Categorie: Schrijven

Redigeren·Schrijven·Stof en Schitteringen

meer dan een half jaar later…

KellyPlaats een reactie

In December 2012 vond ik dat Stof en Schitteringen af was. Ik had alles er aan gedaan wat ik kon, en als er nog verbeteringen waren, dan zag ik ze niet meer. Vanaf dat moment ben ik gaan pitchen en uitgevers benaderen wat dankzij de fantastische mensen van Zilverbron beter uitpakte dan verwacht.
Het lijkt erop dat mijn revisieproces met hen na de zomer gaat starten.

Echter, ik heb de afgelopen week in Budapest doorgebracht voor mijn werk. (Fantastische stad overigens, ik ben helemaal verliefd!) De tijden dat ik geen wifi had, heb ik gebruikt om Stof nog een keertje door te lezen. En ik kreeg een vaag idee over de eindconfrontatie. Echt zo’n halve, ongevormde gedachte, ‘zou het niet beter zijn als’.

Op het thuisfront is mijn man nu eindelijk ook mijn verhaal aan het lezen, en eergisteren, aan de tuintafel tijdens het eten, echode hij dat idee opeens. ‘Zou het niet veel geloofwaardiger zijn als…?’ Ik moest lachen, omdat hij gelijk heeft. Hilarisch dat dit op hetzelfde moment naar boven kwam borrelen, maar vooral ERG FIJN! (Serieus, ik ben die vent niet voor niets getrouwd)

Toen ik later die avond met de hond liep, heb ik mijn vriendin Brenda gebeld om het idee op haar af te schieten en een impromptu plotsessie aan de telefoon leidde opeens naar een extra scène. Een hele heftige scène waarvan ik niet kan wachten om er even goed voor te gaan zitten en te schrijven. Hoofdstuk vijftien en zestien gaan helemaal overhoop gehaald worden. Woei!

Dit is het leuke deel van editen. En het begint dus blijkbaar nu al….

Algemeen·Schrijven

eventjes tellen…

Kelly4 reacties

Ik kom er net achter dat ik sinds januari zo’n slordige 132.000 woorden geschreven heb. Dit is best heel heftig. Mijn vorige wordcount record was 2007, waarin ik in het hele jaar 120K neerpende. Ik heb nu al 132K geschreven en het is pas juni.

Holy shit.

Productief jaartje wordt dit zo; niet alleen de revisies van Stof en Schitteringen die eraan zitten te komen, maar ook nog eens een krankzinnig hoge output qua woorden schrijven! Daar drinken we er eentje op. 🙂

Engels·League verhalen·Schrijven

where the expendable souls go

Kelly1 reactie

57445 woorden. 84 dagen.

Expendable Souls, de herschreven versie van dat Nanowrimo verhaal dat ik in 2007 in 5 dagen heb neergepend, is KLAAR. Nadat Brenda en ik afgelopen januari een aantal plotpunten in de wereldbouw en de overkoepelende tijdlijn overhoop gehaald hadden, waren een aantal dingen die ik geschreven had niet meer van toepassing. Een aantal personages waren uitgekristalliseerd (we kijken naar jou, Ruiz en Walter), een paar settings waren uitgewerkt en veranderd, maar vooral ook een aantal plotpunten waren aangepast of komen te vervallen – genoeg om te besluiten om Forsaken, de originele versie van het verhaal, helemaal overhoop te trekken en te herschrijven.

Ik denk dat het verhaal voor zo’n 60-70% vergelijkbaar is gebleven, maar een aantal plotpunten zijn flink veranderd, vooral aan de Corporation kant van de situatie. Daarnaast staan Dani en Walter, mijn twee hoofdpersonen, nu ook sterker in hun schoenen als personages. Ik ben er best blij mee.

