kelly kletst over schrijven (3)

round black side table with coffee cup
kom erbij!

Whoo, derde post in de serie! Inmiddels is het niet heel erg “schuif aan bij mijn tuintafel”-weer meer, dus we hebben nu een knusse bank en een kop thee om samen op te zitten en te kletsen over schrijven. Ik heb zojuist mijn inzending voor de Harland Awards de deur uit gedaan, dus ik vind dat ik wel even wat kletsen verdien 😀

Op welk punt in je schrijfproces verzin je de titel voor je verhaal of je boek?

Goeie vraag, want dat wisselt heel erg! Soms is de titel het eerste wat ik weet van een verhaal, maar meestal werk ik met een werktitel die ik later aanpas naar iets wat ik beter vind werken. Stof & Schitteringen heeft bijvoorbeeld altijd al zo geheten, maar Bloed & Scherven is nog een tijdje Zand & Scherven geweest (wat ook niet slecht is, aangezien er belangrijke scenes op het strand plaatsvinden in dat boek), en Talent & Kristal is héél lang Talent & Terreur geweest. Pas enkele maanden voor de publicatie vond ik deze titel toch wat te heftig en heb ik hem afgezwakt. Dat was toen best een moeilijke beslissing, want aan de ene kant is die heftige titel wel precies wat er gaande is, maar aan de andere kant wilde ik mensen ook niet afschrikken.
Vuur & Vergankelijkheid heeft bijna het hele schrijfproces heen en weer gepingpongd tussen de uiteindelijke titel (waar ik mee begonnen was) en Vuur & Verandering, die ik net zo goed vond werken. Het hing er echt vanaf op welk aspect ik wilde focussen, want het verhaal komt neer op het verbreken van de status quo en het creëren van de toekomst, hoe goed of slecht die ook zou zijn. Dus voor allebei is wat te zeggen – alleen Vergankelijkheid klinkt veel cooler, let’s be real 😀
Verloren Zielen daarentegen was heel gauw verzonnen, die tijdens een brainstormsessie met mijn schrijfmaatje en vriendin Brenda bedacht is. Die voelde meteen zo goed, dat ik er niets meer aan veranderd heb.

Met korte verhalen is het vergelijkbaar. Onze plaats in het universum, bijvoorbeeld, hebben we ingezonden naar een verhalenwedstrijd met een andere titel, genaamd Een tijdelijke oplossing. De jury had wat opmerkingen over de titel, en hoewel ik een tijdje zuur was over een verandering (de inspiratie voor de daadwerkelijke uitschrijving van het verhaal kwam uit een liedje met de frase ‘a temporary solution’ en die wilde ik niet loslaten), zijn co-auteur Corina en ik helemaal tevreden met wat het geworden is.
Roze Water heette oorspronkelijk Een handvol goud, wat denk ik ook wel gewerkt zou hebben, maar klinkt ietsje minder exotisch. Bovendien focust het op de steekpenningen, en niet op de infectie – en ik wilde daar de aandacht op vestigen.
Rode lantaarns heeft vanaf het begin zijn titel gehad, omdat het concept van de herdenkingsdag, de lantaarns en de rouw direct op een liedje genaamd “Red paper lanterns” is gebaseerd. Zoals je ziet, loopt het lekker uiteen! 🙂

Deel een zin of paragraaf van je schrijfsels waar je het meest trots op bent, en leg uit waarom.

Er zijn er meerderen die ik heel fijn vind, maar die zijn soms erg spoilerig. Dus laat ik deze delen – dit is een paragraaf uit Talent & Kristal:

‘De Lentagon is niet veilig,’ zei Sirka opeens. Haar stem was rauw en vol met emotie. ‘Er is niets veiligs
aan het kristal en ik baal dat ik keer op keer deze verdomde discussie met mensen moet voeren. Het is geen kadootje, het is geen schild. Het is een mes zonder handvat en voor je het weet bloed je erop dood en voel je je er geweldig bij.’

Soms lees je een stuk tekst terug en dan wéét je dat je in de flow was, en dan zie je passages of dialogen waarvan je denkt: YES. Dit was sowieso een mooi moment – een moment waar Joy, Sirka én Seamon het roerend met elkaar eens waren, en samen een front tegen de buitenwereld vormden. (eat shit, Lemaire).

Heb je onlangs wat nieuws geprobeerd? (stijl, genre, perspectief, of iets anders?)

Bijna altijd – veel van mijn korte verhalen zijn uitdagingen voor mezelf geweest. Zo was Nachtdienst mijn uitdaging om een horrorverhaal te schrijven, en bij Zij die weggingen wilde ik iets met veel sfeer schrijven. Onlangs heb ik een kort verhaal geschreven (bijna het hele jaar mee bezig geweest, het is op het moment een beest van bijna 10K en whew, het is een PROJECT) waarbij ik met proza en stijl aan het experimenteren ben geweest.

