Uitslag winactie & camp nanowrimo

DSC_2259
het beste aan de zomer: lekker in de tuin schrijven!

Zo, de maand juli is weer voorbij. Wat is hij omgevlogen! Het was een drukke maand; zo met camp nanowrimo en de Edge Zero jurering. In de laatste heb ik me flink verkeken, vrees ik, dat is een stuk meer werk dan ik gedacht had (ik lees nu in een paar weken tijd anderhalf keer zo veel verhalen als ik voor Fantastels gelezen heb), dus dat is nog even aanpoten.

Gelukkig is het me wel gelukt om te schrijven. Niet zo veel als ik hoopte – uiteindelijk ben ik voor de maand juli op 15000 woorden ge毛indigd, maar het zijn wel goede woorden geweest. Ik heb tijd doorgebracht met mijn antagonist, ik heb heerlijk gechilld met mijn andere personages, en het plot begint nu echt te lopen. Het lijkt alsof die rottige 30K hobbel nu echt wel genomen is, en daar deed ik het voor. We gaan nu in een hogere versnelling, waar het spannend gaat worden, dus dan wordt het sowieso leuker. Vuur en verandering staat nu op 45000 woorden – ik denk dat we ongeveer halverwege zijn! 馃榾

Nou en dan verder nog, over de winactie: bedankt voor alle lieve reacties en felicitaties, mensen. Het was even moeilijk kiezen, maar ik ben tot een beslissing gekomen… ik wil Kirsten Groot graag feliciteren, want zij heeft mijn verjaardag winactie gewonnen. Ik stuur je een berichtje op Facebook, dan gaan we even afstemmen hoe Stof en Schitteringen bij je terecht gaan komen.

Voor degenen die toch nog nieuwsgierig zijn naar mijn boeken – aankomend weekend ben ik tijdens het leukste event van Nederland – Castlefest dus – het hele weekend te vinden in de stand van Zilverspoor/Zilverbron, dus kom vooral even langs voor een praatje… of om mijn boeken te bekijken. Vind ik gezellig!

Advertenties

WINACTIE: ik ben jarig, dus je kan winnen!

Het is 28 juli, de mooiste dag van het jaar (nouja, ondanks de regenbuien). Serieus, dat is wetenschappelijk bewezen (CHECK!). Om dat te vieren, net zoals vorig jaar, wil ik graag een van mijn boeken van de Lentagon trilogie verloten onder de commenters hier.

Je mag zelf kiezen of je Boek 1 (Stof en Schitteringen), boek 2 (Bloed en Scherven), of boek 3 (Talent en Kristal) wil hebben – dat hangt er een beetje vanaf hoe ver je al in de serie bent en of je de voorgaande delen al gelezen heb. Ik zal hem zelfs voor je signeren, met extra verjaardagsliefde!

Alles wat jij hoeft te doen is 1) me een fijne verjaardag wensen, en 2) vertellen waarom je dit boek graag zou willen lezen. (meer informatie over de boeken vind je op de website van mijn uitgever, of hier.) Maak er iets moois van, laat het uit je tenen komen. De leukste reactie krijgt van mij het Lentagon boek naar keuze.

Veel plezier, en drink er eentje van mij vandaag! xx

camp nanowrimo update

IMG_0029
Kelly anno 2004 (duidelijk nog een baby hier), op een camping in Valkenburg – schrijvend, omdat laptops meeleuren naar een tentencamping niet zo’n goed idee is. Maarja, wat moet je dan als je een goed verhaal idee hebt? Juist ja… notitieboekjes. Niet zo praktisch, dus! Het is een goed ding dat Camp Nano virtueel kamperen behelst… 馃槈

We zijn op dag 10 van Camp Nanowrimo. Ik zit in een virtuele ‘cabin’ met gezellige schrijfvriendinnetjes (en een schrijfvriend), en ik ben lekker aan het schrijven. Het gaat nog niet zo hard als ik zou willen, maar we zijn inmiddels bijna 8000 woorden verder (totale wordcount op het moment: 38K), en ik ben alweer lekker van mijn plot aan het afwijken en interessante details aan het bedenken die mijn verhaal verder tillen dan alleen een outline die uitgewerkt wordt.