Ik voel me een beetje schuldig over alle troep die ik uitstort over Dani en Walter tijdens dit verhaal. Walter zijn tragische achtergrond is in principe de reden waarom hij bedacht is in deze verhaallijn, dus zijn tragiek kan nog een beetje als romantisch gezien worden, maar Dani Summers? Oh, die meid verdient het zo niet om in een death match arena te eindigen. Ze is geweldig als hoofdpersoon; haar stem is heel helder en levendig en ze heeft zo’n heftig gevoelsleven. Ze vecht zo hard om een goed mens te blijven zelfs na haar ‘character assassination’, zelfs nadat de hele wereld haar uitkotst en behandelt als een misdadiger.
Ik vond het heel treffend om te zien hoe erg ze niet thuishoorde in die arena. Na meer dan 300K aan verhalen in de League en al die personages, al die killers… en dan Dani. Die doodsbang is, wanhopig, maar zo hard vecht. Zoals Ned Stark al zei: “That’s the only time you can BE brave.”

Maargoed, drie maanden dus, en ik heb letterlijk een novel geschreven. Zonder Nanowrimo om me te helpen. Ik moet nog polijsten en herschrijven en dingen in orde maken, maar bijna drie maanden voor zowat 60K aan wordcount?

Ik ben heel erg tevreden. 🙂

Algemeen·Schrijven·Stof en Schitteringen

doorzetten en niet opgeven….

Kelly1 reactie

Ik ben niet zo goed met falen. Dat is vast mijn Leeuwentrots die me hier in mijn achterste bijt… want ik heb dat gevoel van dat ik recht heb op dingen. Verdien ik niet sommige dingen? Ik vraag toch niet om zoveel? Aan de andere kant ben ik me dondersgoed bewust dat ik zo’n beetje alles heb wat mijn hartje begeert en mijn kop gewoon moet houden. Ik heb het brood EN de rozen, geld en liefde, en mijn gezondheid, dus wat heb ik nog meer nodig?
Ik haat gewoon het feit dat ik zo hard aan iets gewerkt heb en dat het ongewenst blijkt te zijn. Ik ben niet eens in de buurt gekomen van mijn doel en het vreet aan me. Ik heb het verhaal herlezen met in mijn achterhoofd dat het blijkbaar zwaar zuigt… maar in mijn opinie, zelfs na herlezen, doet het dat gewoon niet. Het is nog steeds het soort verhaal dat ik graag lees en het is ECHT niet slecht geschreven. Maargoed, wat weet ik dan eigenlijk hè, blijkt wel… dus tja.

Dus nu moet ik gaan kijken naar alternatieven, andere uitgeverijen. Maar wat als zij het verhaal afwijzen? Dan kan ik net zo goed ermee kappen. Waar doe ik het dan voor? (Behalve het overduidelijke: dat ik dol ben op schrijven, dat het mijn uitlaatklep is, etc etc). Ik bedoel…. bah. Ik haat het feit dat ik straks dan misschien nog een keer moet rapporteren dat ik gefaald heb. Dus misschien zeg ik er wel gewoon niets meer over tot ik goed nieuws heb. Dus als je niets meer hoort, dan heb ik waarschijnlijk gefaald en zit ik met mijn bloedende hart in een hoekje. *zucht* Ik ben wel het zonnetje in huis zo, hè?

Dus voor nu moet ik gewoon mijn kop maar houden. Positief denken.

I gotta believe, zegt Parappa.

Engels·League verhalen·Schrijven

in duistere plaatsen

KellyPlaats een reactie

Zo’n drie weken geleden kwamen Brenda en ik op een ‘wat als’-scenario voor de League wereld wat mijn ziel in vuur en vlam zette. Brenda weigerde ermee aan de slag te gaan, maar het idee is sinds die tijd aan mijn hersenen aan het vreten. Zelfs terwijl we het bedachten moest ik Brenda beloven dat het een Alternate Universe verhaal zou zijn en dat het geen canon/de waarheid zou worden. Dat het niet echt zou gebeuren. Dus voor Brenda ben ik er vanaf gebleven, want zij wilde niet dat het opgeschreven zou worden omdat onze personages een goed einde verdienen.

En het lijkt erop dat ik de wereld wil zien branden.

