bloedengel, van rosalynd randolph

Een van de redenen waarom ik in de maanden februari en maart zo stil ben geweest, is omdat ik druk bezig geweest ben met het redigeren van twee romans – niet mijn eigen boeken, maar twee andere prachtboeken. Een van de twee is nog in wording (releasedatum is in mei), maar de ander – die ik hier bij deze met gepaste trots aan jullie presenteer – ziet op Elfia Haarzuilens het levenslicht.

Dat is Bloedengel, het nieuwe boek van Rosalynd Randolph. Tijdens een fantastische samenwerking heb ik Rosalynd mogen helpen om de laatste puntjes op de i te zetten wat betreft haar verhaal. Om heel eerlijk te zijn: ze had me weinig nodig, wat een klasseverhaal heeft ze geschreven! Ik hoefde maar een paar kleine nuances te suggereren, veel meer had ze niet nodig.

Rosalynd is een geweldig auteur die ik al persoonlijk kende omdat ze, naast dat ze een Zilvercollega is, jurylid is bij Fantastels (en twee super schattige hondjes heeft die ze soms meeneemt naar beurzen), maar haar oudere werk had ik nog niet gelezen. In haar nieuwe boek Bloedengel weet ze een urban fantasy setting te creërendie zó dicht bij de onze ligt, dat ik het moeilijk vind om het fantasy te noemen. Er bestaan toch succubi, demonen en engelen? Wat? Zo werkt het toch, om je ziel aan de duivel te verkopen? Het verhaal leest meer als een superspannende thriller, met zulk realistisch geschreven fantasy elementen, dat ik het eigenlijk moeilijk zou vinden om hem te typeren als fantasy. Ondanks dat het dat gewoon ís. (Ik ben niet zo goed met genres, zoals je al gemerkt had).

De personages zijn levendig, rijk, sarcastisch en tragisch en begrijpelijk tegelijkertijd. En leg daar de demonische en hemelse krachtmetingen nog bovenop, een proza dat leest als een trein, en je hebt een ontzettend goed boek in handen. Een echte page-turner. (Serieus, ik heb de eerste versie van dit verhaal al tijdens een vijf-uur-durende vliegreis van Gran Canaria naar Schiphol in één ruk uitgelezen, en dat was voor de redactie plaatsvond!)

Ik kan dit boek iedereen aanraden die houdt van spannende verhalen en die een powerstruggle tussen de hemel en de hel niet te versmaden vindt. Ik ben er zo eentje, jij ook? Haal dan Bloedengel op Elfia, en bedank me later maar. 😉

bloedengel

Vanbinnen en Vanbuiten

Lang geleden, toen de wereld nog jong was, publiceerde ik een verhaal in fantastisch verhalenmagazine Pure Fantasy. Dat verhaal was Geboorterecht, wat uiteindelijk het eerste hoofdstuk van Stof en Schitteringen is geworden. Pure Fantasy is inmiddels helaas terziele, maar ik heb er een hoop aan te danken. Ik leerde er Cocky van Dijk kennen omdat zij mij toegewezen werd als mijn redacteur, maar ook Corina Onderstijn.

Corina was namelijk ook debutante in Pure Fantasy 24; haar verhaal Zengen stond direct vóór mijn Geboorterecht, en mijn eerste indruk van Corina was ‘verdomme, haar verhaal is beter dan het mijne’. Ik was er een beetje jaloers van, maar moest wel natuurlijk mijn bewondering uitspreken. Zo raakten we aan de praat, op het toenmalig Pure Fantasy forum. Toen ik in 2011 voor het eerste meedeed met Fantastels (en achtste werd), werd zij tweede. Op het Books of Fantasy Gala in 2012 hadden we de tijd om echt uitgebreid ‘in real life’ te kletsen, en vanaf dat moment spraken we een paar keer per jaar af om lekker te gaan eten en te kletsen over schrijven. En boeken. En films. En eigenlijk alles wel…

Op die manier heb ik Corina meegemaakt terwijl ze bezig was om Vanbinnen en vanbuiten op papier te krijgen zoals zij het in haar hoofd heeft zitten. Ik stond aan de zijlijn terwijl zij schreef, riep aanmoedigingen en goede adviezen, maakte me zorgen om de competitie die ze me gaf voor Fantastels 2013 (ik won met Roze Water en zij werd tweede met Zoete Val, maar ik vind nog steeds haar verhaal beter dan het mijne). Ik heb haar manuscript ook mogen proeflezen, zoals zij ook veel van mijn werk proefgelezen heeft.

Ik zal niet onder stoelen of banken steken dat Corina een lieve vriendin van me is. Maar dat is niet de reden dat ik haar boek, die eind deze maand uitkomt, aan je aan het aanprijzen ben. De reden dat ik dat doe, is omdat ze een AMAZING schrijfster is; ze is een inspiratie voor me. Corina’s schrijfstijl is uniek. Beeldend, ontzettend atmosferisch, vol fantasie, bij tijden bijtend scherp, met fantastische dialogen en een meta/dubbele laag waar ik jaloers op ben.

