Ik heb vanavond de serie finale van Breaking Bad gekeken. Wat vond ik ervan? Het heeft me een tijdje gekost om het allemaal te verwerken en de juiste woorden ervoor te vinden, want ik heb heel erg veel last van gemengde gevoelens. Aan de ene kant ben ik zo ontzettend dankbaar dat de serie op zo’n bevredigende bitterzoete manier geëindigd is. De serie ging tot het naadje van zijn verhaal, maar voelde nooit onnodig traag, opgefluft of gejaagd. Het vertelde gewoon een verhaal, een hartverscheurend en heftig en een ECHT verhaal – eentje die resoneerde met zoveel mensen over de hele wereld…. en de schrijvers hebben het niet verpest. (Dat is zo ongelofelijk zeldzaam!!) Dus ik ben absurd dankbaar dat het zo goed en bevredigend geëindigd is.
En dan aan de andere kant ben ik verdrietig, omdat het verhaal, de reis, over is. Ik kon er niet echt woorden voor vinden totdat ik dit opeens zag op twitter… en ik prompt vol schoot. Want Aaron Paul, de acteur die Jesse speelt… die SNAPT het.
Ik ben zo iemand die een band maakt met een personage, die oprecht van personages kan houden. Personages in boeken, films, mijn eigen verhalen. Net zoals Aaron hield ik ook van Jesse; alsof het een persoon is, alsof het een vriend is. En het feit dat zo’n serie dan eindigt, dan wil je iets van een homage. Iets van een bedankje. Een dank je wel voor de herinneringen. Aaron Paul sloeg de spijker op zijn kop. Partir c’est mourir un peu; zelfs als een personage eigenlijk niet eens bestaat. Het gaat eigenlijk nergens over. Ik vraag me af of het een beroepsdeformatie is van schrijvers en acteurs, of dat het een overactieve empathie is. Waarschijnlijk allebei. Misschien is het een beetje kip-en-het-ei?
Maargoed. Dank je wel, Breaking Bad, omdat je geweldig was. Dank je wel voor 62 uur aan geweldige televisie en een van de beste TV series die ik ooit heb mogen zien. Ik hoop dat als ik later groot ben, dat ik dan net zulke geweldige dingen kan schrijven als jij. 🙂
Kristal & explosies 