De boeken van Kelly van der Laan
Whenever I get published, I want every 100th copy of the book to have a different, “bad” ending, so that whoever gets that copy will be confused as fuck when talking about the book to others.
And I’ll never reveal which one is the “true” ending, unless there’s a sequel.
Ooooh, dit zou GEWELDIG zijn. Ik heb sowieso twee verschillende eind scènes voor Stof en Schitteringen liggen. Zou ik Zilverbron zover kunnen krijgen? *grinnikt*
In December 2012 vond ik dat Stof en Schitteringen af was. Ik had alles er aan gedaan wat ik kon, en als er nog verbeteringen waren, dan zag ik ze niet meer. Vanaf dat moment ben ik gaan pitchen en uitgevers benaderen wat dankzij de fantastische mensen van Zilverbron beter uitpakte dan verwacht.
Het lijkt erop dat mijn revisieproces met hen na de zomer gaat starten.
Echter, ik heb de afgelopen week in Budapest doorgebracht voor mijn werk. (Fantastische stad overigens, ik ben helemaal verliefd!) De tijden dat ik geen wifi had, heb ik gebruikt om Stof nog een keertje door te lezen. En ik kreeg een vaag idee over de eindconfrontatie. Echt zo’n halve, ongevormde gedachte, ‘zou het niet beter zijn als’.
Op het thuisfront is mijn man nu eindelijk ook mijn verhaal aan het lezen, en eergisteren, aan de tuintafel tijdens het eten, echode hij dat idee opeens. ‘Zou het niet veel geloofwaardiger zijn als…?’ Ik moest lachen, omdat hij gelijk heeft. Hilarisch dat dit op hetzelfde moment naar boven kwam borrelen, maar vooral ERG FIJN! (Serieus, ik ben die vent niet voor niets getrouwd)
Toen ik later die avond met de hond liep, heb ik mijn vriendin Brenda gebeld om het idee op haar af te schieten en een impromptu plotsessie aan de telefoon leidde opeens naar een extra scène. Een hele heftige scène waarvan ik niet kan wachten om er even goed voor te gaan zitten en te schrijven. Hoofdstuk vijftien en zestien gaan helemaal overhoop gehaald worden. Woei!
Dit is het leuke deel van editen. En het begint dus blijkbaar nu al….
Dit is de eerste keer van mijn leven dat een officiële website… dat een werkgever mij als een auteur benoemd heeft. Dit is ook de eerste keer dat eerdergenoemde werkgever aan het proberen is om mensen enthousiast te maken voor mijn verhaal. Mijn boek. Mijn ROMAN.
Het is een ongelofelijk onwerkelijk gevoel om naar de website van een uitgeverij te gaan en JOUW naam, JOUW foto en de titel van JOUW verhaal daar te zien prijken. Wel een gevoel waar ik aan kan wennen, trouwens.
Wat een geweldig moment! 🙂
“This giant glass sphere, developed by Rawlemon, can concentrate sunlight up to 10,000 times for energy purposes, and can even harvest energy from moonlight.”
Een energieversterker!! En maak er nu kristal van, en in voetbalformaat, en dan is de Lentagon in een andere wereld ineens een mogelijkheid.
Lachen!
(Oh, behalve dat hij blijkbaar vol zit met water. Nouja, een meisje kan dromen, toch? ;))
Dus wie heeft er twee duimen en aankomende week een contract in de post van uitgeverij Zilverbron? Yup, dat ben ik. Het gaat echt gebeuren: mijn manuscript “Stof en Schitteringen” gaat gepubliceerd worden. ECHT WAAR.
Ergens medio 2014 zal ik voor het eerst mijn boek in mijn handen houden, het redigeren en klaarmaken voor publicatie begint in de aankomende maanden ergens.
Je kan je niet voorstellen wat dit voor me betekent. Iedereen die me aangemoedigd heeft, geholpen heeft met revisies, advies en support hebben gegeven en me verzekerd hebben dat ik echt niet zo bagger ben als ik vaak van mezelf lijk te denken… duizendmaal dank. Het lijkt erop dat jullie gelijk hebben. Zonder jullie hulp was het echter nooit gelukt.
Mijn babies gaan het daglicht zien! Sirka, Seamon, Joy en Valeria… jullie worden ECHT. De wereld gaat jullie ontmoeten en méningen over jullie hebben en díngen over jullie vinden en me uitlachen omdat er gaten in mijn plot zitten en en en…. man, ik kan er even niet bij. Misschien moet ik toch maar weer opschieten met “Bloed en Scherven…”
Dus om het te vieren ben ik volledig uit mijn dak gegaan op het concert van And So I Watch You From Afar in de Melkweg gisteravond. Holy shit. Dat concert kwam precies op tijd!
