hell yeah: attack on titan

Voor meer context kun je deze oude blogpost uit eind 2019 checken: ik was destijds bezig met een serie van media die ik in het verleden tegen was gekomen die me echt inspireerde, of die zo ontzettend goed uitgevoerd was, dat ik als ongelofelijke snob zat te stuiteren op de bank. Die wilde ik graag met jullie delen – en dan met het oog op de soms wat obscuurdere boeken/films/games.

En het is even geleden, dus in de tussentijd heb ik media geconsumeerd! (Heel verrassend, haha) Sommige van die media was het zelfs waard om met jullie te delen.

De eerste van die ontzettend verrassend geweldige media is de anime-serie Attack On Titan.

Aankondigingsposter van Seizoen 4, part 3. Nu écht the final season. Zeggen ze… 😉

Wat, anime? Ja, anime. Laat dat je in godesnaam niet tegenhouden. Ik neem aan dat als je anime-liefhebber bent, dat je dan weet waar ik over praat. Het is een van de groten, een van de meest populaire series. En… met recht.

Wat context dan! Ben ik een anime-fan? Hmm. Zo rond het millennium toen het heel erg aan het opkomen was in het westen, heb ik een hoop anime gekeken. Ik begon met Dragonball Z (no regrets, het heeft zijn momenten en het is mijn guiltiest of pleasures) en heb van daaruit een hoop van de klassiekers gekeken. Maar op een gegeven moment zijn we hier toch een beetje afgehaakt. We moesten die shit op een dial-up modem downloaden, op een gegeven moment was het genoeg, OK? 😉

En sindsdien heb ik Dragonball bijgehouden (ja, óók Super), maar verder eigenlijk niet echt anime meer. Cartoons zat, hoor, South Park en Rick & Morty en Bob’s Burgers en Solar Opposites etc etc, ik voel me daar echt niet te goed voor. Het… kwam er gewoon niet van?

In de tussentijd had mijn man Oliver Attack On Titan al jarenlang op de fileserver staan. En dit jaar werd “the final season” aangekondigd, dus hij is het gaan kijken. Ik zat vaak in de kamer andere dingen te doen terwijl hij aan het kijken was, dus ik kreeg hier en daar wat van zijn commentaar (vooral over hoe schreeuwerig de personages waren, en “wow dat was een plottwist”) en vooral de WAANZINNIGE OPENINGSTRACK mee (holy shit, zo episch) en dat is wat me overhaalde om mijn achterste op de bank te parkeren en de serie te bingen.

Seizoen 1 was… interessant. Erg goed gedaan, met plottwists die ik niet aan zag komen, maar perfect verankerd waren in het verhaal (en details waar je eerst niet op gelet hebt die opeens super belangrijk blijken te zijn). De protagonist Eren vond ik problematisch (maar ook dat is een plotpunt), en deuteragonisten Mikasa en Armin waren interessant. Na seizoen 1 had ik zeker iets van: Meer alsjeblieft! Ik zat er helemaal in.

De premisse is verre van standaard. Aldus Wikipedia: Attack on Titan (Japanese: 進撃の巨人, Hepburn: Shingeki no Kyojin, lit. ’The Advancing Giants’) is a Japanese manga series written and illustrated by Hajime Isayama. It is set in a world where humanity is forced to live in cities surrounded by three enormous walls that protect them from gigantic man-eating humanoids referred to as Titans; the story follows Eren Yeager, who vows to exterminate the Titans after they bring about the destruction of his hometown and the death of his mother.

Zoals ik al eerder zei: de personages zijn erg over de top schreeuwerig, daar moet je even doorheen. Uiteindelijk kom je je favorieten echt wel tegen, en ga je van ze allemaal houden. (Mijn favorieten zijn Levi, Armin, Erwin, Hanji en Sasha.) Niemand van je personages is echter veilig; degenen die niet zonder pardon keihard afgeslacht of verminkt worden, raken zwaar getraumatiseerd – en dat wordt ook getoond. Alles heeft consequenties & niemand komt er zonder kleerscheuren vanaf. Verder is de actie super gaaf en de informatiedosering is perfect gedaan. Samen met de intense soundtrack en de gave animatie maakt dat een heel interessant verhaal om mee te maken.

