onpopulaire meningen

Okay, deze moet ik even kwijt. In tegenstelling tot heel veel mensen die houden van lezen, ben ik het met bovenstaande strip NIET eens. Ik ben een voorstander van e-books. Ik heb een Amazon Kindle thuis liggen, en een Kindle app op mijn iPhone. Beiden heb ik de afgelopen twee jaar een stuk meer gebruikt om boeken te lezen dan welk boek dan ook.

Heel veel mensen houden nog heel erg vast aan het boekformaat, het gevoel van een boek in hun handen. Dat geeft ze het gevoel van iets tastbaars, denk ik? En hoewel ik niet kan wachten om mijn eigen boek straks in mijn handen te houden, ben ik zelf een voorstander van een e-book formaat erbij.

Waarom ben ik een fan? Allereerst is het gewoon gemakkelijk.
– Boeken zijn groot en zwaar. Ik lees graag onderweg, of in bed, of in bad. Met de dikke pillen die ik lees, is het omhoog houden van zo’n boek terwijl ik in bad zit te lezen, of het in mijn tas stoppen voor in de trein, nog best een gedoe. Het gevoel van een boek in mijn handen, bladzijdes enzo… het doet me niet zo veel. Ik kan genieten van een mooie kaft, hoor… maar het weegt niet op tegen het gemak van een e-reader.
– Op het moment dat het boek uitkomt en ik heb ge pre-ordered heb op Amazon.com, krijg ik hem automatisch naar mijn Kindle gedownload. YAY! Dit is goddelijk. Ik had van de week letterlijk een moment waar ik om 6.30 uur wakker werd, een mailtje van Amazon in mijn inbox had (dat zei dat ‘Words of Radiance’ van Brandon Sanderson uit was en klaar om te downloaden naar mijn Kindle). Ik opende mijn Kindle app op mijn smartphone en ragde hem naar binnen. Zo kon ik die ochtend terwijl ik met de hond liep, meteen beginnen. Geen gedoe met naar de boekenwinkel gaan op mijn vrije dag of een zaterdag; nee, meteen gratificatie. Héérlijk.

Wat vind ik van downloaden van boeken? Want nu ik ook schrijver ga zijn, is er een kans dat ik inkomsten ga mislopen omdat mensen mijn boeken gaan downloaden in plaats van kopen. Allereerst zal dit voor mij persoonlijk niet zo’n vaart lopen, denk ik. Ik verwacht geen brute verkopen, allereerst (zou wel leuk zijn natuurlijk), maar zelfs als we het persoonlijk financiële aspect aan de kant schuiven… dan nog zie ik het probleem niet.
Heb jij nooit boeken uitgeleend aan je vrienden? Ik geloof dat “Ender’s Game” van Orson Scott Card meer tijd buiten mijn huis heeft doorgebracht dan erin. Ik heb hem aan vijf vrienden laten lezen. Zo gaat het toch altijd? Het is precies hetzelfde als het hele muziek/film/tvserie uitleen & download debat.

Het enige wat ik jammer vind is dat er nu minder nieuwe boeken in mijn boekenkast komen te staan, omdat ik alles online koop. Maar weet je? Als mijn huis zou afbranden he… dan staan al mijn e-books nog steeds in mijn library op de website van Amazon.com. Dat is toch ook wat waard. 🙂

PS: Zilverbron heeft me net verzekerd dat Stof en Schitteringen op termijn ook als e-book beschikbaar wordt. Hoera!

vrouwelijke personages in fictie

Ik struikelde vandaag op IO9 over een artikel dat gaat over een van mijn grote frustraties, namelijk mijn ‘wat is er in godesnaam toch mis met de weergave van vrouwen in TV/films/boeken?’ gevoel. Voordat ik weggeschoven word als een femi-nazi, wil ik vooropstellen ik ‘gewoon’ een feministe ben. Je weet wel, gelijke rechten, gelijke salarissen, etcetera. Ik ben me volledig bewust dat qua natuur en hormonen vrouwen anders in elkaar zitten dan mannen – maar niet zó veel. Ik kan me erg ergeren aan opmerkingen ‘dat is typisch een man’ of ‘jezus, wat ben je toch een wijf’. Nee, dat is niet geslacht… dat is persoonlijkheid! (of misschien opvoeding). Maargoed, dat is een ander verhaal.

Waar ik het over wil hebben, is dat ik gemerkt heb dat in fictie (films, tv series, boeken) de vrouwelijke personages zo verschrikkelijk onder drie groepen geschaard worden:

  1. Bitch
  2. Dom doosje
  3. Broedkip

Ik heb hier voor Geekstijl een aantal jaar geleden al flink over lopen ranten (en die gedachtes nooit afgemaakt, maar als je nieuwsgierig bent kun je hier en hier kijken), want ik word hier erg kriegel van. Ik moet letterlijk keihard nadenken om vrouwelijke personages in fictie te verzinnen die op hun eigen manier uitgediept, sterk en drie dimensionaal zijn. De meesten komen nog van vrouwelijke schrijvers ook. Waarom is dit zo’n probleem?

Vrouwelijke personages zijn net zo valide als de mannelijke personages. Ze kunnen hun sterktes en zwakheden hebben. Ze kunnen het verpesten, of ze kunnen de wereld redden. Ze kunnen aan de zijlijn staan. Het kan allemaal. Is het nu zo veel gevraagd om een uitgediept, leuk personage te hebben die gaaf en interessant is en niet geschapen voor een van de bovenstaande categoriën? Alsjeblieft?

Zoals deze quote al zei:

Screw writing “strong” women. Write interesting women. Write well-rounded women. Write complicated women. Write a woman who kicks ass, write a woman who cowers in a corner. Write a woman who’s desperate for a husband. Write a woman who doesn’t need a man. Write women who cry, women who rant, women who are shy, women who don’t take no shit, women who need validation and women who don’t care what anybody thinks. THEY ARE ALL OKAY, and all those things could exist in THE SAME WOMAN. Women shouldn’t be valued because we are strong, or kick-ass, but because we are people. So don’t focus on writing characters who are strong. Write characters who are people.

