schrijfavonturen en wordcount

427407_10150640114930520_791948615_n

Soms helpt het als je van de daken schreeuwt wat je moet gaan doen; als je het immers aan anderen vertelt wat het plan is, dan kunnen zij ernaar informeren… of beter/erger nog, je eraan houden. Dit was voor mij een van de redenen om lezers en mijn uitgever op Elfia te vertellen dat ik per 1 mei aan de slag zou gaan met het (her)schrijven Vuur en Verandering.

Gewoon, om jullie te laten weten dat ik dit echt moet gaan doen, en dat ik soms hulp nodig heb om me eraan te herinneren dat ik ook echt ‘aan de schrijf’ moet gaan.

Dus, vraag je je misschien af: hoe gaat het nu? Nou… best goed! Ik loop nog ietsje achter op mijn doel – dat was om duizend woorden per dag te schrijven – maar het gaat wel goed. Vooral als je je bedenkt dat we nog bezig waren met de redactie van Enkele reis Mars af te ronden en ik de afgelopen week in mijn Peugeotje zo ongeveer het halve land doorkruist heb op weg naar consultancyafspraken bij klanten. Als je dat in gedachten neemt, dan is het niet zo erg dat ik ‘pas’ 10.000 woorden op papier heb staan. Dan is dat eigenlijk best goed. En die (eerste) 10K is toch altijd wel een beetje een mijlpaal, op een vreemde manier. Nu heb ik nog acht van die mijlpalen te gaan, maar da’s prima. De kop is eraf!

Het herschrijven is wel leuk, trouwens. Ik heb een aantal belangrijke personage wijzigingen in het verhaal doorgevoerd, waardoor eigenlijk grotendeels nog steeds hetzelfde gebeurt als in de versie die ik in november uitschreef, alleen het gevoel ervan is compleet anders. Op die manier is het een compleet nieuw verhaal, en alleen maar door een paar nuanceverschillen. Ik merk wel dat ik nu beter met mijn personages overweg kwam, en dat is echt kritiek voor mij als ik aan het schrijven ben. Wereldbouwen en magie en actie en explosies zijn leuk, maar de intrinsieke motivaties van de personages zijn bij mij het hart van het verhaal, dus dat moet wel goed zitten. En dat zit het, volgens mij. Dus op naar de volgende mijlpaal: 20k! 馃榾

(en voel je vrij om me aan het werk te zetten, als je me ziet lanterfanten. Dat mag!)

elfia haarzuilens 2017 en het startschot

Afgelopen weekend was Elfia 2017 en wat hebben we gezwijnd met de weersomstandigheden! Ja, op de zaterdag was het fris als de zon verdween en op zondag stond er een venijnige wind, maar het is zo’n verbetering geweest – I’ll take what I can get! De verkopen waren weer prima, maar ook de gesprekken, de sfeer, de gezelligheid, de mooiverklede mensen… ja, zo’n beurs is ongelofelijk uitputtend want je maakt belachelijk lange dagen, maar het is het zo waard. Mijn Lentagonnetjes hebben allemaal nieuwe huisjes in Nederland (en Belgi毛) gevonden, en ik heb aspirant-schrijvers kunnen aanmoedigen. En zoals altijd is het gewoon zo fijn om met Team Zilver in de stand te staan. Kijk maar 馃榾

 

Boeken, zonneschijn, bellenblaasbellen, en hele grote grijnzen. Good times 馃榾

En een van de dingen die ik aankondigde aan de mensen op het event is dat ik die maandag zou gaan beginnen met schrijven van boek vier. Of boek nul, wat je wil. Mijn plan was om in mei te gaan beginnen met versie drie van Vuur & Verandering, dus dat is wat ik de afgelopen week gedaan heb. Misschien dat ik ietwat afgeleid werd door het bijkijken van mijn tv-series (en man o man, wat ziet American Gods er goed uit, en wat is The Handmaid’s Tale prachtig en perfect deprimerend), en ben ik nog bezig om de laatste hand te leggen aan de redactie van Enkele reis Mars… maar ondanks dat staan de eerste zesduizend woorden en dus het eerste hoofdstuk maar mooi op papier. En da’s al meer dan ik eerst had.

We gaan lekker door!

korte verhalen vs boeken schrijven

Kort-verhaalAls schrijver krijg je vaak de vraag gesteld: wat schrijf je liever, korte verhalen of volledige boeken? Ik las vandaag een blogje van Vanessa Gerrits hierover, en tijdens het panel op de Harland Awards werd die vraag me ook al gesteld. Het is een interessante vraag, en eentje waarbij ik echt even goed moest nadenken om die vraag te beantwoorden.

