hell yeah: mr. robot

Image result for mr. robot

Hier is de volgende aflevering van de “Hell yeah” serie. We gaan nu wat serieuzer, want Mr. Robot is heel veel dingen, maar grappig zou ik het niet noemen. Deze TV-serie is de reden dat ik begonnen ben met de Hell Yeah serie, want nadat ik de 7e aflevering van S4 had gezien, had ik zo’n behoefte om er met mensen over te praten, dat ik op Facebook naar support zocht. Reddit en Twitter zijn daar doorgaans prima voor, maar ik wilde even emotionele support vinden bij mensen die ik kénde. 🙂

Even een stapje terug. Wat is Mr. Robot? Aldus de broadcaster USA: MR. ROBOT is a psychological thriller that follows a young programmer who works as a cyber-security engineer by day and a vigilante hacker by night.” De hoofdrolspeler is Rami Malek, die in de tussentijd bekend is geworden met (en awards heeft gekregen voor) zijn Freddy Mercury rol in de Queen film. 

Iets meer informatie over de plot: Elliot en zijn zus Darlene (en damn, Darlene is een fucking koningin! i love her <3) zitten in een hackergroep genaamd fsociety die erop gebrand zijn om de 1% van de 1% van de rijksten in de wereld via slimme hacks onderuit te halen. Daarmee vernietigen ze ook zo ongeveer en passant de wereldeconomie, trouwens – en vanuit daar sneeuwbalt de boel flink de vernieling in. Twee stappen naar voren, drie stappen terug, zeg maar. En ja, probeer dan maar eens te redden wat er te redden valt…

Er zijn een hoop dingen die deze serie uniek maken. Het acteerwerk, de cinematografie en de muziek zijn fan-tas-tisch, bijvoorbeeld. Er wordt veel gebruik gemaakt van de unreliable narrator, wat een van mijn grote zwakheden is (ik ben er dol op). Het effect lukt niet altijd 100% (in seizoen 2 werkt het een beetje tegen, zelfs – ik hoorde van mensen dat ze toen afgehaakt zijn, en ik vond zelf S2 ook het minste seizoen), maar de momenten dat het werkt, is het fantastisch.

Er worden flinke uithalen gemaakt naar ons 21e eeuwse leven, naar late stage capitalism, naar social media, maar ook naar de dingen die ons gaande houden. Sommige dingen moeten gezegd worden, en ik ben blij dat Mr. Robot ze zegt, ook al is het soms oncomfortabel om te horen.

Juist omdat het verhaal zo strak geplot is, mag je de serie iedere keer dat er weer een mindfuck onthulling gedaan wordt, opnieuw gaan kijken omdat bepaalde dialogen en keuzes dan in een ander licht worden getoond. Alles is zo dubbelzinnig en goed uitgewerkt dat de mindfucks echt geweldig werken. Genoeg dat ik een paar weken geleden op de bank zat en er tranen over mijn wangen biggelden van ellende omdat ik het opeens begreep, en ik weet dat zodra de serie totaal klaar is, ik heb weer opnieuw ga kijken. Voor de… derde keer, of zo.

Related image

Dus even als disclaimer: seizoen 1 start ontzettend sterk, seizoen 2 is een beetje wonky, seizoen 3 is weer erg goed, en seizoen 4 – recht naar het einde, is tot op dit punt (met nog 4 afleveringen te gaan) echt ongelofelijk goed. Iedere aflevering voelt als een season finale. (Vooral die van afgelopen week – ik zou bijna hier afhaken, dit was zo emotioneel cathartisch dat ik bijna niet verder wil kijken… ben bang dat alles alsnog de shit in draait) Dus ja, aanrader. Als je door S2 heen bent, ben je home free en is het genieten tot het einde. 😀

Oja, en had ik al gezegd dat de ICT en het hacken daadwerkelijk (grotendeels) klopt in Mr. Robot? Ik werk in de ICT en hoewel ik geen expert ben, snap ik wel het een en ander. Mijn man is nog veel tech-er dan ik en zit regelmatig bij films en series te schuimbekken omdat er letterlijk onzin op het scherm staat. Mr. Robot doet het goed. En dat is wel heel bijzonder, vind ik.

Dus ja, hell yeah! 🙂

 

 

 

top ten thursday: top tien boeken die me deden huilen

De Top Ten Thursday heeft dit keer een onderwerp dat ik niet kan laten lopen… dus bij deze: de top tien boeken die me deden huilen. Nouja, de top 6 eigenlijk, want ik heb eigenlijk maar zes keer echt zitten grienen bij een boek. Ik zal heel eerlijk zeggen dat ik soms best wel mistige ogen krijg, of dat ik zit te vloeken of te tieren (ik kijk naar jullie, Battle Royale en A Storm of Swords), maar echt ronduit huilen gebeurt maar heel zelden. Dat bewaar ik meestal voor TV series en films, blijkbaar.