Dit is erger dan Seamon’s brandmoment in Bloed en Scherven. Dit eindigt zo ongeveer in de vierde wereldoorlog.
Dit is de ultieme ‘dark place’, en vandaag, na een hele verrotte week, ben ik er toch naar toe gegaan. Ik heb er bijna 7000 woorden in geschreven. Delen ervan zijn een re-write van het einde van Forsaken, maar dan nu het slechte einde. En de rest is wat erna komt. Het concept ervan pestte zelfs Brenda genoeg om er 1000 hartverscheurende woorden in te schrijven, gewoon een kleine interjectie die het verhaal zo hard nodig had. En god, ik haat mezelf dat ik dit aan het uitschrijven ben.

Deze verhaallijn is zo veel duistere crack. Ik kan het ook niet echt met iemand delen die het zou kunnen lezen want de meeste mensen weten nauwelijks wie Irina is, wat ze doet in de League wereld, en waarom het zo ongelofelijk gevaarlijk zou zijn als zij en Stender tegenover elkaar zouden komen te staan. Hoe veel macht deze twee mensen hebben, hoe gebroken ze allebei zijn. Hoe hard ze zichzelf allebei onder controle hebben in het dagelijks leven. En op het moment dat de ratio het raam uit gaat… hoe veel pijn zij elkaar kunnen doen, en hoe erg de wereld er onder gaat lijden.

Ik ben me erin aan het wentelen. Wat een duistere plek om te zijn. En het doet pijn en voelt tegelijkertijd zo goed.

Ik ben overduidelijk een heel slecht persoon.

Algemeen·Engels·League verhalen·Schrijven

the devil dances in idle minds

Kelly1 reactie

Brenda en ik hebben zaterdag in de sauna doorgebracht, en later bij Zenzo om sushi te eten en te vieren dat ik mijn manuscript heb uitgestuurd. Dat betekent dat we ongeveer de hele dag over schrijven hebben zitten kletsen. En na een fles wijn en heerlijke sushi kwamen we opeens op het onderwerp van de League en een ‘wat als’ scenario aan het einde van Forsaken wat zo verschrikkelijk is dat het zo ongeveer eindigt in de vierde wereldoorlog. Dani Summers, het meisje dat een oorlog startte.

En ik rende er mee weg. Ondanks het feit dat de personages allemaal een mooi happy ending verdienen en dat ook hetgene is waar Brenda en ik voor gaan, kan ik niet ophouden met eraan te denken. Het vreet de hele dag al aan mijn geest. Natuurlijk heb ik delen van Forsaken daarvoor moeten herlezen – het is vijf jaar geleden dat ik dat verhaal in vijf dagen neerpende. Dat is hoe we er ook op kwamen, we hadden het over dat verhaal omdat ik het wil redigeren en op Smashwords wil zetten.

Maargoed, dit Alternate Universe scenario is gewoon zo verrukkelijk dat ik er delen van wil schrijven gewoon om het uit mijn hoofd te krijgen. In de tussentijd heeft Brenda, die met mij aan tafel zat en de eerste was die ‘wat als…?’ vroeg, zoiets van NEE NEE NEE NEE en wil het niet schrijven. Omdat het niet zou mogen gebeuren en omdat het verschrikkelijk is. Ze refereerde ook naar iets dat Eleanor ooit tegen me zei: dat ik op de een of andere manier mijn personages altijd de waanzin of flink geweld in drijf voordat ze bij het einde van mijn verhaal aankomen.

Blijkbaar wil een of ander sadistisch deel van mijn geest de wereld toch zien branden. Wat op zich zorgwekkend is…?
Ik moet toegeven dat ik het fascinerend vind om te onderzoeken wat er gebeurt als mensen helemaal kapot gaan. Of om te zien wat er nodig is om mensen kapot te laten gaan. Acties en consequenties enzo. Het is een thema dat maar terug blijft komen (buiten ‘the things we do for love’) en het staart me op het moment een beetje oncomfortabel recht in mijn gezicht. Niet dat dat me tegenhoudt om wat meer na te denken over dat AU scenario want…. WOW. Damn.