Ik durf er nog niet zo veel over te vertellen, want spoilers misschien – ondanks dat ik m niet geschikt vind voor verhalenwedstrijden – maar wat ik wel kan zeggen, is dat ik de onstabiele mentale staat van de hoofdpersoon in de tekst, als stijlfiguur, wilde laten terugkomen. En volgens mij is dat gelukt. Volgens mij voelt het niet als een super herkenbaar verhaal van mij. (?) Er is me verteld dat ik een super opvallende, herkenbare stijl heb, dus het zou fijn zijn als ik daarvan weg kan stappen. Dat experiment is dit verhaal geworden. Het heeft nog een paar tweaks nodig, en het is echt SUPER bleak, maar missie geslaagd, denk ik zo 😀

Delen jullie ook je favoriete zinnen en titels en nieuwe experimenten? Ik hoor ze graag! 😀

kelly kletst over schrijven (2)

Pin on Interiors/Exteriors
we gaan er weer voor zitten! (disclaimer: dit is niet mijn tuintafel :D)

Vorige blogpost vertelde ik over een vragenlijst voor schrijvers die ik aan het afwerken was. Dit is deel 2 in die serie. Ik heb super veel lol met het nadenken over de vragen en de antwoorden met jullie delen, hoop dat dat voor jullie ook zo is 😉 Hier komt het volgende setje vragen. Schuif je weer aan bij mijn virtuele tuintafel?

Welk personage vind je het leukst om te schrijven?

Ik heb hier heel erg lang over na moeten denken, want ik houd van al mijn personagekinders. Uit de Lentagonserie was het ’t moeilijkst om te kiezen, maar ik denk uiteindelijk dat mijn favoriet Sirka is. (ze had serieuze competitie van Valeria, trouwens. En Joy, want die heeft de beste one-liners in de hele serie) Sirka is zo’n heerlijk geconflicteerd personage. Ze probeert zo hard het juiste te doen, maar als je tussen haar en haar doel in staat, dan is het jammer voor je, dan liegt, bedriegt en vecht ze tot je aan de kant staat. Ze liegt als een motherfucker om te krijgen wat ze hebben wil, en dat is een thema dat de hele serie terug blijft komen. En dat hele felle, nietsontziende, gecontrasteerd met haar liefhebbende hart, vind ik een ontzettend gaaf spanningsveld om in te spelen.

In de Paraisoserie had ik het meeste lol met Monika, zoals je in de vorige post al kon lezen. Monika Silva is 20 jaar oud en werkt als callcenter medewerkster bij Hydron – de (enige) waterleverancier van Paraiso (een woestijnstad). Ze haat haar werk en haar leven. Om bij te beunen is ze illegale drank aan het stoken en een van haar grootste afnemers is haar manager. En omdat je om drank te stoken een hoop water nodig hebt, is haar manager haar aan het matsen met haar waterrekening. Kwestie van tijd totdat dit misgaat, uiteraard… 😉

Van mijn korte verhalen heb ik denk ik het meeste plezier gehaald aan het schrijven van Reka, de hoofdpersoon van Roze Water. Die had een hele aparte stem, zo murwgeslagen door eerder trauma, dat het bijzonder was om haar te schrijven. Ik heb tot op de dag van vandaag zo met haar te doen.

Schrijf je liever korte scènes of verhalen, of liever langere verhalen/boeken?

Die vraag krijg ik vaker, maar ik beantwoord hem graag! Het fijne aan korte verhalen is dat je heel kort heel intens kunt gaan. Het zijn relatief korte projecten, alsof je een sprintje trekt. Helaas is het daarna klaar, en is er meestal geen reden meer om terug te keren naar die wereld of dat concept. (Tenzij je de League schrijft, want dat is op 2 novelles na zo’n 300K aan korte verhalen langs 1 tijdlijn)

Bij het schrijven van een novelle/boek heb je een veel langere adem. Dan ben je veel meer betrokken bij de personages, bij hun ontwikkeling. Het is een marathon, of, als je het in de term van relaties wil vatten: alsof je een huwelijk aangaat, ipv een one-night-stand.

Beide opties hebben zo hun voordelen. Ik vind allebei erg leuk. Dit jaar heb ik Prijs Van Water klaargemaakt voor de redactie (begint heel binnenkort), twee-en-een-half kort verhaal geschreven voor Waterloper verhalenwedstrijd, een kort verhaal wat een compleet stijl experiment is en waarschijnlijk niet geschikt voor inzendingen, en een laatste kort verhaal wat ik voor Harland/Hebban wil insturen. Dus zoals je ziet, lekker afwisselend! 🙂

Ben je een pantser of een plotter?