Maargoed, without further ado: dit zijn de zes verhalen/boeken die me oprecht van streek gemaakt hebben, en een paar films want ik snotter met films en series wel heel snel mee. PAS WEL OP: SPOILERS!

– The Dark Tower, Stephen King

Boek 7 van de Dark Tower serie heeft me niet één keer, maar een keer of vijf compleet kapot gemaakt. Het was emotionele dreun na emotionele dreun, en tegen het einde trok ik het gewoon niet meer en jankte ik om elke scheet. Ik moet er waarschijnlijk bij vertellen dat de Dark Tower een van mijn eerste liefdes was, qua epische fantasy series. Ik ben ergens op mijn elfde verliefd geworden op de personages (vooral Eddie en Jake), en toen ik op mijn drieëntwintigste eindelijk de conclusie van de serie las, en King zijn best deed om mijn hart aan stukken te scheuren, ging ik volledig kapot.

Ik snap waarom hij een aantal dingen deed, maar Eddie? Dat was compleet onnodig, wreed, en in het licht van het plot, de meest nasty dood die je kon doen. Jake en Oy hadden tenminste een heroïsche dood. Eddie stierf onnodig, ná de battle, door een personage dat compleet niet boeiend was. Had hij niet tegen Flagg het loodje kunnen leggen? (Oh, laten we niet over Flagg beginnen trouwens. Of de boss battle met de Crimson King). Ik was ZO kwaad. Ik denk dat als ik King ooit zal ontmoeten, dat ik nadat ik hem bedank voor zijn boeken, een ‘…and fuck you for Eddie’ zal toesnauwen. Het is inmiddels elf jaar geleden dat ik moest lezen hoe Eddie stierf, en ik ben er nog steeds niet overheen.

– Fool’s Errand & Fool’s Fate, Robin Hobb

Hobb staat twee keer op de lijst. Er zijn maar weinig schrijvers die het meerdere keren gelukt is, dus gefeliciteerd. Toen in Fool’s Errand Nighteyes stierf, kon ik het niet droog houden. Fitz heeft het al zo zwaar in die boeken en hij verliest al zo ontzettend veel, maar het verlies van Nighteyes was gruwelijk, zelfs al was het mooi beschreven en nodig voor het plot, en logisch. Maar pfoe, ik trek het sowieso niet zo best als honden (en blijkbaar wolven) sterven.

Ietwat blijer maakte Fool’s Fate me aan het huilen omdat het einde zo ongelofelijk mooi was en alles zo fijn goed kwam. Volgens mij was het Patience die de zoons van Molly getatoeerd had, ofzo – ik begon gewoon te janken omdat ik zo blij was. Dus dat heb je dan ook weer.

– Children of the Mind, Orson Scott Card

Ik merk dat het einde van series de neiging hebben om me van streek te maken, als ik zo dit lijstje zie… Children Of The Mind is een apart geval. Want waar anderen hele andere momenten noemen dat ze het te kwaad krijgen, (de dood van Estevao, de mothertrees die gaan bloeien, Ender’s dood), trok ik het totaal niet toen Miro aan het proberen was om Ender’s aiua weg te krijgen uit Baby!Valentine’s/Valette’s lichaam. Hij was haar aan het vertellen dat niemand haar wilde, dat ze onnodig was, dat ze op moest rotten – en de dingen die hij zei waren zo intens gemeen (en hij vond het zo erg dat hij het moest doen), dat mijn hart brak.

Ik heb het boek moeten wegleggen omdat ik zo pissig was. Of van streek. Ik weet het niet eens. Maar ik kan die scene niet meer herlezen, want het is heel rauw en intens. Card weet soms precies hoe hij je in je hart moet raken, en hij weet ook perfect hoe mensen elkaar met een paar woorden compleet kapot kunnenmaken.

– The Price of Spring, Daniel Abraham

De Long Price serie van Daniel Abraham (zie mijn review hier) krijgt niet genoeg liefde. Het is een prachtige serie, vier boeken, met een geweldige opbouw, goede personages (met name Otah en Maati), een interessant conflict, en komt tot een perfect einde. De emotionele payoff is perfect, en tegen het einde leefde ik zo met de personages mee, dat de climax van het verhaal me diep ontroerde. Ik heb de laatste twintig pagina’s van het boek constant tranen weggeveegd terwijl ik het boek niet neer kon leggen – ik MOEST het uitlezen. Het waren wel goede tranen, trouwens. Geen gebroken-hart tranen, maar mijn-hart-loopt-over tranen. Beter, dus.

