gewoon doorgaan·Harland·korte verhalen·Schrijven

Uit je comfortzone schrijven

03/03/2026 KellyPlaats een reactie

Vorige week, toen ik met Dave Cobben van Fantasywereld een podcast aan het opnemen was in de aanloop van de publicatie van de cozy fantasybundel, hoorde ik mezelf iets zeggen over “jezelf uitdagen, dingen uitproberen”, en “dingen ontdekken via het schrijven”. Het was in reactie op de opmerking over dat ik hele uiteenlopende verhalen in verschillende vormen schrijf. En sindsdien komt dat idee steeds terug in conversaties over schrijven en dingen die ik online gezegd zie worden. Dus vandaar: dit blogje! (of BLOG. Ik heb hier stiekem best wat over te zeggen, blijkbaar).

Ik zie verhalen schrijven als een manier om de wereld te ontdekken op een veilige, ontdekkende manier. Om levens te leven die ver van de mijne af liggen, acties ondernemen die bij mij niet eens op zouden komen. In verhalen kun je RAAR DOEN. Niet omdat dat diep in je brein verborgen ligt dat je stiekem echt een stel monsters overhoop wil schieten en mensen om je heen afgeslacht zien worden, maar misschien wel om te onderzoeken wat zoiets met je zou doen. Hoe zou je reageren? Hoe zou de wereld er daarna voor je uitzien? Wat zou het voor je betekenen? Het zijn interessante concepten die je in je schrijfsels kan onderzoeken. Niet omdat je zo bent / jij dezelfde keuzes zal maken als je personages, maar omdat de wereld wel zo kan zijn – en hoe ga je daar mee om.

Toen ik begon met schrijven waren mijn personages grotendeels “Kelly met een hoedje op”. Ik roleplayde een jaar of zes met een personage dat eigenlijk gewoon ikzelf was, maar dan in een magische setting. Maar naarmate ik haar meer speelde en zij meer meemaakte, voelde ik dat ze van me weggroeide. Zij als personage werd anders dan ik, omdat ze getekend was door haar ervaringen. Ze begon beslissingen te nemen op basis van wat ze meegemaakt had, en dat waren dingen die ik als persoon nooit zou doen. Dat was een heel bijzonder proces om mee te maken.

Vanuit daar bouwde ik personages vanuit een basis van iemand die ik kende, en begon van daar uit te riffen op wat ik wist, en liet ze doorontwikkelen naar iets heel anders, totdat ze volledig onherkenbaar waren van de persoon waarop ze oorspronkelijk gebaseerd waren. Inmiddels? Inmiddels heb ik genoeg ervaring dat ik heel snel een personage in elkaar kan timmeren die zo bruut ver van me afstaat, dat ik op een mooie manier kan gaan onderdekken hoe zo iemand in elkaar steekt, en waarom ze de dingen doen die ze doen.

Mijn verhaal voor de Harland Prijs (ik ben 9e geworden met mijn verhaal Maanjager, hoera!) is uiteindelijk zo’n karakterschets geworden. Ik wil niet te veel spoilen van het verhaal, maar de hoofdpersoon is een klootzak. Op geen enkel moment in het verhaal onderneemt het personage acties waar ik als persoon achter sta. Hij lijkt in níéts op mij. (En gelukkig maar. Fuck Lucas. Wat een lul 💩) Maar het was zo leuk om met hem te spelen.

Uitschetsen wat zijn motivaties zijn, hoe hij is. Hoe hij overkomt op anderen, en hoe hij dat zelf ervaart… zijn cognitieve dissonantie… dat was echt heel bijzonder.

En ik denk dat zulke exercities me leren om een betere schrijver te zijn. Juist een beetje raar doen, iets schrijven wat ver van je af staat, experimenteren en ontdekken hoe zoiets werkt. Je leert over de wereld, over mensen en concepten. Naarmate je meer schrijft en meer ontdekt, merk je ook dat je er steeds beter in wordt. Je kunt steeds verder buiten je comfortzone gaan schrijven, steeds interessantere verhalen vertellen. De uitdaging is wat het interessant maakt voor mij, maar de leerervaring is tegelijkertijd zoveel waard.

Dus doe een beetje gek, ga uit je comfortzone van schrijven. Blijkbaar werkt het (soms)! Ik kan het andere schrijvers alleen maar aanraden. Het is zo leuk!

Algemeen·gewoon doorgaan·Hemelbreuk·plotten·Schrijven

een nieuw hoofdstuk

07/02/202607/02/2026 KellyPlaats een reactie

*best inspirerend, zo’n parasol/zwembad combinatie!*

Afgelopen augustus kwam De waarde van bloed uit, en daarmee sloot ik een hoofdstuk af van mijn schrijfcarriere; het einde van de Paraiso serie. Het gevoel van het afmaken van een serie was extreem onwerkelijk, want ik had zo lang aan dit project gewerkt (met een verhalenbundel Zwanenzang tussendoor, plus nog een stapel aan losse korte verhalen voor wedstrijden en bundelinitiatieven en gewoon, voor de lol, wat fanfictie) dat ik nu aan het einde van de weg stond en een heel overweldigend gevoel had van “OK maar wat nu dan?”