Als ik een flaptekst had mogen schrijven van haar magisch realistische debuutroman (denk Murakami of Neil Gaiman) ‘Vanbinnen en vanbuiten’, dan had ik gezegd:

“Een fantasierijk, gevoelvol geschreven verhaal, dat net zo hilarisch als hartbrekend is. Een absolute aanrader!”

Serieus: Corina is een fantastisch schrijfster en ik ben zó blij voor haar dat haar manuscript het levenslicht gezien heeft en dat ik het aan jullie mag aanraden.

Wat doe je hiernog? Pre-order die shit!

full35771849_b

mooie plaatjes

Vandaag struikelde ik over een tweetal plaatjes die me erg gelukkig maakten. Ik kan het even niet laten om ze met jullie te delen!

Exhibit A:
Stof & Schitteringen in EgypteStof en Schitteringen is met een lezer meegevlogen naar Egypte! Zo internationaal 😀 Wat een mooi plaatje dit. Dank je wel voor het delen, IJdo! ❤
(ben wel een beetje jaloers op mijn boek. mag ik ook zo’n mooi uitzicht?)

Exhibit B:Bibliotheek Rotterdam

Dit is een screenshot van de bibliotheek van Rotterdam.
Niet alleen is Stof daar uitgeleend (wat natuurlijk altijd goed nieuws is), maar wat mijn hart sneller deed kloppen was de kolom aan de rechterkant ‘Anderen leenden ook’. Het is natuurlijk hartstikke leuk om te zien dat Stof meegaat met lezers van Jasper Polane (hoi!), maar er staat ook James S. A. Corey – The Expanse serie. En dat is alleen maar mijn favoriete SF serie van dit moment. Om dat te zien… om in één adem ‘meegeleend’ te worden met een van mijn favoriete boekenseries… wauw, ja… dat is toch wel een bijzonder gevoel hoor!

over het tweeluik dat een trilogie werd…

Ik schrijf deze blog met ietwat gemengde gevoelens. Aan de ene kant ben ik razend blij en trots, maar aan de andere kant toch ook een beetje beschaamd.

Ik zei altijd dat de Lentagon boeken een tweeluik vormden, en dat met die twee boeken het verhaal afgerond was. “Stof en Schitteringen” en “Bloed en Scherven”… en dat was het. Ik vond het leuk en origineel om een tweeluik netjes af te schrijven en mensen met een afgemaakte serie te presenteren. En vergis je niet, “Bloed en Scherven” heeft een emotionele payoff, het heeft een goed einde. Je zou kunnen zeggen dat het tweeluik goed afgemaakt is…

…En toen sloeg de plotbliksem in mijn bol. Er waren al een paar concepten waar ik een aantal maanden mee aan het spelen was. Mijn man vond het jammer dat ik niet meer met de Jonge Radicalen had gedaan – daar begon het mee. Maar buiten een paar concepten en een aankondiging van ‘héél misschien… later…’ kwam ik niet.

Tot vorige week, toen ik terugkwam van een werktrip op Malta en ik in de trein terug zat van Brussel airport. Ik zat met mijn koptelefoon op, en een notitieboekje in de hand. Ik was notities aan het uitwerken en de betrokken partijen aan het uitschrijven. En waar het vandaan kwam, weet ik niet, maar ik had een beeld. En een climax van het verhaal. En toen sloeg de bliksem in en kon ik niet meer anders.

Ik móét dit gaan schrijven. Dit verhaal móét verteld worden, dit is de culminatie van “Stof” en “Bloed” en de oorlog en de perikelen rondom talenten en terrorisme. Dus ik heb een outline en een pitch op papier gezet.

Het contract van Zilverbron komt binnenkort. Het gaat gebeuren, jongens. Lentagon #3 is een feit.

Bij deze bied ik mijn excuses aan dat ik foute informatie over het tweeluik verkondigd heb. Maar eigenlijk voel ik me helemaal niet zo schuldig, want ik heb zó veel zin in dit verhaal…

Oh, ben je nieuwsgierig naar de titel? Dat wordt heel waarschijnlijk “Talent en Terreur”.
Releasedatum? Hopelijk voorjaar 2016. Spannend!!

top ten thursday: top tien boeken die me deden huilen

De Top Ten Thursday heeft dit keer een onderwerp dat ik niet kan laten lopen… dus bij deze: de top tien boeken die me deden huilen. Nouja, de top 6 eigenlijk, want ik heb eigenlijk maar zes keer echt zitten grienen bij een boek. Ik zal heel eerlijk zeggen dat ik soms best wel mistige ogen krijg, of dat ik zit te vloeken of te tieren (ik kijk naar jullie, Battle Royale en A Storm of Swords), maar echt ronduit huilen gebeurt maar heel zelden. Dat bewaar ik meestal voor TV series en films, blijkbaar.

Maargoed, without further ado: dit zijn de zes verhalen/boeken die me oprecht van streek gemaakt hebben, en een paar films want ik snotter met films en series wel heel snel mee. PAS WEL OP: SPOILERS!