(Serieus jongens, lees de Long Price serie. Boek 1 is leuk, boek 2 is leuk, boek 3 is fucking fantastisch, en boek 4 is misschien nog fantastischer + emotionele payoff. Je zal er geen spijt van krijgen)

– The Second Kind of Loneliness & A Song For Lya, George R. R. Martin

Tja, Martin is de andere schrijver die twee keer op mijn lijst staat. En NIET voor A Song Of Ice And Fire, grappig genoeg. Ik heb nooit gehuild om deze serie. Ik ben boos geweest, geschokt, ik heb gescholden en in ongeloof gelachen, maar ik heb niet gehuild. In plaats daarvan heeft Martin me met twee andere verhalen aan het huilen gemaakt. En ik weet niet of het mijn bui was toen ik zijn verhalenbundel las, maar The Second Kind Of Loneliness was zó herkenbaar, zo rauw, en maakte me zo aan het schrikken, dat ik prompt in tranen uitbarstte. (Dat is me een andere keer gebeurd, toen ik American History X keek.)

Maar dat viel in het niets bij A Song For Lya, het titelverhaal van de bundel. (Review van de hele bundel vind je hier). Martin heeft voor dit verhaal een Hugo Award heeft gewonnen, en jemig, met RECHT. Zoals ik in mijn recensie al zei, dit verhaal zegt heel diepgaande dingen over de menselijke natuur, liefde, relaties en eenzaamheid. De avond dat ik het uitlees was ik compleet van slag. Ik heb de thema’s in dit verhaal echt nog weken lopen herkauwen.

Op de een of andere manier speelde Martin het klaar om recht in mijn hart te kijken, om menselijke relaties en verbondenheid volledig te begrijpen, en daarna mijn hart volledig te vermorzelen. Het verhaal heeft niet eens een heel slecht einde; het is meer bitterzoet. En ik denk dat ik alleen mistige ogen had, maar verdomme wat was ik van streek zeg.

Echt een aanrader. Ik zou bijna zeggen: verplichte kost voor iedereen.

Dan komen we nu bij de films en series! 🙂

– Big Fish (2003), Tim Burton (met o.a. Ewan McGregor)

Dit is zo’n film waar ik het nooit droog bij kan houden. De opbouw van de film is traag en de vertelling is sprookjesachtig, maar de cinematografie is fantastisch en de acteurs en de ontwikkeling van hun personages is fenomenaal. Het gaat over een jongen wiens vader op sterven ligt, en die de grootste bullshit verhalen ophing over zijn verleden. Die jongen is er compleet klaar mee, en heeft eigenlijk het contact al een tijdje afgebroken met zijn vader omdat die altijd met zijn bullshit de aandacht naar hem toe trekt. Maar terwijl zijn vader stervende is, vertelt hij nog een keer zijn hele verhaal (da’s dus de film) En dan aan het einde, als het allemaal samenkomt… pfff…. nou, mij kan je opvegen hoor.

– Her (2013), Spike Jonze (met o.a. Joaquin Phoenix en Scarlett Johanssen)

Ik ga deze niet verklappen, maar het waren geen tranen van een gebroken hart die hier over mijn wangen liepen. Ik was een half uur lang compleet ontroostbaar, omdat dit verhaal zo ongelofelijk mooi was, bitterzoet, en het zulke prachtige dingen zei over menselijkheid, over de liefde. Er was geen enkele manier hoe deze film 100% goed kon aflopen, en het brak mijn hart, maar het was ook heel erg mooi. En over aanraders gesproken; deze film heeft niet voor niets een Oscar gekregen, jongens.

– Game Of Thrones, S3x09, “The Rains Of Castamere” (a.k.a. The Red Wedding)

Het is belachelijk, want ik wist al sinds 2000 dat het eraan zat te komen. Ik wist precies dat dit een moeilijke aflevering ging worden, en wat er ging gebeuren. Toen ik het de eerste keer las, was ik echter eerder boos en verontwaardigd dan verdrietig. Maar ik had het gebeurde compleet geinternaliseerd dus ik ging er eigenlijk vanuit dat het wel goed ging komen. I could handle this. En toen lieten ze zien hoe Grey Wind doodging. Klootzakken. Sinds ik een hond heb, trek ik het gewoon niet als honden (of wolven, zie Nighteyes) doodgaan, okay? Ugh. De hele Red Wedding scene was afschuwelijk, maar ik zat als een klein meisje te snikken bij Grey Wind – ook omdat Arya zó dichtbij was, en in het boek zeiden ze dat Grey Wind losgebroken was en echt nog wel wat Freys afgemaakt had voordat ze hem te pakken namen. Dus ik had nog een moment van woeste hoop toen Arya Grey Wind in het vizier had. Maar nee, hij wordt zo afgeslacht. Ugh. Dat was zwaar.

