

Ik heb nu een goed gevoel over wat ik aan het doen ben; dat het verhaal verteld moet worden, en dat de logistieke/motivationele problemen die ik nu in de lijn van het verhaal zie, gemakkelijk opgelost kunnen worden. De ergste heuvel is genomen, nu wordt het een run naar de finish.

En die gaat heftig worden, want de climax van het verhaal is best heftig. Moet ook, als het ’t einde van een trilogie betekent, maar ja, het wordt bikkelen. Maar voor het eerst sinds ik met dit project begonnen ben, kijk ik er echt naar uit. Het gaat niet gemakkelijk worden, maar wel geweldig.

BRING. IT. ON. 😀

Nanowrimo wordcount update: 37K voor nanowrimo, 97K voor het verhaal in totaal. Als het goed is, ga ik de 100K vandaag of morgen halen en dat is toch ook wel weer een triomf. Ik heb ooit al eens, lang geleden, een 125K verhaal geschreven, maar dat was met een pauze van een half jaar ertussen. Ik heb nog nooit in één keer in een marathon sessie 100K in een keer geschreven. Dus hoera 😀

zij die terug zijn van FACTS, groeten u!

En we zijn weer terug van FACTS. Wat een overweldigend event is dat toch; zó veel mensen in een Expo hal, allemaal met een liefde voor het fantastische, voor comics en films, zo velen van hen buitenissig uitgedost… tot aan de sokken en schoenen (of juist niet) aan toe… en soms ook niet. (Ik had een goeie giechel om een jongen die een kartonnen doos over zijn hoofd en rug heengetrokken had waarop ‘NOT SNAKE’ geschreven stond met marker. Ik geloofde hem op zijn woord :D)

We stonden met de Zilverspoor stand twee dagen op de Expo Flanders in Gent. De eerste dag ging de wekker om half vijf ’s morgens… dat was wel even bikkelen hoor. Gauw naar Gent kachelen, de stand opzetten, en vervolgens tot zeven uur ’s avonds socialisen met de FACTS bezoekers. We hebben goede contacten opgedaan en fijn verkocht en gekletst met de bezoekers en elkaar, dus al met al was het een toptijd. Maar toen we eenmaal in de B&B waren op zaterdagavond waren we zo moe dat we niet eens uit eten zijn gegaan, maar gewoon pizza besteld hebben en daarna ons bed ingedoken zijn. Sorry Gent; ik bezoek je nog wel een keertje écht. Op zondag was waren we tot vijf uur bezig, waarna we in record tijd afbraken en toen in de file terug naar Nederland terecht kwamen.

En nu weer terug naar het gewone leven… en hard verder schrijven aan ‘Talent en terreur’, want ik ben zo vaak aan het beloven geweest dat die met Castlefest uitkomt, dat ik mijn deadline natuurlijk wel moet halen!

het gevoel van elfia

“Welkom in Elfia!” roep ik vrolijk tegen een jonkvrouwe die Elfia binnenstapt.
“Dank je wel,” krijg ik terug.
“Voelt goed, hè?”
Ze glimlacht me stralend tegemoet. “Ja joh!”

Hoe beschrijf je een event als Elfia? Dat je naast de ingang staat en met een grote glimlach exotisch en prachtig verklede mensen in Elfia verwelkomt. Dat de nieuw verkozen koning en koningin van Elfia in onze stand komen buurten. Dat er mensen zijn die je boek komen kopen (soms zelfs allebei tegelijk), of je komen vertellen dat je boek zo gaaf was en wanneer komt boek 3 uit? Dat je poseert voor een foto met Goku en omvallend van het lachen samen de kamehameha doet. Dat je een een in het zwart geklede jongeman met zwaard-en-drakenpins op zijn kraag over de grens Elfia in ziet stappen en tegen hem zegt: “Welkom in Elfia, asha’man,” en hij naar je terug grijnst, omdat je snapt wat hij aan het cosplayen is.

Dat je gesprekken voert over boeken, over je favoriete series en personages, dat je discussies hebt over tv-series, en mensen aanmoedigt om te blijven lezen, te blijven dromen, te blijven schrijven. Het is een en al menselijke connectie en ‘wij begrijpen elkaar’ en dat is zo bijzonder. Dat je lacht met je collega’s, lekker bijkletst, geniet.

Ik ben net als altijd compleet afgedraaid na een weekend met zoveel indrukken, maar het is het helemaal waard.
En volgende week FACTS!

mooie plaatjes

Vandaag struikelde ik over een tweetal plaatjes die me erg gelukkig maakten. Ik kan het even niet laten om ze met jullie te delen!

Exhibit A:
Stof & Schitteringen in EgypteStof en Schitteringen is met een lezer meegevlogen naar Egypte! Zo internationaal 😀 Wat een mooi plaatje dit. Dank je wel voor het delen, IJdo! ❤
(ben wel een beetje jaloers op mijn boek. mag ik ook zo’n mooi uitzicht?)

Exhibit B:Bibliotheek Rotterdam

Dit is een screenshot van de bibliotheek van Rotterdam.
Niet alleen is Stof daar uitgeleend (wat natuurlijk altijd goed nieuws is), maar wat mijn hart sneller deed kloppen was de kolom aan de rechterkant ‘Anderen leenden ook’. Het is natuurlijk hartstikke leuk om te zien dat Stof meegaat met lezers van Jasper Polane (hoi!), maar er staat ook James S. A. Corey – The Expanse serie. En dat is alleen maar mijn favoriete SF serie van dit moment. Om dat te zien… om in één adem ‘meegeleend’ te worden met een van mijn favoriete boekenseries… wauw, ja… dat is toch wel een bijzonder gevoel hoor!

wauw, castlefest, wat was je mooi!

Ik kan het niet zo goed in woorden bevatten wat Castlefest met me doet. Ik ben van nature een festivalganger; ik geniet van zonneschijn, muziek, vrijheid en het beeld van genietende mensen. Meestal doe ik dat genieten op muziekfestivals, maar Castlefest heeft de unieke eigenschap dat het mijn liefde voor ‘het festivalgevoel’ verbindt met mijn liefde voor fantasy en boeken.

En dan mocht ik op Castlefest ook nog eens “Bloed en Scherven” presenteren, op een zonovergoten weekend vol heerlijkheid en fantasy. Kan het dan nog beter? Ik heb eindelijk “Bloed” kunnen presenteren aan de lezers; en “Stof” (soms zelfs samen met “Bloed”) kunnen verkopen aan nieuwe lezers. Gezellig gekletst over fantasy en boeken, mijn mond moeten houden over mogelijke spoilers, bijkletsen met mijn lieve collega’s, en alles leek overgoten met een gevoel van triomf – dat ondanks alles dat het ons gelukt is, dat we met Team ZIlver negen nieuwe boeken aan de wereld konden presenteren. Ik weet zeker dat Jos Weijmer het heerlijk had gevonden.

De eerste reacties komen nu binnen en het is spannend en gaaf en doodeng, maar dat hoort er allemaal bij! Dank jullie wel voor de support en een heerlijk weekend!

selfie met de boeken!

lezer Caroline kwam in vol ornaat “Bloed” halen! 😀