Categorie: Schrijven

Algemeen·Muziek·Schrijven·Stof en Schitteringen

terugblik op 2013

KellyPlaats een reactie

Iedereen doet het; even terugblikken op het afgelopen jaar tegen de tijd dat je in december terecht komt… ik ook. Ik heb een aantal rituelen aan het einde van het jaar, als het buiten donker is. Een van die rituelen is mijn eindejaarsverslag op mijn persoonlijke blog, waarin ik letterlijk terugkijk op de hoogte- en dieptepunten in mijn leven en me afvraag wat ik van dit jaar meeneem, wat mijn doelen zijn voor het volgende jaar, etcetera. Vorig jaar heb ik mijn doelen ingesteld op genieten, veel naar concerten gaan, veel schrijven en oja, het zou héél leuk zijn als iemand Stof en Schitteringen zou willen uitgeven, maar ik verwachtte het niet… Heel bizar om hier een jaar later op terug te kijken… volgend jaar om deze tijd heb ik Stof gewoon hier naast me op mijn bureau liggen. Ik ben inmiddels al in contact met Zilverbron over (een verrassend klein stukje) metaredactie; de échte redactie begint volgende maand.

2013 is een heel goed jaar geweest. Niet alleen wat betreft schrijven (200.000 woorden geschreven én mijn boek wordt gepubliceerd) maar ik ben ook naar drie festivals en een slordige zestien concerten geweest in het afgelopen jaar (waarvan er meerderen echt volledig te gek waren). Ik heb in de zon gezeten, gelachen en gedronken en rondgehangen met mijn lieve vrienden, een fantastische vakantie gehad in Engeland, een hele inspirerende werktrip naar een klant in Budapest, gezondheid, liefde… ik denk niet dat je je heel veel meer zou kunnen wensen.

Op oudejaarsavond komt onze vriendengroep bij elkaar; standaard, vaste prik, als traditie. We luiden altijd samen het nieuwe jaar in met veel te veel champagne, bier, vuurwerk en goed gezelschap, maar ook met een momentje reflectie. Zo rond 22 uur gaat er een playlist aan met onze eindejaarsliedjes: juist die liedjes die voor jou 2013 representeren, of die je het vetst vond, of die je gewoon wil (laten) horen… of misschien juist je hoop uitdrukken voor 2014. We zitten met zijn allen bij elkaar en wanneer jouw liedje begint, leg je kort uit waarom. En dat is zo’n mooie traditie dat we het inmiddels al twaalf jaar volhouden. Het is soms emotioneel, maar heel vaak gewoon heel fijn om samen het jaar af te sluiten. We zijn vaak al maanden bezig met ons eindejaarsliedje uit te kiezen. Dit jaar was het voor mij een moeilijke keuze, want ik had er twee die voor de titel gingen.



Dit liedje is het geworden: “Big Thinks Do Remarkable” van And So I Watch You From Afar. (genre: math-rock, post-rock)
Waarom? Omdat deze band live speelde op de avond dat ik hoorde dat Zilverbron mijn boek wilde uitgeven. Het was het allerbeste nieuws ter wereld, en toen kwam ASIWYFA het podium op stuiteren en hun muziek is zo hoopvol, zo intens vrolijk, zo ik-kan-de-hele-wereld-aan, dat dit liedje het afgelopen jaar volledig weergeeft in mijn hoofd. Hoop en de zonneschijn in je ogen; zo zou het altijd moeten zijn.

Bloed en Scherven·Schrijven

post-nanowrimo leven

KellyPlaats een reactie

Het is inmiddels een week geleden dat ik Bloed en Scherven afschreef. Het verhaal klokt in totaal in op 57K en waarschijnlijk is er nog steeds vanalles mis mee, maar ik heb nog niet de moed gehad om te gaan teruglezen.