En dat gevoel heb ik niet vaak gehad. Na het afronden van de Lentagon trilogie in 2016 wist ik meteen dat ik een prequel wilde schrijven, dus Vuur & Vergankelijkheid was de natuurlijke opvolger. En zelfs toen die uitkwam in de zomer van 2018 had ik het idee voor Paraiso al op de plank liggen, dus ik wist al hoe ik door wilde. Natuurlijk kwam er vanalles tussendoor – een kleine schrijf burnout, COVID – maar ik had altijd, altijd, altijd een beeld van hoe de toekomst eruit zou zien.

En nu was dat niet het geval. Nu had ik niets.

Nouja, dat is niet helemáál waar… ik had een oud idee op de plank liggen waaraan ik mee aan de slag kon gaan, maar dat zou meteen een langere serie betekenen en daar had ik eigenlijk niet zo’n zin in? Hij is best heel ambitieus, dat idee. Met een verregaande wereldbouw, achtergronden, goden, dimensies – het zou een beetje een epos worden. En hoewel het idee best potentie heeft om mooi te worden, zie ik het nu nog niet echt zitten om eraan te beginnen. Het idee ligt al op de plank sinds 2010 met een reden, denk ik 😀

Dus dan komen we terug op de “OK wat nu dan?” Want ik wil natuurlijk door. Schrijven is altijd al een jeuk in mijn brein geweest, maar ik heb niet zo vaak echt Grote Ideeën met potentie. De meeste van die mijn ideeën zijn meer geschikt voor korte verhalen, omdat dat concepten zijn die ik wil onderzoeken, of vibes waar ik in wil hangen, of een uitdaging die ik mezelf opleg. Dat zijn geen Ideeën met een hoofdletter. (Of ik láát ze geen hoofdletter ideeën zijn – dat sluit ik niet uit trouwens)

Ik ben gaan graven in mijn Google Keep bestand, waar ik flarden van notities, frases, dromen en namen bewaar. Daar stond een kortbeschreven droom in, met een concept wat ik leuk vond. Ik heb dat concept tijdens een schrijfweekend met mijn matties gepitched, en dat heb ik uitgebouwd tot een verdergaand idee, met een 3-akten-structuur, een kapstok waar ik mijn verhaal aan kon hangen. Maar eigenlijk heb ik er daarna niets meer aan gedaan.

Ik zou willen zeggen dat mijn brein gewoon even op vakantie moest van schrijven, maar dat is niet helemaal waar, want sinds augustus heb ik 3 korte verhalen geschreven (eentje voor Harland, eentje voor een SF bundel over het klimaat, en een kortverhaal voor een cozy fantasy novelle). Is dat een vakantie van schrijven? Zou een héle rare vakantie zijn met die output… bovendien heb ik daar bovenop keihard aan een paar redactieprojecten voor andere auteurs gewerkt. Hm. Misschien moest ik op vakantie van grotere ideeën.

Maar nu ben ik op vakantie en heb ik verder zitten plukken aan dat nieuwe idee. En opeens heb ik een haakje – ik weet hoe ik de perspectieven aan wil vliegen. Ik weet wie mijn perspectieven zijn, en wat hun situatie is. Ik weet hoe dat aanhaakt op de Situatie (ja, met een hoofdletter) in mijn verhaal. Ik ben zelfs zo ver dat ik denk ik kan beginnen met schrijven, want de eerste scenes van het verhaal liggen al voor me klaar om uit te werken. Ik heb nog niet alles 100% helder, maar ik denk niet dat het zo’n soort verhaal is. Deze wordt wat meer organisch, denk ik?

Wanneer ik de rust ga vinden – of de geest – om te gaan schrijven, weet ik nog niet. Het kan morgen zijn, het kan van de zomer pas zijn. Het is even kijken hoe het allemaal gaat.

Maar het gáát. De grote vraag “wat nu dan?” is beantwoord. 🥳

Ik heb een nieuw project. En heel stiekem heb ik er bést zin in. Hoe het ook zal verlopen, is nog volledig onbekend, en dat is heel gek als je zo bezig bent geweest met de eindjes aan elkaar knopen & alles uitgepland moeten oplossen. Alles is nieuw. Nieuwe personages, nieuw proces, nieuw verhaal. Eigenlijk is het een heel nieuw hoofdstuk.

Here we fucking go. 😀

achtergronden·bloed in het water·Boeken·Paraiso·Prijs van water·Waarde van Bloed·zilverspoor

terugblik op 2025 / vooruitblik op 2026

27/12/2025 KellyPlaats een reactie

*foto gemaakt door Father Roderick op Comic Con*

We zitten in de dagen tussen kerst en oud en nieuw en opeens staat het nieuwe jaar alweer voor de deur. (hoe dan??) Maar dat betekent wel dat het tijd wordt om terug te kijken op het afgelopen jaar, en vooruit te kijken naar het volgende. Laten we beginnen met 2025 – want wow, wat een jaar is dat geweest.

2025 stond natuurlijk in het teken van De Waarde Van Bloed. Eerst het afschrijven, want door de split van het originele manuscript en het stiekeme overhevelen van interessante dingen naar Bloed In Het Water had ik eigenlijk alleen nog een soort skelet van het verhaal over. Ik had een aantal dingen uitgehold en weggeschraapt en in boek 2 gestopt, waardoor mijn spanningsboog van boek 3 (De Waarde Van Bloed, dus) opeens super wonky was geworden. En whew, wat blokkeerde ik daar op!