Dat je dan gepland had dat Iris en Stefan een relatie zouden aangaan die niet bepaald over rozen ging door een valse start aan het begin – en dat ze vervolgens allebei smoorverliefd zijn en er geen speld tussen te krijgen is. Of dat ze de kristalmijn ingaan om kristal te halen en ze vervolgens gaan sightsee’en en de prachtigste dingen ontdekken. En Danira, die een wel ontzettend leuke manier heeft om niet te erg be茂nvloed te worden door het kristal. Zulk soort dingen maken me domweg gewoon gelukkig; dit is waarom schrijven leuk is. Soms is schrijven het equivalent van kiezen trekken, maar soms is het ook het ontdekken van een wereld die misschien al ergens diep in je onderbewuste bestond, met al die sprankelende details en wereldbouw en persoonlijkheden. Dit is waarom ik het doe.

Help me hieraan herinneren als ik straks hopeloos in de knoei zit, alsjeblieft! 馃槈

camp nanowrimo

camp1Laten we meteen maar even met de deur in huis vallen: 30.000 woorden. Op dat wordcount bevindt Vuur en Verandering zich nu. Gaat best lekker, zou je zeggen, toch? Natuurlijk had ik al op het dubbele willen zitten, mijn doel was 1000 woorden per dag, maar voor wat het waard is, ben ik niet heel erg ontevreden. Ik ben ook op het punt aanbeland waar ik vorige keer stopte, dus vanaf nu ben ik niet meer aan het omgooien en herschrijven, maar vanaf nu komt er allemaal nieuw materiaal.

Dus, om een stok achter de schrijfdeur te houden, heb ik mezelf aangemeld voor Camp Nanowrimo. Even een mini-Nanowrimo om mezelf aan het produceren te krijgen en houden. Er zijn tenslotte deadlines te halen en ik wil dit verhaal nu 茅cht een keer op papier schrijven. (De climax van dit verhaal wordt echt a-ma-zing en ik kan niet wachten tot ik die scenes uit kan schrijven!)

Ik heb net zoals de vorige twee maanden mijn wordcount op 30K gezet. Moet eigenlijk 31K zijn, aangezien juli 30 dagen heeft, maar ach. 馃槈 Mijn man gaat een weekje de deur uit, die gaat naar zijn ouders in Oostenrijk, dus ik heb het huis alleen. Om de eenzaamheid te verlichten, ga ik dan gewoon schrijven, is mijn doel. Bovendien heb ik een schrijfdagje met mijn vriendin Wendy ingepland, dus hopelijk kunnen we dan ook wat meters maken. Of ik kan een begin maken met dat korte verhaal idee dat ik al jaren in mijn hoofd heb zitten…. hmm…

Maar eerst: terug naar de slushpile van Edge-Zero. Er zijn verhalen die beoordeeld moeten worden!

schrijfavonturen en wordcount

427407_10150640114930520_791948615_n

Soms helpt het als je van de daken schreeuwt wat je moet gaan doen; als je het immers aan anderen vertelt wat het plan is, dan kunnen zij ernaar informeren… of beter/erger nog, je eraan houden. Dit was voor mij een van de redenen om lezers en mijn uitgever op Elfia te vertellen dat ik per 1 mei aan de slag zou gaan met het (her)schrijven Vuur en Verandering.

Gewoon, om jullie te laten weten dat ik dit echt moet gaan doen, en dat ik soms hulp nodig heb om me eraan te herinneren dat ik ook echt ‘aan de schrijf’ moet gaan.