Verhalen schrijven en boeken schrijven vereisen namelijk een compleet andere techniek; waar een kortverhaal een kop-midden-staart en een conflict+resolutie moet bevatten, een hoofd plotlijn en misschien nog een subje, als je tijd hebt, en je heel economisch moet schrijven om de wereld op te zetten, de lezer te laten geven om te personages en het conflict 贸贸k nog eens op te lossen… is een hele roman hele andere koek. Je hebt meer de tijd om de wereld en de personages te beschrijven, ze ontwikkelingen te laten doormaken, maar je hebt ook te maken met uitgedieptere conflicten, consequenties, meerdere plotlijnen die je al dan niet met elkaar moet vervlechten, gedetailleerdere uitwerkingen… ja, het is toch echt een heel ander beestje. Eigenlijk bestaat een boek uit een aantal verhalen, die samen de grotere narrative maken.

Maar de grap is eigenlijk dat in de basis het allemaal niet zo veel uitmaakt. Je moet een verhaal vertellen, en dat verhaal moet kl贸ppen. Het is de uitvoering die het verschil maakt, niet het schrijven zelf. Want je moet sowieso altijd een goed conflict neerzetten, een bevredigende resolutie (ofwel emotioneel, ofwel logistiek/plotmatig, het liefste allebei), mooie ronde personages schetsen, een ontwikkeling neerzetten, en gewoon ervoor zorgen dat je de lezer vervoert met jouw verhaal. In essentie zijn de tools die je toepast om een goed verhaal te vertellen, nog steeds hetzelfde.

Het is een beetje het verschil tussen een sprintje trekken of een marathon rennen. In beide gevallen ben je aan het rennen, maar de manier waarop verschilt nogal. De hardloper zal vast een voorkeur hebben, maar ik als schrijver heb dat eigenlijk niet echt. Het hangt van het verhaal af, in mijn geval.

Ik heb eens in de zoveel tijd een idee wat ik gaaf vind en dat ik uit wil schrijven. (Niet zo vaak als ik zou willen – hoe doen sommige mensen dat, plotidee毛n uitbraken alsof het niets is?! Ik heb misschien twee/drie interessante idee毛n per jaar)

Instinctief weet ik dan al wat de vorm gaat worden van dat verhaal: of het een boek of een korter verhaal wordt, is eigenlijk nooit een vraag. Die realisatie komt mee met het idee. En beide vormen hebben hun voordelen, maar het verhaal vraagt bij mij ook om een bepaalde vorm.

Het is soms fijn om er binnen een avond, of een week tijd, een verhaal uit te knallen. Dan moet je iets van het hart, of ik wil iets beschrijven, en dan ben je gauw klaar. Nog een beetje redigeren, straktrekken, nuanceren en verduidelijken… fini! Ik vind dat persoonlijk heel prettig, ik hou wel van een vluggertje 馃槈

Maar een boek schrijven, de commitment, het je compleet kunnen onderdompelen in een wereld, de personages, het plot, en oh hoe het allemaal straks kl贸pt en heb je d铆e foreshadowing gezien, en d谩t stuk dialoog, en het einde brengt alles samen en je zit in de auto te janken als je nadenkt over de personage-ontwikkeling en wat je je arme baby’s aandoet… dat is iets heel, heel bijzonders. Op een roman kan ik helemaal stukgaan, juist omdat die hartsverbintenis in dat lange schrijfproces zoveel intenser is. En dat is soms verschrikkelijk, maar meestal is dat juist fantastisch.

(Hm, misschien werkt de metafoor van een one night stand vs een lange relatie hier nog beter dan een sprintje vs een marathon.)

Dat gezegd hebbende, denk ik dat er nog een zuster verhaal aan zit te komen voor ‘Extracurriculaire activiteiten‘. Want soms als je romans schrijft, dan heb je een paar korte verhalen nodig om van te voren of tijdens het schrijfproces de wereld te verder te kunnen verkennen. Tenminste, ik wel.

En zo blijven we bezig 馃檪

bloedengel, van rosalynd randolph

Een van de redenen waarom ik in de maanden februari en maart zo stil ben geweest, is omdat ik druk bezig geweest ben met het redigeren van twee romans – niet mijn eigen boeken, maar twee andere prachtboeken. Een van de twee is nog in wording (releasedatum is in mei), maar de ander – die ik hier bij deze met gepaste trots aan jullie presenteer – ziet op Elfia Haarzuilens het levenslicht.