Dus in plaats daarvan heb ik vanavond uit de losse pols zo’n 1000 woorden geschreven. De scène is heerlijk bitterzoet en gaat waarschijnlijk niet eens in het verhaal terecht komen, maar ik kon het gewoon niet laten. Ik heb beelden in mijn hoofd en ze moeten eruit, of ze nu plotgerelateerd zijn of niet. *zucht* Alsof je fanfiction schrijft voor je eigen verhaal. Bizar. Ik zit te dicht op deze personages om afscheid van ze te kunnen nemen; dit losmaakproces gaat nog wel even duren, vrees ik.

Nouja, het houdt me van de straat, neem ik aan. En om heel eerlijk te zijn, vind ik het concept van nog even wat tijd dorbrengen met mijn personages niet zo heel erg. 🙂

Bloed en Scherven·Schrijven

ik was vergeten hoe geestelijk uitputtend dit verhaal is

KellyPlaats een reactie

Dus na een paar dagen als een idioot doorschrijven en aanpassingen maken in mijn manuscript zit ik inmiddels op 47.390 woorden voor Bloed en Scherven, maar ik geef op het moment eigenlijk maar bar weinig om mijn woordenaantal. Nanowrimo is maar een excuus; ik wil dit verhaal gewoon in deze versie goed op papier hebben, en dat gaat als een tierelier.

Ik zit middenin de eindconfrontatie en ik moet even adem halen, want dit is zo verdomde intens. Ik heb eindelijk Romain en Seamon tegenover elkaar staan en mijn haren rijzen te berge, want ik weet hoe dit afloopt; ik weet al een jaar hoe dit afloopt en het wordt er echt niet gemakkelijker op. Dit ben ik op het moment:

Waarom doe ik dit mezelf toch steeds aan? :’)

Algemeen·Bloed en Scherven·Roleplay·Schrijven

halverwege…. en indiecon

Kelly1 reactie

Ik heb het halverwege punt bereikt! Die 25K zijn in the pocket. Moet ook wel een beetje, want ik vertrek morgen voor een midweek naar Engeland om te gaan roleplayen op een convention.

Yup, ik ben er zo eentje die aan een tafel zit met allemaal andere nerds, en gaat roleplayen. Nee, ik doe niet aan LARP – die suspension of disbelief werkt bij mij niet helemaal… ik heb sowieso al een beetje moeite met de reguliere roleplay zoals die bekend is in de media. Dungeons & Dragons is aan mij niet besteed.Ik ben geen fan van dobbelstenen en rollen om te zien of je een gebeurtenis overleeft.  Maar interessante systemen, fantastische verhalen en veel interactie om een geweldige wereld en verhaal te scheppen? Narrative roleplaying dat bijna geen regels heeft behalve aan een tafel zitten met fantastische verhalenvertellers, een flinke hoeveelheid alcohol en gewoon zien wat er gebeurt? Hell yes.

Dus daarom ga ik naar Indiecon in de UK. Ik ga zelf ook een paar games van Ribbon Drive leiden, terwijl ik de game maar één keer gespeeld heb, dus dat wordt spannend… maar ik heb er heel veel zin in. Even een weekendje andere werelden betreden… ik heb er zin in!

Bloed en Scherven·Schrijven

enthousiasme

KellyPlaats een reactie

Weet je waarom ik zo ongelofelijk enthousiast ben over Bloed op het moment? (Want dat ben ik; mensen in mijn directe omgeving worden nu al tureluurs over mijn gebabbel over dit verhaal). Het is niet het feit dat mijn wordcount weer als een idioot oploopt (ik zit op 16K), maar omdat ik het gevoel heb dat ik het deze keer eindelijk GOED doe.