En dan komen seizoen 2 – met de heftigste meest understated villain reveal EVER. Ik viel bijna van de bank – en seizoen 3 – met de heftigste “oh jezus ze gaan allemaal hartstikke fucking dood” battle die ik ooit gezien heb. Ik heb echt zitten snotteren en janken in die laatste afleveringen van S3. Degenen die het gezien hebben, weten waarom. Het einde van S3 is, denk ik echt, oprecht, in mijn opinie, perfecte televisie. Het is inmidddels alweer een paar maanden geleden dat ik het gezien heb en als ik er weer aan denk, dan krijg ik opnieuw kippenvel. Whew.

De hele serie lang proberen we een mysterie op te lossen: wat is het geheim van Erens vader, en kunnen ze daarmee de mensheid redden? De antwoorden krijgen we eindelijk aan het einde van Seizoen 3, en Seizoen 4 (de “final season”) is de fallout daarvan. De wereld wordt groter, al die nieuwe informatie is overweldigend, en het gevecht verandert. Seizoen 4 is niet mijn favoriete seizoen, maar wow, het heeft MOMENTEN.

Nadeel van seizoen 4 is dat het inmiddels al twee jaar bezig met zijn “final season”, wat in 3 stukken gehakt is. Ieder jaar een aantal episodes, we hebben Final Season deel 1 in 2021 gehad, Final Season deel 2 in 2022. De cliffhanger waar deel 2 van Seizoen 4 op eindigde was wereldschokkend en bloedverkillend, en nu mogen we tot volgend jaar wachten voor het laatste deel van The Final Season. Zucht.

Raad ik je aan om tóch nu al te gaan kijken?

Ja. Hell yes. Het is het waard.

Hier, ook nog even de openingstrack voor seizoen 1. Gewoon omdat hij cool is, haha 😀

doeg 2020~!

Pin on Funny 2020 Sayings & Quotes Gift Ideas

Whew, we zijn er doorheen. 2020 is klaar. En hoewel er een hele hoop niet gebeurd is, is er ook een hele hoop wél gebeurd dit jaar. Ook op schrijfgebied. Dus ik ga lekker focussen op de dingen die wel gebeurd zijn, en waar ik van genoten heb.

  1. Mijn verhalenbundel “Verloren zielen” kwam uit in februari. Ik ben heel trots op deze bundel, omdat het allemaal verschillende brokjes van mijn ziel laat zien. Mijn fantasie, mijn werelden, mijn personages, een klein uitstapje terug naar de Lentagon wereld die ik nog zo graag aan jullie wilde tonen, mijn prijswinnende verhalen, en gewoon ook concepten waar ik heel blij van werd.
  2. Ik vond het heel bijzonder om van jullie te horen welke verhalen uit de bundel jullie favorieten waren. “Roze water” werd vaak genoemd, waarschijnlijk ook door de situatie waarin we in de échte wereld zaten (zitten, ugh), met onze eigen plaag – maar ook “Zij die weggingen” werd een paar keer genoemd als een van de hoogtepunten van de bundel, en daar ben ik trots op want dat was echt een experiment.
  3. Omdat “De Prijs Van Water” uitgesteld is, heb ik meer tijd gehad om lekker nog aan het plot (en, let’s be real, de proza) te sleutelen. Ook nu ik al door ben gaan schrijven aan deel 2 (zie het volgende punt), kan ik nu gemakkelijker verankeren en foreshadowen. Dus da’s leuk!
  4. Ik heb in totaal zo’n 80.000 woorden geschreven dit jaar. 50K was direct voor “De Waarde Van Bloed”, het tweede deel van het Paraiso tweeluik, en is alvast een lekkere start, maar de overige woorden zijn korte verhalen geweest. En op een aantal van die verhalen ben ik stiekem best trots.
  5. En ja, die 50K? Betekent dat ik NaNoWriMo gehaald heb, in 25 dagen. Yay! 🙂 Ik moet nog verder schrijven, hoor – het verhaal is ongeveer halverwege. Maar dit heb ik toch maar mooi vast gedaan.
  6. “Zwanenzang”, een Black Mirror-achtig verhaal, schopte het tot de 19e plaats bij de Harland verhalenwedstrijd, in een deelnemersveld van 178, en kreeg prachtige kritieken van de jury.
  7. Ik stuurde drie verhalen in naar Waterloper verhalenwedstrijd, waarvan eentje samen met mijn schrijfmaatje Brenda. Een van de verhalen (“Een minuut voor twaalf”) werd gediskwalificeerd omdat het fantastisch element niet genoeg naar voren kwam (*zucht*) maar de jury was daar zo verdrietig over, dat ze me een aparte prijs hebben gegeven, de Drenkelingprijs, omdat ze het zo’n topper vonden. Beetje gemixte gevoelens hierover, haha 😀 De kritieken waren erg goed, dus da’s mooi. Mijn andere soloverhaal, “De geur van orchideeën”, werd 12e. Daar had ik iets beter van verwacht, maar oké, fair, het heeft een interessant/anders einde, en ik wist dat dit een aparte opzet was. Het verhaal dat ik samen met Brenda schreef (of ik moet eigenlijk zeggen, dat zij met mij schreef, want zij was in de lead met dit verhaal), “De achterblijvers” werd 10e en maakte een van de juryleden emotioneel, dus missie geslaagd. 😀
  8. Een van mijn andere schrijfmaatjes, Tijs, sleepte de winst in de wacht! Dus die heeft nu zowel Fantastels als Waterloper gewonnen. Wat een bragging rights heeft die dan 😀
  9. Ik heb in mei een online schrijfworkshop gegeven tijdens Zilverfest. Was super leuk om te doen!
  10. Ook ben ik een van de vaste gastpresentatoren bij About Books. Ook super vet 🙂

