Algemeen, Bloed en Scherven, League verhalen, Schrijven, Stof en Schitteringen

getagd door de schrijveloerus

En dan word je getagd om een post te schrijven… en dan mis je dat volledig. Sorry Patricia! Te druk met genieten van de zomerzon en het opnieuw door Grandia 2 heen spelen op de PS2…. Mea culpa! Dus: liever laat dan nooit.

Waarom schrijf je wat je schrijft?
Catharsis. Schrijven is mijn manier van omgaan met de dingen die ik meemaak en om me heen zie. Het kunnen dingen zijn die mij persoonlijk overkomen, metaforen van situaties die ik meegemaakt heb, of simpelweg dingen die ik gelezen of gezien heb op TV en die aan mijn hersenen blijven plakken. Soms moet ik gewoon schrijven om het uit mijn hoofd te krijgen. Het is pure verwerking, zoals dromen. Vandaar dat ik ook vaak dromen uit kan werken tot verhalen.

In welk(e) genre(s) schrijf je?
Uh, ik heb zo’n beetje alles al gedaan; het Lentagon tweeluik (Stof en Schitteringen, en Bloed en Scherven) zijn moderne fantasy/thriller, maar ik heb zo’n beetje alles van horror, tot drama, tot SF en dystopia al gehad. Het hangt er vanaf waar mijn hoofd naar staat op het moment.

Zie je jezelf in de toekomst ooit een uitstapje maken naar een ander genre?
Eh, zie boven. Mijn Grote Project die op de plank ligt voor na de Lentagon boeken is toevallig fantasy – over magie en goden, maar als het met Stof niets geworden was, dan had ik een oude first draft voor een literary fiction verhaal herschreven. En ondertussen ben ik met mijn vriendin Brenda nog steeds aan het spelen in onze dystopische SF wereld.

Wie inspireerde je om te gaan schrijven (of om te blijven schrijven)?
Om te gáán schrijven: ikzelf. Het moest gewoon wel, verhalen vertellen. Blijven schrijven? Eerst mijn ouders, die het aanmoedigden. Toen na mijn tienerjaren was er het lieve geduld van mijn man en het fanfiction schrijven met mensen op Dragonmount.com, waar ik de lol van gedeelde creaties leerde kennen en energie kreeg van de samenwerkingen… en uiteindelijk mag ik een vriendin van mij op mijn blote knietjes danken dat ze me doorstuurde naar Nanowrimo.org, lang geleden toen de wereld nog jong was in 2002.

Wie is je favoriete door jouzelf bedachte personage?
Ha, het is alsof je moet kiezen tussen je kinderen. Moeilijk hoor. Sirka Lentan en Valeria de la Meray. Sirka om redenen die je wel zal zien in Boek 2; ze is een fantastisch personage, zit zo vol liefde en goede bedoelingen, en gaat door het vuur om haar doelen te bereiken… en Valeria is gewoon fantastisch. Kickass, sassy, en ze doet zich zo sterk voor tegenover anderen dat ze het bíjna wordt – terwijl ze diep van binnen best in puin ligt. Een opmerking van een van mijn proeflezers laatst deed me opeens een voorstelling maken van wat er gebeurd zou zijn als Sirka en Valeria samen die auto hadden gedeeld, nog voordat alles zo mis ging. Kan je het je voorstellen? Al dat talent, die competentie, en die capaciteit tot liegen? De wereld zou aan hun voeten liggen.

In welk lettertype werk je het liefst?
Arial.

In welk lettertype zou je nóóit werken?
Comic Sans

Welk boek had je zelf geschreven willen hebben?
Ik heb letterlijk hardop gezegd dat ik The Hunger Games had willen schrijven. Vooral omdat ik al sinds 2004 schrijf over deathmatch arena’s en toernooien met live weaponry. Dat was destijds gebaseerd op Unreal Tournament en Battle Royale, dus Collins en ik putten uit dezelfde inspiratiebron. Maar qua stijl; zelfs qua POV vorm, hebben we een hoop gemeen. Behalve dat ze een stuk beter is dan ik (obviously).

Wie is de eerste die jouw verhalen leest (behalve jijzelf natuurlijk)?
Mijn vriendin Brenda is het dichtst betrokken bij het creatieproces. Ik kaats heel veel plotideeën op haar af, op het moment dat ze op komen zetten. Daarna komen mijn andere vrienden, en mijn man is meestal een van de laatsten.