En weet je, bovenstaand citaat gaat natuurlijk niet alleen om vrouwelijke personages. Hetzelfde geldt voor mannelijke personages. Ik hoef geen prinsen op het witte paard; ik wil mijn mannen ook met fouten en interessante trekjes die hen gaaf maakt om over te lezen. Geef mij een Jaime Lannister met al zijn fouten en zijn coping mechanismes (Song of Ice and Fire; van George R R Martin) boven een Richard Rahl, waarvoor de meiden bij bosjes vallen omdat de de meest perfecte persoon OOIT is (Sword of Thruth; van Terry Goodkind). Geef mij een Skyler White (TV: Breaking Bad) die het beste moest maken uit een krankzinnige situatie (en oh, de haat die haar personage ontving… maar da’s een ander verhaal) of een Lucretia (TV: Spartacus), die een gruwel was tegen haar slaven en tegenstanders, maar zo ontzettend veel van haar man Batiatus en haar vriendin Gaia hield. Ik wil geen perfectie; ik wil menselijkheid. Dan interesseert het me niet zo veel wat het geslacht is; zolang het personage maar fantastisch is (ander voorbeeld: Raymond Reddington in de TV serie The Blacklist). Het is meer dat het zoveel makkelijker is om een geweldig mannelijk personage te verzinnen dan een geweldig vrouwelijk personage. En is dat niet raar? Is dat niet jammer?

Dat zou niet zo moeilijk moeten zijn, toch?

Ik ben me bewust van het feit dat ik met een blogpost als deze verschrikkelijke valkuilen aan het opzetten ben; ik ben dingen aan het benoemen waar een recensent me later op kan ‘pakken’. Maar als ik naar Stof en Schitteringen kijk (en ook het vervolg Bloed en Scherven, dat de verhaallijn afmaakt), dan zie ik een kracht in al mijn personages. Zelfs terwijl ze fouten maken – BRUTE fouten – zijn ze zichzelf, roeien ze met de riemen die ze hebben. Zelfs Sirka, met al haar goede bedoelingen. Zelfs Valeria, die allereerst handelt vanuit zelfbehoud. En zelfs Joy, die in haar pacifistische naïviteit zich te veel laat aanleunen. Ze hebben allemaal een verhaallijn, ze groeien allemaal, ze maken fouten en ze leren ervan.
Voor wat het waard is, ik doe mijn best. Nu de rest van de wereld nog. 😉

the rains of castamere

Ik weet sinds september September 2000 wat er gebeurt tijdens Game of Thrones S3x09, “The Rains Of Castamere” toen ik het in het boek las. Ik zie mezelf nog zo zitten in een hoekje van mijn gele bank in een appartement dat twee dagen geleden al opgeruimd had moeten worden. Twee dagen waarin ik volledig van de wereld was; waarin ik niet van die bank afkwam en “A Storm of Swords” van George R R Martin aan mijn handen verkleefd leek te zijn. Ik heb er nooit een geheim van gemaakt dat ASOS waarschijnlijk mijn meest favoriete boek ooit is. En een van de redenen hiervoor is de cascade van gebeurtenissen die in deze aflevering afgetrapt wordt.

Wil je spoilers vermijden? Klik dan niet verder.

Lees verder “the rains of castamere”

de kronieken van aurian, maggie furey

(zoals gepost op Geekstijl)

“De Kronieken van Aurian” zat bij het rijtje van eerste échte fantasy series die ik begon te lezen als een tiener. Het is een serie van vier boeken die vrij kort na elkaar uitgebracht zijn. Ik was helemaal overdonderd door de wereldbouw en de personages, de magie en de conflicten. De eerste twee boeken waren fantastisch, en ik kon me herinneren dat ik het laatste boek een ontzettende afknapper vond. We zijn inmiddels een aantal jaartjes verder, dus ik vond het tijd om te herlezen. Wat vind ik er nu van? (Pas op, spoilers!)

f furey aurian1 jpg De Kronieken Van Aurian, van Maggie FureyDe Kronieken van Aurian is geschreven door de Engelse schrijfster Maggie Furey en bestaat uit een serie van vier boeken: De Magiers van Nexus, De Harp Der Winden, Het Vlammende Zwaard, en sluit af met Dhiammara. Het eerste boek start meteen met de introductie van Aurian als een jong meisje. Ze is de dochter van de overleden vuurmagiër Gerlant en de aardmagiër Eilin, en zit tjokvol met magisch potentieel. In een wereld waar slechts nog een handvol magiërs leven en bovenaan de ‘food chain’ staan is ze dus erg gewild. De magiërs zijn meestal maar in één aspect van de magie getalenteerd (vuur, aarde, water, lucht of genezing), maar Aurian toont potentieel voor alle aspecten van de magie, met specifieke talenten in vuur en aarde. De eerzuchtige magiërs (vooral Aartsmagiër Miathan) nemen haar dus algauw met veel plezier onder hun hoede omdat zij in haar de gedoodverfde opvolger zien van de Aartsmagiër. De jaren verstrijken, Aurian groeit op tot een getalenteerde en mooie jonge vrouw, en er lijkt geen vuiltje aan de lucht… maar er is één ding waar ze niet op gerekend hebben: Aurian is een sociale meid en sluit algauw vriendschappen met de ‘normale stervelingen’ in de stad Nexus. Dezelfde stervelingen waar de magiërs zo op neerkijken. Om de zaken nog maar erger te maken wordt ze ook verliefd op de aanvoerder van het leger aldaar, de zwaardvechter Forral.

f furey aurian2 jpg De Kronieken Van Aurian, van Maggie FureyDe Aartsmagiër is extreem jaloers en ontdaan over deze stand van zaken en vanaf dat moment escaleren de zaken verschrikkelijk. Door stomme fouten die gemaakt zijn in woede, worden er wapens aangegrepen in het conflict die al eonen zoek leken te zijn, en wordt er een magische oorlog gestart die zijn weerga niet kent. Het eerste boek focust zich vooral op Aurian’s opgroeien, het begin van het conflict, en haar vlucht uit Nexus naar de zuidelijke koninkrijken samen met haar bediende Anvar. De Harp Der Winden vertelt over de stand van zaken in de zuidelijke koninkrijken, de ontzettend lange arm van Miathan en de eerzuchtigheid van zijn gevaarlijke rechterhand, de bitchy weermagiër Eliseth. Aan het einde van boek twee weten Aurian en Anvar een gevoelige slag te slaan tegen hun vijand, en in Het Vlammende Zwaard maken ze zich op om in de tegenaanval te gaan. Het Vlammende Zwaard uit de profetiën lijkt voor Aurian bedoeld, om deze magische oorlog, waarin veel te veel van de oeroude Wapens van de Macht misbruikt woorden, te beëindigen. Maar het Vlammende Zwaard lijkt uiteindelijk een flinke keerzijde te hebben waarbij de zaken nog even wat heftiger escaleren aan het einde van boek drie.
Boek vier begint dan opeens tien jaar later. Dit is het deel wat mij destijds als tiener al ontzettend irriteerde – omdat er zo’n ongelofelijke tijdssprong is genomen zijn locaties, situaties en personages opeens ontzettend veranderd. Het hele gevoel van de eerste drie boeken is niet meer hetzelfde, en ik had het gevoel dat ik er helemaal ‘uit’ was. Ook de emotioneel bedoelde hereniging tussen Aurian en Forral was een grote teleurstelling destijds.

furey m vlammendezwaard 1999 3e small De Kronieken Van Aurian, van Maggie FureyNu ik dit zo herlees kan ik wel zien hoe Furey dit allemaal wel gepland heeft. Ik ben ervan overtuigd dat ze alle plotdraden, concepten en personages die ik in deze samenvatting niet eens genoemd heb netjes uitgewerkt en bedacht heeft, en hoe ze zeker in haar hoofd had zitten hoe ze het wilde hebben. Wat dat betreft heb ik dus wel weer nieuwe respect voor haar gekregen; de met elkaar verwevende plotdraden zijn een hoop werk en uiteindelijk erg leuk gedaan. Echter: ik zie wel wat problemen.