Dus dat zijn stiekem best veel leuke schrijfmomenten en hoogtepunten zo dit jaar. Al met al is 2020 op dat vlak niet zo slecht geweest. Wat ik ook graag wilde, is jullie de media meegeven waar ik dit jaar ontzettend van genoten heb. Mijn eigen persoonlijke afleiding, of alternatief voor leuke dingen met andere mensen doen, die ik van harte uitdraag. Ik doe het op volgorde van meemaken, want ik ga ze geen ranking meegeven. 😀

  • (game) Final Fantasy XV
  • (game) Final Fantasy VII-remake
  • (animated tv) Avatar: The Last Airbender (3 seizoenen)
  • (animated tv) The Legend of Korra (4 seizoenen)
  • (animated tv) The Dragon Prince (3 seizoenen, komen er nog 4)
  • (tv) The Expanse (nu in seizoen 5, en OMG!!!)
  • (tv) The Boys (2 seizoenen)
  • (tv) Doom Patrol (2 seizoenen)
  • (tv) Upload (1 seizoen)
  • (tv) Dark (3 seizoenen)
  • (youtube) Marble League (begin met kijken wanneer en waar je wil)
  • (audiodrama) Mission to Zyxx (4 seizoenen)
  • (audiodrama) Limetown (2 seizoenen)
  • (boek) The Rhythm of War (boek 4 van de Stormlight Archive, van Brandon Sanderson)

Dit zijn even in het kort m ijn tips. Heb je vragen, wil je meer weten…? *gebaart naar de comments* Roept u maar!

Lief zijn allemaal, stay safe, en we zien elkaar in 2021 ❤

hell yeah: mr. robot

Image result for mr. robot

Hier is de volgende aflevering van de “Hell yeah” serie. We gaan nu wat serieuzer, want Mr. Robot is heel veel dingen, maar grappig zou ik het niet noemen. Deze TV-serie is de reden dat ik begonnen ben met de Hell Yeah serie, want nadat ik de 7e aflevering van S4 had gezien, had ik zo’n behoefte om er met mensen over te praten, dat ik op Facebook naar support zocht. Reddit en Twitter zijn daar doorgaans prima voor, maar ik wilde even emotionele support vinden bij mensen die ik kénde. 🙂

Even een stapje terug. Wat is Mr. Robot? Aldus de broadcaster USA: MR. ROBOT is a psychological thriller that follows a young programmer who works as a cyber-security engineer by day and a vigilante hacker by night.” De hoofdrolspeler is Rami Malek, die in de tussentijd bekend is geworden met (en awards heeft gekregen voor) zijn Freddy Mercury rol in de Queen film. 

Iets meer informatie over de plot: Elliot en zijn zus Darlene (en damn, Darlene is een fucking koningin! i love her <3) zitten in een hackergroep genaamd fsociety die erop gebrand zijn om de 1% van de 1% van de rijksten in de wereld via slimme hacks onderuit te halen. Daarmee vernietigen ze ook zo ongeveer en passant de wereldeconomie, trouwens – en vanuit daar sneeuwbalt de boel flink de vernieling in. Twee stappen naar voren, drie stappen terug, zeg maar. En ja, probeer dan maar eens te redden wat er te redden valt…

Er zijn een hoop dingen die deze serie uniek maken. Het acteerwerk, de cinematografie en de muziek zijn fan-tas-tisch, bijvoorbeeld. Er wordt veel gebruik gemaakt van de unreliable narrator, wat een van mijn grote zwakheden is (ik ben er dol op). Het effect lukt niet altijd 100% (in seizoen 2 werkt het een beetje tegen, zelfs – ik hoorde van mensen dat ze toen afgehaakt zijn, en ik vond zelf S2 ook het minste seizoen), maar de momenten dat het werkt, is het fantastisch.