Het ding met ervaren zijn qua schrijven is dat je bijna alles wel een keer meegemaakt hebt. Ik heb me al meerdere malen uit het nauw weten te schrijven, dus ik dacht: dat doe ik even. Ik vergat alleen dat ik het dan ook wel echt moest dóén, dat ik een deadline had, en dat mijn manuscript een flinke bende was. Zucht. Oja.

Het kostte me tot een schrijfweekendje met mijn matties voordat ik mezelf in het gareel wist te schoppen om het daadwerkelijk te doen. En raad eens? Het was prima te doen. Toen ik uiteindelijk die hele knoop in mijn plotdraad ontward had en er een gewone to-do-list van gemaakt had, was het eigenlijk best simpel. Alle blokkade verdween als sneeuw voor de zon, en ik had voor eind maart alles ontward en uitgeschreven. Soms is alles wat je tegenhoudt eigenlijk gewoon het DOEN. Ta da!

Daarna ging het verhaal naar de proeflezers, en heb ik in april op basis van hun opmerkingen nog abrupt een paar hele nieuwe hoofdstukken erbij geschreven. Ik kreeg eigenlijk twee kritiekpuntjes waar ik het nog wat had laten liggen, maar die kon ik elegant samenvoegen tot een extra plotpunt. En dat was mooi, want nu kwam mijn uiteindelijke woordenaantal precies weer uit waar boek 1 en 2 ook op zaten: rond de 80K woorden. Alsof het zo moest zijn 💖 En toen was het op naar de wervelwind die de redactie heet.

*Yumi vond al die redactie maar saai, die vond dat ik haar moest aaien 😀*

Op Castlefest had ik opeens De Waarde Van Bloed in mijn handen. Mijn boek, mijn laatste baby. En daarmee kwam een hele bevreemdende realisatie: mijn project was afgerond. Ik kon mijn lezers vertellen dat de Paraiso serie afgerond was, er was een setprijs voor de boeken met zijn drietjes. Ik had helemaal geen ijzers meer in het vuur, niets meer waarop iemand op “de volgende” zit te wachten. En dat is gek? De laatste keer dat dat gebeurde, was in 2018, toen Vuur & Vergankelijkheid uitkwam. Een slordige zeven jaar geleden. Wow.

Het is heerlijk om die eerste reacties op het einde van de Paraiso serie te zien binnenkomen. Lezers die contact met me opnemen dat ze genoten hebben van de serie, dat ze blij zijn met het einde, en de finale, en de personages & waar ze terechtkomen. Lezers die klaar zijn met Paraiso en overhoppen naar de Lentagon, omdat ze meer van me willen. Het is zo gaaf! Ik kan niet wachten om een volle ronde te maken over de beurzen, en met jullie allemaal over De Waarde Van Bloed te kunnen kletsen. ❤

Door het harde werken aan de redactie en het afschrijven van de serie zat ik na het uitkomen van boek 3 wel even goed aan mijn tax, dus ik had ook nog echt geen nieuw project om me op te focussen. Ik was druk bezig met verschillende dingen, hoor – de jurering van Waterloper Verhalenwedstrijd, de redactie van verschillende boeken voor Zilverbron en Quasis, en ik heb tussen neus en lippen door twee korte verhalen geschreven, eentje voor de Harland Awards en eentje voor de nieuwe klimaatbundel van Johan Klein Haneveld. (Dus eigenlijk had en heb ik het stiekem nog steeds hartstikke druk, ik lach me dood. Ik en mijn plannen…)

En toen kwam opeens Davey Cobben van Fantasywereld op de lijn, of ik zin had om voor een cozy fantasybundel een verhaal te schrijven. Het wordt een raamvertelling van zes verhalen door vijf auteurs, waarin we samen een mysterie oplossen in het stadje Aethelburg. En het is dus cozy fantasy, wat ik nog nooit eerder gedaan heb! Maargoed, het is een leuke uitdaging en waarom niet, dus daar ben ik dan stiekem nu lekker mee bezig. De eerste versie (💩) staat al, nu is het een kwestie van redigeren en passend maken bij de andere verhalen.

Het is me nog steeds een raadsel waarom Davey bij mij uitkwam, want mijn verhalen zijn doorgaans bepaald niet cozy – maar ik heb altijd geroepen dat mijn vólgende verhaal dit keer écht over ponies en regenbogen zou gaan, dat alles goed zou komen en iedereen happy zou zijn. Nou, let’s fucking go, jongens. Mijn verhaal heeft geen ponies, maar wél regenbogen. Gewoon, omdat het kan. 😀 Meer informatie over dit project volgt naarmate we richting de releasedatum komen. Maar dat staat dus op de planning voor 2026. Van die dingen waar je absoluut niet mee bezig bent en die op je pad komen, waardoor je alsnog lekker bezig bent. Leuk he 🙂 Ik ben zó benieuwd hoe de bundel wordt!

