nou heb ik het gedaan

Gershan can’t help grinning. He loves a good explosion. “Yevgeny,” he barks to his right hand man over the commlink. “Can you confirm that the target was inside?”

“No, he can’t,” a familiar voice says in his ear. So close; close enough to kiss.

Close enough to put a knife to his throat.

Ik heb mezelf zojuist aan het huilen gemaakt. WTF is er mis met mij?
Waarom dacht ik dat het uitschrijven van dat crack AU League verhaal een goed idee was?!
FML.

in duistere plaatsen

Zo’n drie weken geleden kwamen Brenda en ik op een ‘wat als’-scenario voor de League wereld wat mijn ziel in vuur en vlam zette. Brenda weigerde ermee aan de slag te gaan, maar het idee is sinds die tijd aan mijn hersenen aan het vreten. Zelfs terwijl we het bedachten moest ik Brenda beloven dat het een Alternate Universe verhaal zou zijn en dat het geen canon/de waarheid zou worden. Dat het niet echt zou gebeuren. Dus voor Brenda ben ik er vanaf gebleven, want zij wilde niet dat het opgeschreven zou worden omdat onze personages een goed einde verdienen.

En het lijkt erop dat ik de wereld wil zien branden.

Dit is erger dan Seamon’s brandmoment in Bloed en Scherven. Dit eindigt zo ongeveer in de vierde wereldoorlog.
Dit is de ultieme ‘dark place’, en vandaag, na een hele verrotte week, ben ik er toch naar toe gegaan. Ik heb er bijna 7000 woorden in geschreven. Delen ervan zijn een re-write van het einde van Forsaken, maar dan nu het slechte einde. En de rest is wat erna komt. Het concept ervan pestte zelfs Brenda genoeg om er 1000 hartverscheurende woorden in te schrijven, gewoon een kleine interjectie die het verhaal zo hard nodig had. En god, ik haat mezelf dat ik dit aan het uitschrijven ben.

Deze verhaallijn is zo veel duistere crack. Ik kan het ook niet echt met iemand delen die het zou kunnen lezen want de meeste mensen weten nauwelijks wie Irina is, wat ze doet in de League wereld, en waarom het zo ongelofelijk gevaarlijk zou zijn als zij en Stender tegenover elkaar zouden komen te staan. Hoe veel macht deze twee mensen hebben, hoe gebroken ze allebei zijn. Hoe hard ze zichzelf allebei onder controle hebben in het dagelijks leven. En op het moment dat de ratio het raam uit gaat… hoe veel pijn zij elkaar kunnen doen, en hoe erg de wereld er onder gaat lijden.

Ik ben me erin aan het wentelen. Wat een duistere plek om te zijn. En het doet pijn en voelt tegelijkertijd zo goed.

Ik ben overduidelijk een heel slecht persoon.

nog steeds zo geweldig

Hij viel net een half uur geleden op mijn deurmat: Pure Fantasy 28.
De allerlaatste Pure Fantasy, met mijn verhaal “Leercurve”
Dit is Logan, die er helemaal badass en happy uit ziet met jetpack!

Dit is geweldig en ik ben ongelofelijk trots. Ik had nooit verwacht dat “Leercurve” het zo goed zou doen; ik weet nog dat ik het verschrikkelijk slecht vond toen ik het de eerste keer uitschreef op vakantie in Italië. Het uitsturen naar Fantastels 2011 was meer voor de lol dan iets anders. Niemand was verbaasder dan ik toen hij op de 8e plaats eindigde (van de 98)

Met de jurycommentaren in mijn hoofd polijstte ik het verhaal nog even bij en stuurde het uiteindelijk uit naar Pure Fantasy. Ik verwachtte er niet heel veel van aangezien het een SF verhaal is en de PF doorgaans iets doller is op fantasy. Toen het nieuws kwam dat Pure Fantasy opgeheven zou worden, ging ik er niet vanuit dat het nog zou gaan gebeuren. Maar nee; toch wel. “Leercurve” staat in de allerlaatste editie van het magazine, en ik ben er waanzinnig trots op.

Ik vind de illustratie ook geweldig. Logan kijkt tegelijkertijd zo blij als een kind en ongelofelijk badass. Ik zou het niet erg vinden om hem ook als een poster aan de muur te hebben, naast de illustratie van Sirka.