Allereerst zie ik niet helemaal het nut van zekere personages. Koopmansdochter/smokkelaar Zanna was een geweldig personage, en ik snap waarom Furey haar verhaal wilde vertellen, maar Zanna is een gruwelijk slachtoffer van de tijdssprong. We zien haar terug tien jaar later, en vervolgens geven we niet meer om haar. Straatjongetje Grince en zijn plotlijn had compleet uit het verhaal geschrapt kunnen worden en niemand had hem gemist. Hetzelfde geldt voor personages als Sangra – die blonde chick die met Parric mee reisde achter Aurian aan naar de zuidelijke koninkrijken. Die is zelfs ook nog eens off screen gestorven tussen boek drie en boek vier. Um, wát? Elizar en Nereni en hun slag tegen de Khisu uit Taibeth was begrijpelijk zodat Sara regentes kon worden aldaar – en de ontmoeting tussen Sara (het exvriendinnetje van Anvar en de ex vrouw van koopman Vannor) en de weermagiër Eliseth en hun realisatie hoeveel zij gemeen hadden was erg leuk, maar vervolgens werd daar bar weinig mee gedaan. Waar was hun echte samenbundeling van krachten? Waar was mijn Anvar/Vannor/Sara confrontatie, verdorie?

f furey aurian4 jpg De Kronieken Van Aurian, van Maggie FureyDat brengt me meteen naar de eindconfrontaties. Hoewel ik de uiteindelijke boss battle met Miathan erg leuk gedaan vond (vooral hoe Anvar en Forral op deze manier de handen ineen konden slaan, zij waren tenslotte zijn grootste slachtoffers), was de uiteindelijke final boss battle met Eliseth een complete bummer. Het leek wel alsof Furey zich op honderd pagina’s voor het einde opeens realiseerde dat ‘shit, ik moet dit verhaal in dit boek nog afkrijgen!’. Ze had ruim de tijd genomen om de wereld op te bouwen na het tien jaar tijdsgat en de terugkeer van de Elfen, en nu opeens moest ze dingen afmaken. Het volgende moment was iedereen opeens in positie in de Drakenstad Dhiammara en was het binnen enkele pagina’s afgelopen. Ook hier zag ik weer de basis van de ideeën (het offer van het Vlammende Zwaard, Eliseth in de drakenstad op de hoogste toren), maar de uitwerking was zo afgeraffeld dat ik Furey ervan verdenk dat ze haar deadline gemist had en het nog even snel moest afschrijven. De uiteindelijke echte krachtmeting tussen Eliseth en Aurian (en haar vrienden) duurt uiteindelijk een halve bladzijde. Mja. Dat irriteerde me destijds, en nu al die jaren later nog steeds. Ik heb echt het gevoel dat Furey het daar heeft laten liggen, en dat is erg jammer! Vooral omdat we over de jaren zoveel geinvesteerd hebben in al die personages.

Wat betreft de personages en de verschrikkelijke Mary Sue die Aurian bij tijd en wijle is, of de intense slechtheid van Miathan en Eliseth; tja. Het is een stijlfiguur. Ik snap het wel. Hoewel ik graag nog wat verdere uitwerkingen had gezien van de personages en een wat minder zwart/witte afschildering van de pionnen in de magische oorlog, kan ik begrijpen dat de personages zo zijn neergezet. Ik vind het soms jammer letterlijke frases te lezen die zeggen “de slechte Aartsmagiër Miathan…”, of om te zien dat iedereen om Aurian maar alles laat vallen om haar te helpen en verliefd op haar te worden, maar in dat geval is het ieder zijn meug. Ik merk wel dat ik hier nu dan wel weer wat meer moeite mee heb dan vroeger, maar misschien hoort dat bij het opgroeien.

De schrijfstijl echter is heerlijk beschrijvend. De actie zit altijd in de boeken, er zijn meeslepende gebeurtenissen, best een heel cool magie systeem (de Oude Magie tegenover de Hoge Magie, toeval en chaos), en de hoeveelheid plotlijnen die elkaar vinden, zich weer losmaken, en zich later weer met elkaar verbinden zijn extreem vermakelijk. Ik mag dan bovenstaande problemen hebben met het verhaal, maar ik kan niet ontkennen dat ik de vier boeken binnen een tijdsspanne van een week heb uitgelezen, en het zijn zeker geen dunne boekjes. Ik vond het heerlijk om me terug te trekken en heerlijk in bad te liggen en de boeken te lezen. Dus ze hebben zéker hun sterke punten, en ik heb zeker weer genoten van het herlezen.

a dance with dragons, george r r martin

Wat hebben fans van A Song Of Ice And Fire (Een Lied van IJs en Vuur in het Nederlands) lang moeten wachten. Tien jaar is er verstreken sinds we gehoord hebben van een aantal van hun meest geliefde personages. Tien jaar! Dat is langer dan wat zelfs de meeste doorgewinterde fantasy fans – die gewend zijn te wachten voor het nieuwe boek in de serie uit is – gemakkelijk kunnen volhouden. Maar na tien jaar is het wachten eindelijk over!

ADWD US Original 198x300 A Dance With Dragons van George R. R. Martin: het wachten waard?Na ‘Game of Thrones’, ‘A Clash Of Kings’, en het zinderende ‘A Storm of Swords’ dat uitkwam in 2000, hebben de fans nu eindelijk het volledige volgende deel in handen van de razend populaire A Song Of Ice And Fire serie. Dat ging niet zonder slag of stoot. Oorspronkelijk had George R R Martin bedoeld om na boek drie (dat met een paar heftige cliffhangers eindigde) een pauze in te lassen in het verhaal. Vijf jaar zou verstrijken waarin de hoofdpersonen nieuwe machtsbases zouden kunnen opbouwen en zich klaar konden maken voor de ultieme eind strijd. Alleen begon Martin in 2001 met verder schrijven, en realiseerde zich vervolgens dat een gat van vijf jaar niet zou werken. Hij heeft dus zijn hele meesterplan voor de boekenserie uit het raam moeten gooien en volledig opnieuw moeten gaan plotten. In de tussentijd heeft hij ‘A Feast For Crows’ nog uitgegeven, maar dat was eigenlijk maar een half verhaal; het focuste zich op een deel van de cast, en liet de fans in het ongewisse van personages als Tyrion Lannister, Daenerys Targaryen en Jon Snow. Het probleem was het plot bij Daenerys; dus verschoof Martin haar lot naar het volgende deel. Op die manier is ‘A Dance With Dragons’ dus het tweede deel van het vervolg van ‘A Storm Of Swords’, tien jaar na dato. En was het ‘t waard?