Verder heb ik tijdens mijn afgelopen schrijfweekend in november (met mijn lieve en getalenteerde schrijfmaatjes) geplot voor een nieuw project. Ik weet dat ik eind vorig jaar geluiden maakte over een oud idee wat ik van de plank af wilde halen, maar dat is een hele trilogie, en ik weet niet of ik daar nu zin in heb? Het nieuwe project is nog heel ruw, ik heb het nog niet eens officieel gepitcht bij mijn uitgever. Ik wil hier nog even een tijdje op broeden, want het is heel interessant en anders dan wat ik eerder gedaan heb – het zou urban fantasy zijn, zich afspelend in déze wereld.

Ik kan er nog niet te veel over vertellen, want ik heb eigenlijk alleen nog de 3-act structuur staan, en netaan de namen van de personages. Mijn plan is om er in 2026 in ieder geval mee aan de slag te gaan en de eerste versie op papier te zetten – eens kijken hoe die eruit komt. Maar heel eerlijk? We gaan het meemaken. Misschien kom ik nog wel op een heel ander idee in de tussentijd… het zou niet de eerste keer dat dát gebeurt.

2026 ligt wijd open, en ik kan doen wat wil wil. Dus wie weet wat er verder nog op mijn pad komt? Ik heb er in ieder geval zin in.

Beurzen·gewoon doorgaan·jurylid·Waarde van Bloed·Waterloper·zilverspoor

teken van leven!

24/10/2025 KellyPlaats een reactie

Whew. Je schrijft even een boek, dan komt hij uit, en vervolgens laat je maandenlang niets meer van jezelf horen. Gaat goed, Kel 😉 Bij deze, hier is mijn teken van leven! Zal ik je gauw even op de hoogte brengen van hoe het hier gegaan is de afgelopen maanden?

Allereerst was er natuurlijk Castlefest, waar De Waarde Van Bloed voor het eerst uitkwam. Hoewel de weersvoorspellingen niet best waren, hebben we de ergste buien zoveel mogelijk vermeden (die vielen vooral ’s morgens vroeg en ’s nachts, we hebben zo’n geluk gehad!). Ik heb als een absolute idioot verkocht, al mijn sales records verbroken, geouwehoerd en gelachen, trinkets gekregen, (babies van lezers) geknuffeld, en vooral een waanzinnige tijd gehad. Het was extra leuk, omdat een van mijn besties Wendy haar boek Dans Voor Mij óók uitkwam op Castlefest, en het was zo fucking gezellig om haar erbij te hebben. En haar boek verkocht ook als een speer (logisch, want hij is geweldig! Near-future SF thriller, super spannend! Benieuwd? Klik hier!) dus we waren het hele weekend op een high. ❤

Verder heb ik augustus vooral gebruikt om bij te komen van de hectische weken voor de release. Niet dat ik helemaal stil heb gezeten, want ik schreef een kort verhaal voor de Harland Awards (waar ik natuurlijk verder niet veel over kan zeggen, behalve dat hij tamelijk experimenteel en actueel is, dus we gaan zien hoe hij het zal doen… er zijn 278 inzendingen), en kort daarop samen met mijn ándere schrijfbestie Brenda schreef ik een kort verhaal voor de nieuwe klimaatbundel van Johan Klein Haneveld.

Die klimaatbundel heb ik in het verleden al eens een verhaal geschreven, voor Welkom In De Broeikaswereld. Dat verhaal heette Midwinterrace en was een van de meer hoopvolle verhalen in mijn oeuvre. Het verhaal wat Brenda en ik samen hebben geschreven had als thema Opstand Tegen De Ondergang en is… tamelijk opstandig. We hebben erg veel lol gehad met het schrijven! Ik heb geen idee nog wanneer die bundel uit gaat komen, waarschijnlijk ergens volgend jaar.

Toen waren er verder Fantasticon nog, begin september, en Elfia Arcen, eind september. Bij beide beurzen was het heerlijk weer en zat de sfeer er ook goed in, dus dat was opnieuw een super goeie tijd.

En nu dan? We leven inmiddels eind oktober. De eerste reacties op Waarde komen binnen en ze zijn (gelukkig!) allemaal super positief. Ik ben heel blij dat het einde van de trilogie gewaardeerd wordt.

Verder ben ik druk bezig met de laatste hand leggen aan mijn juryrapporten voor de finale van Waterloper Verhalenwedstrijd (!) en volgend weekend ga ik met mijn schrijfmatties een weekendje weg om te brainstormen, woordenmeters te maken, en te knallen.

Ik heb daar zo’n zin in! Ik heb een aantal leuke prompts opgezocht om mee te schrijven, en ik wil eigenlijk even met ze brainstormen over een standalone boek, wat ik mijn volgende project wil maken (misschien?). Ik heb een vaag conceptidee waar ik wel wat mee wil, maar ik ga me er niet op vastpinnen. Voor hetzelfde geld verzinnen we wat beters.

En, oja, ik ben gevraagd om een cozy fantasyverhaal te schrijven voor een bundel, en die 10K wil ik er eigenlijk wel in de eerste week van november uitgooien. Ik ben aan het tinkeren aan de outline en het personage, en ik denk wel dat het gaat lukken. Over dat verhaal later meer… eerst dat ding maar op papier krijgen. Ik heb er wel ontzettende zin in.