Dus, vraag je je misschien af: hoe gaat het nu? Nou… best goed! Ik loop nog ietsje achter op mijn doel – dat was om duizend woorden per dag te schrijven – maar het gaat wel goed. Vooral als je je bedenkt dat we nog bezig waren met de redactie van Enkele reis Mars af te ronden en ik de afgelopen week in mijn Peugeotje zo ongeveer het halve land doorkruist heb op weg naar consultancyafspraken bij klanten. Als je dat in gedachten neemt, dan is het niet zo erg dat ik ‘pas’ 10.000 woorden op papier heb staan. Dan is dat eigenlijk best goed. En die (eerste) 10K is toch altijd wel een beetje een mijlpaal, op een vreemde manier. Nu heb ik nog acht van die mijlpalen te gaan, maar da’s prima. De kop is eraf!

Het herschrijven is wel leuk, trouwens. Ik heb een aantal belangrijke personage wijzigingen in het verhaal doorgevoerd, waardoor eigenlijk grotendeels nog steeds hetzelfde gebeurt als in de versie die ik in november uitschreef, alleen het gevoel ervan is compleet anders. Op die manier is het een compleet nieuw verhaal, en alleen maar door een paar nuanceverschillen. Ik merk wel dat ik nu beter met mijn personages overweg kwam, en dat is echt kritiek voor mij als ik aan het schrijven ben. Wereldbouwen en magie en actie en explosies zijn leuk, maar de intrinsieke motivaties van de personages zijn bij mij het hart van het verhaal, dus dat moet wel goed zitten. En dat zit het, volgens mij. Dus op naar de volgende mijlpaal: 20k! 馃榾

(en voel je vrij om me aan het werk te zetten, als je me ziet lanterfanten. Dat mag!)

elfia haarzuilens 2017 en het startschot

Afgelopen weekend was Elfia 2017 en wat hebben we gezwijnd met de weersomstandigheden! Ja, op de zaterdag was het fris als de zon verdween en op zondag stond er een venijnige wind, maar het is zo’n verbetering geweest – I’ll take what I can get! De verkopen waren weer prima, maar ook de gesprekken, de sfeer, de gezelligheid, de mooiverklede mensen… ja, zo’n beurs is ongelofelijk uitputtend want je maakt belachelijk lange dagen, maar het is het zo waard. Mijn Lentagonnetjes hebben allemaal nieuwe huisjes in Nederland (en Belgi毛) gevonden, en ik heb aspirant-schrijvers kunnen aanmoedigen. En zoals altijd is het gewoon zo fijn om met Team Zilver in de stand te staan. Kijk maar 馃榾

 

Boeken, zonneschijn, bellenblaasbellen, en hele grote grijnzen. Good times 馃榾

En een van de dingen die ik aankondigde aan de mensen op het event is dat ik die maandag zou gaan beginnen met schrijven van boek vier. Of boek nul, wat je wil. Mijn plan was om in mei te gaan beginnen met versie drie van Vuur & Verandering, dus dat is wat ik de afgelopen week gedaan heb. Misschien dat ik ietwat afgeleid werd door het bijkijken van mijn tv-series (en man o man, wat ziet American Gods er goed uit, en wat is The Handmaid’s Tale prachtig en perfect deprimerend), en ben ik nog bezig om de laatste hand te leggen aan de redactie van Enkele reis Mars… maar ondanks dat staan de eerste zesduizend woorden en dus het eerste hoofdstuk maar mooi op papier. En da’s al meer dan ik eerst had.

We gaan lekker door!

korte verhalen vs boeken schrijven

Kort-verhaalAls schrijver krijg je vaak de vraag gesteld: wat schrijf je liever, korte verhalen of volledige boeken? Ik las vandaag een blogje van Vanessa Gerrits hierover, en tijdens het panel op de Harland Awards werd die vraag me ook al gesteld. Het is een interessante vraag, en eentje waarbij ik echt even goed moest nadenken om die vraag te beantwoorden.

