(zoals gepost op Geekstijl)

“De Kronieken van Aurian” zat bij het rijtje van eerste échte fantasy series die ik begon te lezen als een tiener. Het is een serie van vier boeken die vrij kort na elkaar uitgebracht zijn. Ik was helemaal overdonderd door de wereldbouw en de personages, de magie en de conflicten. De eerste twee boeken waren fantastisch, en ik kon me herinneren dat ik het laatste boek een ontzettende afknapper vond. We zijn inmiddels een aantal jaartjes verder, dus ik vond het tijd om te herlezen. Wat vind ik er nu van? (Pas op, spoilers!)

De Kronieken van Aurian is geschreven door de Engelse schrijfster Maggie Furey en bestaat uit een serie van vier boeken: De Magiers van Nexus, De Harp Der Winden, Het Vlammende Zwaard, en sluit af met Dhiammara. Het eerste boek start meteen met de introductie van Aurian als een jong meisje. Ze is de dochter van de overleden vuurmagiër Gerlant en de aardmagiër Eilin, en zit tjokvol met magisch potentieel. In een wereld waar slechts nog een handvol magiërs leven en bovenaan de ‘food chain’ staan is ze dus erg gewild. De magiërs zijn meestal maar in één aspect van de magie getalenteerd (vuur, aarde, water, lucht of genezing), maar Aurian toont potentieel voor alle aspecten van de magie, met specifieke talenten in vuur en aarde. De eerzuchtige magiërs (vooral Aartsmagiër Miathan) nemen haar dus algauw met veel plezier onder hun hoede omdat zij in haar de gedoodverfde opvolger zien van de Aartsmagiër. De jaren verstrijken, Aurian groeit op tot een getalenteerde en mooie jonge vrouw, en er lijkt geen vuiltje aan de lucht… maar er is één ding waar ze niet op gerekend hebben: Aurian is een sociale meid en sluit algauw vriendschappen met de ‘normale stervelingen’ in de stad Nexus. Dezelfde stervelingen waar de magiërs zo op neerkijken. Om de zaken nog maar erger te maken wordt ze ook verliefd op de aanvoerder van het leger aldaar, de zwaardvechter Forral.

De Aartsmagiër is extreem jaloers en ontdaan over deze stand van zaken en vanaf dat moment escaleren de zaken verschrikkelijk. Door stomme fouten die gemaakt zijn in woede, worden er wapens aangegrepen in het conflict die al eonen zoek leken te zijn, en wordt er een magische oorlog gestart die zijn weerga niet kent. Het eerste boek focust zich vooral op Aurian’s opgroeien, het begin van het conflict, en haar vlucht uit Nexus naar de zuidelijke koninkrijken samen met haar bediende Anvar. De Harp Der Winden vertelt over de stand van zaken in de zuidelijke koninkrijken, de ontzettend lange arm van Miathan en de eerzuchtigheid van zijn gevaarlijke rechterhand, de bitchy weermagiër Eliseth. Aan het einde van boek twee weten Aurian en Anvar een gevoelige slag te slaan tegen hun vijand, en in Het Vlammende Zwaard maken ze zich op om in de tegenaanval te gaan. Het Vlammende Zwaard uit de profetiën lijkt voor Aurian bedoeld, om deze magische oorlog, waarin veel te veel van de oeroude Wapens van de Macht misbruikt woorden, te beëindigen. Maar het Vlammende Zwaard lijkt uiteindelijk een flinke keerzijde te hebben waarbij de zaken nog even wat heftiger escaleren aan het einde van boek drie.
Boek vier begint dan opeens tien jaar later. Dit is het deel wat mij destijds als tiener al ontzettend irriteerde – omdat er zo’n ongelofelijke tijdssprong is genomen zijn locaties, situaties en personages opeens ontzettend veranderd. Het hele gevoel van de eerste drie boeken is niet meer hetzelfde, en ik had het gevoel dat ik er helemaal ‘uit’ was. Ook de emotioneel bedoelde hereniging tussen Aurian en Forral was een grote teleurstelling destijds.

Nu ik dit zo herlees kan ik wel zien hoe Furey dit allemaal wel gepland heeft. Ik ben ervan overtuigd dat ze alle plotdraden, concepten en personages die ik in deze samenvatting niet eens genoemd heb netjes uitgewerkt en bedacht heeft, en hoe ze zeker in haar hoofd had zitten hoe ze het wilde hebben. Wat dat betreft heb ik dus wel weer nieuwe respect voor haar gekregen; de met elkaar verwevende plotdraden zijn een hoop werk en uiteindelijk erg leuk gedaan. Echter: ik zie wel wat problemen.