– Spartacus: Blood and Sand, S1x10, “Party Favors”

Deze TV serie krijgt niet genoeg liefde. Game of Thrones heeft de naam, maar Spartacus IS juist die edgy serie met al die gevechten, verraad, intrige en seks. Het is vier seizoenen lang, netjes tot het einde van de plotlijn geschreven. De over-de-top gewelddadigheid was in het begin ook niet helemaal mijn ding, dus ik keek een beetje half mee terwijl mijn man de serie zat te kijken, maar dit was de aflevering die me overtuigde de serie te gaan kijken. En hoewel ik de context van te voren dus al vagelijk wist, is die hartbrekende lach van Jai Courtney (Varro) en Andy Whitfield’s (Spartacus) reactie na wat er in deze aflevering gebeurde in mijn hart gegrift. Ik heb echt zitten grienen toen Spartacus keihard kapot ging om wat hij moest doen. “There’s always a choice” – “Not this time”. Ugh, ik word weer verdrietig als ik eraan denk.

 

vrouwelijke personages in fictie

Ik struikelde vandaag op IO9 over een artikel dat gaat over een van mijn grote frustraties, namelijk mijn ‘wat is er in godesnaam toch mis met de weergave van vrouwen in TV/films/boeken?’ gevoel. Voordat ik weggeschoven word als een femi-nazi, wil ik vooropstellen ik ‘gewoon’ een feministe ben. Je weet wel, gelijke rechten, gelijke salarissen, etcetera. Ik ben me volledig bewust dat qua natuur en hormonen vrouwen anders in elkaar zitten dan mannen – maar niet zó veel. Ik kan me erg ergeren aan opmerkingen ‘dat is typisch een man’ of ‘jezus, wat ben je toch een wijf’. Nee, dat is niet geslacht… dat is persoonlijkheid! (of misschien opvoeding). Maargoed, dat is een ander verhaal.

Waar ik het over wil hebben, is dat ik gemerkt heb dat in fictie (films, tv series, boeken) de vrouwelijke personages zo verschrikkelijk onder drie groepen geschaard worden:

  1. Bitch
  2. Dom doosje
  3. Broedkip

Ik heb hier voor Geekstijl een aantal jaar geleden al flink over lopen ranten (en die gedachtes nooit afgemaakt, maar als je nieuwsgierig bent kun je hier en hier kijken), want ik word hier erg kriegel van. Ik moet letterlijk keihard nadenken om vrouwelijke personages in fictie te verzinnen die op hun eigen manier uitgediept, sterk en drie dimensionaal zijn. De meesten komen nog van vrouwelijke schrijvers ook. Waarom is dit zo’n probleem?

Vrouwelijke personages zijn net zo valide als de mannelijke personages. Ze kunnen hun sterktes en zwakheden hebben. Ze kunnen het verpesten, of ze kunnen de wereld redden. Ze kunnen aan de zijlijn staan. Het kan allemaal. Is het nu zo veel gevraagd om een uitgediept, leuk personage te hebben die gaaf en interessant is en niet geschapen voor een van de bovenstaande categoriën? Alsjeblieft?

Zoals deze quote al zei:

Screw writing “strong” women. Write interesting women. Write well-rounded women. Write complicated women. Write a woman who kicks ass, write a woman who cowers in a corner. Write a woman who’s desperate for a husband. Write a woman who doesn’t need a man. Write women who cry, women who rant, women who are shy, women who don’t take no shit, women who need validation and women who don’t care what anybody thinks. THEY ARE ALL OKAY, and all those things could exist in THE SAME WOMAN. Women shouldn’t be valued because we are strong, or kick-ass, but because we are people. So don’t focus on writing characters who are strong. Write characters who are people.

En weet je, bovenstaand citaat gaat natuurlijk niet alleen om vrouwelijke personages. Hetzelfde geldt voor mannelijke personages. Ik hoef geen prinsen op het witte paard; ik wil mijn mannen ook met fouten en interessante trekjes die hen gaaf maakt om over te lezen. Geef mij een Jaime Lannister met al zijn fouten en zijn coping mechanismes (Song of Ice and Fire; van George R R Martin) boven een Richard Rahl, waarvoor de meiden bij bosjes vallen omdat de de meest perfecte persoon OOIT is (Sword of Thruth; van Terry Goodkind). Geef mij een Skyler White (TV: Breaking Bad) die het beste moest maken uit een krankzinnige situatie (en oh, de haat die haar personage ontving… maar da’s een ander verhaal) of een Lucretia (TV: Spartacus), die een gruwel was tegen haar slaven en tegenstanders, maar zo ontzettend veel van haar man Batiatus en haar vriendin Gaia hield. Ik wil geen perfectie; ik wil menselijkheid. Dan interesseert het me niet zo veel wat het geslacht is; zolang het personage maar fantastisch is (ander voorbeeld: Raymond Reddington in de TV serie The Blacklist). Het is meer dat het zoveel makkelijker is om een geweldig mannelijk personage te verzinnen dan een geweldig vrouwelijk personage. En is dat niet raar? Is dat niet jammer?