Ah, de eeuwige vraag. Plan je alles van te voren volledig uit, of hoop je maar dat het goedkomt als je begint te schrijven? Het blijkt dat ik er tussenin val. Ik werk mezelf door verschillende iteraties met mijn verhaal heen, en hoe verder ik in mijn verhaal (hoe hoger de versiegetallen worden), hoe strenger ik ga outlinen. Maar in de allereerste versie ben ik meer van de freeform.

Ik ben een Lawful Plantser – ik heb een aantal key points in mijn verhalen – zeker het einde / de eindconfrontatie is een van de dingen die vooraf vast staan. Ik schrijf van key point naar key point toe, en raak onderweg regelmatig verdwaald. Ik schrijf eigenlijk bijna altijd chronologisch, omdat ik dan mee ontwikkel met de personages.

En ja, ik gebruik zeker character bio’s (man, ik plan mijn personages beter dan mijn plot, haha!) en ik voel me personally attacked door de opmerking “has definitely taken personality tests for their characters”. Pffff. *schuift haar notitieboek weg met Myers-Briggs uitwerkingen, sterrenbeelden, enneagrammen, character arcs etc*

Als ik aan het herschrijven sla, dan word ik meer een Neutral Plotter, want dan ga ik kijken naar spanningsbogen en volgordes van gebeurtenissen en dergelijke. Maar dat is zeker niet mijn natuur. Als je mij het lekkerst wil laten schrijven, dan geef je me een concept van een geweldige scène tijdens de eindconfrontatie, en dan bouw ik mijn personages, mijn wereld en mijn plot daar omheen. Door schade en schande, en heel veel frustratie heen. Ik zou willen dat ik het anders kon. Door discipline en doorbijten omdat ik verdomme een deadline heb kom ik een heel eind, maar een echte Plotter zal ik wel nooit worden. 🙂

Vertel, hoe zit dat bij jou? 🙂

kelly kletst over schrijven (1)

Solar Fairy lights Connectable
schuif lekker aan!

Onlangs vond ik op Tumblr een leuke lijst met vragen voor schrijvers. En aangezien dit mijn blog is en ik hier verondersteld word om over schrijven te babbelen, hebben jullie nu vast een idee wat er nu komt: ik ga proberen om een aantal van de asks te beantwoorden in een serie van blogposts. Waarom niet, toch? Het is een prachtige nazomeravond, schuif aan, pak een drankje naar keuze. Ik zet een kaarsje neer, en een kaasje/snackje. Laten we kletsen over schrijven. Klets vooral mee in de commentaren!

“Vertel ons over je huidige project(en) – waar gaat het over, hoe gaat ’t met de voortgang, en wat vind je er zo leuk aan?”

Ik heb op dit moment twee projecten lopen: de eerste is mijn kortverhaal voor de Harland/Hebban verhalenwedstrijd. Daarvan staat versie 1 nu in de steigers en is het een kwestie van redigeren tot hij goed genoeg is om in te sturen. Ik ben SUPER blij met het concept, de wereld, en het einde van het verhaal. Kan er helaas niets over zeggen, want de verhalenwedstrijd is anoniem 🙂

Mijn andere project op het moment is natuurlijk De Prijs Van Water, het eerste deel in de Paraiso serie. Ik wil “tweeluik” zeggen maar daar heb ik me eerder aan gebrand. Wat ik zo leuk vind aan deze serie is dat het heel anders is dan de Lentagon-serie qua vorm en verhaallijn (want OMG, actie-actie-actie), maar de personages spreken me heel erg aan. En ik had niet van te voren verwacht hoe die verhoudingen zouden liggen – ik had verwacht dat Ilsa het meest babbelige personage zou zijn, maar Kai is degene die me de oren van de kop kletst. (En Kai, lieve mensen, is een schatje. En zijn relatie met Ilsa? Oh man, die verhouding tussen die twee is heerlijk om te schrijven) En Monika doet me soms aan Valeria denken, op alle goeie manieren – qua haar pragmatisme. Monika is alleen veel ambitieuzer en komt van veel minder privilege, dus het voelt anders. Sergio is een heerlijke eikel, en zijn personageontwikkeling heb ik zo veel lol mee. En Xavi doet zo zijn best ❤

En dan de wereld. Oh, Paraiso. Wat een wereldstad, en wat een ongelofelijke tyfusbende 😀 Dus ja, wat vind ik er leuk aan? Alles 😀

“Wat is die ene scene die je eigenlijk altijd al had willen schrijven, maar wat zo veel gedoe is om qua context helemaal op te zetten dat je er nooit aan toegekomen bent?”