Verhalen schrijven en boeken schrijven vereisen namelijk een compleet andere techniek; waar een kortverhaal een kop-midden-staart en een conflict+resolutie moet bevatten, een hoofd plotlijn en misschien nog een subje, als je tijd hebt, en je heel economisch moet schrijven om de wereld op te zetten, de lezer te laten geven om te personages en het conflict 贸贸k nog eens op te lossen… is een hele roman hele andere koek. Je hebt meer de tijd om de wereld en de personages te beschrijven, ze ontwikkelingen te laten doormaken, maar je hebt ook te maken met uitgedieptere conflicten, consequenties, meerdere plotlijnen die je al dan niet met elkaar moet vervlechten, gedetailleerdere uitwerkingen… ja, het is toch echt een heel ander beestje. Eigenlijk bestaat een boek uit een aantal verhalen, die samen de grotere narrative maken.

Maar de grap is eigenlijk dat in de basis het allemaal niet zo veel uitmaakt. Je moet een verhaal vertellen, en dat verhaal moet kl贸ppen. Het is de uitvoering die het verschil maakt, niet het schrijven zelf. Want je moet sowieso altijd een goed conflict neerzetten, een bevredigende resolutie (ofwel emotioneel, ofwel logistiek/plotmatig, het liefste allebei), mooie ronde personages schetsen, een ontwikkeling neerzetten, en gewoon ervoor zorgen dat je de lezer vervoert met jouw verhaal. In essentie zijn de tools die je toepast om een goed verhaal te vertellen, nog steeds hetzelfde.

Het is een beetje het verschil tussen een sprintje trekken of een marathon rennen. In beide gevallen ben je aan het rennen, maar de manier waarop verschilt nogal. De hardloper zal vast een voorkeur hebben, maar ik als schrijver heb dat eigenlijk niet echt. Het hangt van het verhaal af, in mijn geval.

Ik heb eens in de zoveel tijd een idee wat ik gaaf vind en dat ik uit wil schrijven. (Niet zo vaak als ik zou willen – hoe doen sommige mensen dat, plotidee毛n uitbraken alsof het niets is?! Ik heb misschien twee/drie interessante idee毛n per jaar)

Instinctief weet ik dan al wat de vorm gaat worden van dat verhaal: of het een boek of een korter verhaal wordt, is eigenlijk nooit een vraag. Die realisatie komt mee met het idee. En beide vormen hebben hun voordelen, maar het verhaal vraagt bij mij ook om een bepaalde vorm.

Het is soms fijn om er binnen een avond, of een week tijd, een verhaal uit te knallen. Dan moet je iets van het hart, of ik wil iets beschrijven, en dan ben je gauw klaar. Nog een beetje redigeren, straktrekken, nuanceren en verduidelijken… fini! Ik vind dat persoonlijk heel prettig, ik hou wel van een vluggertje 馃槈

Maar een boek schrijven, de commitment, het je compleet kunnen onderdompelen in een wereld, de personages, het plot, en oh hoe het allemaal straks kl贸pt en heb je d铆e foreshadowing gezien, en d谩t stuk dialoog, en het einde brengt alles samen en je zit in de auto te janken als je nadenkt over de personage-ontwikkeling en wat je je arme baby’s aandoet… dat is iets heel, heel bijzonders. Op een roman kan ik helemaal stukgaan, juist omdat die hartsverbintenis in dat lange schrijfproces zoveel intenser is. En dat is soms verschrikkelijk, maar meestal is dat juist fantastisch.

(Hm, misschien werkt de metafoor van een one night stand vs een lange relatie hier nog beter dan een sprintje vs een marathon.)

Dat gezegd hebbende, denk ik dat er nog een zuster verhaal aan zit te komen voor ‘Extracurriculaire activiteiten‘. Want soms als je romans schrijft, dan heb je een paar korte verhalen nodig om van te voren of tijdens het schrijfproces de wereld te verder te kunnen verkennen. Tenminste, ik wel.