Er worden flinke uithalen gemaakt naar ons 21e eeuwse leven, naar late stage capitalism, naar social media, maar ook naar de dingen die ons gaande houden. Sommige dingen moeten gezegd worden, en ik ben blij dat Mr. Robot ze zegt, ook al is het soms oncomfortabel om te horen.

Juist omdat het verhaal zo strak geplot is, mag je de serie iedere keer dat er weer een mindfuck onthulling gedaan wordt, opnieuw gaan kijken omdat bepaalde dialogen en keuzes dan in een ander licht worden getoond. Alles is zo dubbelzinnig en goed uitgewerkt dat de mindfucks echt geweldig werken. Genoeg dat ik een paar weken geleden op de bank zat en er tranen over mijn wangen biggelden van ellende omdat ik het opeens begreep, en ik weet dat zodra de serie totaal klaar is, ik heb weer opnieuw ga kijken. Voor de… derde keer, of zo.

Related image

Dus even als disclaimer: seizoen 1 start ontzettend sterk, seizoen 2 is een beetje wonky, seizoen 3 is weer erg goed, en seizoen 4 – recht naar het einde, is tot op dit punt (met nog 4 afleveringen te gaan) echt ongelofelijk goed. Iedere aflevering voelt als een season finale. (Vooral die van afgelopen week – ik zou bijna hier afhaken, dit was zo emotioneel cathartisch dat ik bijna niet verder wil kijken… ben bang dat alles alsnog de shit in draait) Dus ja, aanrader. Als je door S2 heen bent, ben je home free en is het genieten tot het einde. 😀

Oja, en had ik al gezegd dat de ICT en het hacken daadwerkelijk (grotendeels) klopt in Mr. Robot? Ik werk in de ICT en hoewel ik geen expert ben, snap ik wel het een en ander. Mijn man is nog veel tech-er dan ik en zit regelmatig bij films en series te schuimbekken omdat er letterlijk onzin op het scherm staat. Mr. Robot doet het goed. En dat is wel heel bijzonder, vind ik.

Dus ja, hell yeah! 🙂

 

 

 

gedeelde inspiratie is dubbele inspiratie

PictureLang geleden toen de wereld nog jong was, schreef ik uitgebreide recensies over de boeken die ik las, en de series en films die ik keek. Eigenlijk doe ik dat al jaren niet meer, behalve een aantal regels op Goodreads.

Het nadeel daarvan is, is dat ik eigenlijk niet echt een plekje meer heb om te gushen als ik iets echt heel mooi/gaaf/inspirerend vind. En ik krijg echt die vraag nog wel van lezers en geinteresseerden: “waar haal je je inspiratie vandaan?”

Met die gedachte heb ik besloten om de aankomende tijd dingen met jullie te delen die mij in de afgelopen tijd (jaren/maanden/weken/dagen) in vuur en vlam hebben gezet.

Over de jaren ben ik namelijk steeds kritischer geworden op wat ik écht goed vind. Da’s een beetje het nadeel van het vak natuurlijk – als je zo bezig bent met schrijven en verhaalstructuren en motivaties en plotlijnen, dan zie je overduidelijk waar het mis gaat in de verhalen die je ziet of leest (of speelt, in het geval van games). Ik heb bij tijd en wijle zowat zitten schuimbekken als ik een verhaal shit zag eindigen nadat het zo veelbelovend begon (tv-series zoals Game of Thrones, of horror films als Hereditary). Oh, ik heb méningen over zulke situaties, en frustraties – zulke frustraties – als ik het fout zie gaan, maar daar gaan we het nu niet over hebben.