Joy die haar vader weer ontmoet. Ik heb twee versies van die ontmoeting uitgeschreven: de eerste in de ALLEREERSTE versie van Bloed & Scherven, waarin de serie eindigt met dat Joy een tell-all interview houdt met de media, en als ze uit de opnamestudio wegloopt, ze opgebeld wordt door haar vader. Dat was het einde van de serie, oorspronkelijk. Maar ik vond het mooier om met Sirka te eindigen, omdat het met haar begonnen was, en een dergelijke scene was overbodig.

En de andere versie van die confrontatie zat in een hele verhaallijn in Talent & Kristal waar Victor Harting zich aangesloten had bij de Jonge Radicalen, dat hij daar als een Edward Snowden ondergedoken was, maar het voegde uiteindelijk weinig toe aan het boek zelf. Ik heb er nog wel wat van liggen…

[context: Talent & Kristal, Hoofdstuk 7 – SPOILERS als je nog niet zo ver in de serie gekomen bent
Joy is net in Zyx aangekomen en is in de hangar aan het ruziemaken met Seamon]

“Misschien is het handig als jullie dit later even privé bespreken,” zei iemand achter me. Een mannelijke stem. Hij klonk bekend; ik zou me moeten herinneren wie dit was, iemand van lang geleden die ik goed kende…

“Bemoei je er niet mee,” snierde ik terug zonder om te kijken.

“Joy,” zei Seamon, de uitdrukking op zijn gezicht verzachtend. Hij maakte een gebaar dat ik me om moest draaien en toen wist ik opeens wie er achter me stond.

Oh lieve goden.

Ik draaide me om en zonder zelfs maar op of om te kijken stortte ik me in de armen van mijn vader. “Pap,” snikte ik, opeens huilend tegen zijn borst. “Het spijt me zo.” Een jaar geleden had ik mijn ouderlijk huis verlaten omdat we ruzie hadden. Die ruzie van toen leek nu zo triviaal, zo verdomde kinderachtig. En het had ons beiden levens compleet overhoop gehaald… allemaal mijn schuld.

Hij omhelsde me stevig. “Meisje toch,” zei hij en natuurlijk was het zijn stem, natuurlijk had ik hem direct moeten herkennen. Dit was mijn váder. Hij rook nog steeds hetzelfde, naar die ene cologne die ik hem destijds op mijn dertiende van mijn zakgeld voor hem gekocht had, omdat ik vond dat hij modern moest ruiken. Inmiddels was de geur allang al niet meer modern, maar het feit dat hij het nog steeds droeg brak mijn hart in een miljoen stukjes. “Ik ben zo blij dat je veilig bent,” zei hij.

(hou er even rekening mee dat dit ruwe, ongeredigeerde tekst is – maar ik vond het wel leuk om dit te delen, dan heb je een beetje een idee)

Heb je verhalen met alternatieve versies? (plotdraden die je hebt laten vallen, AU’s (Alternate Universe) van je eigen werk?) Vertel eens!

Ik heb sommigen van mijn lezers wel eens verteld dat dankzij de redactieronde met Cocky het einde van Bloed & Scherven héél anders is geworden. Iemand die het ternauwernood overleefde, stierf in de originele versie een bloederige dood. Het was super hartbrekend, en voordat ik de alternatieve versie kon uitschrijven, heb ik even een paar flinke mentale hoepels door moeten springen. (400 kilometer in de auto nadenken over hoe ik dit kon aanvliegen hielpen daarbij). Uiteindelijk kan ik me niet meer voorstellen dat ik het ooit op die manier heb gedaan, want de versie die jullie gelezen hebben is veel eleganter in zijn uitwerking.

Ja, oh ja, ik heb een AU. Die zal de meesten van jullie niets zeggen, maar als je terugbladert naar mijn blog dan hoor je me kletsen over de League wereld, die ik samen met mijn vriendin Brenda gebouwd heb. En hoe we tijdens een etentje dachten: Hm, wat als? Dus toen bedachten we een scenario dat op de vierde wereldoorlog uitdraaide. En ik MOEST het schrijven. Het vrat aan mijn hersenen totdat ik het opschreef. En dat is denk ik de keer dat ik (behalve toen een week nadat ik Talent & Kristal afgeschreven had en tot wat realisaties kwam) het hardst heb zitten huilen om mijn eigen werk. Het was zó hartbrekend en zo afschuwelijk. Dat was, alles bij elkaar genomen, een verschrikkelijk slecht idee. (ben ik blij dat ik het uitgeschreven heb? ja/nee. Ja omdat het daarna wel uit mijn hoofd weg was. Nee omdat het écht niet leuk was. Aan de andere kant is het experiment: “Kan ik mezelf aan het grienen krijgen door mijn geliefde personages absoluut kapot te maken” compleet geslaagd. Dus dat dan wel weer) 2/10, zou niet aanraden. 😦

Volgende keer meer schrijfgeklets! 😀

About Books!