Dat is Bloedengel, het nieuwe boek van Rosalynd Randolph. Tijdens een fantastische samenwerking heb ik Rosalynd mogen helpen om de laatste puntjes op de i te zetten wat betreft haar verhaal. Om heel eerlijk te zijn: ze had me weinig nodig, wat een klasseverhaal heeft ze geschreven! Ik hoefde maar een paar kleine nuances te suggereren, veel meer had ze niet nodig.

Rosalynd is een geweldig auteur die ik al persoonlijk kende omdat ze, naast dat ze een Zilvercollega is, jurylid is bij Fantastels (en twee super schattige hondjes heeft die ze soms meeneemt naar beurzen), maar haar oudere werk had ik nog niet gelezen. In haar nieuwe boek Bloedengel weet ze een urban fantasy setting te cre毛rendie z贸 dicht bij de onze ligt, dat ik het moeilijk vind om het fantasy te noemen. Er bestaan toch succubi, demonen en engelen? Wat? Zo werkt het toch, om je ziel aan de duivel te verkopen? Het verhaal leest meer als een superspannende thriller, met zulk realistisch geschreven fantasy elementen, dat ik het eigenlijk moeilijk zou vinden om hem te typeren als fantasy. Ondanks dat het dat gewoon 铆s. (Ik ben niet zo goed met genres, zoals je al gemerkt had).

De personages zijn levendig, rijk, sarcastisch en tragisch en begrijpelijk tegelijkertijd. En leg daar de demonische en hemelse krachtmetingen nog bovenop, een proza dat leest als een trein, en je hebt een ontzettend goed boek in handen. Een echte page-turner. (Serieus, ik heb de eerste versie van dit verhaal al tijdens een vijf-uur-durende vliegreis van Gran Canaria naar Schiphol in 茅茅n ruk uitgelezen, en dat was voor de redactie plaatsvond!)

Ik kan dit boek iedereen aanraden die houdt van spannende verhalen en die een powerstruggle tussen de hemel en de hel niet te versmaden vindt. Ik ben er zo eentje, jij ook? Haal dan Bloedengel op Elfia, en bedank me later maar. 馃槈

bloedengel

vuur en verandering

download!Afgelopen Comic Con zat ik me op te vreten. Ik was z贸 dichtbij het vinden van een titel voor de prequel van de Lentagontrilogie, die het heel erg verdiende om een betere titel te krijgen dan ‘De Lentagon prequel’, maar het lag op het puntje van mijn tong en ik kon gewoon de juiste woorden niet vinden om de thema’s in het verhaal te omvatten.

De prequel van de Lentagon serie wordt een heel ander boek dan de andere Lentagon boeken. Waar die vol staan van cynisme, angst en juist vergankelijkheid, speelt dit boek zich zo’n zeventig jaar eerder af, in de technologische boom. Zoals wij de dot-com boom hadden, en de renaissance, is dit het verhaal waarin alles mogelijk lijkt. We staan op de vooravond van doorbraken, alles lijkt mogelijk. De wereld staat op de punt van een intense transformatie, dit is waar alles begint… dat gevoel gaat doorzingen in het hele verhaal. Maar hoe omvat je dat in de titel?

Nou, zo dus. De titel van de Lentagon prequel gaat ‘Vuur & verandering’ worden. Het kostte even, maar dit wordt ‘em. Hoera! Nu heb ik een naam om aan te refereren als ik erover vertel, erg fijn. En dat gaat binnenkort meer worden, want ik ga vanaf mei (als het wat rustiger wordt qua redactiewerkzaamheden voor Zilverspoort) weer schrijven. Het gaat beginnen! 馃榾

Dus om dat te vieren, omdat het Pasen is, en gewoon omdat het kan, wil ik bij deze een kortverhaal met jullie delen. Het is zo’n beetje de prequel van de prequel…. zo’n 95 jaar v贸贸r de start van Stof & Schitteringen, en het is een kijkje in het vreemde talentgebaseerde caste-systeem van Jediah. En het is de origin-story van Stefan, een van de hoofdpersonen in het verhaal.

Interesse? HIER kun je hem vinden. En natuurlijk ook op de Downloads pagina.