Dus! Dat was de update. 😀

Sorry voor het lange wachten, ik beloof dat ik volgende keer sneller update, haha!

bloed in het water·Muziek·Paraiso·Prijs van water·Schrijven·Waarde van Bloed·zilverspoor

stemmingsbouwerij

22/07/2025 KellyPlaats een reactie

Is dat een woord? Ik vind van wel! 😀

Voor De Prijs Van Water en Bloed In Het Water had ik, vlak voordat de boeken uitkwamen, posts met muziek waarvan ik vond dat die bij het boek hoorde. De vibe, zou je kunnen zeggen. Tijdens ieder boek heb ik altijd wel een paar nummers gehad waarvan ik zoiets had van, oh, die zouden voor mijn boek geschréven kunnen zijn. Die zeggen iets, of geven iets mee, dat heel mooi aansluit.

Er is een hele Paraiso soundtrack op Spotify, trouwens, als je zou willen. Ik heb daar jarenlang aan gebouwd. Je ziet een beetje de fases waarin ik geobsedeerd was door bepaalde liedjes en stijlen, voor mij is het echt een trip down memory lane. De playlist is best heel gaaf geworden; ik zet m meestal aan in de auto naar beurzen enzo. Helpt me om in de stemming te komen, zeg maar. Stemmingsbouwerij, haha.

Deze soundtrack heb ik wat minder geluisterd tijdens het schrijven van de serie, trouwens, vergeleken met de Lentagon soundtrack. Ik heb heel vaak game muziek en epische trailermuziek aangehad tijdens het schrijven. Niet zo gek, als je brute gevechten moet beschrijven, denk ik.

Maar ik heb zeker een hoop inspiratie getrokken uit de liedjes op de lijst, en voor boek 3 heb ik er zeker ook een paar. Deze stond echter bovenaan de lijst.

Dus, je vraagt je vast af wat dan het liedje is wat ik aan De Waarde Van Bloed gehangen heb.
Want natuurlijk heb ik er weer eentje. Ik deel hem hier met liefde!

The storm isn’t over yet
And the war has just begun
There’s only one way to go from here
And you will need a gun
I am the triumph of the will
~Skold, “Triumph Of The Will”

Hier is de video. Heel veel luisterplezier!

bloed in het water·Paraiso·Prijs van water·Waarde van Bloed

De waarde van bloed, de finale

18/07/2025 KellyPlaats een reactie

Waarom is het zo stil, vraag je je wellicht af? Omdat we de puntjes op de i aan het zetten zijn van De waarde van bloed, de finale van de Paraisotrilogie. Laatste edits, zetproeven, de kaft…

En jongens, ik merk dat ik er een beetje sentimenteel van word, haha. De eerste woorden voor deze serie zette ik op papier in april 2018. De laatste woorden in juli 2025. Zeven jaar van mijn leven.

Wat houd ik van deze personages. Kai die iedereen kent, die zo om iedereen geeft en voor mensen alles doet, ondanks wat hij meemaakt. Ilsa met haar hele gevecht om controle over haar leven. Monika, die om moet gaan met verraad en verlies. En Sergio, die tot het uiterste zal gaan om degenen die hij liefheeft te beschermen.

Wat houd ik van Paraiso, met zijn grote tegenstellingen, de Hydrontoren, het stuwmeer, het theehuis op Caldeira plaza. Het dauwgaas tussen de flats. De lege rivierbeddingen en ravijnen rondom de stad. Het verkeersgrid en de pods.

Ik zal het allemaal ontzettend missen. Maar allereerst kijk ik er zo naar uit om jullie reacties op de finale van de trilogie te horen. Ik heb alles uit de kast getrokken om het zo spectaculair en spannend mogelijk te maken. Monsters, magie, explosies…. we hebben het allemaal.

En jullie hebben hem héél binnenkort in handen! 😀

Hier is alvast het setje met de drie covers!

Fantastels·Films/TV·jurylid·Waterloper

je favoriete verhaal – is dat de beste?

29/04/202530/04/2025 KellyPlaats een reactie

Deze blogpost gaat over jury’s, en meningen. Aankomend Waterloper Verhalenwedstrijd seizoen doe ik niet mee als deelnemer, maar heb ik de eer om op “het paarse pluche” – zoals organisator Roos het zo mooi zegt – van de jury plaats te nemen. Ik heb al eerder gejureerd en het was echt super leuk. Net als jullie allemaal heb ik ook meningen, en ik vind het leuk om een ranglijst te maken van wat ik het beste vind.

Over ranglijsten gesproken… Ik weet niet of jullie Black Mirror kijken (op Netflix, episodes zijn korte verhalen, vaak ietwat technisch/dystopisch), maar Seizoen 7 is net uit, en mijn social media tijdlijnen worden op dit moment doordrenkt van posts waarin alle afleveringen in een ranglijst gezet worden.

En de grap is dat 1) de ranglijsten allemaal anders zijn, want iedereen heeft zijn eigen mening, 2) er zijn altijd paar verhalen ertussen die wat minder sterk zijn dan de anderen dus er zijn ieder seizoen zeikerds die vinden dat “Black Mirror niet meer zo goed is als vroeger, het is allemaal trash nu, blabla”, en 3) de aflevering die mij het meest raakte als een stomp in mijn maag, staat meestal in de onderste regionen.