Dat zou niet zo moeilijk moeten zijn, toch?

Ik ben me bewust van het feit dat ik met een blogpost als deze verschrikkelijke valkuilen aan het opzetten ben; ik ben dingen aan het benoemen waar een recensent me later op kan ‘pakken’. Maar als ik naar Stof en Schitteringen kijk (en ook het vervolg Bloed en Scherven, dat de verhaallijn afmaakt), dan zie ik een kracht in al mijn personages. Zelfs terwijl ze fouten maken – BRUTE fouten – zijn ze zichzelf, roeien ze met de riemen die ze hebben. Zelfs Sirka, met al haar goede bedoelingen. Zelfs Valeria, die allereerst handelt vanuit zelfbehoud. En zelfs Joy, die in haar pacifistische naïviteit zich te veel laat aanleunen. Ze hebben allemaal een verhaallijn, ze groeien allemaal, ze maken fouten en ze leren ervan.
Voor wat het waard is, ik doe mijn best. Nu de rest van de wereld nog. 😉

eerste reactie op de finale van breaking bad

Ik heb vanavond de serie finale van Breaking Bad gekeken. Wat vond ik ervan? Het heeft me een tijdje gekost om het allemaal te verwerken en de juiste woorden ervoor te vinden, want ik heb heel erg veel last van gemengde gevoelens. Aan de ene kant ben ik zo ontzettend dankbaar dat de serie op zo’n bevredigende bitterzoete manier geëindigd is. De serie ging tot het naadje van zijn verhaal, maar voelde nooit onnodig traag, opgefluft of gejaagd. Het vertelde gewoon een verhaal, een hartverscheurend en heftig en een ECHT verhaal – eentje die resoneerde met zoveel mensen over de hele wereld…. en de schrijvers hebben het niet verpest. (Dat is zo ongelofelijk zeldzaam!!) Dus ik ben absurd dankbaar dat het zo goed en bevredigend geëindigd is.

En dan aan de andere kant ben ik verdrietig, omdat het verhaal, de reis, over is. Ik kon er niet echt woorden voor vinden totdat ik dit opeens zag op twitter… en ik prompt vol schoot. Want Aaron Paul, de acteur die Jesse speelt… die SNAPT het.

Ik ben zo iemand die een band maakt met een personage, die oprecht van personages kan houden. Personages in boeken, films, mijn eigen verhalen. Net zoals Aaron hield ik ook van Jesse; alsof het een persoon is, alsof het een vriend is. En het feit dat zo’n serie dan eindigt, dan wil je iets van een homage. Iets van een bedankje. Een dank je wel voor de herinneringen. Aaron Paul sloeg de spijker op zijn kop. Partir c’est mourir un peu; zelfs als een personage eigenlijk niet eens bestaat. Het gaat eigenlijk nergens over. Ik vraag me af of het een beroepsdeformatie is van schrijvers en acteurs, of dat het een overactieve empathie is. Waarschijnlijk allebei. Misschien is het een beetje kip-en-het-ei?

Maargoed. Dank je wel, Breaking Bad, omdat je geweldig was. Dank je wel voor 62 uur aan geweldige televisie en een van de beste TV series die ik ooit heb mogen zien. Ik hoop dat als ik later groot ben, dat ik dan net zulke geweldige dingen kan schrijven als jij. 🙂

over kapot gaan gesproken

Iedere keer dat ik denk dat ik een sadist ben ten opzichte van mijn personages, hoef ik alleen maar te denken aan wat Jesse Pinkman aangedaan wordt door schrijver Vince Gilligan in Breaking Bad, en dan val ik opeens best wel mee.

Iedere aflevering van het laatste seizoen van Breaking Bad voelt als een emotionele uitputtingsslag. Op het moment heb ik over bijna iedereen in de serie gemixte gevoelens, behalve voor Jesse Pinkman. Ik heb zo’n ongelofelijke zwak voor Jesse. En die jongen…. oh, die arme jongen. 😦

orphan black

Laten we het even hebben over “Orphan Black”, mensen. Als je niet weet wat het is: het eerste seizoen is net afgelopen op BBC America; ik heb het afgelopen weekend de hele serie zitten kijken en …. wauw. Het is heel lang geleden dat ik een TV serie zag die me zo bij de strot greep.