Veel leesplezier!

fantastels verhalenwedstrijd 2016

IMG_20170402_150950Afgelopen weekend was Fantastels Verhalenwedstrijd 2016. Zoals jullie wel weten, ben ik een soort van ambassadeur voor de wedstrijd: na vier top 10 noteringen (en een winst) heb ik vorig jaar als jurylid mogen fungeren, wat ik echt heel erg leuk vond om te doen. Ik miste echter het schrijven en meedoen, dus voor 2016 ben ik weer in mijn metaforische pen geklommen en heb ik een verhaal ingezonden.

‘Uitgangen’ vond ik persoonlijk een van mijn beste werken – rauw, edgy, en een tikkeltje controversieel wat betreft het einde. De laatste duizend woorden heb ik geprobeerd om zowel beklemmend als tamelijk afschuwelijk neer te zetten. In tegenstelling tot andere jaren vond ik dit verhaal niet alleen op het moment van inzenden leuk, maar zelfs zo vlak voor de uitreiking. Ik had goede hoop!

Zal je net zien natuurlijk dat je op de rand van de tweede ronde struikelt. Het verhaal werd 28e. Waar het ene jurylid ermee wegliep (dank je wel voor je lovende woorden, Roos), vond het andere jurylid het einde te open, te depressief (boeh, Django, boeh!). En zo struikel je net in het peloton. Zo verdomde jammer. Ik baal er een beetje van, want dit verhaal is een van mijn favorieten.

Maarja, zo kan het verkeren natuurlijk. Ieder jaar daag ik mezelf uit om iets te schrijven dat origineel is, fris, experimenteel, en vooral ook iets wat ik nog nooit eerder gedaan heb. Juist omdat ik crazy shit in mijn verhalen doe, is daar altijd de mogelijkheid dat daar in de voorronde niet positief op gereageerd wordt. En aangezien je in de eerste ronde maar twee juryleden hebt die je verhaal beoordelen, is de kans aanzienlijk dat het niet lukt. In voorgaande jaren heb ik mazzel gehad… dit jaar duidelijk niet. Heel jammer.

Gelukkig was het wel nog steeds een hele leuke dag. Mijn vriendin Wendy Torenvliet schopte het met haar verhaal ‘Donkere Wolken’ namelijk maarliefst tot de 5e (!!) plaats (dus ik mag weer een I told you so zeggen, en wat trots putten uit het feit dat ik dit verhaal heb mogen redigeren, proeflezen en aanmoedigen), en ik mocht een praatje houden op het podium over hoe je een verhalenwedstrijd wint en wat het met je doet, en de dag was weer prima geregeld natuurlijk! Gefeliciteerd aan alle winnaars, het is jullie gegund!!

Fantastels is niets dan integriteit, enthousiasme, aanmoediging voor schrijvers en passie voor het vak. Een juweeltje voor het fantasygenre, en ik hoop dat het nog vele jaren blijft bestaan. In ieder geval volgend jaar nog, want ik plan natuurlijk revanche.

En ‘Uitgangen’? Nou, ik hoor dat Edge.Zero nog coole verhalen zoekt…

het begint weer te jeuken

Man, wat ben ik lang stil geweest. Sorry! Het heeft wel een reden hoor, het schrijven heeft bij mij ook een lange tijd stil gelegen. Ik ben wel druk geweest met het redigeren en proeflezen van andere (hele gave) boeken, maar daar kan ik eigenlijk niet zo veel over melden, behalve dat het heel erg leuk en intens is om te doen.

Maar eindelijk, de afgelopen weken begint het weer te jeuken. Ik heb de Lentagon prequel in november laten liggen omdat het niet lekker voelde. Ondanks dat ik heel enthousiast ben over mijn centrale conflict, was ik niet blij met mijn personages, en als een character-driven schrijver is dat zo ongeveer het belangrijkste wat een verhaal heeft. Dus ik vrees dat die 30K die ik geschreven heb in november weer linea recta het raam uit kan (….zucht….). Het goede nieuws is echter dat wat ik in de plaats hiervoor bedacht heb, me veel beter ligt. Ik ben zo blij met deze personages dat ik zin heb om er kleine verhalen over te schrijven – dingen uit hun leven die het verhaal niet gaan halen, maar die te leuk zijn om niet over na te denken. Ik ben weer aan het character builden! Hoera! 馃榾

Trouwens, hadden jullie meegekregen dat Talent en Kristal een van de boeken is die is genomineerd voor de Bastaard Award? Meer informatie vind je hier – en hier kun je ook stemmen. Als niet voor mij, dan wel een voor de andere geweldige boeken op de shortlist.