Vandaag kreeg ik de uitslag van de twee verhalen die ik uitgestuurd heb voor de Fantastels verhalenwedstrijd. Tijdje geleden, nietwaar? Ik was bijna vergeten waar de verhalen over gingen… maar het was het wachten waard! Voor zo’n uitgebreid juryrapport wacht ik graag even. 🙂
Het eerste verhaal dat ik instuurde was “Getij”, een wat meer traditioneel fantasy verhaal dat plaatsvond in een oud verhaal dat mijn vriendin Wendy en ik destijds gecreëerd hebben voor mijn oude Nanowrimo project van 2003, “Balance”. Het idee van dit korte verhaal lag al eeuwen in een folder op mijn harde schijf dus ik heb het uitgewerkt, een beetje gepolijst, en ingestuurd. Het was niet mijn favoriete verhaal van de twee, maar ik had zoiets van, ‘waarom ook niet’.
Vooral omdat ik ook “Rode Lantaarns” ingestuurd had, wat een experiment was. Ik heb “Rode Lantaarns” geschreven tijdens een vakantie in Oostenrijk, gebaseerd op een liedje en videoclip van post-rock band Maybeshewill, “Red Paper Lanterns” (ga kijken, hij is zooo mooi). Het is een verhaal in de Kristal wereld, gezet na Stof en Schitteringen en vlak voor het vervolg Bloed en Scherven. Het verhaal was eigenlijk een vingeroefening om nieuw personage in het vervolg, Romain, beter te leren kennen. Wat er uit kwam was iets wat me compleet verraste en ontroerde. Het verhaal is eigenlijk gewoon een scène, een setting, en er GEBEURT eigenlijk heel weinig in het verhaal. Het is echt een experiment, geschreven in de derde persoon tegenwoordige tijd (altijd een beetje apart in het Nederlands, klinkt ietwat onnatuurlijk vind ik). Mijn man vond het verhaal maar niets, maar ik luisterde niet naar hem omdat het MIJ wel wat deed. Als er een verhaal is dat ik heb geschreven waar ik trots op ben en wat ik aan andere mensen zou laten om te laten zien waar ik toe in staat ben… dan is het die wel. Hij komt recht uit mijn hart, ondanks dat het een apart verhaal is – vooral omdat het vrij weinig fantastische elementen bezit en zo opvallend anders opgezet en geschreven is. “Getij” is het meer traditionele verhaal.
Ik vond het ongelofelijk spannend om naar de uitreiking te gaan, vooral omdat ik zo nieuwsgierig was naar hoe mijn verhalen het zouden doen. Ik was erg blij om te horen dat “Rode Lantaarns” in ieder geval niet gediskwalificeerd was doordat het zo weinig ‘fantastisch’ was. Het nieuws kwam al gauw dat “Getij” 49e geworden was, wat een beetje jammer was, maar ik gaf toch weinig om dat verhaal. “Rode Lantaarns” was mijn hartsverhaal, mijn experiment, en die werd maar steeds niet genoemd… wat goed nieuws was, aangezien ze van 91 terug naar nummer 1 telden.
Dus toen hoorde ik dat “Rode Lantaarns” door was naar de tweede ronde. Top 20. Top 12.
Net zoals vorig jaar schoot mijn hartslag naar de 180 en stierf ik duizend doden… tot mijn verhaal genoemd werd.
OMG 7e plaats! (zelfs ietsje beter dan vorig jaar)
Niet alleen dat, maar twee van de juryleden waren zo geraakt door mijn verhaal dat ze mijn verhaal op de eerste plaats gezet hadden. IK WAS DE WINNAAR voor niet een, maar twee juryleden. Uit 91 verhalen. Zelfs de uiteindelijke winnaar had maar 1 jurylid dat hem op #1 had gezet. En blijkbaar was dit verhaal nogal polariserend voor de jury; de dames hadden me allemaal heel hoog gezet, en de heren een stuk minder. Niet zo vreemd, aangezien het een verhaal was dat focuste op emotie en minder op actie (in tegenstelling tot vorig jaar, wat arena deathmatches en explosies en jetpacks was).
Dus de jury gaf me prompt een extra prijs. De ‘Deviant’ prijs, omdat dit het verhaal was waar de jury het meest met elkaar overhoop lag.
Wat me echt ongelofelijk amuseert, want dit was precies het experiment en het had het gewenste effect: vorig jaar schreef ik een verhaal voor een mannelijk publiek waar de heren het leuk vonden en de dames wat minder… en dit jaar was het compleet omgekeerd. Net zoals bij mij thuis, eigenlijk, waar ik wilde liefde had voor dit verhaal en mijn man het haatte. Dit was mijn experiment, en het is niet gefaald.
Het juryrapport complimenteerde me op alle dingen waar ik diep in mijn hart trots op was in dit verhaal en bekritiseerden me op de afwezigheid van een fantastische setting (wat ik geanticipeerd had). Dus ik ben ongelofelijk blij.