Dus dit zegt het een en ander, voor mij. Ik merk het ook met mijn eigen korte verhalen, overigens. Natuurlijk zijn niet al mijn verhalen even sterk – de boog kan niet altijd gespannen zijn – maar, grappig genoeg, heb ik lezers van Verloren Zielen en Zwanenzang gevraagd wat hun favoriete verhaal was, en raad eens…? De meningen liepen WOEST uiteen.

Er waren een paar die vaker hoog scoorden dan de anderen (Roze Water en Geen Weerstand steken er bovenuit), maar heel veel van de lezers hadden hun eigen favorieten. Omdat ze iets mooi vonden, omdat het ze aan het denken zette, omdat het genre gewoon precies hun smaak is. En soms had ik echt zoiets van: “Huh, dát verhaal? Echt waar?” En er is ook aan de andere kant een van mijn persoonlijke favorieten, Uitgangen, die nooit de liefde heeft gekregen die ik hoopte dat het zou krijgen, omdat ik het concept echt doodeng vind, en het mij persoonlijk heel veel doet. Dus tja.

Black Mirror heeft hetzelfde – San Junipero en White Christmas scoren allebei consistent erg hoog. Maar daarvan had eigenlijk alleen de laatste bij mij echte impact. De eerste had ik zoiets van “aw, dat was lief” en deed me niet zo veel. 🙂 De aflevering die míj echt ruineerde was in Seizoen 1 The Waldo Moment. En niet omdat het de beste aflevering is, maar om wat ze ermee probeerden te zeggen. Ik denk dat ik echt, op een heel cellulair niveau, begrijp wat ze ermee probeerden uit te drukken. En als je dat aanhoudt tegen de huidige AI die artiesten hun creaties aan het stelen is – and make it stupid, heartless, en genoeg om het publiek voor de gek te houden… dan kan ik echt wel janken.

Dus het deed míj heel veel, die aflevering. (Er zijn ook anderen die ik fantastisch vond overigens hoor, maar er zijn er ook tussen waarvan ik zoiets heb van ‘meh’.) Betekent niet dat het de beste is, maar hij sprak wel precies tegen mij. En dat is wat je wil, als schrijver, als artiest. Om iets te maken wat iemand (het liefst heel veel iemanden) écht raakt.

Ik heb wel eens op een beurs gestaan en een lezer gehad die me vertelde hoe veel Roze Water haar geraakt heeft, hoe wanhopig ze graag wilde weten hoe het verder ging, hoe ík dacht dat het verder zou gaan. Want als ze dat zou weten, zou het haar vragen beantwoorden. Maar klojo die ik ben, heb ik het einde juist bij de lezer gehouden en heel bewust nooit verdergeborduurd op die wereld, die situatie. Dat was namelijk precies het punt van het verhaal. Ik voelde me een beetje lullig dat ik dat tegen die lezer zo moest zeggen. Maar het feit dat het verhaal haar zoveel deed? Dat is echt prachtig. Ik leef voor die shit.

Als je zo’n verhaal schrijft, zoiets maakt, zo iemand raakt – dan hoef je de verhalenwedstrijd niet eens te winnen. Dan ben je al een winnaar ❤

Ik heb bijvoorbeeld nog steeds goed contact met Bart de Wolf, die in 2015 Fantastels verhalenwedstrijd niet gewonnen heeft (hij werd 5e), maar aan mij lag het niet. Ik had hem op #1 gezet en hem daarna persoonlijk op het hart gedrukt hoe fucking cool zijn verhaal was, hoe goed gedaan, en wat het met me deed. Nu is hij een succesvol auteur van griezelige kinderboeken en ik ben zo blij voor hem. Hij verdient het. Voor mij is hij een winnaar.

En iedereen die op een dergelijke manier een van de juryleden – of een van hun lezers – weet te raken, is dat ook. Want als je iets moois creëert dat mensen raakt, daar gaat het tenslotte allemaal om. Het gaat misschien niet om het beste verhaal, maar om het favoriete verhaal van deze of gene lezer. Want dat is waar het hart ligt. 🙂

achtergronden·Algemeen·gewoon doorgaan·Nanowrimo

RIP NaNoWriMo

03/04/2025 KellyPlaats een reactie

*check mijn vintage nanowrimo 2003 shirt hier!* (en omg wat was ik hier nog n baby!)

Ik vermoedde al een tijdje dat de boel zou gaan klappen, maar gisteren in de About Books uitzending bevestigden kijkers het voor me. NaNoWriMo is na vijfentwintig jaar terziele. Het… het doet me best wel wat, moet ik heel eerlijk zeggen; ik ben er zo ongeveer vanaf het prille begin bij geweest.

Mijn allereerste keer was in 2002, toen een Amerikaanse kennis van me me op de site wees en me vroeg of ik mee zou doen, ik schreef tenslotte zo graag. En dat klopte, hoewel ik sinds ik op mezelf woonde (ik ben toen ik net 19 was het huis uit gegaan om te gaan samenwonen met wat nu mijn man is) eigenlijk helemaal geen echte boek-lengte verhalen geschreven had. Op de middelbare school schreef ik hele boeken, maar daar was ik eigenlijk een beetje mee gestopt. Ik roleplayde alleen nog online.