Pas op, SPOILERS!!!

Ik zal meteen toegeven dat ik een grote fan ben van de boekenserie (en was de TV serie op HBO, “Game Of Thrones” niet fantastisch?) sinds 1999. Ik volg de serie dus al erg lange tijd, en ik vind ‘A Storm Of Swords’ een van de beste boeken die ik ooit gelezen heb. De plottwists, het verraad, de intriges, de personages… ik vond het fan-tas-tisch. Ik heb gelachen, gehuild, en geschreeuwd tegen dat boek. Het valt inmiddels ook compleet uit elkaar van het lezen en herlezen. Dus de lat lag erg hoog bij mij.

‘A Feast For Crows’ was leuk, vooral omdat Jaime en Cersei Lannister hierin flink gevolgd werden en ik ben eigenlijk wel een fan van de Lannisters (sorry). De drama’s in King’s Landing waren ontzettend gaaf om te volgen. Ook de uitstapjes naar Dorne vond ik erg bevredigend. Maar het was geen ‘Storm of Swords’. Ik hield de hoop dat ‘Dance With Dragons’ het gevoel compleet zou maken.

Op de dag dat ik het boek naar mijn Kindle gedownload zou krijgen ben ik om zeven uur opgestaan om te zien of mijn download al binnen was. Mijn hart bonkte in mijn keel toen de download binnen kwam rollen. Ik ben meteen gaan zitten en heb de aankomende 14 uur met mijn Kindle in mijn hand gezeten. De wereld was even vergeten.

Maar heb ik nu dat gevoel van compleetheid? Om eerlijk te zijn nog steeds niet.

adwd op kindle 300x225 A Dance With Dragons van George R. R. Martin: het wachten waard?Hoewel het heerlijk was om te kijken hoe het gaat met Tyrion, Dany en Jon en ik de plotdraden op de Wall en in Winterfell geweldig vond, is het hele verhaal wéér een aanloop geweest naar de confrontatie. Natuurlijk is ADWD een middenboek na de achtbaan die ASOS en kan je zoiets niet verwachten van het midden van een serie, maar jemig…

Meereen wordt aangevallen van drie kanten, Dany en haar draken zijn zoek, maar het feit dat ze opgepikt wordt door een khalasar betekent ongetwijfeld nog meer bloedvergieten. Victarion en Tyrion zijn in de buurt, maar hebben Dany nog niet ontmoet. Quentyn Martell zorgde voor de enige plot progressie en confrontatie in Essos… maar dat gaan we pas zien in het volgende boek, als zijn vader hoort wat er met hem gebeurd is.

Vervolgens hebben we de belegering van Winterfell en Ramsay Bolton’s uitdaging naar Jon Snow. En Jon’s eigen rotsituatie (waar hij uit gaat komen. Dat moet wel!) mogen we ook niet vergeten. Maar is er confrontatie? Niet echt.

Wat de rest van de Starks betreft… Bran en Arya zijn hun vak aan het leren en zijn daar erg goed in, dat is leuk om te zien, maar het levert nog niets op.

Over Jaime’s lot wil ik niet eens speculeren, maar Cersei staat ook op het punt van confrontatie. Het is allemaal naar een hoogtepunt toewerken… en ik weet zeker dat het nieuwe boek ‘The Winds of Winter’ een ontzettende bende gaat worden qua gebeurtenissen net zoals ASOS dat was… maar ik voel me een beetje alsof ik blauwe ballen aan het krijgen ben. Na al dit wachten had ik een hoogtepunt gewild, en ik moet nu wéér een aantal jaar wachten. Ik neem aan dat als je de boeken na elkaar doorleest over twintig jaar dat het dan prima te hachelen is, maar voor nu is het een tamelijk zuur gevoel.

Aan de andere kant zijn er een aantal plotdraden waar ik van genoot: vooral de tijd die we doorbrachten met Davos en Theon waren fantastisch. Lichtende momenten waren degenen die we doorbrachten met de Manderly’s, maar ik moet toegeven dat wat er met Theon geflikt wordt door Martin’s schrijfstijl echt literatuur van de bovenste plank is. Wat een pathos heb ik voor die jongen, en wat hoopte ik op een goed einde. En dat terwijl ik hem in boek twee wel kon schieten.

De toevoeging van ‘Griff’ maakt de situatie met Dany nog eens gecompliceerder, maar ik was persoonlijk erg in mijn nopjes dat die crackpot theorie dus inderdaad klopte. Ik kan niet wachten totdat hij en Connington gaan buurten in Dorne.

Het plot komt dus zeker samen, ik heb wel het gevoel alsof er een plan is… maar daar moeten we dus nog een handvol jaar op wachten voordat we dát in uitvoering zien. We gaan dus weer wachten… ik kruis mijn vingers dat het dit keer minder dan vijf jaar duurt. Hopen jullie mee?

nightwatch: het boek vs de verfilming

(zoals gepost op Geekstijl!)

The Night Watch, ook wel Nochnoy Dozor genoemd in de originele vertaling, is een horror/urban fantasy roman van de Russische schrijver Sergei Lukyanenko. De boekenserie bestaat uit drie delen, beginnende met Night Watch, dan Day Watch, Twilight Watch en uiteindelijk Final Watch. Het concept van de serie draait om het bestaan van ‘Others’.

nightwatch 206×300 Nightwatch: het originele boek vs. de verfilmingZij zijn de politie die de machten van de duisternis en het licht uit elkaars haren houden. Als een vampier mensenbloed wil drinken, moet deze bijvoorbeeld eerst een licensie aanvragen. Een lichtmagiër moet eveneens toestemming aanvragen als hij met zijn krachten een straat vol mensen een goede dag wil bezorgen of zijn buurman de lotto wil laten winnen. Op die manier kan de balans tussen licht en duisternis behouden worden en kan de wereld blijven bestaan zoals hij is. Een paar duizend jaar geleden is besloten dat een directe confrontatie tussen de duisternis en het licht de wereld niet ten goede zou komen. En dus is de Watch in het leven geroepen: de Night Watch houdt de duisternis in de gaten, en de Day Watch checkt of het ‘licht’ niet te veel goeds doet. Bureaucratie tussen de heksen en vampieren dus!