– The Dark Tower, Stephen King

Boek 7 van de Dark Tower serie heeft me niet één keer, maar een keer of vijf compleet kapot gemaakt. Het was emotionele dreun na emotionele dreun, en tegen het einde trok ik het gewoon niet meer en jankte ik om elke scheet. Ik moet er waarschijnlijk bij vertellen dat de Dark Tower een van mijn eerste liefdes was, qua epische fantasy series. Ik ben ergens op mijn elfde verliefd geworden op de personages (vooral Eddie en Jake), en toen ik op mijn drieëntwintigste eindelijk de conclusie van de serie las, en King zijn best deed om mijn hart aan stukken te scheuren, ging ik volledig kapot.

Ik snap waarom hij een aantal dingen deed, maar Eddie? Dat was compleet onnodig, wreed, en in het licht van het plot, de meest nasty dood die je kon doen. Jake en Oy hadden tenminste een heroïsche dood. Eddie stierf onnodig, ná de battle, door een personage dat compleet niet boeiend was. Had hij niet tegen Flagg het loodje kunnen leggen? (Oh, laten we niet over Flagg beginnen trouwens. Of de boss battle met de Crimson King). Ik was ZO kwaad. Ik denk dat als ik King ooit zal ontmoeten, dat ik nadat ik hem bedank voor zijn boeken, een ‘…and fuck you for Eddie’ zal toesnauwen. Het is inmiddels elf jaar geleden dat ik moest lezen hoe Eddie stierf, en ik ben er nog steeds niet overheen.

– Fool’s Errand & Fool’s Fate, Robin Hobb

Hobb staat twee keer op de lijst. Er zijn maar weinig schrijvers die het meerdere keren gelukt is, dus gefeliciteerd. Toen in Fool’s Errand Nighteyes stierf, kon ik het niet droog houden. Fitz heeft het al zo zwaar in die boeken en hij verliest al zo ontzettend veel, maar het verlies van Nighteyes was gruwelijk, zelfs al was het mooi beschreven en nodig voor het plot, en logisch. Maar pfoe, ik trek het sowieso niet zo best als honden (en blijkbaar wolven) sterven.

Ietwat blijer maakte Fool’s Fate me aan het huilen omdat het einde zo ongelofelijk mooi was en alles zo fijn goed kwam. Volgens mij was het Patience die de zoons van Molly getatoeerd had, ofzo – ik begon gewoon te janken omdat ik zo blij was. Dus dat heb je dan ook weer.

– Children of the Mind, Orson Scott Card

Ik merk dat het einde van series de neiging hebben om me van streek te maken, als ik zo dit lijstje zie… Children Of The Mind is een apart geval. Want waar anderen hele andere momenten noemen dat ze het te kwaad krijgen, (de dood van Estevao, de mothertrees die gaan bloeien, Ender’s dood), trok ik het totaal niet toen Miro aan het proberen was om Ender’s aiua weg te krijgen uit Baby!Valentine’s/Valette’s lichaam. Hij was haar aan het vertellen dat niemand haar wilde, dat ze onnodig was, dat ze op moest rotten – en de dingen die hij zei waren zo intens gemeen (en hij vond het zo erg dat hij het moest doen), dat mijn hart brak.

Ik heb het boek moeten wegleggen omdat ik zo pissig was. Of van streek. Ik weet het niet eens. Maar ik kan die scene niet meer herlezen, want het is heel rauw en intens. Card weet soms precies hoe hij je in je hart moet raken, en hij weet ook perfect hoe mensen elkaar met een paar woorden compleet kapot kunnenmaken.

– The Price of Spring, Daniel Abraham

De Long Price serie van Daniel Abraham (zie mijn review hier) krijgt niet genoeg liefde. Het is een prachtige serie, vier boeken, met een geweldige opbouw, goede personages (met name Otah en Maati), een interessant conflict, en komt tot een perfect einde. De emotionele payoff is perfect, en tegen het einde leefde ik zo met de personages mee, dat de climax van het verhaal me diep ontroerde. Ik heb de laatste twintig pagina’s van het boek constant tranen weggeveegd terwijl ik het boek niet neer kon leggen – ik MOEST het uitlezen. Het waren wel goede tranen, trouwens. Geen gebroken-hart tranen, maar mijn-hart-loopt-over tranen. Beter, dus.

(Serieus jongens, lees de Long Price serie. Boek 1 is leuk, boek 2 is leuk, boek 3 is fucking fantastisch, en boek 4 is misschien nog fantastischer + emotionele payoff. Je zal er geen spijt van krijgen)

– The Second Kind of Loneliness & A Song For Lya, George R. R. Martin

Tja, Martin is de andere schrijver die twee keer op mijn lijst staat. En NIET voor A Song Of Ice And Fire, grappig genoeg. Ik heb nooit gehuild om deze serie. Ik ben boos geweest, geschokt, ik heb gescholden en in ongeloof gelachen, maar ik heb niet gehuild. In plaats daarvan heeft Martin me met twee andere verhalen aan het huilen gemaakt. En ik weet niet of het mijn bui was toen ik zijn verhalenbundel las, maar The Second Kind Of Loneliness was zó herkenbaar, zo rauw, en maakte me zo aan het schrikken, dat ik prompt in tranen uitbarstte. (Dat is me een andere keer gebeurd, toen ik American History X keek.)