En zo blijven we bezig 馃檪

bloedengel, van rosalynd randolph

Een van de redenen waarom ik in de maanden februari en maart zo stil ben geweest, is omdat ik druk bezig geweest ben met het redigeren van twee romans – niet mijn eigen boeken, maar twee andere prachtboeken. Een van de twee is nog in wording (releasedatum is in mei), maar de ander – die ik hier bij deze met gepaste trots aan jullie presenteer – ziet op Elfia Haarzuilens het levenslicht.

Dat is Bloedengel, het nieuwe boek van Rosalynd Randolph. Tijdens een fantastische samenwerking heb ik Rosalynd mogen helpen om de laatste puntjes op de i te zetten wat betreft haar verhaal. Om heel eerlijk te zijn: ze had me weinig nodig, wat een klasseverhaal heeft ze geschreven! Ik hoefde maar een paar kleine nuances te suggereren, veel meer had ze niet nodig.

Rosalynd is een geweldig auteur die ik al persoonlijk kende omdat ze, naast dat ze een Zilvercollega is, jurylid is bij Fantastels (en twee super schattige hondjes heeft die ze soms meeneemt naar beurzen), maar haar oudere werk had ik nog niet gelezen. In haar nieuwe boek Bloedengel weet ze een urban fantasy setting te cre毛rendie z贸 dicht bij de onze ligt, dat ik het moeilijk vind om het fantasy te noemen. Er bestaan toch succubi, demonen en engelen? Wat? Zo werkt het toch, om je ziel aan de duivel te verkopen? Het verhaal leest meer als een superspannende thriller, met zulk realistisch geschreven fantasy elementen, dat ik het eigenlijk moeilijk zou vinden om hem te typeren als fantasy. Ondanks dat het dat gewoon 铆s. (Ik ben niet zo goed met genres, zoals je al gemerkt had).

De personages zijn levendig, rijk, sarcastisch en tragisch en begrijpelijk tegelijkertijd. En leg daar de demonische en hemelse krachtmetingen nog bovenop, een proza dat leest als een trein, en je hebt een ontzettend goed boek in handen. Een echte page-turner. (Serieus, ik heb de eerste versie van dit verhaal al tijdens een vijf-uur-durende vliegreis van Gran Canaria naar Schiphol in 茅茅n ruk uitgelezen, en dat was voor de redactie plaatsvond!)

Ik kan dit boek iedereen aanraden die houdt van spannende verhalen en die een powerstruggle tussen de hemel en de hel niet te versmaden vindt. Ik ben er zo eentje, jij ook? Haal dan Bloedengel op Elfia, en bedank me later maar. 馃槈

bloedengel

vuur en verandering

download!Afgelopen Comic Con zat ik me op te vreten. Ik was z贸 dichtbij het vinden van een titel voor de prequel van de Lentagontrilogie, die het heel erg verdiende om een betere titel te krijgen dan ‘De Lentagon prequel’, maar het lag op het puntje van mijn tong en ik kon gewoon de juiste woorden niet vinden om de thema’s in het verhaal te omvatten.

De prequel van de Lentagon serie wordt een heel ander boek dan de andere Lentagon boeken. Waar die vol staan van cynisme, angst en juist vergankelijkheid, speelt dit boek zich zo’n zeventig jaar eerder af, in de technologische boom. Zoals wij de dot-com boom hadden, en de renaissance, is dit het verhaal waarin alles mogelijk lijkt. We staan op de vooravond van doorbraken, alles lijkt mogelijk. De wereld staat op de punt van een intense transformatie, dit is waar alles begint… dat gevoel gaat doorzingen in het hele verhaal. Maar hoe omvat je dat in de titel?