Allereerst zie ik niet helemaal het nut van zekere personages. Koopmansdochter/smokkelaar Zanna was een geweldig personage, en ik snap waarom Furey haar verhaal wilde vertellen, maar Zanna is een gruwelijk slachtoffer van de tijdssprong. We zien haar terug tien jaar later, en vervolgens geven we niet meer om haar. Straatjongetje Grince en zijn plotlijn had compleet uit het verhaal geschrapt kunnen worden en niemand had hem gemist. Hetzelfde geldt voor personages als Sangra – die blonde chick die met Parric mee reisde achter Aurian aan naar de zuidelijke koninkrijken. Die is zelfs ook nog eens off screen gestorven tussen boek drie en boek vier. Um, wát? Elizar en Nereni en hun slag tegen de Khisu uit Taibeth was begrijpelijk zodat Sara regentes kon worden aldaar – en de ontmoeting tussen Sara (het exvriendinnetje van Anvar en de ex vrouw van koopman Vannor) en de weermagiër Eliseth en hun realisatie hoeveel zij gemeen hadden was erg leuk, maar vervolgens werd daar bar weinig mee gedaan. Waar was hun echte samenbundeling van krachten? Waar was mijn Anvar/Vannor/Sara confrontatie, verdorie?

Dat brengt me meteen naar de eindconfrontaties. Hoewel ik de uiteindelijke boss battle met Miathan erg leuk gedaan vond (vooral hoe Anvar en Forral op deze manier de handen ineen konden slaan, zij waren tenslotte zijn grootste slachtoffers), was de uiteindelijke final boss battle met Eliseth een complete bummer. Het leek wel alsof Furey zich op honderd pagina’s voor het einde opeens realiseerde dat ‘shit, ik moet dit verhaal in dit boek nog afkrijgen!’. Ze had ruim de tijd genomen om de wereld op te bouwen na het tien jaar tijdsgat en de terugkeer van de Elfen, en nu opeens moest ze dingen afmaken. Het volgende moment was iedereen opeens in positie in de Drakenstad Dhiammara en was het binnen enkele pagina’s afgelopen. Ook hier zag ik weer de basis van de ideeën (het offer van het Vlammende Zwaard, Eliseth in de drakenstad op de hoogste toren), maar de uitwerking was zo afgeraffeld dat ik Furey ervan verdenk dat ze haar deadline gemist had en het nog even snel moest afschrijven. De uiteindelijke echte krachtmeting tussen Eliseth en Aurian (en haar vrienden) duurt uiteindelijk een halve bladzijde. Mja. Dat irriteerde me destijds, en nu al die jaren later nog steeds. Ik heb echt het gevoel dat Furey het daar heeft laten liggen, en dat is erg jammer! Vooral omdat we over de jaren zoveel geinvesteerd hebben in al die personages.

Wat betreft de personages en de verschrikkelijke Mary Sue die Aurian bij tijd en wijle is, of de intense slechtheid van Miathan en Eliseth; tja. Het is een stijlfiguur. Ik snap het wel. Hoewel ik graag nog wat verdere uitwerkingen had gezien van de personages en een wat minder zwart/witte afschildering van de pionnen in de magische oorlog, kan ik begrijpen dat de personages zo zijn neergezet. Ik vind het soms jammer letterlijke frases te lezen die zeggen “de slechte Aartsmagiër Miathan…”, of om te zien dat iedereen om Aurian maar alles laat vallen om haar te helpen en verliefd op haar te worden, maar in dat geval is het ieder zijn meug. Ik merk wel dat ik hier nu dan wel weer wat meer moeite mee heb dan vroeger, maar misschien hoort dat bij het opgroeien.

De schrijfstijl echter is heerlijk beschrijvend. De actie zit altijd in de boeken, er zijn meeslepende gebeurtenissen, best een heel cool magie systeem (de Oude Magie tegenover de Hoge Magie, toeval en chaos), en de hoeveelheid plotlijnen die elkaar vinden, zich weer losmaken, en zich later weer met elkaar verbinden zijn extreem vermakelijk. Ik mag dan bovenstaande problemen hebben met het verhaal, maar ik kan niet ontkennen dat ik de vier boeken binnen een tijdsspanne van een week heb uitgelezen, en het zijn zeker geen dunne boekjes. Ik vond het heerlijk om me terug te trekken en heerlijk in bad te liggen en de boeken te lezen. Dus ze hebben zéker hun sterke punten, en ik heb zeker weer genoten van het herlezen.