En als klap op de vuurpijl zijn mijn man en ik vandaag naar de Mineralenbeurs in Rijswijk geweest en heb ik een nieuwe Lentagon voor mezelf gekocht. Een kleintje maar, want die dingen zijn bepaald niet goedkoop. Misschien maar beter ook 馃槈

16665588_10154864430095211_6717044396195312126_o

 

Elins keuze

De afgelopen weken heb ik erg weinig geschreven – noch op mijn blog, noch aan mijn gewone schrijfwerk. Behalve dat ik lichamelijk een beetje aan mijn tax zat (en nu dus prompt een waanzinnige verkoudheid voor de kiezen heb gekregen, hoera voor lage weerstanden), ben ik ook heel druk geweest met een nieuw avontuur: redigeren.

Ik heb de eer gehad om het tweede boek van Gaby Raaijmakers te mogen redigeren, Elins Keuze. Een spannend verhaal, vol intrige, omgaan met macht, keuzes, magie en verraad, voor de liefhebbers van high fantasy. Je moet het voorgaande boek, Branna’s Offer, wel gelezen hebben, maar da’s absoluut geen straf. Gaby schept mooie werelden, vol rijke details en interessante concepten, en bevolkt ze met sympathieke personages die moeten omgaan met heftige dillemma’s.

In het verleden heb ik veel proefgelezen voor andere mensen (o.a. Corina Onderstijn, Cocky van Dijk en J. Sharpe), maar dit was mijn eerste uitstapje als daadwerkelijke redacteur. Dat was best heel spannend, een heel gaaf (leer)traject voor ik denk zowel Gaby als mijzelf, en ik hoop dat ik het goed gedaan heb.

Elins Keuze is in ieder geval een supermooi boek geworden (serieus, die KAFT alleen al! hij past z贸 mooi!) en het verhaal is zeker de moeite waard. Hij komt begin februari uit, maar je kan hem alvast voorbestellen op de Zilverbron website. Aanrader, jongens! 馃檪

15972353_1257029534390095_2334297645587664441_o

en zo sluiten we 2016 af

2017…Wat een jaar is het geweest, mensen! 2016 was op zijn zachtst gezegd best een beetje intens. Zullen we het daar gewoon maar bij houden? Er is super veel gebeurd in de wereld, en heel veel dingen waren heftig – en dat duizelt me soms, hoe verdomde actueel mijn boeken zijn. Ik begon de Lentagonserie als een roadtrip en een ontdekkingstocht naar de gevolgen van macht en verslaving, maar ik eindigde met een scherpe aanklacht aan racisme, angstcultuur en haat. Ergens is de ‘echte wereld’ in mijn boeken geslopen, en ergens is ‘write what you fear’ veranderd in ‘write what you know’ en dat is een depressieve noot waarop ik eigenlijk niet wil eindigen, want 2016 is ook een goed jaar geweest.

Het belangrijkstste is natuurlijk dat ik Talent & Kristal heb afgeschreven en aan jullie heb mogen presenteren, en de recensies zijn tot op heden zonder uitzondering allemaal goed. (Whoo! Ik heb het einde niet verpest blijkbaar!) De serie is afgerond – het verhaal is klaar. Ik begin daar nu pas een beetje vrede mee te krijgen, merk ik. Blijkbaar heeft het nogal wat emotionele energie gekost. 馃檪

En verder heb ik de eer gehad om Fantastels Verhalenwedstrijd te mogen jureren, wat echt geweldig was. Ik mocht zitting nemen in een panel voor ‘Spannende nieuwe stemmen’ in het fantasy genre, met dank aan de organisatie van het Gala van het Fantastische Boek, en een gaaf panel tijdens X-mas Con. Het concept dat je gevraagd wordt om in publiek te vertellen over wat je doet, als een expert, is bij tijd en wijle nog wel een beetje bizar. Voor mijn reguliere baan als IT consultant doe ik het wel vaker, maar om als schrijver ook zo serieus genomen te worden is toch wel h茅茅l erg gaaf.

Daaraan gerelateerd ben ik inmiddels ook voor uitgeverij Zilverspoor/bron bezig als redacteur, op dit moment met twee manuscripten. Dat zorgt er een beetje voor dat ik weinig tijd heb om me op mijn eigen verhalen te focussen, maar dat is niet zo erg. Deze pauze heb ik blijkbaar even nodig. Ik ben 30.000 woorden op weg in de Lentagon prequel, en in het nieuwe jaar ga ik weer knallen.

