blijkbaar ben ik niet goed in romantiek

Vanavond ben ik aan het editen aan mijn Kristal verhaal. Op het moment zit ik in de laatste twee hoofdstukken, wanneer de heftige realisaties binnen komen. En prompt geeft Spotify me Snow Patrol, en het liedje “This Isn’t Everything You Are”.

You can’t find the phone, so you can call it off
But it might be for the best
You can’t walk away, anyway
Cause you’ve nowhere else to go
Is he worth all this, is it a simple yes?
Cause if you have to think, it’s fucked
Feels like you loved him more, than he loved you
And you wish you’d never met

Och, lieve Joy. Dat klinkt bekend, nietwaar?
Bizar ook, soms, hoe een liedje soms geschreven kan zijn voor het verhaal dat je aan het schrijven bent. Een van die magische schrijfmomenten, neem ik aan.

Maar dat terzijde vraag ik me inmiddels serieus af of ik ooit een boy-meets-girl romance kan schrijven waar alles niet in een teringzooi eindigt. Joy en Seamon zijn beter af dan de meeste van mijn geschreven koppels (het is zorgwekkend hoe vaak de relaties van koppeltjes in mijn verhalen eindigen in dood, bloed, gevangenis of gekte), maar de marge is niet heel groot. Het lijkt erop dat een dysfunctionele relatie (die gebaseerd is op een deel eenzaamheid, een deel afhankelijkheid, een deel stomme keuzes en een stukje Stockholm Syndroom) terwijl je op de vlucht bent van de overheid omdat je allebei tot terrorist verklaard bent het beste is dat ik kan doen.

Sorry, jongens.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s