Maar dat viel in het niets bij A Song For Lya, het titelverhaal van de bundel. (Review van de hele bundel vind je hier). Martin heeft voor dit verhaal een Hugo Award heeft gewonnen, en jemig, met RECHT. Zoals ik in mijn recensie al zei, dit verhaal zegt heel diepgaande dingen over de menselijke natuur, liefde, relaties en eenzaamheid. De avond dat ik het uitlees was ik compleet van slag. Ik heb de thema’s in dit verhaal echt nog weken lopen herkauwen.

Op de een of andere manier speelde Martin het klaar om recht in mijn hart te kijken, om menselijke relaties en verbondenheid volledig te begrijpen, en daarna mijn hart volledig te vermorzelen. Het verhaal heeft niet eens een heel slecht einde; het is meer bitterzoet. En ik denk dat ik alleen mistige ogen had, maar verdomme wat was ik van streek zeg.

Echt een aanrader. Ik zou bijna zeggen: verplichte kost voor iedereen.

Dan komen we nu bij de films en series! 🙂

– Big Fish (2003), Tim Burton (met o.a. Ewan McGregor)

Dit is zo’n film waar ik het nooit droog bij kan houden. De opbouw van de film is traag en de vertelling is sprookjesachtig, maar de cinematografie is fantastisch en de acteurs en de ontwikkeling van hun personages is fenomenaal. Het gaat over een jongen wiens vader op sterven ligt, en die de grootste bullshit verhalen ophing over zijn verleden. Die jongen is er compleet klaar mee, en heeft eigenlijk het contact al een tijdje afgebroken met zijn vader omdat die altijd met zijn bullshit de aandacht naar hem toe trekt. Maar terwijl zijn vader stervende is, vertelt hij nog een keer zijn hele verhaal (da’s dus de film) En dan aan het einde, als het allemaal samenkomt… pfff…. nou, mij kan je opvegen hoor.

– Her (2013), Spike Jonze (met o.a. Joaquin Phoenix en Scarlett Johanssen)

Ik ga deze niet verklappen, maar het waren geen tranen van een gebroken hart die hier over mijn wangen liepen. Ik was een half uur lang compleet ontroostbaar, omdat dit verhaal zo ongelofelijk mooi was, bitterzoet, en het zulke prachtige dingen zei over menselijkheid, over de liefde. Er was geen enkele manier hoe deze film 100% goed kon aflopen, en het brak mijn hart, maar het was ook heel erg mooi. En over aanraders gesproken; deze film heeft niet voor niets een Oscar gekregen, jongens.

– Game Of Thrones, S3x09, “The Rains Of Castamere” (a.k.a. The Red Wedding)

Het is belachelijk, want ik wist al sinds 2000 dat het eraan zat te komen. Ik wist precies dat dit een moeilijke aflevering ging worden, en wat er ging gebeuren. Toen ik het de eerste keer las, was ik echter eerder boos en verontwaardigd dan verdrietig. Maar ik had het gebeurde compleet geinternaliseerd dus ik ging er eigenlijk vanuit dat het wel goed ging komen. I could handle this. En toen lieten ze zien hoe Grey Wind doodging. Klootzakken. Sinds ik een hond heb, trek ik het gewoon niet als honden (of wolven, zie Nighteyes) doodgaan, okay? Ugh. De hele Red Wedding scene was afschuwelijk, maar ik zat als een klein meisje te snikken bij Grey Wind – ook omdat Arya zó dichtbij was, en in het boek zeiden ze dat Grey Wind losgebroken was en echt nog wel wat Freys afgemaakt had voordat ze hem te pakken namen. Dus ik had nog een moment van woeste hoop toen Arya Grey Wind in het vizier had. Maar nee, hij wordt zo afgeslacht. Ugh. Dat was zwaar.

– Spartacus: Blood and Sand, S1x10, “Party Favors”

Deze TV serie krijgt niet genoeg liefde. Game of Thrones heeft de naam, maar Spartacus IS juist die edgy serie met al die gevechten, verraad, intrige en seks. Het is vier seizoenen lang, netjes tot het einde van de plotlijn geschreven. De over-de-top gewelddadigheid was in het begin ook niet helemaal mijn ding, dus ik keek een beetje half mee terwijl mijn man de serie zat te kijken, maar dit was de aflevering die me overtuigde de serie te gaan kijken. En hoewel ik de context van te voren dus al vagelijk wist, is die hartbrekende lach van Jai Courtney (Varro) en Andy Whitfield’s (Spartacus) reactie na wat er in deze aflevering gebeurde in mijn hart gegrift. Ik heb echt zitten grienen toen Spartacus keihard kapot ging om wat hij moest doen. “There’s always a choice” – “Not this time”. Ugh, ik word weer verdrietig als ik eraan denk.

 

top tien vrouwelijke personages in boeken

naomiJullie hebben me ongetwijfeld al eerder horen ranten over hoe weinig echt gave vrouwelijke personages er te vinden zijn in fictie. Toen ik via Ninesisters over een lijst van de beste tien vrouwelijke personages struikelde (en dank je wel dat mijn Valeria de lijst haalde!!), vond ik dat ik daar aan mee moest doen, want zo’n lijst is gaaf om te maken. Helaas kostte het me ook eventjes, om die tien namen bij elkaar te krijgen. Ik merk dat ik heel veel vrouwelijke personages okay vind, of tolereer, of ik snap wat een ander personage in ze ziet maar ik zie het zelf niet… daarom was het stiekem best moeilijk. En dan vergeten we even de personages waar ik de schurft aan heb, trouwens.