Dit is de derde keer dat ik dit verdomde verhaal van start tot einde volledig uitschrijf, maar dit keer voelt het als de waarheid. Alsof ik eindelijk ergens kom en het begin geen totale stront is. Natuurlijk heb ik nu net de eerste ‘explosie’ gehad en ben ik nog niet bij het rustiger deel in het verhaal aangekomen, maar ik heb er vertrouwen in dat als ik een paar gebeurtenissen gewoon van plek wissel, een paar andere aanpas en er een paar nieuwe in plaats, dat die drie dagen van spanning in de bungalow net zo lekker gaan weglezen als het spectaculaire (al zeg ik het zelf) einde.

Het einde was de eerste keer dat ik het verhaal schreef al prima – het was gewoon die eerste 35K die niet lekker liep. Dit keer voel ik me een stuk positiever over hoe alles gaat…. en ik zit nu op 16K. Eens zien wat de volgende 20K gaat brengen (en de rest!)

Bloed en Scherven·Schrijven

nanowrimo

KellyPlaats een reactie

“Ik zit te dubben of ik wel meedoe aan nanowrimo,” zei ik nog. (Op dag 2 heb ik de 11K bereikt, dus ik denk dat ik meedoe. )
“Ugh, zoveel werk,” zei ik nog. (ik jubelde gister over hoe heerlijk het was om weer vol te gaan voor een verhaal.)
“Ik zit met mijn hoofd helemaal niet bij Kristal,” zei ik nog. (Ik zat gisteravond mijn wilde liefde voor Sirka hardop te uiten tegen de andere mensen in de kamer.)

….ik denk dat de vorige blogpost een beetje onzin was. 🙂

*grijnst*

Bloed en Scherven·Fantastels·Schrijven·Stof en Schitteringen

dus, nanowrimo

KellyPlaats een reactie

Ik zit een beetje te dubben of ik dit jaar wel meedoe aan Nanowrimo. Aan de ene kant heb ik dit jaar al een slordige 160K (!!!!!!) geschreven, dus het is niet alsof ik het nodig heb. Aan de andere kant is het wel een waanzinnig mooie gelegenheid om weer terug te keren naar mijn kristal wereld; in December begin ik als het goed is samen met Zilverbron aan de revisies van Stof en Schitteringen, en ik heb inmiddels een veel beter idee van hoe ik Bloed en Scherven (het vervolg) wil laten lopen.

Dus ik weet dat het een perfecte gelegenheid is om Bloed aan te pakken. Het nadeel is alleen dat dit de derde keer is dat ik het verhaal compleet overnieuw schrijf. En dan slaat de weerzin toe: gedachtes als ‘ugh, zoveel werk’ en ‘het wordt toch weer inadequaat’ zetten de rem op mijn zin op weer aan de slag te gaan.
Wat grappig is, want de vorige keer dat ik Bloed tackelde, had ik het verhaal in een week op papier staan. Dus de hoeveelheid werk kan het niet eens zijn. ZOVEEL moeite is het nou ook weer niet. Ik KAN het wel.

En dan de laatste rem nog: ‘maar ik zit helemaal met mijn hoofd niet bij Kristal’ – dat is de enige die écht waar is. Ja, in mijn hoofd zit ik nog bij mijn Fantastels verhaal en bij de League. Mijn tijd met mijn Fantastels verhaal en de laatste 10K voor Irina zijn me niet in de koude kleren gaan zitten.

Seamon, Sirka, Valeria en Joy (en ook Romain, die je gaat ontmoeten in Bloed) zijn op het moment als verre vrienden waarvan je al een tijd niets meer gehoord hebt. Warme herinneringen, maar niet BIJ je op dit moment.

Ach, ik moet het ook gewoon gaan doen. The only way to fail is not to write. Of, zoals mijn wallpaper heel hulpvaardig zegt: Stop fucking off. :’)

Algemeen·Fantastels·Muziek·Schrijven

de daad bij het woord voegen!

Kelly1 reactie

Meteen na mijn vorige blogpost heb ik mezelf geschopt en ben ik ervoor gaan zitten… ik ben even mijn hele Fantastels plot gaan uitschrijven zoals ik het in mijn hoofd had zitten en prompt besloot ik ter plekke dat ik het einde ging veranderen. En nu ben ik prompt super enthousiast over mijn Fantastels verhaal. Squee!