Wat hebben fans van A Song Of Ice And Fire (Een Lied van IJs en Vuur in het Nederlands) lang moeten wachten. Tien jaar is er verstreken sinds we gehoord hebben van een aantal van hun meest geliefde personages. Tien jaar! Dat is langer dan wat zelfs de meeste doorgewinterde fantasy fans – die gewend zijn te wachten voor het nieuwe boek in de serie uit is – gemakkelijk kunnen volhouden. Maar na tien jaar is het wachten eindelijk over!

Na ‘Game of Thrones’, ‘A Clash Of Kings’, en het zinderende ‘A Storm of Swords’ dat uitkwam in 2000, hebben de fans nu eindelijk het volledige volgende deel in handen van de razend populaire A Song Of Ice And Fire serie. Dat ging niet zonder slag of stoot. Oorspronkelijk had George R R Martin bedoeld om na boek drie (dat met een paar heftige cliffhangers eindigde) een pauze in te lassen in het verhaal. Vijf jaar zou verstrijken waarin de hoofdpersonen nieuwe machtsbases zouden kunnen opbouwen en zich klaar konden maken voor de ultieme eind strijd. Alleen begon Martin in 2001 met verder schrijven, en realiseerde zich vervolgens dat een gat van vijf jaar niet zou werken. Hij heeft dus zijn hele meesterplan voor de boekenserie uit het raam moeten gooien en volledig opnieuw moeten gaan plotten. In de tussentijd heeft hij ‘A Feast For Crows’ nog uitgegeven, maar dat was eigenlijk maar een half verhaal; het focuste zich op een deel van de cast, en liet de fans in het ongewisse van personages als Tyrion Lannister, Daenerys Targaryen en Jon Snow. Het probleem was het plot bij Daenerys; dus verschoof Martin haar lot naar het volgende deel. Op die manier is ‘A Dance With Dragons’ dus het tweede deel van het vervolg van ‘A Storm Of Swords’, tien jaar na dato. En was het ‘t waard?

Pas op, SPOILERS!!!

Ik zal meteen toegeven dat ik een grote fan ben van de boekenserie (en was de TV serie op HBO, “Game Of Thrones” niet fantastisch?) sinds 1999. Ik volg de serie dus al erg lange tijd, en ik vind ‘A Storm Of Swords’ een van de beste boeken die ik ooit gelezen heb. De plottwists, het verraad, de intriges, de personages… ik vond het fan-tas-tisch. Ik heb gelachen, gehuild, en geschreeuwd tegen dat boek. Het valt inmiddels ook compleet uit elkaar van het lezen en herlezen. Dus de lat lag erg hoog bij mij.

‘A Feast For Crows’ was leuk, vooral omdat Jaime en Cersei Lannister hierin flink gevolgd werden en ik ben eigenlijk wel een fan van de Lannisters (sorry). De drama’s in King’s Landing waren ontzettend gaaf om te volgen. Ook de uitstapjes naar Dorne vond ik erg bevredigend. Maar het was geen ‘Storm of Swords’. Ik hield de hoop dat ‘Dance With Dragons’ het gevoel compleet zou maken.

Op de dag dat ik het boek naar mijn Kindle gedownload zou krijgen ben ik om zeven uur opgestaan om te zien of mijn download al binnen was. Mijn hart bonkte in mijn keel toen de download binnen kwam rollen. Ik ben meteen gaan zitten en heb de aankomende 14 uur met mijn Kindle in mijn hand gezeten. De wereld was even vergeten.

Maar heb ik nu dat gevoel van compleetheid? Om eerlijk te zijn nog steeds niet.

Hoewel het heerlijk was om te kijken hoe het gaat met Tyrion, Dany en Jon en ik de plotdraden op de Wall en in Winterfell geweldig vond, is het hele verhaal wéér een aanloop geweest naar de confrontatie. Natuurlijk is ADWD een middenboek na de achtbaan die ASOS en kan je zoiets niet verwachten van het midden van een serie, maar jemig…

Meereen wordt aangevallen van drie kanten, Dany en haar draken zijn zoek, maar het feit dat ze opgepikt wordt door een khalasar betekent ongetwijfeld nog meer bloedvergieten. Victarion en Tyrion zijn in de buurt, maar hebben Dany nog niet ontmoet. Quentyn Martell zorgde voor de enige plot progressie en confrontatie in Essos… maar dat gaan we pas zien in het volgende boek, als zijn vader hoort wat er met hem gebeurd is.

Vervolgens hebben we de belegering van Winterfell en Ramsay Bolton’s uitdaging naar Jon Snow. En Jon’s eigen rotsituatie (waar hij uit gaat komen. Dat moet wel!) mogen we ook niet vergeten. Maar is er confrontatie? Niet echt.