Dus, wat is het plan voor 2017?

  • De eerste versie van de Lentagon prequel (af)schrijven (releasedatum: april 2018, bij het Zilverspoor label)
  • Weer wat meer korte verhalen schrijven voor mijn plezier (en voor verhalenwedstrijden)!
  • Mijn redactieprojecten tot een goed einde brengen
  • En genieten van de beste baan ter wereld 馃檪

Ik wens jullie allemaal alle liefs, heel veel goeds, en een schitterend 2017 鉂

Wat zijn jullie plannen?

over rebound personages en hechtingsproblemen

Afgelopen weekend stond ik op Retro-Con met mijn lieve collega schrijvers. Uiteraard hadden we de tijd om tussen de boekenverkoop en het signeren door de tijd om lekker met elkaar bij te kletsen. Joris vertelde dat hij super lekker gaat met het schrijven van zijn nieuwe boek (goed man, ik kijk er al naar uit om hem te lezen!), maar ik moest toegeven dat het bij mij niet zo lekker gaat als ik wilde.

Even uitgaande dat de reguliere redenen (ik heb het super druk op mijn werk, en ik ben daarnaast ook nog druk bezig met mijn eerste offici毛le redactie job van het tweede boek van Gaby Raaymakers, Elins Keuze – wat wordt hij leuk!), dan is er eigenlijk ook nog iets anders wat me een beetje dwars zit, en dat is dat ik mijn draai niet kan vinden met mijn nieuwe personages. Ze zijn nieuw, ik ken ze nog niet goed genoeg, ze zijn een stuk introverter dan mijn vorige cast, en ik heb echt moeite om ze aan het praten te krijgen. Ik mis mijn vorige cast een beetje, die ik blind in een situatie kon neerzetten en die reageerden, praatten en dachten zonder enig filter richting mij als schrijver. Die connectie was zo sterk en intens dat ik me nooit zorgen hoefde te maken over wat de personages zouden doen. Die babbelden wel met me. Het is alsof deze mensen – lief en leuk als ze zijn – dat nog niet doen.

“Oh,” reageerde Joris op mijn uitleg, “dus eigenlijk zijn dit een beetje rebound personages!”

En dat is het precies. Het is een beetje alsof je vorige relatie be毛indigd is en je al een nieuwe relatie gestart bent, maar je nog niet helemaal over je vorige liefde heen bent. Stiekem is de relatie met de nieuwe persoon waarmee je bent toch wat moeizamer, er is nog geen vertrouwen, je moet elkaar nog ontdekken — en diep van binnen blijf je toch vergelijken met de vorige persoon.

Tel daar nog eens mee op dat ik mezelf op het moment midden in de fase van het woordenaantal zit dat ik meestal een gezonde weerzin voor mijn verhaal heb (dat wordt meestal na 35000 woorden beter, en ik zit nu op de 30K), en je hebt een mooi recept voor het stroef verlopen van mijn schrijfproces. Tja. Nanowrimo is hem dit jaar dus niet geworden. Het is wel goed geweest voor 30K aan woorden die ik daarvoor niet had, dus ik ben niet ontevreden, het is nog steeds een mooie output, maar die 50 is helaas onmogelijk… voor het eerst in 15 jaar. Bleh.

DSC_1568.JPG
de post-it methode! ziehier een overzicht van het plot van boek 4, hopelijk niet precies leesbaar want hij staat vol met spoilers 馃槈

Maar, ogen op de horizon, wat gaan we er aan doen?

  1. Even het verhaal laten rusten, het dan van begin tot einde in 1x doorlezen
  2. Een band opbouwen met mijn nieuwe personages – lekker gaan zitten met character sheets, desnoods wat fluff schrijven om ze beter te leren kennen
  3. Dan SCHRIJVEN! Het doel is om mezelf langs die 35K en verder persen – ik heb vorige week geoutlined met de post-it methode, en dat hielp al heel erg. Ik heb 8 hoofdstukken gehad, ongeveer nog 17 te gaan, en ik weet nu wat er in ieder hoofdstuk moet gebeuren.

Met kaders, een leuke cast met personages, en een supergaaf plot zou het straks helemaal goed moeten komen. Maar eerst even rustig aan doen. Kwaliteit kost soms een beetje tijd!