Dus hier is mijn lijst, in no particular order:

Naomi Nagata – The Expanse serie, James S.A. Corey
Naomi is intelligent, heeft gevoel voor humor, een sterke persoonlijkheid, en heel belangrijk, she gets shit done. Ik lees graag over haar, want ik voel me met haar veilig, geamuseerd, en ze licht een kamer op wanneer ze er binnenloopt. Ik snap wat Holden in haar ziet, want ik zie het ook.

 

Phèdre nó Delaunay & Melisande Shahrizai – Kushiel serie, Jacqueline Carey
Deze dames moeten saampjes, met hun dysfunctionele relatie waar de chemie simpelweg vanaf SPAT. Phèdre is een warm, rond personage die compleet geen excuses maakt voor wat ze is, maar wel vanuit pure liefde en compassie handelt, en Melisande is natuurlijk de antagonist, maar met een vreemd eergevoel dat ik zeker kan waarderen. Ik shipte ze zo hard saampjes, ookal is die relatie compleet ongezond. Iedere pagina die ze samen deelde knetterde van de spanning. Ik heb dat zelden zo heftig gezien.

 

Arya Stark – A Song Of Ice And Fire, George R.R. Martin
Let op hoe ik de boekenserie noem, niet Game of Thrones. Hoewel Arya in de TV serie ook haar charme heeft, is het Arya om wie ik een beetje moest huilen toen ze de ridderpop van een ander meisje kapot trok, de vulling naar buiten rukte, en schreeuwde: “DIT is hoe een ridder er echt uitziet!”, dit is het meisje waarvoor ik naar voren bladerde in A Storm Of Swords om te zien of ze niet dood was, please laat haar niet dood zijn… Ik geef heel veel om Arya en ik wens haar het allerbeste toe.

 

Lanfear (Mierin Eronaile) – Wheel Of Time, Robert Jordan
Lanfear is mijn guilty pleasure. Ze is compleet batshit insane. Die scène in de haven in Cairhien waarin ze flipte en een seconde verwijderd was van Rand compleet afmaken is nog steeds in mijn geheugen gegrift. Ik denk dat ik hem nog zou kunnen quoten als je dat zou willen. Ik vond het leuk dat in een wereld waar iedereen zo overduidelijk aan de Light of Shadow zijde stond, Lanfear zoiets had van ‘whatever, ik ga met de kant mee die me het meeste macht geeft’. Ze was een van de weinigen in een wereld die zo zwart/wit was.

 

Valentine Wiggin – Ender Series, Orson Scott Card
Ik kan heel veel zeggen over Orson Scott Card en zijn homophobia en de verschrikkelijke moralistische ZOOI die zijn latere boeken geworden zijn, maar ik werd op mijn veertiende verliefd op Valentine Wiggin en zal voor altijd van haar houden. Ze is een prachtig warm personage, briljant intelligent, en ik zal vechten met iedereen die dat niet zo vindt.
Ik zou Petra Arkanian ook heel graag willen noemen, want ze was fantastisch tot Card roofbouw op haar personage pleegde in Shadow Puppets – waarschijnlijk één van de redenen waarom ik niets meer van hem zal lezen. Petra was mijn heldin, verdomme! 😦

 

Shallan Davar – Stormlight Archive, Brandon Sanderson
Heerlijke meid, Shallan. Ze is slim, super gevat (oh, de puns die ze maakt), ontzettend getalenteerd als kunstenaar en blijkbaar ook met magie, en ze heeft een prachtig complexe achtergrond waarmee ze alle kanten op kan. Als Brandon in volgende boeken (verder) de duisternis met haar ingaat, zal ik dat helemaal begrijpen en eigenlijk hoop ik dat wel een beetje, want dat zou fantastisch zijn, juist omdat ze zo ongelofelijk sympathiek is. Shallan heeft zoveel potentieel en we zitten pas op boek 2… Ik ben benieuwd!

 

Devi – Kingkiller Chronicles, Patrick Rothfuss
Wat, Devi? Niet Denna? Yep. Ik vind Devi leuker. Ze is een business owner, maakt het beste van een vervelende situatie, maar heeft wel heel competent haar zaakjes op orde en dat waardeer ik heel erg. Oja, en ze heeft een geweldig gevoel voor humor. Ik heb begrepen dat ze in oudere versies van de serie niet eens als personage bestond. Ik ben héél blij dat Rothfuss haar ingevoegd heeft, want ze verrijkt het boek.

 

Katniss Everdeen – Hunger Games serie, Suzanne Collins
Wat ik vooral heel mooi vond aan Katniss is dat ze geen beautiful unique perfect snowflake is. Zelfs in het beste geval, als we haar trauma’s niet meetellen, is ze van nature al niet goed met mensen, ze moet hard werken en clever door PR mensen gestuurd worden voordat mensen haar aardig vinden – maar diep van binnen heeft ze wel een groot hart, dat heel erg beschadigd is door haar omstandigheden. Ik vond Katniss met haar diepe complexe problemen met haar moeder, met vertrouwen, met verlies en pijn – heel erg goed en aandachtig in beeld gebracht. Ze voelde heel erg menselijk aan.