En om het allemaal nog even beter te maken had ik na de prijsuitreiking een heel goed gesprek met Cocky van Dijk van Zilverbron (die destijds “Geboorterecht” met me geredigeerd heeft voor Pure Fantasy – zelfde wereld, en een van de organisatoren was van de Luitingh verhalenwedstrijd waar ik niet eens door de voorrondes kwam). Ze vertelde me dat Stof en Schitteringen niet afgewezen was omdat het slecht is, maar omdat het domweg niet in het portfolio van Luitingh paste.
Ik ben zo opgelucht dat ik wel kan janken. En, nouja, we hebben wat verdergebabbeld over dat onderwerp, maar daar ga ik verder nog niets over zeggen totdat het officieel is maar… ja, de toekomst ziet er zonnig uit. Misschien ga ik eerder terugkeren naar mijn Kristal wereld dan ik dacht! 🙂 🙂 🙂
Ik ben niet zo goed met falen. Dat is vast mijn Leeuwentrots die me hier in mijn achterste bijt… want ik heb dat gevoel van dat ik recht heb op dingen. Verdien ik niet sommige dingen? Ik vraag toch niet om zoveel? Aan de andere kant ben ik me dondersgoed bewust dat ik zo’n beetje alles heb wat mijn hartje begeert en mijn kop gewoon moet houden. Ik heb het brood EN de rozen, geld en liefde, en mijn gezondheid, dus wat heb ik nog meer nodig?
Ik haat gewoon het feit dat ik zo hard aan iets gewerkt heb en dat het ongewenst blijkt te zijn. Ik ben niet eens in de buurt gekomen van mijn doel en het vreet aan me. Ik heb het verhaal herlezen met in mijn achterhoofd dat het blijkbaar zwaar zuigt… maar in mijn opinie, zelfs na herlezen, doet het dat gewoon niet. Het is nog steeds het soort verhaal dat ik graag lees en het is ECHT niet slecht geschreven. Maargoed, wat weet ik dan eigenlijk hè, blijkt wel… dus tja.
Dus nu moet ik gaan kijken naar alternatieven, andere uitgeverijen. Maar wat als zij het verhaal afwijzen? Dan kan ik net zo goed ermee kappen. Waar doe ik het dan voor? (Behalve het overduidelijke: dat ik dol ben op schrijven, dat het mijn uitlaatklep is, etc etc). Ik bedoel…. bah. Ik haat het feit dat ik straks dan misschien nog een keer moet rapporteren dat ik gefaald heb. Dus misschien zeg ik er wel gewoon niets meer over tot ik goed nieuws heb. Dus als je niets meer hoort, dan heb ik waarschijnlijk gefaald en zit ik met mijn bloedende hart in een hoekje. *zucht* Ik ben wel het zonnetje in huis zo, hè?
Dus voor nu moet ik gewoon mijn kop maar houden. Positief denken.
I gotta believe, zegt Parappa.
Nouja, dat is dan ook een levenservaring: mijn eerste afwijzing van een grote uitgeverij… die is binnen.
Stof en Schitteringen was zelfs niet goed genoeg om bij de beste 25 manuscripten te horen – hij stond zelfs niet op de longlist. En nee, ik heb geen idee waarom het afgewezen is. De pitch, het concept, de setting, de schrijfstijl – ik heb en zal geen informatie krijgen dus ik moet maar aannemen dat het allemaal zuigt.
En binnenkort zal ik mezelf heus wel zeggen dat het de ervaring waard was, dat ik iets afgeschreven heb dat ik vond dat publicatie waardig was, dat ik helemaal eye of the tiger gegaan ben, dat het geweldig is dat ik het geflikt heb… maar op het moment voelt het alsof ze mijn baby afgewezen hebben en het doet echt, echt heel erg zeer.
😥
Ik heb mijn manuscript uitgestuurd naar Luitingh Sijthoff. Dit is hoe ik me voelde toen mijn muis over de SEND button in mijn gmail hing:
Nee maar serieus. Ik heb op die SEND knop gedrukt.
Ik vind dit doodeng. Ik zit te trillen.
Ik rolde mijn gras sigaret op het dashboard onder een stroom van binnensmondse vloeken, terwijl Valeria me onder het rijden van tips en geamuseerde lachjes voorzag.
Het is vast heel stom om te squee-en als een of andere fangirl om je eigen verhaal, maar ik kan gewoon zo blij hebben om die kleine momentjes die mijn personages samen hebben. Vooral nu ik het vervolg geschreven heb en terugkeer naar Stof… nu word ik opeens zo nostalgisch als ik die eerste momenten van personagecreatie en ontluikende vriendschap zie.
Joy en Valeria zijn fantastisch samen. Hun zusterlijke bond maakt dat ik ze wil knuffelen.
Kristal & explosies 