Wat de rest van de Starks betreft… Bran en Arya zijn hun vak aan het leren en zijn daar erg goed in, dat is leuk om te zien, maar het levert nog niets op.

Over Jaime’s lot wil ik niet eens speculeren, maar Cersei staat ook op het punt van confrontatie. Het is allemaal naar een hoogtepunt toewerken… en ik weet zeker dat het nieuwe boek ‘The Winds of Winter’ een ontzettende bende gaat worden qua gebeurtenissen net zoals ASOS dat was… maar ik voel me een beetje alsof ik blauwe ballen aan het krijgen ben. Na al dit wachten had ik een hoogtepunt gewild, en ik moet nu wéér een aantal jaar wachten. Ik neem aan dat als je de boeken na elkaar doorleest over twintig jaar dat het dan prima te hachelen is, maar voor nu is het een tamelijk zuur gevoel.

Aan de andere kant zijn er een aantal plotdraden waar ik van genoot: vooral de tijd die we doorbrachten met Davos en Theon waren fantastisch. Lichtende momenten waren degenen die we doorbrachten met de Manderly’s, maar ik moet toegeven dat wat er met Theon geflikt wordt door Martin’s schrijfstijl echt literatuur van de bovenste plank is. Wat een pathos heb ik voor die jongen, en wat hoopte ik op een goed einde. En dat terwijl ik hem in boek twee wel kon schieten.

De toevoeging van ‘Griff’ maakt de situatie met Dany nog eens gecompliceerder, maar ik was persoonlijk erg in mijn nopjes dat die crackpot theorie dus inderdaad klopte. Ik kan niet wachten totdat hij en Connington gaan buurten in Dorne.

Het plot komt dus zeker samen, ik heb wel het gevoel alsof er een plan is… maar daar moeten we dus nog een handvol jaar op wachten voordat we dát in uitvoering zien. We gaan dus weer wachten… ik kruis mijn vingers dat het dit keer minder dan vijf jaar duurt. Hopen jullie mee?

(zoals gepost op Geekstijl)

Misschien heb je de film gezien, of van het concept gehoord: in dit boek wordt een klas met Japanse tieners op een eiland gedropt en krijgen de opdracht mee om binnen drie dagen elkaar uit te moorden, totdat er eentje overblijft als de winnaar/enige overlevende… anders zullen ze allemaal sowieso sterven.  Wat zou jij doen in zo’n geval?

Dat is het concept van Koushun Takami’s boek, uitgekomen in 1999 in Japan (in 2003 vertaald in het Engels).

Het verhaal speelt zich af in een soort alternatieve realiteit waarin Japan een fascistische staat is, vol paranoia, achterdocht, en programma’s zoals Battle Royale. Het is geen televisieprogramma, maar het is pure realiteit: ieder jaar wordt er een klas van veertien- en vijftienjarigen ontvoerd en worden gedwongen elkaar te doden, zodat de overheid militaire data erover kan verzamelen. De ouders en kinderen die tegenstribbelen worden zonder pardon gedood. De tieners op het eiland krijgen een halsband om hun nek die over drie dagen explodeert als er tegen die tijd nog meer dan één van deze tieners ademt. Iedere tiener krijgt een willekeurig wapen toebedeeld in een rugzak, en vervolgens mogen ze het uitzoeken op het eiland met elkaar.

Het boek is ook verfilmd met een qua achtergrond iets zwakker plot, maar met beelden die heel intens zijn en als je het boek gelezen hebt, een hele goede achtergrond vormen voor het verhaal in het boek. Natuurlijk is er het een en ander veranderd en er zijn zeker verschillen, maar het gevoel van het boek is perfect vormgegeven, en de film is oprecht razend spannend. Vooral de scene in de vuurtoren (als je hem ziet/leest, weet je wat ik bedoel) had mijn hart in mijn keel zitten.

In deze recensie ga ik het vooral hebben over het boek; want die vond ik sterker dan de film.

Het concept: eigenlijk is Battle Royale het soort verhaal wat ik fantastisch vind. Ik trek mijn neus niet op voor een beetje gruwelijkheid in een verhaal, een inktzwart realisme waarin mensen tot het uiterste moeten gaan. Als amateur schrijver is Battle Royale het verhaal dat ik geschreven had willen hebben. Het is een soort hedentijdse Lord of the Flies. Pijnlijk, recht voor zijn raap, een spiegel voor onze menselijkheid, maar toch met een sprankje hoop, heldendom en idealisme. Stel je voor dat je als vijftienjarige gedwongen wordt om je klasgenoten te vermoorden – anders word je zelf vermoord. Wat zou je doen? Weiger je mee te spelen en spring je van een rots af? Pak je een wapen en probeer je te overleven? Wie kan je vertrouwen? Hoe kun je overleven?