 

Sabetha Belacoros – Gentleman Bastards serie, Scott Lynch
Lynch had het zichzelf moeilijk gemaakt: hij heeft twee boeken lang Sabetha lopen hypen als Locke’s grote liefde, zijn rivale, de enige die net zo’n goede dief/acteur was als hij – maar haar niet laten zien, tot in boek 3. Ik was héél bang dat het een teleurstelling zou worden, maar nee, Sabetha was competent, sterk, got shit done, en kon in alle gevallen tegen Locke opboksen en het regelmatig zelfs van hem winnen. Wat knap is, met een larger than life personage als Locke Lamora. Ik was ontzettend opgelucht dat Sabetha alles was wat Lynch in eerdere boeken beloofde. Ze was heerlijk om over te lezen!

Zo, dat was leuk! Het was hard nadenken, maar heerlijk om me weer even te wentelen in mijn favoriete personages in mijn favoriete boekenseries. Binnenkort de jongens maar even uitschrijven… 🙂

het derde verbond, liane baltus

Even een blogje over andere boeken dan de mijne, want ik zou graag wat aandacht willen voor Het Derde Verbond van Liane Baltus! Ze is op dit moment in de race voor de Crimezone Debuutprijs en ze kan alle stemmen die ze kan krijgen goed gebruiken. Ze verdient ze ook ontzettend, want haar boek is fantastisch. Ik heb haar op Goodreads vijf sterren gegeven, omdat ik die vier-en-een-half sterren die eigenlijk mijn plan waren om te geven, omhoog wilde afronden.

Dit is de tekst op de achterflap:

Helena’s vader is in het verleden betrokken geweest bij een geheim project, waarbij contact is gelegd met mensen uit de dimensie Experiaan. In die periode is er een innige vriendschap ontstaan tussen Helena en de Experiaan Mica.

Op het moment dat Mica na vele jaren terugkeert uit diens dimensie, vult warme energie het zwarte gat in Helena’s borstkas. Haar blijdschap over de terugkomst van haar jeugdvriend verandert abrupt als ze hoort dat hij met zijn troepen Amerika is binnengevallen en haar vader tegelijk met een grote groep wetenschappers verdwenen is.

Binnen de kortste keren raakt Helena de controle over haar eigen leven kwijt. Mica kiest Amsterdam als locatie voor onderhandelingen over een wapenstilstand met Amerika. Voor Helena het beseft, is het kantoor waar zij stage loopt betrokken bij de voorbereiding, zijn er Experiaanse soldaten in het pand en heeft de CIA haar in het vizier.

Wat verzwijgt Mica over zichzelf en de mensen in zijn dimensie? Is Helena’s vertrouwen in Mica wel gerechtvaardigd als de wereld om haar heen hem compleet anders ervaart dan zij? Komt er een wapenstilstand tussen Experiaan en Amerika of is een vernietiging van de Aarde aanstaande? Helena wordt voor keuzes gesteld, die ze zich nooit heeft kunnen voorstellen.

Ik heb het boek in één ruk uitgelezen, om meerdere redenen eigenlijk. Het is vlot geschreven, heeft een spannend plot, uitgediepte personages, en een interessant conflict. Het magiesysteem is goed te begrijpen en de net-iets-andere cultuur van Experiaan is zowel bekend als vervreemdend. Als je goed oplet, dan merk je dat het een ander niet zo schoon is als het lijkt… ook wat betreft de relatie tussen Helena en Mica.

Omdat je het boek meemaakt vanuit Helena’s perspectief, lijkt alles wat zij doet en de band die ze heeft met Mica en de Experianen volledig logisch, maar als je een stap terug doet en het bijvoorbeeld vanuit de ogen van haar beste vriendin Sasja bekijkt, dan voel je opeens nattigheid. Tegelijkertijd is de rijkheid van de wereld van Experiaan zo overweldigend en interessant dat je volledig begrijpt dat Helena zich er hals over kop in gooit. Ik zou ongetwijfeld precies hetzelfde gedaan hebben. Die juxtapositie is geweldig gedaan.

De drie belangrijkste dingen die naar boven komen in het verhaal zijn thema’s van communicatie, machtsverhoudingen, en energie. En als je daar over nadenkt, dan is het niet zo gek dat ik van dit verhaal genoten heb; want dit zijn thema’s waar ik zelf ook van geniet. Ik schrijf zelf de boeken die ik graag wil lezen… blijkbaar schrijft Liane ook de boeken die ik graag wil lezen. En omdat ze het ook nog eens steengoed uitgedacht aanpakt, is dit ook het soort boek wat ik graag aan de wereld wil laten zien. Ik heb het al als verjaardagskado aan een vriendin gegeven omdat ik vierkant achter dit boek sta, en niet kan wachten op deel twee.

Dus: áls je Het Derde Verbond gelezen hebt, en net zoals ik ervan genoten heb, stem dan alsjeblieft op Liane voor die debuutprijs die ze zo hard verdient!