Ik denk dat het een beetje een beroepsdeformatie is; als je zo met schrijven bezig bent, dan zie je alle plotholes en sloppy writings in films, series en boeken. Bij TV series is dat vaak nog erger, want series als Supernatural en Lost moeten per seizoen 23x 45 minuten vullen – en dat kán niet met allemaal puur rechtlijnig plot. Je gaat er afleveringen tussen krijgen waarin weinig gebeurt. Bij Supernatural is het zelfs zo erg dat mijn man en ik bij de preview van de episode roepen: “hoera, een plot episode!” of “oh, een monster van de week episode”. En dat is zonde. Voor een goeie tv serie ben ik best bereid om me door wat zwakkere afleveringen heen te werken om dan bij de juweeltjes te komen, maar jemig…

Dit is een van de redenen waarom ik ontzettend genoten heb van Spartacus, Breaking Bad en Game of Thrones. Die series zijn steeds maar 10-13 afleveringen en hebben een daadwerkelijk plot dat ze volgen, rechtlijnig. Alles wat er gebeurt, bevordert het plot. Dit maakt de verhaalvertelling super strak en houdt mij op het puntje van mijn stoel.

Orphan Black heeft hetzelfde. Vanaf het allereerste moment, als hoofdpersoon Sarah op een bijna verlaten station staat en haar doppelganger voor een trein ziet stappen, kickt het plot zichzelf in een hoge versnelling en houdt niet op tot de credits langskomen in de season finale en ik mijn idioot racende hart moet bedaren. Ik was letterlijk naar adem aan het snakken omdat ik mijn adem aan het inhouden was geweest.

Het plot is interessant, Tatiana Maslany is fantastisch als actrice (serieus, wat zij doet? Petje af hoor!!), de emoties komen goed over, de personages zitten goed in elkaar, en de reveal/cliffhanger in de finale is fantastisch.

Dus ja, echte aanrader. Ik ben in ieder geval verliefd en kan niet wachten tot seizoen 2 volgend jaar!!

Categories TV

the rains of castamere

Ik weet sinds september September 2000 wat er gebeurt tijdens Game of Thrones S3x09, “The Rains Of Castamere” toen ik het in het boek las. Ik zie mezelf nog zo zitten in een hoekje van mijn gele bank in een appartement dat twee dagen geleden al opgeruimd had moeten worden. Twee dagen waarin ik volledig van de wereld was; waarin ik niet van die bank afkwam en “A Storm of Swords” van George R R Martin aan mijn handen verkleefd leek te zijn. Ik heb er nooit een geheim van gemaakt dat ASOS waarschijnlijk mijn meest favoriete boek ooit is. En een van de redenen hiervoor is de cascade van gebeurtenissen die in deze aflevering afgetrapt wordt.

Wil je spoilers vermijden? Klik dan niet verder.

Doorgaan met het lezen van “the rains of castamere”

betreffende het einde van spartacus

*wrijft ogen droog*

Vanuit een verhalen vertel perspectief ben ik zo ontzettend dankbaar dat de serie op dit punt eindigde. Iedere aflevering was episch, ieder stukje van het verhaal betekende iets. Er was geen plaats voor onnodig materiaal, alles was awesome.

Deze serie heeft emoties in me losgemaakt variërend van gelach, tot woede, tot verdriet; het heeft me doen schreeuwen tegen mijn televisie. Het heeft me laten huilen als een klein meisje. Ik had het oprecht niet verwacht; met de hoeveelheid bloed en sex in beeld vond ik het in het begin ongelofelijk over de top en keek ik niet eens mee als mijn man de afleveringen aan het kijken was. Ergens halverwege het eerste seizoen zag ik echter een scene die me deed pauzeren en me deed realiseren dat ik het misschien toch een kans moest geven. Ik ga hem niet spoilen als je het nog niet gezien hebt; maar het is een moment van Andy Whitfield als Spartacus die eventjes helemaal. kapot. gaat. (Dat is even héél heftig goed acteerwerk). En als je de serie gezien hebt, weet je op welk punt dit is. Ik ben zo blij dat ik de serie een kans heb gegeven. Want na de ietwat corny intro, is er een plot dat in sneltreinvaart voort dendert, nergens voor terugdeinst, en tot het naadje gaat. Op het moment dat je zelfs pathos begint te voelen voor verschrikkelijke personages als Glaber, Ashur en Illythia wéét je dat de serie iets goed doet. Je wordt heen en weer geslingerd door emoties, verraad, heftige vecht scènes, intrige en avontuur. Het was vier seizoenen en het was fantastisch.

Het eindigde op een perfecte manier, op het juiste moment.

Ik vind het alleen zo ontzettend jammer om de serie te zien eindigen.

Categories TV

nightwatch: het boek vs de verfilming

(zoals gepost op Geekstijl!)