YAY!

the devil dances in idle minds

Brenda en ik hebben zaterdag in de sauna doorgebracht, en later bij Zenzo om sushi te eten en te vieren dat ik mijn manuscript heb uitgestuurd. Dat betekent dat we ongeveer de hele dag over schrijven hebben zitten kletsen. En na een fles wijn en heerlijke sushi kwamen we opeens op het onderwerp van de League en een ‘wat als’ scenario aan het einde van Forsaken wat zo verschrikkelijk is dat het zo ongeveer eindigt in de vierde wereldoorlog. Dani Summers, het meisje dat een oorlog startte.

En ik rende er mee weg. Ondanks het feit dat de personages allemaal een mooi happy ending verdienen en dat ook hetgene is waar Brenda en ik voor gaan, kan ik niet ophouden met eraan te denken. Het vreet de hele dag al aan mijn geest. Natuurlijk heb ik delen van Forsaken daarvoor moeten herlezen – het is vijf jaar geleden dat ik dat verhaal in vijf dagen neerpende. Dat is hoe we er ook op kwamen, we hadden het over dat verhaal omdat ik het wil redigeren en op Smashwords wil zetten.

Maargoed, dit Alternate Universe scenario is gewoon zo verrukkelijk dat ik er delen van wil schrijven gewoon om het uit mijn hoofd te krijgen. In de tussentijd heeft Brenda, die met mij aan tafel zat en de eerste was die ‘wat als…?’ vroeg, zoiets van NEE NEE NEE NEE en wil het niet schrijven. Omdat het niet zou mogen gebeuren en omdat het verschrikkelijk is. Ze refereerde ook naar iets dat Eleanor ooit tegen me zei: dat ik op de een of andere manier mijn personages altijd de waanzin of flink geweld in drijf voordat ze bij het einde van mijn verhaal aankomen.

Blijkbaar wil een of ander sadistisch deel van mijn geest de wereld toch zien branden. Wat op zich zorgwekkend is…?
Ik moet toegeven dat ik het fascinerend vind om te onderzoeken wat er gebeurt als mensen helemaal kapot gaan. Of om te zien wat er nodig is om mensen kapot te laten gaan. Acties en consequenties enzo. Het is een thema dat maar terug blijft komen (buiten ‘the things we do for love’) en het staart me op het moment een beetje oncomfortabel recht in mijn gezicht. Niet dat dat me tegenhoudt om wat meer na te denken over dat AU scenario want…. WOW. Damn.

Ik weet echter zeker dat ik hier spijt van ga krijgen…

inspiratie is als drugs

Ik kan niet in woorden uitdrukken hoe FANTASTISCH het is om weer zo vol te zitten met inspiratie. Iedere ademtocht die ik heb, iedere losse gedachte, alles wakkert de inspiratie aan. Zelfs als ik gewoon in de keuken sta op te ruimen of onder de douche sta krijg ik nieuwe ideeën. Ieder vrij momentje zit ik mijn notities aan te passen of nieuwe beelden en gedachten uit te schrijven. Als het niet voor mijn Kristal verhalen is, dan is het wel voor de League.

Het is een beetje bedwelmend. Ik word hier zo gelukkig van, om hier mee bezig te zijn… alsof er niets anders in de wereld bestaat. Zo veel pure bevrediging vind ik in deze fase van de creatie. Het is ongetwijfeld irritant voor mijn man omdat ik zo waanzinnig afgeleid ben…. maar ik ben ook gewoon domweg zo gelukkig.

Ik probeer me voor te stellen dat er mensen in de wereld zijn die dit nooit meemaken; die nooit in vuur en vlam staan door hun fantasie en ik vind het zo rot voor ze. Het is een van de beste gevoelens ter wereld, en het is als CRACK en mijn geest doet dat helemaal vanzelf. Geweldig.

alles bij elkaar best een hele goeie dag

Tijdens een vakantie in Italië in 2010 heb ik het concept van een League verhaal uitgewerkt. Het draaide allemaal om de quote ‘Dan wordt het tijd dat je het leert’ en er zouden jetpacks in zitten, omdat ik in die tijd veel aan het luisteren naar de band We Were Promised Jetpacks. Ik had de eerste opzet in het Engels staan (zoals alle League verhalen eigenlijk), maar toen ik vorig jaar het nieuws kreeg dat Geboorterecht gepubliceerd ging worden, besloot ik om hem te vertalen en uit te werken in het Nederlands. Ik noemde het verhaal Leercurve maar was niet heel blij met hoe het eruit gekomen was. In tegenstelling tot Geboorterecht was dit verhaal een ongelofelijk gevecht om in het Nederlands te krijgen omdat de wereld waarin dit verhaal speelt in het Engels geschreven wordt. Ik heb sinds 2004 al meer dan 100.000 woorden in die wereld geschreven en ze zijn allemaal Engels, dus dit klonk zo geforceerd en vreemd in het Nederlands.