Sinds we door Corona al een half jaar thuiszitten en dus geen contact meer kunnen hebben met lezers op beurzen, heeft Zilverspoor het internet opgezocht om dit toch nog een beetje te kunnen bewerkstelligen. (We missen jullie!) En via About Books, auteurinterviews, Zilverfest en nog allerlei andere alternatieven, zijn we toch nog een beetje bij je.

Op 2 september mocht ik live te gast zijn bij About Books, de online uitzending van Uitgeverij Zilverspoor, waarin we kletsen over… nouja, boeken dus. Boeken van de uitgeverij, maar ook vooral mijn boeken (en ook die van Joris en Cocky). We hadden een supergezellige sessie waarin we kletsten over schrijven, over de Lentagon-serie, over Verloren Zielen, en mijn aankomende boekentweeluik, de Paraiso serie. En eigenlijk over vanalles en nogwat. Er kwamen ook leuke opmerkingen en vragen van lezers binnen, dus dat maakte het extra leuk.

Zin om de gezelligheid te herleven (of te Uitzending-Gemist-en)? Check dan de video hierboven. 🙂

Op het YouTube kanaal van Zilverspoor vind je nog veel meer van deze leuke uitzendingen, inclusief de uitzendingen van Zilverfest. Klik op het linkje om die ook te bekijken!

over wat mij een warm hart voor moderne fantasy bezorgd heeft

“Oh, moderne fantasy. Wat apart,” zei een lezer ooit tegen mij op een beurs, toen ze een van de Lentagonboeken in handen had. “Dat zie je niet zo vaak.”

En dat klopt, neem ik aan, als je dingen als urban fantasy niet in acht neemt. Hoewel ik epische fantasy zeker wel geschreven heb, is het overgrote deel van de fantasy die ik schrijf zo modern dat het tegen science fiction aanschuurt. En hoewel ik heel rebels roep dat ik me niet wil binden aan vastgestelde hokjes en gewoon lekker wil doen waar ík zin in heb, en schrijven wat ík graag wil lezen (en dat ook zeker waar is!) heeft het me wel doen afvragen hoe ik daar zo bij gekomen ben. Hoe kwam het dat ik me daar instinctief zo comfortabel mee voel? Want de boeken die ik altijd gelezen heb, en die het meeste invloed op me gehad hebben tijdens mijn tienerjaren en toen ik in de twintig was, waren met name de boeken van George R. R. Martin, Robin Hobb en Robert Jordan. (Met een dosis Stephen King erbij, trouwens) Geen van alle erg moderne fantasy.

En toen realiseerde ik het me, want het staart me al jaren in mijn gezicht en ik ben soms een beetje blond. Natúúrlijk had ik een intense invloed tijdens de jaren dat ik echt serieus begon met schrijven. En natúúrlijk heb ik daar talloze uren in gezonken. Natuurlijk was het Final Fantasy.

Toen mijn man (toen nog mijn vriend) en ik gingen samenwonen  en ik de tere leeftijd van net 19 had, poelden we onze resources samen. We maakten boekenseries compleet, we genoten van elkaars cd collectie, en hij had een playstation. Man wat hebben we een hoop lol van dat ding gehad. Pinball toernooien, Tekken drinking games (als je een gevecht verloor, moest je een shotje nemen), …en Final Fantasy 7. De grap is dat ik daar nog niet eens begonnen was, initieel. Ik liet hem nog even links liggen.

Maar Final Fantasy 8 kwam rond die periode uit, toen we net op onszelf woonden in 1999, en díé hebben we echt kapot gespeeld. Final Fantasy 8 was mijn eerste FF game, en man wat was ik verslaafd. Final Fantasy 8 is een moderne, grungy setting, waarbij magie ook gebruikt kan worden, door het harnassen van natuurgeesten/summons/guardian forces. Maar ondertussen hebben ze auto’s, treinen, machinegeweren en wat dies meer zij. Ik heb er honderden uren in gezonken, in zowel de shitty PC versie als de wél werkende playstation versie.