Ik weet echter zeker dat ik hier spijt van ga krijgen…

Algemeen·Bloed en Scherven·League verhalen·Schrijven·Stof en Schitteringen

inspiratie is als drugs

KellyPlaats een reactie

Ik kan niet in woorden uitdrukken hoe FANTASTISCH het is om weer zo vol te zitten met inspiratie. Iedere ademtocht die ik heb, iedere losse gedachte, alles wakkert de inspiratie aan. Zelfs als ik gewoon in de keuken sta op te ruimen of onder de douche sta krijg ik nieuwe ideeën. Ieder vrij momentje zit ik mijn notities aan te passen of nieuwe beelden en gedachten uit te schrijven. Als het niet voor mijn Kristal verhalen is, dan is het wel voor de League.

Het is een beetje bedwelmend. Ik word hier zo gelukkig van, om hier mee bezig te zijn… alsof er niets anders in de wereld bestaat. Zo veel pure bevrediging vind ik in deze fase van de creatie. Het is ongetwijfeld irritant voor mijn man omdat ik zo waanzinnig afgeleid ben…. maar ik ben ook gewoon domweg zo gelukkig.

Ik probeer me voor te stellen dat er mensen in de wereld zijn die dit nooit meemaken; die nooit in vuur en vlam staan door hun fantasie en ik vind het zo rot voor ze. Het is een van de beste gevoelens ter wereld, en het is als CRACK en mijn geest doet dat helemaal vanzelf. Geweldig.

Bloed en Scherven·Schrijven

just let me burn

KellyPlaats een reactie

Ik struikelde vanmiddag over het liedje “Paradise Lost” van Hollywood Undead op Youtube. Het is op zich wel een aardig nummer. Niet echt waar ik normaal van houd, maar de lyrics kwamen aan als een klap in mijn gezicht. Of een klap van de plot-molen.

Serieus. Ik heb nog nooit zo op mijn sodemieter gekregen van een idee. En ik vind het geweldig en houd nu al van dit idee met de brandende passie van duizend brandende zonnen, genoeg dat ik ervan zit te trillen en moet opletten dat ik goed ademhaal.

Het punt is dat dit voor Bloed en Scherven zou zijn en dat het niet eens lijkt op de originele lijn (en climax) van het verhaal. Het zou op een bepaalde manier wel kloppen in het verhaal; vooral wat betreft Seamon’s plotdraad, als ik de zooi een STUK duisterder zou willen maken. Maar ik weet niet wat dit voor Sirka’s plotdraad zou doen – en een hoop andere dingen. Ik moet hier even goed over nadenken, want dit was niet mijn oorspronkelijke plan en ik zou eigenlijk volgende week al beginnen met dit verhaal tijdens Nanowrimo…

Maar oh, de KRACHT van de scene die ik in mijn hoofd heb. Het geeft me kippenvel. Het zou zo episch zijn. Niet echt in de lijn van wat ik eerder gedaan heb… maar het zou precies zijn waar iedereen in mijn verhaal altijd bang voor is geweest. En ik wil het, ik wil het, ik wil dat dit gaat gebeuren. Ik moet alleen nog kijken hoe ik dit erin kan verwerken.

Algemeen·Schrijven·Stof en Schitteringen

hoop en dromen

KellyPlaats een reactie

Terwijl ik met de hond liep vanmiddag had ik opeens een verrassend moment van inzicht over mezelf. In de afgelopen maanden ben ik best serieus bezig geweest met mijn verhaal Stof en Schitteringen. Ik ben hard aan het werk geweest met polijsten, inconsistenties wegwerken, en ervoor zorgen dat ik het beste uit het verhaal haal.

Ik doe dit omdat ik van plan ben om hem in te sturen voor de Luitingh Sijthoff manuscriptenwedstrijd die een deadline heeft in december. Dus nu ligt er een stapel van 156A4tjes volgekrabbeld met rode pen op mijn bureau. Gisteravond ben ik begonnen om die edits door te voeren in het bestand op mijn Dropbox. that has a deadline in December.

Het is krankzinnig veel werk en ik heb er nu al zo veel tijd ingestopt… ongelofelijk. Natuurlijk zou ik normaal deze tijd doorbrengen met het gedachteloos browsen van Reddit en Facebook, maar dan nog. Waarom stop ik zo veel tijd in deze hobby?