Maar in een vlaag van verstandsverbijstering heb ik hem toch uitgestuurd naar Fantastels want, waarom niet, toch? (Ik heb wel mijn man zo ver gekregen dat hij de ergste anglicismes er voor me uit heeft gehaald, de schat). Mensen die mee deden aan de verhalenwedstrijd zouden een uitgebreid juryrapport ontvangen met kritieken en tips, en dat was iets wat ik altijd goed kan gebruiken.

Dus vandaag was de uitreiking van de verhalenwedstrijd. Ik speelde met het idee om heen te gaan omdat het in Katwijk was, maar een half uurtje van huis. Mijn vriendin Brenda zei dat ze met me mee zou gaan om me te supporten, en in nog zo’n vlaag van ‘waarom ook niet’ besloot ik om toch heen te gaan. En oh, wat ben ik blij dat ik geweest ben! Zelfs voor de vroege middag in het zonnetje bij de strandtent was het t al waard geweest, maar ik deed het nog eens beter dan ik verwacht had ook!

Serieus: ik had niet verwacht dat ik het zo goed zou doen. Een van mijn vriendinnen zei heel vrolijk “Je gaat vast winnen” op Facebook, maar die gedachte was zelfs nooit bij me opgekomen. Er waren 98(!) verhalen in de wedstrijd en alles wat ik kon denken was laat me in godsnaam niet laatste zijn. Ik zou met de top 50 al tevreden zijn geweest. De top 26 zou nog beter zijn, want dat zou betekenen dat ik de eerste ronde had overleefd; en er waren drie rondes waar je voorbij moest als je verhaal in de uiteindelijke top 12 zou komen.

Ze kondigden de winnars aan in een hotel in Katwijk, via een powerpoint presentatie waar iedere keer dat Anaïd Haen (de organisator) op de knop drukte we een nieuwe slide zagen en een nieuwe lijst met 10 namen in beeld kwam. We telden terug van 98, dus iedere keer dat zij op de knop drukte en mijn naam niet in beeld kwam sloeg mijn hart een slag over. Iedere slide waar we voorbij gingen werd het beter en beter. En tegen de tijd dat we de top 25 bereikten zat mijn hartslag op zo’n 180. Ik was aan het zweten en mijn handen trilden.

Holy shit top 25?
Top 15?
DERDE RONDE?
TOP TIEN?!?!

En toen gebeurde dit:

 

Serieus, ik ben zo ongelofelijk blij. 😀

Een van de juryleden had me zelfs op de eerste plaats gezet. Hij vond dat ik had moeten winnen, ik was zijn nummer 1. Ik heb iemand volledig ondersteboven geblazen met mijn verhaal. Hoe cool is dat dan? (Hij vindt ook dat ik verder moet gaan met deze personages en deze wereld – hij had al wat ideetjes voor een roman voor me. Dat riepen ze over Geboorterecht ook al…)

Er waren wat tegenstrijdige commentaren in het juryrapport, wat maar weer toont hoe ongelofelijk subjectief zo’n verhalenwedstrijd is. Het was ook interessant om te zien hoe dit verhaal het veel beter deed bij de heren dan bij de dames. Maargoed, het is begrijpelijk dat death matching en arenavechten in een SF setting iets is dat jonge mannen meer aanspreekt. Ik had gewoon mazzel dat er meer mannen dan vrouwen in de jury zaten dit jaar, haha!

Maar ze waren wel unaniem okay met de setup en het einde, en dat was hetgene waar ik het hele verhaal omheen gebouwd heb, die ‘dan wordt het tijd dat je het leert’ regel. Het werkte, en ik ben er blij mee.

Maargoed, ik ga even genieten van mijn kleine triomf. Het was een geweldige dag. 🙂