The Night Watch, ook wel Nochnoy Dozor genoemd in de originele vertaling, is een horror/urban fantasy roman van de Russische schrijver Sergei Lukyanenko. De boekenserie bestaat uit drie delen, beginnende met Night Watch, dan Day Watch, Twilight Watch en uiteindelijk Final Watch. Het concept van de serie draait om het bestaan van ‘Others’.

nightwatch 206×300 Nightwatch: het originele boek vs. de verfilmingZij zijn de politie die de machten van de duisternis en het licht uit elkaars haren houden. Als een vampier mensenbloed wil drinken, moet deze bijvoorbeeld eerst een licensie aanvragen. Een lichtmagiër moet eveneens toestemming aanvragen als hij met zijn krachten een straat vol mensen een goede dag wil bezorgen of zijn buurman de lotto wil laten winnen. Op die manier kan de balans tussen licht en duisternis behouden worden en kan de wereld blijven bestaan zoals hij is. Een paar duizend jaar geleden is besloten dat een directe confrontatie tussen de duisternis en het licht de wereld niet ten goede zou komen. En dus is de Watch in het leven geroepen: de Night Watch houdt de duisternis in de gaten, en de Day Watch checkt of het ‘licht’ niet te veel goeds doet. Bureaucratie tussen de heksen en vampieren dus!

Het boek is in 1998 uitgekomen en was een enorme hit in Rusland. Al snel volgde een Engelse vertaling, en in 2004 zelfs een verfilming in het Engels. Maar of die film nou de moeite waard is?

De verfilming liegt er niet om: ondanks het feit dat het een tamelijk high-budget productie is, geven ze vanaf het begin al aan dat Night Watch gebaseerd is op de roman van Lukyanenko. De roman Nochnoy Dozor bestaat eigenlijk uit drie kortere verhalen die in het laatste verhaal allemaal samen komen.

De serie draait om anti-held Anton Gorodetsky. Anton is een middelmatig getalenteerde magiër aan de kant van het Licht die eigenlijk veel liever een kantoorsukkeltje is, dan dat hij buiten tegen vampieren moet vechten die zich niet aan hun contract houden. Dat is echter precies waar het begin van het eerste verhaal hem vindt: hij wordt van zijn computer weggetrokken door zijn baas om achter een stel vampieren aan te gaan.

De film volgt in grote lijnen de plot van het eerste verhaal in de roman – veel van de personages zijn hetzelfde, en veel van dezelfde gebeurtenissen vinden plaats. Ik heb de film gezien kort nadat ik het boek gelezen had en bemerkte tot mijn verbazing dat zelfs veel van de dialogen direct overgenomen zijn. Echter… het verhaal was dat uiteindelijk niet.

Er zaten een paar flinke veranderingen in het verhaal van de film ten opzichte van de roman die wat mij betreft onnodig waren en afdeden aan de kracht van het verhaal. Het personage van Olga is bijna compleet op de ‘cutting room floor’ geëindigd, en dat terwijl zij in de roman eigenlijk een van de centrale figuren was. Ze kwam in alle drie de verhalen als een drijvende kracht naar voren. Waar de romance tussen Svetlana en Anton ietwat geforceerd en tragisch aanvoelde, is de cameraderie tussen Olga en Anton als partners tijdens de misdaadbestrijding erg sterk beschreven in het boek. Ik was dus verbaasd om te zien dat ze in de film een tweederangs personage was.

In de film werd er veel meer gefocust op het jongetje Egor. Hij wordt door Anton van de vampieren gered en blijkt toevalligerwijs een heel getalenteerde ‘Other’ te zijn. Terwijl Egor in het boek gewoon een doodnormale twaalfjarige kiddo is, blijkt hij in het boek opeens Anton’s zoontje te zijn van zijn ex vriendin. Daar bovenop wordt hij ook nog eens door de Day Watch tegen Anton gebruikt, zodat het joch uiteindelijk voor de ‘Dark side’ kiest. In het boek heeft Egor zelfs na het derde verhaal nog geen keuze gemaakt tussen Light en Dark. Ik snapte dus niet zo goed waar dit helemaal vandaan kwam. Het verhaal werd er ook niet veel beter van. Voor mij een groot minpunt.

Dingen die wel erg goed gedaan waren in de film: de muziek, de atmosfeer, het gevoel van de grote stad Moskou. De ondertiteling van de film is op een vrij kunstzinnige manier in beeld gebracht – soms bleven de letters net even te lang hangen of kregen ze een ander font of kleur om de sfeer van de scène te benadrukken. De actiescènes en het in beeld brengen van de tussenwereld – de Twilight (of Gloom, zoals hij in de filmvertaling genoemd werd) – waren artistiek erg goed opgezet, net zoals het gebruik van muziek. Ik denk dat als je alleen de film zou bekijken, dat je best nog wel eens betoverd zou kunnen worden door de cinematografie, het gevoel van de duisternis van Moskou, de urban fantasy en de interessante verhaallijnen. Aan het einde van de film ben je benieuwd hoe het verder gaat. Gave setting, mooie cinematografie, maar jammerlijk uitgewerkte verhaallijnen en nog jammerlijker personages.