En toen, een jaar later (eind 2000), heb ik tijdens de kerstvakantie Final Fantasy 7 eindelijk opgepakt. En daar heb ik ook van genoten. Die laatste eindbattle tegen Sephiroth zal ik nooit vergeten. Het was op een zaterdagavond laat, ik besloot de laatste dungeon (Northern Crater) in te gaan en hem te verslaan ter experiment, want ik was helemaal nog niet sterk genoeg en ik was helemaal niet zo goed in deze game als ik in FF8 was (ik vogelde pas aan het einde van de game uit dat je materia kunt breeden. UGH), maar ik had zoiets van: ach, het is zaterdagavond, let’s GO. Dus ik daalde de krater af, en dat is nog best een tijdrovende dungeon crawl, en ik kwam bij de eindbaas. Sephiroth, die de wereld zou vernietigen met een meteoorinslag. Dus we vochten. En het was EPISCH. Ik was tot drie keer aan toe een seconde verwijderd van een total party kill, en de totale battle duurde denk ik anderhalf uur. De battle music (het iconische One Winged Angel) knalde door mijn speakers. Ik schreeuwde tegen mijn TV. En toen lukte het, en ik zat trillend van de adrenaline, en Olli kwam het eindfilmpje met me kijken. En we keken naar buiten en realiseerden ons dat het buiten keihard aan het sneeuwen was en dat het twee uur ’s nachts was. Dus toen zijn we midden in de nacht door de sneeuw gaan lopen, omdat we allebei ZO HYPE waren dat we anders niet konden slapen.

Die herinnering neemt niemand me meer af. Ik heb later de anderen ook nog gespeeld, trouwens, hoor. 6, 9, 10, 12, 13, 13-2 en 15. FF11 en 14 zijn MMO’s, dus die stonden wat lager op het lijstje. Komt nog.

En als je het zo bekijkt, is het niet zo gek dat ik dus ook moderne fantasy schrijf, zoals in Final Fantasy 7 en 8. (en 15, mijn andere favoriet, maar die heb ik pas deze winter kunnen spelen)

Oh, en de Final Fantasy 7 remake? Fantastisch. Aanrader. Hell yeah, enzo. 🙂

 

preview: de proloog van Vuur & Vergankelijkheid

De release datum van Vuur & vergankelijkheid komt nu wel héél dichtbij, hè? Volgende week begint Castlefest, dan kun je hem gesigneerd komen halen, maar voor die tijd kun je hem al voorbestellen in de Zilverspoor webshop. Of stuur mij een berichtje, dan stuur ik ‘m zelf naar je toe, gesigneerd en al!

Ben je benieuwd naar een kleine preview van het verhaal? Klik dan verder, want bij deze deel ik mijn proloog!

Doorgaan met het lezen van “preview: de proloog van Vuur & Vergankelijkheid”

cover reveal en interessante weetjes!

36714988_1782340185193205_5884754852273192960_nDegenen die me op Facebook volgen, hebben het al gezien: Hij is er, de prachtige cover van Vuur & Vergankelijkheid. En wat is hij mooi! Hij is gemaakt door niemand minder dan mijn man Oliver (die soms covers maakt voor Zilverspoor/Zilverbron) en man, ik heb hem op zowel mijn smartphone, laptop als desktop geïnstalleerd als wallpaper. Hij is alles wat ik hoopte en meer. ❤

Het heeft twee jaar geduurd, maar over een paar weken is hij te koop, de prequel van de Lentagonserie: Vuur & Vergankelijkheid. Een verhaal over woeste ambitie, een stukje romantiek, over dromen, en over de wereld verbeteren met je eigen blote handen. Want als je die mogelijkheid hebt, dan moet je die toch met beide handen aangrijpen?

En, omdat ik het beloofd had, komen hier een paar leuke weetjes over het vierde (en laatste) boek in de Lentagonserie:

  • In tegenstelling tot de andere boeken van de Lentagonserie, komt dit boek uit op het Zilverspoor label. 😀
  • Het eerste idee voor dit verhaal ontstond in maart 2012, in de trein op weg naar Den Bosch. Ik wilde een liefdesverhaal schrijven tussen een Parsiaanse en een Jediaan, terwijl de oorlog tussen de twee landen uitbarstte. In dat eerste idee had Stefan zijn naam al, zijn Parsiaanse love interest heette “Julia ofzo”.
  • Mijn vriendin Kat vroeg me – ergens in 2014, toen ze Bloed & Scherven aan het proeflezen was, hoe de oorlog tussen Parsia en Jediah eigenlijk ontstaan was, en daar had ik toen een idee over, dus ik besloot die tijdens Nanowrimo 2014 uit te schrijven. De cast en opzet van dat verhaal hebben het helaas niet overleefd. Hoewel het een aantal leuke elementen had, is er niets van over. 50.000 woorden door de plee 😦
  • Tijdens een weekendje weg in September 2016 heb ik mijn man gevraagd om met me te brainstormen over wat ik voor Vuur kon doen, en het idee dat we samen bouwden, is uiteindelijk het boek geworden dat je nu in handen hebt. 🙂
  • Het boek speelt zich een beetje af in Jediah (in Backo, om precies te zijn), en grotendeels in Surral (in de universiteit van Haen en in de kristalmijn. Je weet wel, dat ding waar Joy, Sirka en Valeria nog even rondhingen tijdens Talent & Kristal)
  • De titel was BIJNA Vuur & Verandering geweest. Ik vind nog steeds dat beide titels goed passen, trouwens 😉
  • We hebben deze keer weer een cast van vier, drie meiden en een jongen, maar verder zijn alle verhoudingen compleet verschillend. In Vuur ontmoet je Leah Telchian (uit Jediah), Stefan Lentan (uit Jediah), Iris Manderlay (uit Parsia) en Danira Surong (uit Surral).
  • En, ik ga ‘m toch noemen hoor… dit keer ben ik minder hush-hush over de sexuele geaardheid van de personages. Waar we vorige keer blink-and-you-miss-it hints kregen van Sirka’s geaardheid, ben ik er dit keer open en bloot over. En tja, voor degenen die denken dat dit is omdat ik de golf van politieke correctheid aan het besurfen ben: denk wat je wil. Ik ben zelf ook niet straight en liefde is een belangrijk onderdeel in dit verhaal. 😉
  • Oh, en het belangrijkste liedje van de soundtrack van dit verhaal? Ook belangrijk om te weten, toch – hij staat zelfs vermeld in het boek zelf – is van Zeal & Ardor en heet “Come On Down”. Zet hem luid aan, maar niet schrikken – het heeft wat metal invloeden. 😉

 

Wat vind je van de cover en de weetjes? Ik hoor het heel graag!
Laten we samen hypen voor de release aan het einde van de maand. (Ja, op tijd voor Castlefest dus!!)

de wereldkaart

Een van de punten van feedback die ik eens in de zoveel tijd terugkreeg van lezers, was dat ze graag een landkaart in de Lentagon boeken zouden willen zien. Sommigen waren verward over of Mentorn nu een stad of een land was (het antwoord is: allebei; de hoofdstad van Mentorn heet Mentorn-Stad), of dat ze niet wisten dat er een oceaan tussen Parsia en Jediah inligt.

Nu wordt dat toch meerdere malen benoemd (soms ook via context), maar ik snap helemaal hoe dat kan gaan. Ik mis ook regelmatig vanalles als ik boeken lees – ruis in de communicatie noemen ze dat – en dit is iets wat ik als schrijver kon oplossen!

Ik heb dus in een MS-Paint bestandje een hele ruwe lelijke schets gemaakt, en mijn lieve vriendin/proeflezer Wendy heeft op basis daarvan een prachtige kaart getekend van mijn Lentagon wereld die in Talent en Kristal terecht gaat komen. Maar voor die tijd wil ik hem alvast met jullie delen, want hij is te mooi om alleen op geprint papier terecht te komen. Is hij niet prachtig?

delentagondef21

(grotere versie vind je hier)

Heeft iemand al gespot wat die twee X’en op de kaart betekenen? 😉
En zijn er nog dingen/locaties heel anders dan jullie verwacht hadden? Ben heel nieuwsgierig!

en nu is de cast compleet

Aangezien ik Mart laatst al aan jullie voorgesteld heb, wil ik toch even de tijd nemen om deze twee nieuwe gezichten ook bij jullie te introduceren. Mijn cast is niet extreem uitgebreid hoor, deze personages zijn bijrollen, maar daarom niet minder interessant voor mij om ze te schrijven (en hopelijk voor jullie om over te lezen).

fassbender lemaire
Michael Fassbender als Paris Lemaire

Naam: Paris Lemaire
Leeftijd: 37
Sterrenbeeld: Schorpioen
Geboorteplaats: Costa, Parsia
Woonplaats: Zyx
Telchianscore: 79
Haarkleur: roodbruin
Oogkleur: groen
MBTI persoonlijkheidstype: ENTJ

Paris Lemaire is een jonge en gedreven politicus. In eerste instantie zat hij in de locale politiek in Costa en voerde daar harde oppositie tegen de invloedrijke Pirmans. Hij was serieus in de running voor een Senaatspositie maar verloor deze van een Pirman, waardoor hij de rechten van talenten in de Senaat helaas niet kon verdedigen. Hij is gedreven, ambitieus, en van het type ‘het doel heiligt de middelen’ als hij iets wil bereiken. Als de tachtig plus wet wordt aangenomen, komt hij in actie; hij blaast de groepering van de Jonge Radicalen nieuw leven in. En hij weet precies wie hij naast zich nodig heeft…