Het boek is in 1998 uitgekomen en was een enorme hit in Rusland. Al snel volgde een Engelse vertaling, en in 2004 zelfs een verfilming in het Engels. Maar of die film nou de moeite waard is?

De verfilming liegt er niet om: ondanks het feit dat het een tamelijk high-budget productie is, geven ze vanaf het begin al aan dat Night Watch gebaseerd is op de roman van Lukyanenko. De roman Nochnoy Dozor bestaat eigenlijk uit drie kortere verhalen die in het laatste verhaal allemaal samen komen.

De serie draait om anti-held Anton Gorodetsky. Anton is een middelmatig getalenteerde magiër aan de kant van het Licht die eigenlijk veel liever een kantoorsukkeltje is, dan dat hij buiten tegen vampieren moet vechten die zich niet aan hun contract houden. Dat is echter precies waar het begin van het eerste verhaal hem vindt: hij wordt van zijn computer weggetrokken door zijn baas om achter een stel vampieren aan te gaan.

De film volgt in grote lijnen de plot van het eerste verhaal in de roman – veel van de personages zijn hetzelfde, en veel van dezelfde gebeurtenissen vinden plaats. Ik heb de film gezien kort nadat ik het boek gelezen had en bemerkte tot mijn verbazing dat zelfs veel van de dialogen direct overgenomen zijn. Echter… het verhaal was dat uiteindelijk niet.

Er zaten een paar flinke veranderingen in het verhaal van de film ten opzichte van de roman die wat mij betreft onnodig waren en afdeden aan de kracht van het verhaal. Het personage van Olga is bijna compleet op de ‘cutting room floor’ geëindigd, en dat terwijl zij in de roman eigenlijk een van de centrale figuren was. Ze kwam in alle drie de verhalen als een drijvende kracht naar voren. Waar de romance tussen Svetlana en Anton ietwat geforceerd en tragisch aanvoelde, is de cameraderie tussen Olga en Anton als partners tijdens de misdaadbestrijding erg sterk beschreven in het boek. Ik was dus verbaasd om te zien dat ze in de film een tweederangs personage was.

In de film werd er veel meer gefocust op het jongetje Egor. Hij wordt door Anton van de vampieren gered en blijkt toevalligerwijs een heel getalenteerde ‘Other’ te zijn. Terwijl Egor in het boek gewoon een doodnormale twaalfjarige kiddo is, blijkt hij in het boek opeens Anton’s zoontje te zijn van zijn ex vriendin. Daar bovenop wordt hij ook nog eens door de Day Watch tegen Anton gebruikt, zodat het joch uiteindelijk voor de ‘Dark side’ kiest. In het boek heeft Egor zelfs na het derde verhaal nog geen keuze gemaakt tussen Light en Dark. Ik snapte dus niet zo goed waar dit helemaal vandaan kwam. Het verhaal werd er ook niet veel beter van. Voor mij een groot minpunt.

Dingen die wel erg goed gedaan waren in de film: de muziek, de atmosfeer, het gevoel van de grote stad Moskou. De ondertiteling van de film is op een vrij kunstzinnige manier in beeld gebracht – soms bleven de letters net even te lang hangen of kregen ze een ander font of kleur om de sfeer van de scène te benadrukken. De actiescènes en het in beeld brengen van de tussenwereld – de Twilight (of Gloom, zoals hij in de filmvertaling genoemd werd) – waren artistiek erg goed opgezet, net zoals het gebruik van muziek. Ik denk dat als je alleen de film zou bekijken, dat je best nog wel eens betoverd zou kunnen worden door de cinematografie, het gevoel van de duisternis van Moskou, de urban fantasy en de interessante verhaallijnen. Aan het einde van de film ben je benieuwd hoe het verder gaat. Gave setting, mooie cinematografie, maar jammerlijk uitgewerkte verhaallijnen en nog jammerlijker personages.

Het boek is veel rijker qua setting, qua personages, en qua tijd die er genomen wordt om het verhaal te vertellen. Ook belangrijk, buiten de kick-ass-heid die het personage Olga aan het verhaal toevoegt, is Anton ook nog eens een stuk sympathieker als hoofdpersoon. En voor een verhaal dat grotendeels vanuit de eerste persoon verteld wordt, is dat een erg belangrijk onderdeel. Dus, moet je nu de film gaan kijken? Ik zou bijna ja zeggen, hij is op zich wel de moeite waard… maar alléén als je je al hebt laten betoveren door het boek. Hebben jullie de film gezien of het boek gelezen? Wat vonden jullie ervan? Ik hoor het graag!

battle royale, van koushun takami

(zoals gepost op Geekstijl)

Misschien heb je de film gezien, of van het concept gehoord: in dit boek wordt een klas met Japanse tieners op een eiland gedropt en krijgen de opdracht mee om binnen drie dagen elkaar uit te moorden, totdat er eentje overblijft als de winnaar/enige overlevende… anders zullen ze allemaal sowieso sterven.  Wat zou jij doen in zo’n geval?

BR Book Battle Royale, van Koushun TakamiDat is het concept van Koushun Takami’s boek, uitgekomen in 1999 in Japan (in 2003 vertaald in het Engels).

Het verhaal speelt zich af in een soort alternatieve realiteit waarin Japan een fascistische staat is, vol paranoia, achterdocht, en programma’s zoals Battle Royale. Het is geen televisieprogramma, maar het is pure realiteit: ieder jaar wordt er een klas van veertien- en vijftienjarigen ontvoerd en worden gedwongen elkaar te doden, zodat de overheid militaire data erover kan verzamelen. De ouders en kinderen die tegenstribbelen worden zonder pardon gedood. De tieners op het eiland krijgen een halsband om hun nek die over drie dagen explodeert als er tegen die tijd nog meer dan één van deze tieners ademt. Iedere tiener krijgt een willekeurig wapen toebedeeld in een rugzak, en vervolgens mogen ze het uitzoeken op het eiland met elkaar.

Het boek is ook verfilmd met een qua achtergrond iets zwakker plot, maar met beelden die heel intens zijn en als je het boek gelezen hebt, een hele goede achtergrond vormen voor het verhaal in het boek. Natuurlijk is er het een en ander veranderd en er zijn zeker verschillen, maar het gevoel van het boek is perfect vormgegeven, en de film is oprecht razend spannend. Vooral de scene in de vuurtoren (als je hem ziet/leest, weet je wat ik bedoel) had mijn hart in mijn keel zitten.

In deze recensie ga ik het vooral hebben over het boek; want die vond ik sterker dan de film.