Het boek is veel rijker qua setting, qua personages, en qua tijd die er genomen wordt om het verhaal te vertellen. Ook belangrijk, buiten de kick-ass-heid die het personage Olga aan het verhaal toevoegt, is Anton ook nog eens een stuk sympathieker als hoofdpersoon. En voor een verhaal dat grotendeels vanuit de eerste persoon verteld wordt, is dat een erg belangrijk onderdeel. Dus, moet je nu de film gaan kijken? Ik zou bijna ja zeggen, hij is op zich wel de moeite waard… maar alléén als je je al hebt laten betoveren door het boek. Hebben jullie de film gezien of het boek gelezen? Wat vonden jullie ervan? Ik hoor het graag!

preview: game of thrones

(zoals gepost op Geekstijl)

De hype op het internet neemt met de dag toe: in April 2011 zal de televisieserie Game Of Thrones uitgezonden worden op de Amerikaanse zender HBO. En ja, Game Of Thrones is gebaseerd op de ontzettend populaire fantasyserie van George R. R. Martin, “Een Lied Van IJs En Vuur”. Hebben jullie er al zin in?

game of throne movie trailer 3  Preview: Game Of Thrones

Toen het nieuws brak in 2007 dat de boekenserie van George R. R. Martin verfilmd zou worden in een televisieserie was ik aanvankelijk een beetje sceptisch. Ik ben een ontzettende fan van deze serie, waarvan tot dusverre vier boeken verschenen zijn en we nog steeds smachtend wachten op het (helaas zwaar vertraagde) vijfde deel. Het eerste boek, “Het Spel Der Tronen” introduceert ons in de wereld van Westeros, waar verschillende facties strijden om de IJzeren Troon, terwijl zich in het verre noorden een vergeten oeroude vijand roert.

Game of Thrones 199x300 Preview: Game Of Thrones

Ondanks dat er bovennatuurlijke elementen geintroduceerd worden in de verhaalsetting, blijft de magie vooral in het begin nogal op de achtergrond. De setting doet vooral vrij realistisch aan, gezet in een fantasywereld met ridders, zwaarden, adel en boeren, en vooral héél veel geplot en machtsstrijd. Omdat de serie zich erg focust op de verschillende personages en hun facties in deze machtsstrijd en alle kanten van het verhaal laat zien, is het zowat onmogelijk om te zien wie nu de ‘goeien’ en de ‘slechten’ zijn.

In deze serie zal je niets vinden over de boerenpummel die als held de duistere god moet gaan verslaan; dit zijn echte mensen met eigen motivaties, en Martin laat ons genoeg tijd doorbrengen met hen allemaal zodat je je in ieder geval kan inleven in waarom ze de dingen doen (of laten) die ze doen. De dialogen en de spanningsbogen zijn om van te smullen. Vooral het derde boek “Een Storm Van Zwaarden” had een aantal plottwists die me letterlijk de adem benamen of in lachen deden uitbarsten omdat het zo fucking cool was wat er gebeurde (er zat ook een scene in die te gruwelijk was voor woorden, trouwens). Eén van de dingen die Martin’s boekenserie onderscheidt van de meeste fantasy is het feit dat niemand veilig is. Er is geen enkel hoofdpersonage waarvan je zeker weet dat die het einde gaat halen. Eenieder die domme dingen doet, wordt er hard voor afgestraft. Sommige mensen haken hierbij af, want de serie wordt bij tijd en wijle wel érg duister, en anderen zoals ik vinden het prachtig.

De rijke setting en de vele personages maken natuurlijk voor prachtig televisiemateriaal, zolang het tenminste goed aangepakt wordt. En dit was juist hetgene waar ik enigszins bang voor was. Het is zo gemakkelijk om een geweldige serie als deze helemaal verkeerd neer te zetten en zo alles te verpesten.

Echter!

Op het moment dat de casting binnen begon te druppelen en namen als Sean Bean, Peter Dinklage en Lena Heady genoemd werden, begon mijn hart harder te kloppen. En nu deze trailers en ‘achter de schermen’ filmpjes over het internet verspreid worden, word ik alleen nog maar meer nieuwsgierig voor wat het gaat worden aankomende lente. De aankleding ziet er geweldig uit, de personages zijn meteen herkenbaar en van wat de acteurs vertellen, klinkt het alsof ze snappen wat er gaande is. Kijk maar mee:

Meer informatie, cast lijsten en speculaties kan je vinden op Winter Is Coming, de grootste fansite van de serie op het internet.

April 2011 zal Game of Thrones op HBO in Amerika uitgezonden worden. Ik zal zeker mijn torrents klaarzetten voor die tijd.
Ik kan niet wachten!

Wat vinden jullie ervan?

Categories TV