Heb je weleens meegedaan aan een schrijfwedstrijd en/of in de jury van zo’n wedstrijd gezeten? (Zo ja: hoe was dat?)
Fantastels 2011 (98 inzendingen), 1 verhaal genaamd “Leercurve” – achtste plaats behaald
Fantastels 2012 (92 inzendingen), 2 verhalen, “Getij” werd 49e, “Rode Lantaarns” werd 7e en won de Deviant prijs
Fantastels 2013 (145 inzendingen), 1 verhaal, “Roze Water”, wedstrijd gewonnen!

Goeie ervaringen dus! In alle gevallen waren het complete verrassingen. “Leercurve” was mijn eerste verhalenwedstrijd en kwam compleet out of the blue – ik hoopte alleen maar dat ik niet laatste zou zijn en werd echt helemaal gek toen ik die 8e plaats in de wacht sleepte. “Getij” was niet zo’n best verhaal, dus 49e viel me alleszinds mee. “Rode Lantaarns” was een verhaal dat me heel na aan het hart ging, dus ik hoopte zo dat die het goed zou doen. Het interesseerde me neit hoe goed, maar een top 10 evenaring zou fantastisch zijn. Toen juryleden me vertelden dat mijn verhaal ze bij de strot gegrepen had, en twee van de zeven juryleden me op #1 hadden geplaatst en de jury zo verdeelden dat ik een extra prijs kreeg… dat was pure duizelingwekkende opluchting. Ik wilde dat het verhaal emoties losmaakte, en dat was gelukt.
En dat “Roze Water” in 2013 won… hahaha, nouja, da’s nu drie maanden geleden en dat kan ik nóg niet geloven 😀

Ik heb ook meegedaan met de Luitingh Manuscripten wedstrijd, maar haalde de longlist niet met Stof en Schitteringen. Van ellende heb ik de maanden erna zo’n 100.000 woorden in de League wereld geschreven. Ik was zo teleurgesteld! Totdat een babbeltje met Cocky van Dijk me leerde dat Stof gewoon niet in het portfolio van Luitingh paste… en dat Zilverbron hem graag op zou pikken 😀

Hoeveel verhalen zwerven er op dit moment door je hoofd heen?
Buiten het feit dat “Bloed” mijn hersenen aan het opeten is, en ik mijn Fantastels 2014 verhaal in de eerste versie af heb – is er altijd nog de League. Ik heb een hele stapel met ideeën voor die wereld, dingen die ik nog wil verkennen, concepten. Niet zo veel meer als vorig jaar, want dat heb ik er inmiddels wel allemaal uit geschreven, maar de verhalen voor de League zijn nog altijd niet klaar. We blijven schaven, retconnen, oppoetsen en aanpassen. Het is een project dat nooit af is. Héérlijk.

Wat is jouw schrijfvalkuil?
Ik heb er meerdere. Een van de belangrijkste is dat ik de spagaat doe tussen het Engels en het Nederlands en mijn NL dus ongelofelijk vervuild is door het Engels. Een van de anderen is dat mijn plot volledig in dienst staat van mijn personages, waardoor ik de hulp van proeflezers soms nodig heb om mijn plot weer op de rails te krijgen – vooral omdat ik de logistiek van het verhaal niet altijd op orde heb. Maar daar ben ik gelukkig wel wat beter in geworden met het voorbijgaan van de jaren.

Ben je weleens herkend in het openbaar als ‘de schrijver van…’?
Ik ben een aantal keer aangesproken als de winnaar van Fantastels – op de Elf Fantasy Fair. Onbekenden die me aankeken en zeiden: hey, jij hebt toch Fantastels gewonnen? – en op basis daarvan Stof en Schitteringen kochten. Helemaal super!

Dit was de Schrijveloerustag. Dank je wel voor het taggen, Patricia/Ninesisters!
Ik mag nu zelf mensen taggen – dus bij deze tag ik Mara van Ness… maar het zal nog even duren voordat die dit ziet, want ze is lekker op vakantie! 🙂