Maar de uitdaging zag er leuk uit, en ik had een verhaaltje liggen van 4 geschreven A4-tjes dat ik best wel uit wilde werken, dus ik had zoiets van… waarom niet. Daar is het toen begonnen. Ik heb in November 2002 de 50K op 29 november gehaald. Ik was zó trots. En van daaruit heb ik jarenlang meegedaan. Het dwong me om te creëren, en daar ging ik verdomde goed op.

Ik ben zelfs voor het Nederlands/Belgische forum nog twee jaar Municipal Liaison geweest (2004-2005); ik organiseerde de Kick-off bijeenkomst, de Thank God It’s Over party, en was een aanmoedigende forumbeheerder samen met nog iemand anders. Ik vertelde iedereen die schreef over de uitdaging, en hoe het hen kon helpen. Ik deed ieder jaar mee, ik kocht de merchandise.

Shit man, Stof & Schitteringen was mijn Nano verhaal van 2006. (Klik dit linkje als je wil zien hoe dat ging, dit zijn posts die ik maakte op het Nano forum dat jaar 😀)

Ik heb mijn beste schrijfmaatje Brenda Hingstman (waarmee ik o.a. Onrust en vele korte verhalen geschreven heb) letterlijk op de Kick-off party van NaNoWriMo 2004 ontmoet.

*schrijfweekendje tijdens nanowrimo 2021*

Ik heb schrijfweekendjes met mijn matties gedaan tijdens de eerste week van Nano, in een Landal huisje, of gewoon bij iemand thuis. Samen knallen. Woordenraces gedaan. Iedereen aangemoedigd.

De laatste jaren deed ik niet altijd super fanatiek meer mee, of met een heel nieuw project, of zo, want op dit punt ben ik al een tijdje gepubliceerd auteur met deadlines en lopende projecten. Maar ik heb het initatief, de uitdaging, alles, altijd een super warm hart toegedragen. Ik heb ontzettend veel te danken aan Chris Baty (de bedenker/oprichter) en zijn vrienden.

Het is jammer om zoiets unieks ten onder te zien gaan aan mismanagement en intern gesteggel. 😦

Voor de kijkers van About Books – we zijn aan het kijken of we in onze uitzendingen de aankomende maand tijdens Camp Nano jullie kunnen helpen om het schrijven, het wordcount, en de voortgang te stimuleren in ons Over Schrijven segment. Want als anderen het niet doen, dan doen we het gewoon met onze eigen community, nietwaar? 🙂

bloed in het water·gewoon doorgaan·Prijs van water·Schrijven·Waarde van Bloed·zilverspoor

de waarde van bloed is (af)geschreven!

22/03/2025 KellyPlaats een reactie

Er was eens een manuscript genaamd De Waarde Van Bloed, afgemaakt op 29 december 2022, dat bijna 127000 woorden telde. Degene die het geschreven had – ik dus – had toen het lumineuze idee om het manuscript in tweeën te splitsen, simpelweg omdat hij veel dikker was dan het voorgaande deel (De Prijs Van Water), en omdat er op ruwweg halverwege een mooi climaxmoment zat.

Het manuscript werd toen gesplitst in Bloed In Het Water, en wat er overbleef zou De Waarde Van Bloed worden. Of blijven, wat je wil. Uiteraard ging alle aandacht naar Bloed In Het Water op dat moment. Het was tenslotte boek 2, die kort daarop zou moeten uitkomen. Ik gaf het alle scenes die het nodig had om een badass boek te worden, met spanningsboog, personageonwikkeling, achtergronden, alles. Het werd een prachtig boek van 81000 woorden, dat uitkwam eind juli 2024. Ik ben nog steeds SUPER trots op Bloed.

En ik vertelde mezelf: ik moet gewoon even wat zut bijschrijven – zut waar ik geen plek voor had toen het nog 1 manuscript was – voor Waarde Van Bloed, en dan komt het vanzelf goed. Want ik had tenslotte het verhaal al geschreven. Die vette eindconfrontatie (op twee fronten!) stond al als een huis. Alles kwam al mooi samen. Ik had nu gewoon meer ruimte om een extra proloog toe te voegen, en dan vervolgens een uitgebreider einde te schrijven. Toch?

Maar als je even mee telt, dan weet je dat als 127K van het originele manuscript 81K kwijtraakt aan boek 2, dat er dan nog 46K overblijft voor Boek 3. En eigenlijk is dat geen boek. Of makkelijk aan te vullen met alleen een proloogje en epiloogje. Toont maar weer hoe shit ik ben in rekenen/wiskunde – ik dacht dat dit wel gemakkelijk goed kon komen.

Ik dacht, ik maak me even boos tijdens Nanowrimo ofzo, en dan staat het wel. Toch? 😀

Mja, misschien niet alleen slecht in wiskunde, maar ook nog eens super naïef.

De reden dat het hier zo stil is geweest de afgelopen tijd is omdat ik aan het stoeien ben geweest met mijn manuscript. Want ik had een aantal gave mid-verhaal climax scenes gebouwd, en een proloog waar ik heel blij mee ben (ik ben zo verliefd op al mijn antagonist prologen in deze serie jongens, echt, stel me er alle vragen over want IK HOUD DAN MIJN KOP NIET), maar de mid-verhaal scenes betekenden dat ik als een idioot alles moest herschrijven richting het einde want mijn logistiek, motivaties en situaties klopten niet meer. En op de een of andere manier blokkeerde dat me volledig. Het manuscript voelde als één brok chaos, onlogisch, onduidelijk, en ik wist niet goed waar ik moest beginnen.