Ik wil de aankomende weken juist de media in het zonnetje zetten waarvan ik juichend ronddanste “JA! Zo moet het! Het kan dus toch! Kijk nou hoe briljant!”. Het soort waarvan je het ’t liefste van de daken zou willen toeteren hoe goed het is, en waarom het zo slim en passend en perfect is. Waarom je zo fucking genoten hebt. Want dat is het voordeel van het feit dat ik al zoveel gelezen, gezien en gespeeld heb – er is een hoop troep, want 90% van ALLES is troep – en dat is dat als je bij die 10% komt die dan wél perfect uitgevoerd is, dat dat zo speciaal is, dat het je oprecht even helemaal gelukkig maakt. Maar misschien moet ik dat even in de eerste persoon zeggen, want voor MIJ is dat in ieder geval zo. Geen idee hoe dat voor jou is 😉

Ik ga ook mijn best doen om wat dingen te benoemen die niet per se bij een groot publiek bekend zijn, en de aandacht zeker kunnen gebruiken. Tot dusverre heb ik een leuk lijstje van niet alleen boeken en tv-series, maar ook een paar audiodrama podcasts (een medium waarvan ik nauwelijk wist dat het bestond, tot voor een aantal maanden geleden).

Dit wordt de “hell yeah” serie. Ik kan niet wachten om al deze gave dingen met jullie te delen. 🙂

interstellar, en SF/Fantasy recensies

Interstellar_ALT_ArtowrkGisteravond zijn mijn man en ik naar de Pathé geweest om de film Interstellar in de IMAX te bekijken (hier is een trailer). De nieuwste Christopher Nolan film, en nog SF ook. De trailers zagen er veelbelovend uit, en de naam Nolan zegt tegenwoordig wel een hoop: een rustig verteld verhaal met een mooie opbouw, en waarschijnlijk nog heel goed ook.

Laat me allereerst zeggen dat het een goede film is, zeker een aanrader, Ik ben superblij dat we in een tijd leven dat SF zo mooi en fantastisch in beeld gebracht kan worden en dat iemand als Nolan zo de vrije hand krijgt – en een budget – om een film als deze te realiseren… dat een film als deze mainstream getoond kan worden. Wat dat betreft leven we letterlijk in een gouden tijd voor SF en Fantasy.

De stukken die zich in de ruimte afspeelden vóélden als space (slim gedaan ook, met hoe het geluid soms wegviel als ze in de ruimte waren enzo), de robots waren verrassend snarky en leuk passend in het plot, en het verhaal was episch genoeg. De rol van Matt Damon was trouwens echt fantastisch. De soundtrack mag trouwens ook wel een schouderklopje krijgen, die was superintens en meeslepend. Dat was het goede deel!

Dan nu voor het deel waar ik een beetje gemengde gevoelens over heb: het deel waar het hele plot op gebaseerd is; interstellar travel, het spelen met tijd en ruimte… dat is eerder gedaan. Als de woorden wibbly wobbly timey wimey je wat zeggen, dan weet je waar ik over praat. (Voor degenen die het niet weten: Doctor Who). Het laatste half uur gaf me niet de verassingen die ik gehoopt had, het was niet zo clever als ik gehoopt had dat de film zou zijn. Ofwel ze waren voorspelbaar, ofwel niet voldoende uitgelegd of te vaag en bedekt met de mantel der liefde.

Dus als de film een 9.0 op IMDB krijgt, dan ben ik het daar niet mee eens. Hij was niet zo groundbreaking als Inception, wat ik toch echt een slimmer in elkaar gezet verhaal vond, met minstens zulke mooie visuals.

En misschien komt dat wel omdat ik heel veel SF en Fantasy gezien en gelezen heb. Misschien komt het wel omdat ik een beroepsdeformatie niet meer normaal naar een film kan kijken of een boek kan lezen zonder te zien waar het fout gaat. Maar aan de andere kant betekent dat ook dat wanneer een film of verhaal het voor mij wel goed doet, als ik compleet verrast of overdonderd ben – dan ben ik zo blij. Daar kan ik zo van genieten!

Ik ben niet compleet afgestompt voor fantasy en SF. Ik ben blij dat het bestaat en ik ben dankbaar dat er qua films grote budgetten tegenaan gegooid worden en dat schrijvers als Brandon Sanderson en George R R Martin toegestaan wordt om boeken van meer dan 1000 pagina’s te schrijven. Ik geniet van goede verhalen en kan mezelf helemaal laten meeslepen als het in mijn ogen wél goed gedaan worden. Maar ik heb een baggage als schrijver en als SF/Fantasy liefhebber en misschien ben ik soms wat minder goed te verrassen… vooral wat betreft films, die wat minder lang de tijd hebben om een verhaal te vertellen dan een boek(enserie).

Dus; samengevat als recensie: ik ben blij dat ik Interstellar gezien heb in de IMAX, ik heb het geld er graag voor neergeteld. Het is een leuke film, maar niet Nolan’s beste. Ik ben benieuwd wat jij ervan vond. 🙂

Zo, en nu terug naar NaNoWriMo…

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.

Omhoog ↑