Advertenties
Bloed en Scherven, Fantastels, League verhalen, Schrijven

plannen voor de schrijfmaanden


Ondanks al mijn grote plannen en inspiraties, heb ik de afgelopen maand nog geen woord op papier gezet wat betreft mijn Fantastels verhaal. ARGH! Ik heb wel het een en ander wat duidelijker uitgelijnd in mijn hoofd. Het is op plekken nog wat vaag, maar jemig, dat kan ik heel gemakkelijk uitwerken.
Om de een of andere reden ben ik belachelijk zenuwachtig om dit te doen. Misschien omdat ik het twee keer al zo goed heb gedaan op Fantastels; dat ik dan het gevoel heb dat ik wéér moet presteren? Voel ik nu letterlijk druk en verwachtingen? Ik ben zo’n sukkel. De enige die verwachtingen heeft, dat ben ik zelf.
En de twee verhalen die ik in mijn hoofd heb zitten zetten me niet genoeg in vuur en vlam. Ze zijn eng, en nieuwe werelden, en ik dartel al zo lang rond in mijn favoriete werelden dat een stapje erbuiten me nerveus maakt. Mja.
Misschien moet ik deze wallpaper weer op mijn desktop zetten; misschien inspireert het me (weer). Dus. Actie! Het liefst dit weekend nog, want de deadline is nog maar drie weken weg…

En daarna is het alweer tijd voor Nano! Eigenlijk is het meedoen aan Nanowrimo inmiddels volledig overbodig geworden. Ik heb de uitdaging de afgelopen twaalf keer gewonnen, de meeste keren volledig op mijn sloffen. Ik wéét dat ik in staat ben om in een week of twee (da’s mijn gemiddelde) zo’n 50K aan woorden uit te braken, zelfs naast een drukke baan, een week tabletop roleplayen met vrienden in Engeland, en een sociaal leven.
Maar de gelegenheid is gewoon zo ideaal, en ik voel me altijd beter door het schrijven. Vorig jaar heb ik gebruikt om Bloed en Scherven te schrijven. Ik denk dat ik dit jaar Bloed en Scherven compleet ga herschrijven – nu met de veranderde Romain/Valeria connectie, een betere backdrop van de oorlog, en een steviger in haar schoenen staande Joy. Seamon en Sirka hoef ik weinig aan te veranderen. Die zijn al perfect zoals ze zijn ❤

Dus terwijl ik hier allemaal tegenaan zit te hikken, heb ik plots maar “Sleepwalk City” geschreven, zo’n 10K aan League verhaal geschreven, voor Irina, omdat haar tijdlijn en motivatie me niet lekker zaten. Nu klopt het wel, maar het heeft zoveel feels losgemaakt dat ik me moeilijk op andere schrijfsels kan concentreren. Zucht…

League verhalen, Schrijven

uitdagingen

Een opmerking die ik wel vaker terug hoor komen is dat als je beter wil worden als schrijver, dat je dan jezelf moet uitdagen om dingen te schrijven waar je niet comfortabel mee bent. Moeilijke scènes, onderwerpen waar je liever niet over nadenkt, dingen waarvan je weet dat je er niet goed in bent. Als je dit tóch doet, leer je meer over jezelf, over je schrijven, en leer je jezelf verbeteren.

Alleen maar in je comfort zone blijven, dat is de easy way out. Daag jezelf uit, zeggen ze. Het is waanzinnig, zeggen ze!

Dus, het afgelopen jaar heb ik de stoute schoenen aangetrokken. Ik had het verhaal van Irina Weisz niet op hoeven pakken. Ik had haar achtergrond heel goed kunnen impliceren. Ze loopt rond in onze League wereld als een van de head honcho’s van de Corporation en toen Brenda en ik haar bedachten, hadden we haar hartverscheurende tienerjaren meteen vastgezet. Dat zou haar interessanter maken als personage, vonden we. Irina’s achtergrond is twee delen tragedie, en een deel overweldigende triomf.

We ontmoeten haar grotendeels tijdens haar triomf periode. Dus waarom heb ik dan die behoefte om haar moeilijke jaren te beschrijven? Is het om mezelf uit te dagen om situaties te beschrijven waar ik niet comfortabel mee ben?

Ik moet heel eerlijk toegeven dat ik van die verzameling korte verhalen ontzettend veel geleerd heb. Ik heb eindelijk een seks scène kunnen schrijven waarvan ik kan zeggen dat hij goed is (als ik nu ook niet mezelf met bleekmiddel onder de douche wilde afschrobben omdat hij zo ongelofelijk disturbing was…), twee jonge mensen die verliefd worden op elkaar (dat zijn wel lieve scènes, als de situatie niet zo verrot zou zijn), en sinds vanavond ook een martel scène (mja…).

Maargoed, ik kan nu zeggen dat ik het geflikt heb. Hoera!
Ik zie het nut er echt wel van in, want ik heb er een hoop van geleerd. Dus ja, het IS goed om jezelf uit te dagen.