*tijdens het schrijfweekend, terwijl ik mijn tijdlijn aan het ontwarren was 😀*

Een paar weken geleden, echter, tijdens een schrijfweekendje met mijn matties heb ik mezelf een schop voor mijn kont gegeven en heb ik mijn manuscript geunfucked, en opeens was de blokkade weg. Het was als magie. Mijn blokkade loste op als sneeuw voor de zon. De knopen waren uit mijn draad, ik zag het uiteinde weer. (Het enige wat me nog tegenhield was de remaster van Suikoden 1&2 voor Playstation 5)
En ik heb zo een paar duizend woorden naar het einde toe geschreven, die epiloog toegevoegd. Een daadwerkelijk denouement. Ik ben zo blij! ✨

Het is nog steeds een lean & mean manuscript want hij klokt in op 70130 woorden, maar hij ligt nu bij de proeflezers (o.a. de lieve, leuke, getalenteerde mensen op de foto hierboven ❤️) en ik vermoed dat er daar en bij de redactie nog wel het een en ander bij zal komen. Maar hij STAAT, jongens. Ik heb weer een vol manuscript met een (semi?) coherent verhaal. Nogmaals: ik ben zó blij. (meer sterretjes ✨)

Eens kijken wat de proeflezers zeggen, en dan kan hij hopelijk begin mei naar de uitgeverij. En dan heb ik iets waar ik de volle 100% achter sta. Want die climax van dat verhaal? Nog steeds super gaaf. Ga je leuk vinden. Beloof ik. En buiten dat is de rest nu ook leuk geworden, haha. Eindelijk.

Ik bedenk me net dat ik zeg “eindelijk” maar waar hebben we het eigenlijk over – Bloed is eind juli uitgekomen. Het is nu maart. Het voelde als een eeuwigheid, maar uiteindelijk heeft het maar een paar maanden geduurd. Ik ben misschien wat te streng voor mezelf? Eh. Ik ga vooral verder met blij zijn nu. Let’s fucking goooo 🙂

achtergronden·Beurzen·bloed in het water·gewoon doorgaan·Paraiso·Waarde van Bloed·Waterloper·zilverspoor

terugblik op 2024 / vooruitblik op 2025

25/12/2024 KellyPlaats een reactie

Ik kan bijna niet geloven dat het jaar alweer bijna voorbij is. Wat is het voorbij gevlogen! En wat is er een hoop gebeurd. Een nieuw boek, een verhalenwedstrijd winst, al die beurzen…

Dus wat gebeurde er allemaal in 2024?

In februari kreeg ik een nieuwe baan en werd mijn leven opgeslokt door Final Fantasy 7 Rebirth. Ik benoem dat laatste vooral omdat dat mijn verhaal “In Het Maanlicht”, dat ik in de weken daarop schreef, heel erg beinvloed heeft.
In april was het ’t tienjarig jubileum van mijn eerste boek, “Stof & Schitteringen”. Ik heb het niet heel uitgebreid gevierd, maar het was toch wel heel leuk om op terug te kijken! Ik was in die periode vooral druk bezig met mijn nieuwe baan combineren met beurzen als Elfia en schrijven, want ik schreef twee verhalen voor Waterloper verhalenwedstrijd: “In Het Maanlicht” en “De Belofte”.
In juni gingen we los met de redactie van “Bloed In Het Water”! Het ging van een leien dakje, ongelofelijk voorspoedig, en voor ik het wist waren we klaar. En toen was het tijd voor de kaft, en … het was perfect, de boeken arriveerden van de drukker precies op mijn verjaardagsfeestje. Mooier kan het niet. ❤
Daarna Castlefest, Elfia Arcen, Comic Con…
En toen de uitreiking van Waterloper. Waarbij bleek dat “In Het Maanlicht” het winnende verhaal was! Echt absoluut fantastisch, ik kan er nog steeds niet over uit. De Waterloper trofee staat nu gebroederlijk in de kast de Fantastels trofee gezelschap te houden. 🙂

En wat gaan we doen in 2025?

Ervoor zorgen dat “De Waarde Van Bloed” publicatieklaar is. Da’s een beetje mijn grote falen – ik had hem eigenlijk dit jaar klaar willen hebben voor de uitgever, maar dat is niet gelukt. Ik heb niet zo veel geschreven de afgelopen maanden, vrees ik. Maar volgend jaar moet ik wel, want ik wil ervoor zorgen dat “Waarde” klaar is om op Castlefest uit te komen. Dus volgende maand wil ik gaan knallen!
En verder… ik wil alvast een opzet gaan maken voor een volgend project – gebaseerd op een heel oud idee waar ik in 2010 (!) al eens aan heb zitten plukken -, dat ik na afronding van de Paraiso serie ga oppakken. Ik wil hier nog niet al te veel over zeggen, want het is allemaal nog wat onzeker, maar ik heb leuke ideeën, en ik denk dat hier zeker een gaaf project uit kan komen.

Dus we gaan het zien. Laten we van 2025 een feestje maken!

Voor nu… heel fijne kerstdagen en een schitterend uiteinde allemaal. We zien elkaar gauw weer! xxx