Hier het stappenplan (zoals gepost door Liane op FB) om haar te supporten:

‘Hoe nomineer ik Het derde verbond voor de Crimezone Debuutprijs 2014′.
Uit reacties maak ik op dat het linkje ‘Registreer met Facebook’ de makkelijkste (en snelste) weg is om je te registreren op Hebban. Registreer je via e-mail, dan moet je je account bevestigen via een link in je e-mail.
Daarna kun je op mijn boek stemmen. Om mijn boek te nomineren, ga je via de link in dit bericht naar mijn boekpagina op Hebban.
Zorg er voor dat je een vinkje zet bij favorieten, zie bijgevoegde foto.
Daarna telt je stem mee.
Mocht je de oproep willen delen (graag), zet dan bovenstaande uitleg erbij, anders komen mensen zonder verdere uitleg op mijn boekpagina op Hebban terecht. Op deze pagina staat ook geen verwijzing naar de Crimezone Debuutprijs.

onpopulaire meningen

Okay, deze moet ik even kwijt. In tegenstelling tot heel veel mensen die houden van lezen, ben ik het met bovenstaande strip NIET eens. Ik ben een voorstander van e-books. Ik heb een Amazon Kindle thuis liggen, en een Kindle app op mijn iPhone. Beiden heb ik de afgelopen twee jaar een stuk meer gebruikt om boeken te lezen dan welk boek dan ook.

Heel veel mensen houden nog heel erg vast aan het boekformaat, het gevoel van een boek in hun handen. Dat geeft ze het gevoel van iets tastbaars, denk ik? En hoewel ik niet kan wachten om mijn eigen boek straks in mijn handen te houden, ben ik zelf een voorstander van een e-book formaat erbij.

Waarom ben ik een fan? Allereerst is het gewoon gemakkelijk.
– Boeken zijn groot en zwaar. Ik lees graag onderweg, of in bed, of in bad. Met de dikke pillen die ik lees, is het omhoog houden van zo’n boek terwijl ik in bad zit te lezen, of het in mijn tas stoppen voor in de trein, nog best een gedoe. Het gevoel van een boek in mijn handen, bladzijdes enzo… het doet me niet zo veel. Ik kan genieten van een mooie kaft, hoor… maar het weegt niet op tegen het gemak van een e-reader.
– Op het moment dat het boek uitkomt en ik heb ge pre-ordered heb op Amazon.com, krijg ik hem automatisch naar mijn Kindle gedownload. YAY! Dit is goddelijk. Ik had van de week letterlijk een moment waar ik om 6.30 uur wakker werd, een mailtje van Amazon in mijn inbox had (dat zei dat ‘Words of Radiance’ van Brandon Sanderson uit was en klaar om te downloaden naar mijn Kindle). Ik opende mijn Kindle app op mijn smartphone en ragde hem naar binnen. Zo kon ik die ochtend terwijl ik met de hond liep, meteen beginnen. Geen gedoe met naar de boekenwinkel gaan op mijn vrije dag of een zaterdag; nee, meteen gratificatie. Héérlijk.

Wat vind ik van downloaden van boeken? Want nu ik ook schrijver ga zijn, is er een kans dat ik inkomsten ga mislopen omdat mensen mijn boeken gaan downloaden in plaats van kopen. Allereerst zal dit voor mij persoonlijk niet zo’n vaart lopen, denk ik. Ik verwacht geen brute verkopen, allereerst (zou wel leuk zijn natuurlijk), maar zelfs als we het persoonlijk financiële aspect aan de kant schuiven… dan nog zie ik het probleem niet.
Heb jij nooit boeken uitgeleend aan je vrienden? Ik geloof dat “Ender’s Game” van Orson Scott Card meer tijd buiten mijn huis heeft doorgebracht dan erin. Ik heb hem aan vijf vrienden laten lezen. Zo gaat het toch altijd? Het is precies hetzelfde als het hele muziek/film/tvserie uitleen & download debat.

Het enige wat ik jammer vind is dat er nu minder nieuwe boeken in mijn boekenkast komen te staan, omdat ik alles online koop. Maar weet je? Als mijn huis zou afbranden he… dan staan al mijn e-books nog steeds in mijn library op de website van Amazon.com. Dat is toch ook wat waard. 🙂

PS: Zilverbron heeft me net verzekerd dat Stof en Schitteringen op termijn ook als e-book beschikbaar wordt. Hoera!

vrouwelijke personages in fictie

Ik struikelde vandaag op IO9 over een artikel dat gaat over een van mijn grote frustraties, namelijk mijn ‘wat is er in godesnaam toch mis met de weergave van vrouwen in TV/films/boeken?’ gevoel. Voordat ik weggeschoven word als een femi-nazi, wil ik vooropstellen ik ‘gewoon’ een feministe ben. Je weet wel, gelijke rechten, gelijke salarissen, etcetera. Ik ben me volledig bewust dat qua natuur en hormonen vrouwen anders in elkaar zitten dan mannen – maar niet zó veel. Ik kan me erg ergeren aan opmerkingen ‘dat is typisch een man’ of ‘jezus, wat ben je toch een wijf’. Nee, dat is niet geslacht… dat is persoonlijkheid! (of misschien opvoeding). Maargoed, dat is een ander verhaal.