Maar als je me nu wil excuseren, dan ga ik even douchen. Daarna voel ik me vast beter.

Engels, League verhalen, Schrijven

where the expendable souls go

57445 woorden. 84 dagen.

Expendable Souls, de herschreven versie van dat Nanowrimo verhaal dat ik in 2007 in 5 dagen heb neergepend, is KLAAR. Nadat Brenda en ik afgelopen januari een aantal plotpunten in de wereldbouw en de overkoepelende tijdlijn overhoop gehaald hadden, waren een aantal dingen die ik geschreven had niet meer van toepassing. Een aantal personages waren uitgekristalliseerd (we kijken naar jou, Ruiz en Walter), een paar settings waren uitgewerkt en veranderd, maar vooral ook een aantal plotpunten waren aangepast of komen te vervallen – genoeg om te besluiten om Forsaken, de originele versie van het verhaal, helemaal overhoop te trekken en te herschrijven.

Ik denk dat het verhaal voor zo’n 60-70% vergelijkbaar is gebleven, maar een aantal plotpunten zijn flink veranderd, vooral aan de Corporation kant van de situatie. Daarnaast staan Dani en Walter, mijn twee hoofdpersonen, nu ook sterker in hun schoenen als personages. Ik ben er best blij mee.

Ik voel me een beetje schuldig over alle troep die ik uitstort over Dani en Walter tijdens dit verhaal. Walter zijn tragische achtergrond is in principe de reden waarom hij bedacht is in deze verhaallijn, dus zijn tragiek kan nog een beetje als romantisch gezien worden, maar Dani Summers? Oh, die meid verdient het zo niet om in een death match arena te eindigen. Ze is geweldig als hoofdpersoon; haar stem is heel helder en levendig en ze heeft zo’n heftig gevoelsleven. Ze vecht zo hard om een goed mens te blijven zelfs na haar ‘character assassination’, zelfs nadat de hele wereld haar uitkotst en behandelt als een misdadiger.
Ik vond het heel treffend om te zien hoe erg ze niet thuishoorde in die arena. Na meer dan 300K aan verhalen in de League en al die personages, al die killers… en dan Dani. Die doodsbang is, wanhopig, maar zo hard vecht. Zoals Ned Stark al zei: “That’s the only time you can BE brave.”

Maargoed, drie maanden dus, en ik heb letterlijk een novel geschreven. Zonder Nanowrimo om me te helpen. Ik moet nog polijsten en herschrijven en dingen in orde maken, maar bijna drie maanden voor zowat 60K aan wordcount?

Ik ben heel erg tevreden. 🙂

League verhalen

gewoon een plot conversatie

Brenda en ik waren een nieuw plotpunt aan het bediscussiëren dat gaat plaatsvinden aan haar kant van het verhaal. Het heeft te maken met een romance die we gaan invoegen in het overall plot – gewoon een idee dat zomaar toesloeg toen we ons realiseerden dat twee personages ongelofelijk veel gemeen hadden. Alleen realiseerden we ons toen – zoals je doet met verhalen die niet chronologisch geschreven worden – dat dit die ene romance is die Valentina gaat hebben die tragisch gaat eindigen. De realisatie… wasn’t pretty.

(21:29:52) Kelly: …dit klopt wel, Bren
(21:30:16) Brenda: *knikt*
(21:30:26) Brenda: verdomme, ik dacht dat dit verhaal lieve fluff zou worden
(21:30:31) Brenda: fluuuuuuuff
(21:30:46) Kelly: ahahahahahahahahahahhahahaha
(21:30:50) Kelly: Bren, dit is de fucking LEAGUE
(21:30:53) Kelly: geen fluff in deze wereld
(21:30:54) Kelly: nooit

Omdat, weet je, schrijven in onze League wereld geweldig is (als je van pijn en lijden houdt). (Brenda en ik zijn overduidelijk ofwel boosaardig of zwakzinnig. Waarschijnlijk allebei)
Dat je het even weet.

League verhalen

afleiding

Het is een bizarre gewaarwording… je proberen te concentreren op documentatie schrijven op je werk, terwijl je hoofd vol zit met vemoeidheid en slaaptekort en je geest rondzweeft in de Kardusen City Arena anno 2204.

Moest ik even kwijt. :’)

status update: Ik heb dit jaar al meer dan 52K geschreven. I’m on fire, bitches!