Grappig he, hoe het dus toch zo blijkt te gaan: je moet het gewoon DOEN. Niet zeiken, gewoon schrijven. Gewoon proberen. Gewoon over die verdomde drempel heen stappen, en een nieuwe wereld ontdekken. Ze wachten op je, ze bestaan al, die werelden. Alles wat ze nodig hebben is dat jij door die deur naar ze toestapt. Maar dan moet je wel de ballen hebben om het te doen…

Ik denk zomaar dat ik dit weekend wel een first draft op papier kan zetten. Maar niet vanavond, want dan sta ik te rocken bij de band die ik onder deze link gedeeld heb. 🙂

Voel je vrij om te klikken! Ik weet dat mijn muzieksmaak soms riskant is om op te klikken, maar dit zou tamelijk inoffensive moeten zijn. Het is niet héél metal in ieder geval… deze gasten (Nederlandse band, trouwens!) staan aangeduid als experimenteel, ambient, electronica, post-rock. Dus veel plezier!

Bloed en Scherven·Fantastels·League verhalen·Schrijven

plannen voor de schrijfmaanden

Kelly2 reacties


Ondanks al mijn grote plannen en inspiraties, heb ik de afgelopen maand nog geen woord op papier gezet wat betreft mijn Fantastels verhaal. ARGH! Ik heb wel het een en ander wat duidelijker uitgelijnd in mijn hoofd. Het is op plekken nog wat vaag, maar jemig, dat kan ik heel gemakkelijk uitwerken.
Om de een of andere reden ben ik belachelijk zenuwachtig om dit te doen. Misschien omdat ik het twee keer al zo goed heb gedaan op Fantastels; dat ik dan het gevoel heb dat ik wéér moet presteren? Voel ik nu letterlijk druk en verwachtingen? Ik ben zo’n sukkel. De enige die verwachtingen heeft, dat ben ik zelf.
En de twee verhalen die ik in mijn hoofd heb zitten zetten me niet genoeg in vuur en vlam. Ze zijn eng, en nieuwe werelden, en ik dartel al zo lang rond in mijn favoriete werelden dat een stapje erbuiten me nerveus maakt. Mja.
Misschien moet ik deze wallpaper weer op mijn desktop zetten; misschien inspireert het me (weer). Dus. Actie! Het liefst dit weekend nog, want de deadline is nog maar drie weken weg…

En daarna is het alweer tijd voor Nano! Eigenlijk is het meedoen aan Nanowrimo inmiddels volledig overbodig geworden. Ik heb de uitdaging de afgelopen twaalf keer gewonnen, de meeste keren volledig op mijn sloffen. Ik wéét dat ik in staat ben om in een week of twee (da’s mijn gemiddelde) zo’n 50K aan woorden uit te braken, zelfs naast een drukke baan, een week tabletop roleplayen met vrienden in Engeland, en een sociaal leven.
Maar de gelegenheid is gewoon zo ideaal, en ik voel me altijd beter door het schrijven. Vorig jaar heb ik gebruikt om Bloed en Scherven te schrijven. Ik denk dat ik dit jaar Bloed en Scherven compleet ga herschrijven – nu met de veranderde Romain/Valeria connectie, een betere backdrop van de oorlog, en een steviger in haar schoenen staande Joy. Seamon en Sirka hoef ik weinig aan te veranderen. Die zijn al perfect zoals ze zijn ❤

Dus terwijl ik hier allemaal tegenaan zit te hikken, heb ik plots maar “Sleepwalk City” geschreven, zo’n 10K aan League verhaal geschreven, voor Irina, omdat haar tijdlijn en motivatie me niet lekker zaten. Nu klopt het wel, maar het heeft zoveel feels losgemaakt dat ik me moeilijk op andere schrijfsels kan concentreren. Zucht…