Waar ik het over wil hebben, is dat ik gemerkt heb dat in fictie (films, tv series, boeken) de vrouwelijke personages zo verschrikkelijk onder drie groepen geschaard worden:

  1. Bitch
  2. Dom doosje
  3. Broedkip

Ik heb hier voor Geekstijl een aantal jaar geleden al flink over lopen ranten (en die gedachtes nooit afgemaakt, maar als je nieuwsgierig bent kun je hier en hier kijken), want ik word hier erg kriegel van. Ik moet letterlijk keihard nadenken om vrouwelijke personages in fictie te verzinnen die op hun eigen manier uitgediept, sterk en drie dimensionaal zijn. De meesten komen nog van vrouwelijke schrijvers ook. Waarom is dit zo’n probleem?

Vrouwelijke personages zijn net zo valide als de mannelijke personages. Ze kunnen hun sterktes en zwakheden hebben. Ze kunnen het verpesten, of ze kunnen de wereld redden. Ze kunnen aan de zijlijn staan. Het kan allemaal. Is het nu zo veel gevraagd om een uitgediept, leuk personage te hebben die gaaf en interessant is en niet geschapen voor een van de bovenstaande categoriën? Alsjeblieft?

Zoals deze quote al zei:

Screw writing “strong” women. Write interesting women. Write well-rounded women. Write complicated women. Write a woman who kicks ass, write a woman who cowers in a corner. Write a woman who’s desperate for a husband. Write a woman who doesn’t need a man. Write women who cry, women who rant, women who are shy, women who don’t take no shit, women who need validation and women who don’t care what anybody thinks. THEY ARE ALL OKAY, and all those things could exist in THE SAME WOMAN. Women shouldn’t be valued because we are strong, or kick-ass, but because we are people. So don’t focus on writing characters who are strong. Write characters who are people.

En weet je, bovenstaand citaat gaat natuurlijk niet alleen om vrouwelijke personages. Hetzelfde geldt voor mannelijke personages. Ik hoef geen prinsen op het witte paard; ik wil mijn mannen ook met fouten en interessante trekjes die hen gaaf maakt om over te lezen. Geef mij een Jaime Lannister met al zijn fouten en zijn coping mechanismes (Song of Ice and Fire; van George R R Martin) boven een Richard Rahl, waarvoor de meiden bij bosjes vallen omdat de de meest perfecte persoon OOIT is (Sword of Thruth; van Terry Goodkind). Geef mij een Skyler White (TV: Breaking Bad) die het beste moest maken uit een krankzinnige situatie (en oh, de haat die haar personage ontving… maar da’s een ander verhaal) of een Lucretia (TV: Spartacus), die een gruwel was tegen haar slaven en tegenstanders, maar zo ontzettend veel van haar man Batiatus en haar vriendin Gaia hield. Ik wil geen perfectie; ik wil menselijkheid. Dan interesseert het me niet zo veel wat het geslacht is; zolang het personage maar fantastisch is (ander voorbeeld: Raymond Reddington in de TV serie The Blacklist). Het is meer dat het zoveel makkelijker is om een geweldig mannelijk personage te verzinnen dan een geweldig vrouwelijk personage. En is dat niet raar? Is dat niet jammer?

Dat zou niet zo moeilijk moeten zijn, toch?

Ik ben me bewust van het feit dat ik met een blogpost als deze verschrikkelijke valkuilen aan het opzetten ben; ik ben dingen aan het benoemen waar een recensent me later op kan ‘pakken’. Maar als ik naar Stof en Schitteringen kijk (en ook het vervolg Bloed en Scherven, dat de verhaallijn afmaakt), dan zie ik een kracht in al mijn personages. Zelfs terwijl ze fouten maken – BRUTE fouten – zijn ze zichzelf, roeien ze met de riemen die ze hebben. Zelfs Sirka, met al haar goede bedoelingen. Zelfs Valeria, die allereerst handelt vanuit zelfbehoud. En zelfs Joy, die in haar pacifistische naïviteit zich te veel laat aanleunen. Ze hebben allemaal een verhaallijn, ze groeien allemaal, ze maken fouten en ze leren ervan.
Voor wat het waard is, ik doe mijn best. Nu de rest van de wereld nog. 😉

the rains of castamere

Ik weet sinds september September 2000 wat er gebeurt tijdens Game of Thrones S3x09, “The Rains Of Castamere” toen ik het in het boek las. Ik zie mezelf nog zo zitten in een hoekje van mijn gele bank in een appartement dat twee dagen geleden al opgeruimd had moeten worden. Twee dagen waarin ik volledig van de wereld was; waarin ik niet van die bank afkwam en “A Storm of Swords” van George R R Martin aan mijn handen verkleefd leek te zijn. Ik heb er nooit een geheim van gemaakt dat ASOS waarschijnlijk mijn meest favoriete boek ooit is. En een van de redenen hiervoor is de cascade van gebeurtenissen die in deze aflevering afgetrapt wordt.

Wil je spoilers vermijden? Klik dan niet verder.

Lees verder