Nou, zo dus. De titel van de Lentagon prequel gaat ‘Vuur & verandering’ worden. Het kostte even, maar dit wordt ‘em. Hoera! Nu heb ik een naam om aan te refereren als ik erover vertel, erg fijn. En dat gaat binnenkort meer worden, want ik ga vanaf mei (als het wat rustiger wordt qua redactiewerkzaamheden voor Zilverspoort) weer schrijven. Het gaat beginnen! 馃榾

Dus om dat te vieren, omdat het Pasen is, en gewoon omdat het kan, wil ik bij deze een kortverhaal met jullie delen. Het is zo’n beetje de prequel van de prequel…. zo’n 95 jaar v贸贸r de start van Stof & Schitteringen, en het is een kijkje in het vreemde talentgebaseerde caste-systeem van Jediah. En het is de origin-story van Stefan, een van de hoofdpersonen in het verhaal.

Interesse? HIER kun je hem vinden. En natuurlijk ook op de Downloads pagina.

Veel leesplezier!

fantastels verhalenwedstrijd 2016

IMG_20170402_150950Afgelopen weekend was Fantastels Verhalenwedstrijd 2016. Zoals jullie wel weten, ben ik een soort van ambassadeur voor de wedstrijd: na vier top 10 noteringen (en een winst) heb ik vorig jaar als jurylid mogen fungeren, wat ik echt heel erg leuk vond om te doen. Ik miste echter het schrijven en meedoen, dus voor 2016 ben ik weer in mijn metaforische pen geklommen en heb ik een verhaal ingezonden.

‘Uitgangen’ vond ik persoonlijk een van mijn beste werken – rauw, edgy, en een tikkeltje controversieel wat betreft het einde. De laatste duizend woorden heb ik geprobeerd om zowel beklemmend als tamelijk afschuwelijk neer te zetten. In tegenstelling tot andere jaren vond ik dit verhaal niet alleen op het moment van inzenden leuk, maar zelfs zo vlak voor de uitreiking. Ik had goede hoop!

Zal je net zien natuurlijk dat je op de rand van de tweede ronde struikelt. Het verhaal werd 28e. Waar het ene jurylid ermee wegliep (dank je wel voor je lovende woorden, Roos), vond het andere jurylid het einde te open, te depressief (boeh, Django, boeh!). En zo struikel je net in het peloton. Zo verdomde jammer. Ik baal er een beetje van, want dit verhaal is een van mijn favorieten.

Maarja, zo kan het verkeren natuurlijk. Ieder jaar daag ik mezelf uit om iets te schrijven dat origineel is, fris, experimenteel, en vooral ook iets wat ik nog nooit eerder gedaan heb. Juist omdat ik crazy shit in mijn verhalen doe, is daar altijd de mogelijkheid dat daar in de voorronde niet positief op gereageerd wordt. En aangezien je in de eerste ronde maar twee juryleden hebt die je verhaal beoordelen, is de kans aanzienlijk dat het niet lukt. In voorgaande jaren heb ik mazzel gehad… dit jaar duidelijk niet. Heel jammer.

Gelukkig was het wel nog steeds een hele leuke dag. Mijn vriendin Wendy Torenvliet schopte het met haar verhaal ‘Donkere Wolken’ namelijk maarliefst tot de 5e (!!) plaats (dus ik mag weer een I told you so zeggen, en wat trots putten uit het feit dat ik dit verhaal heb mogen redigeren, proeflezen en aanmoedigen), en ik mocht een praatje houden op het podium over hoe je een verhalenwedstrijd wint en wat het met je doet, en de dag was weer prima geregeld natuurlijk! Gefeliciteerd aan alle winnaars, het is jullie gegund!!

Fantastels is niets dan integriteit, enthousiasme, aanmoediging voor schrijvers en passie voor het vak. Een juweeltje voor het fantasygenre, en ik hoop dat het nog vele jaren blijft bestaan. In ieder geval volgend jaar nog, want ik plan natuurlijk revanche.

En ‘Uitgangen’? Nou, ik hoor dat Edge.Zero nog coole verhalen zoekt…