Engels, League verhalen

het is klaar, het is klaar!

10.000 woorden, drie weken werk (minus vijf dagen in Engeland), een schrijfsel vol met mijn liefde, en de meest vruchtbare personage broedplaats die ik ooit in een verhaal gehad heb.

“Heartflusters” begon als een retcon verhaal voor Walter Lane’s verhaallijn omdat Brenda en ik hadden besloten om het een en ander te veranderen in de structuur van de League en de Fortress… en dat mondde uit in iets zoveel groters en mooiers. Opeens was daar Milan Anders, de knappe goedgebekte ex-sales jongen, die ik meteen aardig vond. Rune Murray, zijn all-star trainer die iets te veel gaf om haar trainee. En, verder nog, Saxa Owens, de rivale en geweldig gave meid die hier tussenin kwam (ja, het is uiteindelijk een meisje geworden in plaats van een jongen- en haar naam is een homage aan Saxa uit Spartacus). Zij drietjes en Walter, ze draaien allemaal de vernieling in. (Nouja, Rune misschien niet, die is zo’n beetje de oorzaak)

Er moet nog wat meer komen. Minimaal nog een verhaal met Milan, nog twee met Saxa, denk ik, en als ik in een heel erge rotbui ben, dan komt er ook nog een Rune verhaaltje bij.

Dus bij deze, dit is wat ik geschreven heb. Op het moment ben ik er tamelijk blij mee. Later misschien niet meer, maar vanavond ben ik heel erg in mijn nopjes.
Nieuwsgierig? Check hier: Heartflusters, a League story.
let op, hij is wel in het Engels!

Engels, League verhalen

nou heb ik het gedaan

Gershan can’t help grinning. He loves a good explosion. “Yevgeny,” he barks to his right hand man over the commlink. “Can you confirm that the target was inside?”

“No, he can’t,” a familiar voice says in his ear. So close; close enough to kiss.

Close enough to put a knife to his throat.

Ik heb mezelf zojuist aan het huilen gemaakt. WTF is er mis met mij?
Waarom dacht ik dat het uitschrijven van dat crack AU League verhaal een goed idee was?!
FML.

Engels, League verhalen, Schrijven

in duistere plaatsen

Zo’n drie weken geleden kwamen Brenda en ik op een ‘wat als’-scenario voor de League wereld wat mijn ziel in vuur en vlam zette. Brenda weigerde ermee aan de slag te gaan, maar het idee is sinds die tijd aan mijn hersenen aan het vreten. Zelfs terwijl we het bedachten moest ik Brenda beloven dat het een Alternate Universe verhaal zou zijn en dat het geen canon/de waarheid zou worden. Dat het niet echt zou gebeuren. Dus voor Brenda ben ik er vanaf gebleven, want zij wilde niet dat het opgeschreven zou worden omdat onze personages een goed einde verdienen.

En het lijkt erop dat ik de wereld wil zien branden.

Dit is erger dan Seamon’s brandmoment in Bloed en Scherven. Dit eindigt zo ongeveer in de vierde wereldoorlog.
Dit is de ultieme ‘dark place’, en vandaag, na een hele verrotte week, ben ik er toch naar toe gegaan. Ik heb er bijna 7000 woorden in geschreven. Delen ervan zijn een re-write van het einde van Forsaken, maar dan nu het slechte einde. En de rest is wat erna komt. Het concept ervan pestte zelfs Brenda genoeg om er 1000 hartverscheurende woorden in te schrijven, gewoon een kleine interjectie die het verhaal zo hard nodig had. En god, ik haat mezelf dat ik dit aan het uitschrijven ben.

Deze verhaallijn is zo veel duistere crack. Ik kan het ook niet echt met iemand delen die het zou kunnen lezen want de meeste mensen weten nauwelijks wie Irina is, wat ze doet in de League wereld, en waarom het zo ongelofelijk gevaarlijk zou zijn als zij en Stender tegenover elkaar zouden komen te staan. Hoe veel macht deze twee mensen hebben, hoe gebroken ze allebei zijn. Hoe hard ze zichzelf allebei onder controle hebben in het dagelijks leven. En op het moment dat de ratio het raam uit gaat… hoe veel pijn zij elkaar kunnen doen, en hoe erg de wereld er onder gaat lijden.

Ik ben me erin aan het wentelen. Wat een duistere plek om te zijn. En het doet pijn en voelt tegelijkertijd zo goed.

Ik ben overduidelijk een heel slecht persoon.