Het concept: eigenlijk is Battle Royale het soort verhaal wat ik fantastisch vind. Ik trek mijn neus niet op voor een beetje gruwelijkheid in een verhaal, een inktzwart realisme waarin mensen tot het uiterste moeten gaan. Als amateur schrijver is Battle Royale het verhaal dat ik geschreven had willen hebben. Het is een soort hedentijdse Lord of the Flies. Pijnlijk, recht voor zijn raap, een spiegel voor onze menselijkheid, maar toch met een sprankje hoop, heldendom en idealisme. Stel je voor dat je als vijftienjarige gedwongen wordt om je klasgenoten te vermoorden – anders word je zelf vermoord. Wat zou je doen? Weiger je mee te spelen en spring je van een rots af? Pak je een wapen en probeer je te overleven? Wie kan je vertrouwen? Hoe kun je overleven?

De personages: Ik ben dol op goede personages in een verhaal, en Battle Royale heeft een uitgebreide cast. Ondanks dat het vijftienjarige Japanse tieners zijn, en qua cultuur en leeftijd toch een wereld van me verwijderd zijn, vond ik ze nog steeds heel erg menselijk. Oh, er waren natuurlijk personages die compleet gestoord waren, en de platte zwart/wit personages. Dat lijkt me logisch, want veel tijd kon de schrijver niet met allemaal doorbrengen. Er waren 40 kinderen in die klas en iedereen had een korter of langer moment in het spotlicht. Maar ze maken fouten, ze gaan door het lint, worden hysterisch, vertrouwen elkaar (of niet), verraden elkaar… ze reageren allemaal verschillend op de situaties. Maar er zijn een paar personages die centraal staan aan het verhaal.

Shinji. Shogo. Shuya. Noriko. Mitsuko. Kazuo… sommigen waren doodeng als personage, compleet gestoord, anderen waren begaan, sympathiek. Shuya en Noriko waren heel lief samen, terwijl ze een beetje verliefd op elkaar werden. Kazuo and Shinji – de twee favoieten, compleet briljant om verschillende redenen. Mitsuko was zowel tragisch als angstaanjagend. En Shogo… zijn verhaal was het meest tragisch van allemaal.

Ik moet wel toegeven dat ik soms problemen had met de namen. Omdat er veertig personages waren en hun namen zo heel Japans zijn, had ik soms geen idee meer over wie het ging en wie nu precies wie was. Er waren veel personages, en sommige namen leken ook heel erg op elkaar. Gelukkig loste de schrijver het op door in derde persoon te schrijven en een namenlijst bij de hand te houden. En naarmate een groot deel van de cast af viel, werd het gemakkelijker om iedereen uit elkaar te houden.

De schrijfstijl: Dit was hetgeen waar ik het meest tegenaan liep, maar ik weet niet zo goed of ik het als een kritische noot moet noemen. Ik kan me voorstellen dat mensen hier op afhaken. De schrijver maakt gebruik van stijlfiguren en grammatica die hier weinig gebruikt worden. Ik weet niet of dit komt omdat dit zijn unieke stijl is, dat het iets Japans is, of dat het komt omdat het vertaald is naar het Engels (ik neem aan dat een Nederlandse vertaling weer anders zou zijn), maar de schrijfstijl werkte bij tijd en wijle een beetje vervreemdend. Beschrijvingen kwamen soms compleet verkeerd over, en sommige van de beelden en vergelijkingen die geschetst werden zou ik persoonlijk nooit maken. Dat gezegd hebbende was het nog steeds goed leesbaar, en op zich dan ook wel weer exotisch.

De spanning en sensatie: Het boek begint meteen in volle vaart – je wordt in een situatie geslingerd met de personages en hoewel er soms de tijd genomen wordt voor een flashback of een beschrijving, is het boek vol actie, spanning, bloed, zweet, en tranen. Verraad, verliefdheid en moord wisselen elkaar af in een razend tempo. Ik heb tijdens mijn eerste keer lezen een keer zelfs in woede tegen mijn boek geschreeuwd omdat ik niet kon geloven wat er gebeurde. Inmiddels heb ik de film nu enkele keren gezien en ik denk dat dit mijn derde keer wasdat ik het boek las, maar tijdens de eind confrontatie tussen de laatste paar overgebleven tieners zat ik met een bonzend hart, net zoals bij de scène in de vuurtoren. Dus wat dat betreft is er een prima product afgeleverd. Stephen King staat niet voor niets op de cover met een aanprijzing – ik denk dat de grootste horrorschrijver aan deze kant van de aardbol een verhaal als dit zeker waardeert… net zoals ik dat deed, als lezer.

Wat betreft de film: ga hem zeker kijken! Ik heb genoten van het boek, maar de film zag ik eerst en die krijgt een gemiddelde van 7.2 van de recensenten op IMDB. Alles bij elkaar genomen vind ik het boek beter dan de film (dat is eigenlijk meestal wel zo, hè?), maar ze kunnen prima naast elkaar bestaan. Voor de dubbele plezier, ga gewoon voor allebei! De film is een cult klassieker, en het boek mag je niet missen. Wat betreft de vervolgfilm, Requiem, die kan je wat mij betreft laten liggen. De manga schijnt wèl aardig te zijn… dus er is genoeg Battle Royale om aan je trekken te komen!

a song for lya, van george r. r. martin

(zoals gepost op Geekstijl)

In het kader van heerlijk lezen in de zomer wilde ik jullie graag deze collectie van fantastische korte SF verhalen voorleggen: “A Song For Lya (and other stories)” van George R R Martin. Dit is een prachtige bundel verhalen die op geen boekenplank zou mogen missen.

51JRM52PAML. SL500 AA300  A Song For Lya van George R R Martin“A Song For Lya” is een collectie van een tiental korte verhalen, waarvan sommigen slechts enkele pagina’s beslaan, anderen wat meer, en de titel van de bundel vernoemd is naar een novella van 50 pagina’s, “A Song For Lya”. De verhalen staan op zich los van elkaar, hoewel er wat referenties op meerdere momenten terugkomen die doen vermoeden dat het toch in hetzelfde verhalenuniversum speelt. Maar omdat we soms heel ver in de toekomst gaan staan de verhalen toch helemaal los van elkaar.

De SF verhalen lopen uiteen van een menselijke expeditie terug op aarde, vijfhonderd jaar na een nucleare oorlog; een directeur van een interplanetaire sportleague die opeens te maken krijgt met een alien team dat ook wil meedoen in zijn competitie; de eenzaamheid van een man alleen op een spacestation (“The Second Kind of Loneliness”, een van mijn persoonlijke favorieten, de twist was echt fantastisch); een nieuwe manier van mijnbouw, via geanimeerde lijken (en alle problemen die daarbij komen kijken); een genetisch gemanipuleerde oorlogsheld die terug wil keren naar aarde; en het onderzoek naar de mythe van een mistplaneet, bestaan de mistwraiths nu echt?