De personages: Ik ben dol op goede personages in een verhaal, en Battle Royale heeft een uitgebreide cast. Ondanks dat het vijftienjarige Japanse tieners zijn, en qua cultuur en leeftijd toch een wereld van me verwijderd zijn, vond ik ze nog steeds heel erg menselijk. Oh, er waren natuurlijk personages die compleet gestoord waren, en de platte zwart/wit personages. Dat lijkt me logisch, want veel tijd kon de schrijver niet met allemaal doorbrengen. Er waren 40 kinderen in die klas en iedereen had een korter of langer moment in het spotlicht. Maar ze maken fouten, ze gaan door het lint, worden hysterisch, vertrouwen elkaar (of niet), verraden elkaar… ze reageren allemaal verschillend op de situaties. Maar er zijn een paar personages die centraal staan aan het verhaal.

Shinji. Shogo. Shuya. Noriko. Mitsuko. Kazuo… sommigen waren doodeng als personage, compleet gestoord, anderen waren begaan, sympathiek. Shuya en Noriko waren heel lief samen, terwijl ze een beetje verliefd op elkaar werden. Kazuo and Shinji – de twee favoieten, compleet briljant om verschillende redenen. Mitsuko was zowel tragisch als angstaanjagend. En Shogo… zijn verhaal was het meest tragisch van allemaal.

Ik moet wel toegeven dat ik soms problemen had met de namen. Omdat er veertig personages waren en hun namen zo heel Japans zijn, had ik soms geen idee meer over wie het ging en wie nu precies wie was. Er waren veel personages, en sommige namen leken ook heel erg op elkaar. Gelukkig loste de schrijver het op door in derde persoon te schrijven en een namenlijst bij de hand te houden. En naarmate een groot deel van de cast af viel, werd het gemakkelijker om iedereen uit elkaar te houden.

De schrijfstijl: Dit was hetgeen waar ik het meest tegenaan liep, maar ik weet niet zo goed of ik het als een kritische noot moet noemen. Ik kan me voorstellen dat mensen hier op afhaken. De schrijver maakt gebruik van stijlfiguren en grammatica die hier weinig gebruikt worden. Ik weet niet of dit komt omdat dit zijn unieke stijl is, dat het iets Japans is, of dat het komt omdat het vertaald is naar het Engels (ik neem aan dat een Nederlandse vertaling weer anders zou zijn), maar de schrijfstijl werkte bij tijd en wijle een beetje vervreemdend. Beschrijvingen kwamen soms compleet verkeerd over, en sommige van de beelden en vergelijkingen die geschetst werden zou ik persoonlijk nooit maken. Dat gezegd hebbende was het nog steeds goed leesbaar, en op zich dan ook wel weer exotisch.

De spanning en sensatie: Het boek begint meteen in volle vaart – je wordt in een situatie geslingerd met de personages en hoewel er soms de tijd genomen wordt voor een flashback of een beschrijving, is het boek vol actie, spanning, bloed, zweet, en tranen. Verraad, verliefdheid en moord wisselen elkaar af in een razend tempo. Ik heb tijdens mijn eerste keer lezen een keer zelfs in woede tegen mijn boek geschreeuwd omdat ik niet kon geloven wat er gebeurde. Inmiddels heb ik de film nu enkele keren gezien en ik denk dat dit mijn derde keer wasdat ik het boek las, maar tijdens de eind confrontatie tussen de laatste paar overgebleven tieners zat ik met een bonzend hart, net zoals bij de scène in de vuurtoren. Dus wat dat betreft is er een prima product afgeleverd. Stephen King staat niet voor niets op de cover met een aanprijzing – ik denk dat de grootste horrorschrijver aan deze kant van de aardbol een verhaal als dit zeker waardeert… net zoals ik dat deed, als lezer.

Wat betreft de film: ga hem zeker kijken! Ik heb genoten van het boek, maar de film zag ik eerst en die krijgt een gemiddelde van 7.2 van de recensenten op IMDB. Alles bij elkaar genomen vind ik het boek beter dan de film (dat is eigenlijk meestal wel zo, hè?), maar ze kunnen prima naast elkaar bestaan. Voor de dubbele plezier, ga gewoon voor allebei! De film is een cult klassieker, en het boek mag je niet missen. Wat betreft de vervolgfilm, Requiem, die kan je wat mij betreft laten liggen. De manga schijnt wèl aardig te zijn… dus er is genoeg Battle Royale om aan je trekken te komen!