En vanmiddag wist ik opeens waarom. Omdat ik er volledig vanuit gaat dat dit manuscript gepubliceerd gaat worden.

Laat dat een momentje indringen. Het is echt een enorme aanname, buiten het feit dat het bruut arrogant is om zoiets te zeggen over je manuscript. Want waarom moet dit verhaal verteld en gedeeld worden? Waarom vind ik dit nodig?

Dus terwijl ik buiten liep in het zonnetje was ik op die vragen aan het kauwen, totdat ik het wist. Het is namelijk zo: ik vind het verhaal helemaal niet zo geweldig. Ik vind het een leuk verhaal, ik hou van de personages alsof het mijn babies zijn, maar de proza zelf? God, nee. Ik lees iets over het creatieve proces van Patrick Rothfuss en ik wil mezelf in een balletje oprollen en huilen. Ik ben niet zo goed; zal ik ook nooit zijn. Waarom denk ik dan dat iemand mijn verhaal zal oppakken en publiceren?

Omdat ik gewoon walgelijk positief en naïef ben. Dat is het antwoord.

En dat is tegelijkertijd geweldig en doodseng. Geweldig: omdat dat een winnaarsmentaliteit is: falen is geen optie. NATUURLIJK gaat het werken, waarom niet? Dat is hoe winnars denken. Vanuit een NLP oogpunt is dit de manier waarop ik zou moeten denken: in positiviteiten, en niet eens nadenkend over negatieve punten. En ik zou best graag heel trots willen vertellen hoe goed het is dat ik mezelf op die manier heb leren denken… maar dat is niet echt waar.

Dit is het enge deel: ik ben gewoon kinderlijk naïef in het idee dat als ik gewoon hard genoeg werk, dat het dan wel allemaal goed komt. Ugh; ik ben mezelf aan het klaarzetten voor een grote teleurstelling. Dus de afgelopen paar uur heb ik mezelf verteld dat het de reis is, niet de bestemming, die telt. En als mijn verhaal niet via Luitingh (of ergens anders) gepubliceerd wordt, dan heb ik toch nog iets geschreven waar ik trots op kan zijn. Dan heb ik nog geleerd van de ervaring. Dat zou genoeg moeten zijn, toch?

Redigeren·Schrijven·Stof en Schitteringen

blijkbaar ben ik niet goed in romantiek

KellyPlaats een reactie

Vanavond ben ik aan het editen aan mijn Kristal verhaal. Op het moment zit ik in de laatste twee hoofdstukken, wanneer de heftige realisaties binnen komen. En prompt geeft Spotify me Snow Patrol, en het liedje “This Isn’t Everything You Are”.

You can’t find the phone, so you can call it off
But it might be for the best
You can’t walk away, anyway
Cause you’ve nowhere else to go
Is he worth all this, is it a simple yes?
Cause if you have to think, it’s fucked
Feels like you loved him more, than he loved you
And you wish you’d never met

Och, lieve Joy. Dat klinkt bekend, nietwaar?
Bizar ook, soms, hoe een liedje soms geschreven kan zijn voor het verhaal dat je aan het schrijven bent. Een van die magische schrijfmomenten, neem ik aan.

Maar dat terzijde vraag ik me inmiddels serieus af of ik ooit een boy-meets-girl romance kan schrijven waar alles niet in een teringzooi eindigt. Joy en Seamon zijn beter af dan de meeste van mijn geschreven koppels (het is zorgwekkend hoe vaak de relaties van koppeltjes in mijn verhalen eindigen in dood, bloed, gevangenis of gekte), maar de marge is niet heel groot. Het lijkt erop dat een dysfunctionele relatie (die gebaseerd is op een deel eenzaamheid, een deel afhankelijkheid, een deel stomme keuzes en een stukje Stockholm Syndroom) terwijl je op de vlucht bent van de overheid omdat je allebei tot terrorist verklaard bent het beste is dat ik kan doen.

Sorry, jongens.