Eigenlijk zit er geen slecht verhaal tussen, ze varieren allemaal van interessant tot fantastisch. Ze zijn goed verteld, precies zo lang als nodig, en zijn precies wat je wil krijgen van een kort verhaal. Hoewel de science fiction concepten hoogtij vieren door alle verhalen heen, lijken de drie belangrijkste thema’s die doorgaans in George R R Martin’s werk naar voren komen (liefde, eenzaamheid, en menselijkheid) zeker hier ook weer terug te komen. Voor mij persoonlijk is het prachtig om de schrijver zulke intelligente beelden te zien scheppen over de dingen die ons allemaal raken.

Zijn verhalen zijn in veel gevallen zo bitterzoet dat het bijna een verassing is wanneer een verhaal op een goede noot eindigt. Ik ken mensen wie dit ontzettend irriteert, maar ik was erg geroerd bij sommige verhalen. Ik ben Martin’s andere werk gaan lezen doordat ik een grote fan was van zijn personages in de bekende fantasy serie “A Song Of Ice And Fire”, en hier toont hij nogmaals dat hij de menselijke ziel begrijpt. Martin is erg goed in het met een paar woorden scheppen van sfeer. Hij kan met een halve pagina een wereld vol mist en romantiek scheppen, of de donkere tunnels van een metrostation vijfhonderd jaar na een nucleaire aanval. Maar het is zijn personages, zijn dialogen, en het begrip van de menselijke geest dat mij een echte fan maakt.

Het titelverhaal “A Song For Lya” (welke in 1975 de prestigieuze Hugo Award binnensleepte) gaat over twee jonge telepaten die op een alien planeet een religie onderzoeken waarbij de locale bevolking zo rond hun vijftigste vrijwillig euthanasie pleegt door zich te laten opeten door een parasiet. De telepaten worden aangeroepen als ook mensen uit de menselijke nederzetting zich bekeren tot deze religie, om te begrijpen wat er hier nu in vredesnaam gebeurt. Ik zal niet te veel verpesten van te voren, maar wat er volgt is vijftig pagina’s vol intense beelden die me weken later nog steeds bezig hielden. Vooral in dit verhaal worden er diepgaande dingen gezegd over de menselijke natuur, liefde, menselijke relaties en eenzaamheid. Maar die diepe gedachten zijn er alleen maar als je er zelf over na gaat denken; als SF verhaal leest het rap weg en is het een sterk verhaal. Op mij persoonlijk maakte het erg veel indruk, en ik ben benieuwd of er anderen zijn die er op dezelfde manier door geraakt werden.

Het is misschien niet voor iedereen, maar voor alle liefhebbers van intelligente maar toch menselijke SF, is dit zeker een aanrader!

the lies of locke lamora, van scott lynch

(zoals gepost op Geekstijl)

Heb je dat ook wel eens gehad, dat je zó verdiept was in je boek dat je prompt op de verkeerde tram stapte? Ik wel; tijdens het lezen van Scott Lynch’ “The Lies Of Locke Lamora”.

0575079754.02.LZZZZZZZ 195x300 The Lies Of Locke Lamora van Scott Lynch“The Lies Of Locke Lamora” is zo’n boek waarvan het concept intrigerend is, maar de uitwerking nog veel beter. Een con artist in een fantasy setting, Ocean’s Eleven meets fantasy. Klinkt best aardig toch? Op die manier werd de serie aan mij voorgeschoteld, en het is alles wat het beloofde en meer, wat mij betreft. The Gentleman Bastard Sequence bestaat op dit moment uit twee boeken met ieder hun eigen afgeronde verhaal binnen een grotere verhaallijn. De serie start met “The Lies of Locke Lamora”, en het vervolg heet “Red Seas Under Red Skies”. Ik ga me in deze recensie even focussen op het eerste deel, “Red Seas” zal ik op een later tijdstip oppakken.

Het boek speelt zich af in de fantasy stad Camorr, een stad die qua sfeer een beetje doet denken aan Venetië, vol met rijke adel en berooide paupers, en een georganiseerde misdaad. Tussen de capa van Camorr, de hoofdmafioso zogezegd en de hoofd van de politie aldaar is jaren geleden een pact gesloten, The Secret Peace, die afspreekt dat veel dieven in principe hun gang kunnen gaan, zolang er maar niet gestolen wordt van de adel. Mochten ze gepakt worden, worden ze natuurlijk gestraft (opgehangen), maar de wacht knijpt algauw een oogje toe. Alle dievenbendes houden zich hieraan, behalve de Gentlemen Bastards… een bende van con artists die er een sport van maken om te stelen van de rijken… en om dat geld te investeren in manieren om nog veel creatievere confidence games uit te halen. De hoofdpersoon van de serie is Locke Lamora, een jonge gozer met een onopvallend uiterlijk en een ongelofelijk talent om alles bij elkaar te liegen.

Als de serie start staat hij op het punt om met zijn bendemaatjes (die als broers voor elkaar zijn) een ongelofelijk ingewikkelde con te gaan plegen die hun in één klap rijker gaat maken dan veel van de adel bij elkaar, maar dan gooit de interne politiek in Camorr roet in het eten en komt het aan op damage control en heel veel bordjes in de lucht proberen te houden.

En wat is er zo bijzonder aan deze serie? Allereerst zijn de personages extreem sympathiek. Ze nemen geen blad voor de mond, gaan voor elkaar door het vuur (zowat letterlijk), maar zetten elkaar ook regelmatig vrolijk in de zeik, en daar komen quotes uit als deze:

“Some day, Locke Lamora,” he said, “some day you’re going to fuck up so magnificently, so ambitiously, so overwhelmingly that the sky will light up and the moons will spin and the gods themselves will shit comets with glee. And I just hope that I’m around to see it.”
“Oh,  please,” said Locke. “It’ll never happen.”

Zoals jullie merken heeft Lynch er lol in om creatief te schrijven. Zijn dialogen zijn superscherp en gevat, waardoor je tijdens het lezen regelmatig zit mee te grijnzen. Dit houdt de humor er wel in, want in principe gebeuren er aardig wat dingen die het daglicht niet kunnen verdragen. Deze serie is zeker niet voor mensen die een hekel hebben aan vloeken of geen lol hebben in grafische beschrijvingen, want het gaat er best hard aan toe. De cons die worden uitgevoerd zijn intelligent, en het is erg leuk om proberen te begrijpen wat er gaande is en mee te denken hoe de hoofdpersonen zich nu weer uit het nauw weten te redden als de situatie zich verergert.
Ik had persoonlijk ook erg veel lol met de manier waarop het boek is opgebouwd. Er wordt veel gebruik gemaakt van flashbacks die me in het begin irriteerden omdat ik wilde doorlezen, maar iedere keer als een flashback afgelopen was, was ik teleurgesteld dat we weer teruggingen naar de recente verhaallijn, omdat de flashback ook superleuk en interessant was. Lynch heeft hier erg veel kritiek op ontvangen, maar ik amuseerde mij enorm hiermee. Wat mij betreft werkte de vertelmethode prima en hield het me stevig geboeid. Ik vond zijn techniek verfrissend, zijn recht-toe-recht-aan manier van vertellen trok me aan. Nogmaals, dit is vast niet voor iedereen, maar de manier waarop Lynch zijn verhaal vertelt, vooral als je er rekening mee houdt dat dit zijn debuutroman was en dat hij een jaar of zevenentwintig was toen dit boek uitkwam vertelt mij dat Scott Lynch een van de heldere nieuwe sterren is aan het fantasyfirmament.
Bovendien, hij heeft zijn hoofdpersonage Locke vernoemd uit het personage uit Final Fantasy 6. Hoe cool ben je dan? icon wink The Lies Of Locke Lamora van Scott Lynch

the long price quartet, van daniel abraham

(zoals gepost op Geekstijl)

