Afgelopen augustus kwam De waarde van bloed uit, en daarmee sloot ik een hoofdstuk af van mijn schrijfcarriere; het einde van de Paraiso serie. Het gevoel van het afmaken van een serie was extreem onwerkelijk, want ik had zo lang aan dit project gewerkt (met een verhalenbundel Zwanenzang tussendoor, plus nog een stapel aan losse korte verhalen voor wedstrijden en bundelinitiatieven en gewoon, voor de lol, wat fanfictie) dat ik nu aan het einde van de weg stond en een heel overweldigend gevoel had van “OK maar wat nu dan?”
En dat gevoel heb ik niet vaak gehad. Na het afronden van de Lentagon trilogie in 2016 wist ik meteen dat ik een prequel wilde schrijven, dus Vuur & Vergankelijkheid was de natuurlijke opvolger. En zelfs toen die uitkwam in de zomer van 2018 had ik het idee voor Paraiso al op de plank liggen, dus ik wist al hoe ik door wilde. Natuurlijk kwam er vanalles tussendoor – een kleine schrijf burnout, COVID – maar ik had altijd, altijd, altijd een beeld van hoe de toekomst eruit zou zien.
En nu was dat niet het geval. Nu had ik niets.
Nouja, dat is niet helemáál waar… ik had een oud idee op de plank liggen waaraan ik mee aan de slag kon gaan, maar dat zou meteen een langere serie betekenen en daar had ik eigenlijk niet zo’n zin in? Hij is best heel ambitieus, dat idee. Met een verregaande wereldbouw, achtergronden, goden, dimensies – het zou een beetje een epos worden. En hoewel het idee best potentie heeft om mooi te worden, zie ik het nu nog niet echt zitten om eraan te beginnen. Het idee ligt al op de plank sinds 2010 met een reden, denk ik 😀
Dus dan komen we terug op de “OK wat nu dan?” Want ik wil natuurlijk door. Schrijven is altijd al een jeuk in mijn brein geweest, maar ik heb niet zo vaak echt Grote Ideeën met potentie. De meeste van die mijn ideeën zijn meer geschikt voor korte verhalen, omdat dat concepten zijn die ik wil onderzoeken, of vibes waar ik in wil hangen, of een uitdaging die ik mezelf opleg. Dat zijn geen Ideeën met een hoofdletter. (Of ik láát ze geen hoofdletter ideeën zijn – dat sluit ik niet uit trouwens)
Ik ben gaan graven in mijn Google Keep bestand, waar ik flarden van notities, frases, dromen en namen bewaar. Daar stond een kortbeschreven droom in, met een concept wat ik leuk vond. Ik heb dat concept tijdens een schrijfweekend met mijn matties gepitched, en dat heb ik uitgebouwd tot een verdergaand idee, met een 3-akten-structuur, een kapstok waar ik mijn verhaal aan kon hangen. Maar eigenlijk heb ik er daarna niets meer aan gedaan.
Ik zou willen zeggen dat mijn brein gewoon even op vakantie moest van schrijven, maar dat is niet helemaal waar, want sinds augustus heb ik 3 korte verhalen geschreven (eentje voor Harland, eentje voor een SF bundel over het klimaat, en een kortverhaal voor een cozy fantasy novelle). Is dat een vakantie van schrijven? Zou een héle rare vakantie zijn met die output… bovendien heb ik daar bovenop keihard aan een paar redactieprojecten voor andere auteurs gewerkt. Hm. Misschien moest ik op vakantie van grotere ideeën.
Maar nu ben ik op vakantie en heb ik verder zitten plukken aan dat nieuwe idee. En opeens heb ik een haakje – ik weet hoe ik de perspectieven aan wil vliegen. Ik weet wie mijn perspectieven zijn, en wat hun situatie is. Ik weet hoe dat aanhaakt op de Situatie (ja, met een hoofdletter) in mijn verhaal. Ik ben zelfs zo ver dat ik denk ik kan beginnen met schrijven, want de eerste scenes van het verhaal liggen al voor me klaar om uit te werken. Ik heb nog niet alles 100% helder, maar ik denk niet dat het zo’n soort verhaal is. Deze wordt wat meer organisch, denk ik?
Wanneer ik de rust ga vinden – of de geest – om te gaan schrijven, weet ik nog niet. Het kan morgen zijn, het kan van de zomer pas zijn. Het is even kijken hoe het allemaal gaat.
Maar het gáát. De grote vraag “wat nu dan?” is beantwoord. 🥳
Ik heb een nieuw project. En heel stiekem heb ik er bést zin in. Hoe het ook zal verlopen, is nog volledig onbekend, en dat is heel gek als je zo bezig bent geweest met de eindjes aan elkaar knopen & alles uitgepland moeten oplossen. Alles is nieuw. Nieuwe personages, nieuw proces, nieuw verhaal. Eigenlijk is het een heel nieuw hoofdstuk.
Here we fucking go. 😀
In het kader van ‘het kan allemaal nog erger’ dacht ik dat het leuk was om een fragment te delen uit een van de korte verhalen uit 
Kristal & explosies 