 

chloe bennet als hannelore
Chloe Bennet als Hannelore Cortis

Naam: Hannelore Cortis
Leeftijd: 28
Sterrenbeeld: Leeuw
Geboorteplaats: Kinsan, Jediah
Woonplaats: Zyx
Telchianscore: 90
Haarkleur: witgeverfd, oorspronkelijk zwart
Oogkleur: lichtbruin
MBTI persoonlijkheidstype: ENTP

Hannelore Cortis werkt al jaren als poortconsultant, waarvan de afgelopen paar jaar af en aan in Zyx. Ze heeft gestudeerd in Backo en is toen haar familie geluiden begon te maken dat het toch echt wel tijd was om te gaan trouwen en kindertjes te krijgen, prompt naar het buitenland vertrokken om als consultant te gaan werken. Oproepen om voor de oplaaiende oorlog met Parsia naar huis terug te keren heeft ze genegeerd; ze heeft geen zin om zich in het gevaar te werpen. Ze is eerder opportunistisch dan patriotistisch en is vooral uit op haar eigen (financiële) gewin.

Waar Paris Lemaire een antagonist genoemd kan worden, is Hannelore een beetje een bijrol, maar in mijn hoofd is Hannelore Cortis heel belangrijk – vooral om wat ze tegen het einde van het verhaal doet. Ik denk dat er op termijn nog een kort verhaal over Hannelore aan zit te komen, zoals ik dat ook voor Timor gedaan heb in Bloed en Scherven (mocht je zijn verhaal Theta nog niet gelezen hebben, check mijn Downloads pagina – dit verhaal is sowieso interessante achtergrond omdat daar iemand in voor komt die in Talent ook benoemd wordt).

Ik hoop nu natuurlijk dat ik niet te veel al verklap – want uit deze bio’s kan je nu al een paar dingen opmaken wat er belangrijke locaties gaan worden in Talent en Kristal, maar weet je… we mogen best wat tipjes van de sluier gaan oplichten inmiddels, vind ik. Nog anderhalve maand voordat Talent en Kristal uitkomt. Let the hype commence 😀

cast-update: een nieuw gezicht

Ik wilde deze blog gebruiken om jullie te (her)introduceren aan een semi-nieuw gezicht dat je gaat zien in Talent en Kristal: Mart Severin. Mocht je nu denken: die naam komt me bekend voor… dat klopt. We zagen hem ook al even in Stof en Schitteringen. Mart was verondersteld om Joys bestemming in Mentorn te zijn, hij is een van haar oudste vrienden. Ze kennen elkaar vanaf toen Joy tien jaar oud was, toen hij klasgenootjes werd met Joy.

In Talent en Kristal komt hij terug en gaan we een stuk meer tijd met hem doorbrengen, dus bij deze, ik dacht dat dit een mooie gelegenheid was om Mart bij jullie te herintroduceren. (De vorige cast-introductie vind je hier trouwens!)

daniel sharman als mart
Mart Severin (acteur: Daniel Sharman)

Naam: Mart Severin
Leeftijd: 22
Sterrenbeeld: Tweeling
Geboorteplaats: Delgado, Parsia
Woonplaats: nu net weer Delgado, Parsia (heeft een paar jaar in Mentorn gewoond)
Telchianscore: 82
Haarkleur: goudblond
Oogkleur: groen
MBTI persoonlijkheidstype: ENFJ

Achtergrond: Mart is zo ongeveer het toonbeeld van de jonge Parsiaanse elite. Zijn ouders zijn allebei werkzaam in de paramagische technologie en zijn steenrijk geworden van hun patenten op technologische doorbraken. Mart heeft het dus allemaal meezitten in zijn leven: hij is intelligent, hooggetalenteerd, heeft financieel de wind mee, ouders die alles gedaan hebben om hem te supporten, vrienden, en een geweldige baan bij het hospitaal in Delgado.
Het is moeilijk om een hekel aan Mart te hebben: hij is van natuurlijk vriendelijk, sociaal en begaan met mensen. Hij is zich ook bewust van zijn privileges en wil die inzetten om de wereld een betere plaats te maken.
Hij heeft een knipperlicht relatie met Joys beste vriendin Brenya. Omdat hij zo opgeslokt wordt door zijn werk en omdat Brenya een high-maintenance typje is, heeft hij niet altijd even veel aandacht voor haar, maar in de afgelopen acht jaar zijn ze daar aan gewend geraakt. Toen hij in Mentorn stage liep, stond hun relatie in de ijskast, maar door Joys verdwijning en de spanningen in Parsia hebben ze elkaar toch weer opgezocht en is Mart naar Delgado teruggekeerd. Hij heeft een baan geaccepteerd in het hospitaal van Delgado en de relatie met Brenya is nieuw leven ingeblazen. Alles lijkt hem voor de wind te gaan, en dan wordt de 80-plus wet in Parsia aangenomen…