Ben je op zoek naar die nieuwe fantasy boekenserie die je deze lange, luie zomerdagen kan doorhelpen als het te warm is om wat dan ook te doen behalve lezen? Heb je alle leuke series wel gehad denk je? Nee hoor: Daniel Abraham’s Long Price Quartet zal precies zijn wat je deze zomer nodig hebt.

9780765351876 The Long Price serie van Daniel AbrahamThe Long Price Quartet is, zoals de naam al doet vermoeden, een boekenserie van vier medium-sized boeken. A Shadow In Summer, A Betrayal In Winter, An Autumn War, en The Price Of Spring zijn achtereenvolgens de titels. De boeken kunnen los van elkaar gelezen worden, maar ik zou het niet aanraden. Er ligt namelijk een verhaallijn ten grondslag aan deze boeken waarvan je het beste kan genieten als je de serie in de juiste volgorde leest. De serie is intelligent, heerlijk meeslepend geschreven, de setting is romantisch, exotisch en familiar tegelijkertijd, en zit vol sympathieke personages.

De serie begint in de stadstaad Saraykeht, een bloeiende stad die leunt op haar handel. Een van de steunpilaren van de economie in deze zomerstad is de Andat Seedless; een geketend wezen dat van origine een idee was, en vorm is gegeven door de poet Heshai. Door zijn gedachten vast te leggen in hele precieze ‘poezie’ is het mogelijk om natuurkrachten aan je te binden. Het is gruwelijk moeilijk, als het mislukt sterf je een nog gruwelijker dood, maar met de juiste opleiding en héél veel talent is het te doen. Seedless heet van origine Removing-That-Which-Continues en wordt gebruikt voor de katoenhandel (en soms abortussen).  Met een natuurkracht als Seedless in de stad, denkt iedereen wel drie keer na voordat ze een stad als Saraykeht zullen aanvallen. Echter, de Andat zelf willen niets liever dan vrij zijn, en zullen in hun menselijke vorm alles eraan doen om vrij te komen – inclusief intrigeren en manipuleren om hun vrijheid te herwinnen. Dit is het begin van een intrige en een avontuur die verschillende decennia zal doorlopen.

Centraal aan deze gebeurtenissen die in Saraykeht beginnen staan Maati, de leerling van Saraykeht’s poet, en Otah – een jongen die weggelopen is van de poet opleiding omdat hij het niet eens was met de werkwijzen van de opleiding (en die, oh ja, de zesde zoon van de keizer van de stadstaat Machi).

9780765351883 The Long Price serie van Daniel AbrahamHet eerste en het tweede boek zijn leuk; vooral door hun setting en de personages. Het plot is nergens iets waarvan je steil achterover slaat, maar is genoeg vermakelijk om je aandacht te behouden. Abraham probeert nooit mysterie om het mysterie te kweken, hij zal je in de meeste gevallen beide kanten laten zien van het conflict en je aandacht toch genoeg vast weten te houden dat je wil weten wat er gebeurt. De investering gaat volledig naar de personages en hun motivaties, en dat is een investering die zich vooral in het derde en vierde boek volledig uitbetalen.

9780765351890 The Long Price serie van Daniel AbrahamWant hoewel de eerste twee boeken erg leuk zijn, zijn het derde en het vierde boek briljant. Ken je van die ‘oh shit’ en ‘holy fuck’ momenten als je films of series kijkt, of als je boeken leest? Abraham is hier heel dol op. De wereld die hij zo heel minitieus in elkaar geknutseld heeft tot het voelt als een warm bad als je je er weer begeeft, staat op het punt van totale catastrofe.

Het derde boek focust zich op een oorlog, die van beide kanten zo goed wordt belicht en gemotiveerd dat je op een gegeven moment niet meer weet wie er nu moet winnen, en het vierde boek gaat in op de backlash die plaatsvindt naar aanleiding van wat er gebeurde aan het einde van boek drie – en die een volledig nieuwe set problemen creeërt, uiteraard erger dan ooit.

En op dit punt ben je zo verslingerd aan de wereld en het verhaal dat met iedere pagina die je omslaat je hart harder in je keel bonkt. Tenminste, bij mij was dat wel zo. Boek 3 heb ik in één ruk uitgelezen, en boek 4 nog sneller, terwijl ik ondertussen meelachte, schrok, en zelfs een beetje meehuilde aan het einde (maar op een goeie manier).

9780765313430 The Long Price serie van Daniel AbrahamDe resolutie aan het einde van de serie is erg bevredigend; vooral als je je bedenkt dat er tussen ieder boek een tijdsspanne zit van ruwweg vijftien jaar. Hoewel veel schrijvers hier moeite mee hebben (wat heb ik me geergerd aan time gaps in boekenseries), weet Abraham dit extreem elegant op te lossen. De evolutie van de personages is compleet geloofwaardig – ook als oude mannen zie je in Otah en Maati de echo’s van de jongens die ze ooit waren… maar tegelijkertijd zijn ze opgegroeid, rustiger geworden… en ook bitterder. De supporting cast is gelukkig ook sympathiek en dragen het verhaal, en er wordt niet de fout begaan dat er onnodige personages aan het verhaal toegevoegd worden als ze geen nut hebben voor het verhaal. Ik zie hier een hele vaardige hand in met editen en herschrijven. Als amateur romanschrijfster kan ik dit alleen maar toejuichen.

Mensen: dit is hoe het moet. Epische fantasy, maar zonder mysterie om het mysterie, sympathieke personages, zonder een supporting cast die nog drie boekenseries op zichzelf zouden kunnen vullen. Een straightforward plot, een verhaallijn die ergens heen gaat, en die vanaf het begin een duidelijk plan had.
Wil je iets fijns te lezen deze zomer? Aarzel dan niet en pak “A Shadow In Summer” op. Ik ben heel benieuwd of je geniet zoals ik gedaan heb.