over themesongs

Ooit, tijdens een lange treinrit, heb ik zitten spelen met de gedachte “Wat als Stof & Schitteringen een TV serie zou zijn?” Het was een leuke exercitie om sowieso de gebeurtenissen in een aflevering kader te zetten en te kijken waar de cliffhangers moesten komen, maar het was nog leuker om te kijken wat de muziek zou zijn die ze zouden draaien tijdens de aftiteling, een beetje zoals in True Blood. Ik kwam die dag aan op mijn bestemming met een goed idee van hoe ik het wilde hebben, maar een vraag heb ik me altijd gesteld: wat zou de themesong zijn? Het liedje voor de opening credits?

Wat zou een mooie opening zijn van iedere aflevering? Wat past bij het gevoel van het verhaal en is mooi genoeg dat mensen de opening credits niet meteen doorspoelen? Het heeft me een hele tijd gekost, maar ik denk dat ik het perfecte liedje eindelijk gevonden heb:

Nordic Giants ft Jake Reid, “The Seed”.
Het heeft een dromerige piano, een fantastische opbouw, en lyrics die zingen over een verschrikkelijk schuldgevoel.
Ik denk dat ik hem gevonden heb 😀

(En dan nu terug naar de metarevisies voor “Bloed & Scherven”.)

storm in je hoofd

 

Ik zit op het moment tot over mijn oren in de (aanloop naar de) climax van “Bloed en Scherven”. Ik heb die ingevoegd naar aanleiding van een suggestie van proeflezer Tijs van afgelopen januari. Het duurde even voordat ik het daadwerkelijk kon doorvoeren; ik heb namelijk prompt sinds afgelopen januari er tegenaan lopen hikken. Ik wist dat hij gelijk had en ik had wel een schets van hoe het zo ongeveer zou moeten lopen, maar op de een of andere manier had ik niet het lef om er al voor te gaan zitten en het daadwerkelijk door te voeren.

Dat heb ik de afgelopen paar dagen dus gedaan. Ik heb de nieuwe scènes toegevoegd aan het verhaal en holy shit, dat was zwaar. Die nieuwe plotlijn dus hè, die maakt alles alleen maar erger. Want wat er nu na komt, in de climax… Laten we maar zeggen dat de dingen die ik in de climax doe 1) logischer zijn en 2) nog eens een graadje harder aan komen bij de personages. Mijn hart brak gisteravond in een miljoen stukken toen ik een scène tussen Romain en Sirka uitschreef. De scène met Joy was niet veel beter. Het is op het moment zo emotioneel uitputtend om te schrijven dat ik gisteravond echt uitgeput in slaap viel. Alsof het stormt in mijn hoofd. Moeilijk, om je dan op je gewone werk en je gewone leven te concentreren.

Maarja, da’s het leven van een schrijver, neem ik aan. Ik zou het voor geen goud willen missen. 🙂

over bijkomen en kettingreacties

Ik heb bewust eventjes een weekje vrijgenomen van alles wat schrijven betreft. Na Elfia was ik compleet afgedraaid van alle indrukken en mijn gewone dagelijkse werk vond het nodig om ook superdruk te zijn, dus een adempauze was even hard nodig.

Afgelopen week begon het echter weer te kriebelen en ben ik hard gaan nadenken over Bloed & Scherven. Proeflezer Tijs had al in januari een goede suggestie voor de spanningsopbouw in het verhaal die ik tot op heden nog steeds niet goed heb kunnen doorvoeren. Dat had meerdere redenen: allereerst was ik natuurlijk superdruk met Stof & Schitteringen, maar aan de andere kant is het soms gewoon eng om te gaan graven in een verhaal; dan is er een soort weerstand om de gesettelde orde overhoop te gaan halen.  En misschien was het ook gewoon niet genoeg hoor, dat idee. Misschien was het alleen maar een aanzet.

Want afgelopen weekend heb ik eerst een paar ideeën op mijn vriendin (en plotmaatje) Brenda afgestuurd, en daarna de wat meer gekristalliseerde vorm op mijn man Olli uitgetest. Mijn man gaf me een suggestie die me dat ‘Huh’ gevoel gaf dat ik zo goed ken. Dat is de ‘huh’ die vooraf gaat aan ‘huh. Cool’, en dat gaat weer vooraf aan ‘Als ik nou X doe…’ en de ‘OMG da’s wel vet want dan klopt Y en Z ook beter!’  Een soort kettingreactie. De beste kettingreactie van allemaal!

Dus nu heb ik Ideeën met een hoofdletter I.

Wellicht dat ik die scenes in de aankomende weken dan eindelijk kan gaan uitwerken. Zou gaaf zijn.

het tweeluik en de kaften!

Het afgelopen jaar heeft alles om Stof en Schitteringen gedraaid, wat mijn schrijfsels betreft. Oh, ik heb de eerste (eigenlijk derde) versie van Bloed en Scherven (het vervolg) wel uitgeschreven, maar dat was nog toekomstmuziek. Hoewel ik lol had met mijn plotlijnen en mijn personage in het tweede verhaal, heb ik toch echt het meeste energie gestoken in het redigeren en herschrijven van Stof en Schitteringen, want dat was degene die gepubliceerd zou worden. Bloed was een bonus voor de toekomst, nog niet echt iets om me zorgen over te maken.

Totdat Zilverbron besloot er werk van te maken en de twee boeken als tweeluik te gaan marketen, me vroeg om een pitch, en me prompt een contract toestuurde. Bloed en Scherven komt uit in April 2015. Ik word verondersteld om Bloed klaar te hebben voor de metaredactie in Augustus – dat betekent dat ik dus nog even ruim drie maanden heb. Het boek bestaat al, hoor, maar het is nog hartstikke ruw. Ik heb gisteren pas de proloog bedacht en op 80% van het verhaal zit een break die ik nog STEEDS moet herschrijven. En daarna het polijsten, het wegwassen van mijn anglicismes en mijn slechte grammatica, het opleuken van mijn zinnen. Drie maanden. Toen ik het op het contract zag staan, vond ik het goed te doen, maar nu vind ik het toch wel spannend. Voor Stof had ik anderhalf jaar. Nu drie maanden. Tja, dat zal het leven van een schrijver zijn, hè? Tijd om de knokkels te kraken, dus!

Stof en Schitteringen en Bloed en Scherven zijn een tweeluik. Het ene boek volgt op het andere, en vervult de beloftes gemaakt aan het einde van het eerste boek. Het maakt de verhaallijn af, de thema’s en de personageontwikkeling worden compleet. Ik heb soms nog gedacht of het niet beter 1 boek kon worden, maar in overleg met Zilverbron hebben we besloten om er een tweeluik van te maken. En zo gaan ze ook gepromoot worden. Ik heb de kaften gezien, jongens, en ze zijn mooi. Ze passen perfect bij elkaar – de kleuren zijn precies zoals ik het in gedachten had: blauw/grijs voor Stof, en donkerrood voor Bloed. Het is heel bizar om naar zo’n kaft te kijken en te denken: dit worden mijn boeken. Dit worden mijn kindjes.

En kijk ze eens, jongens: zijn ze niet mooi?

Stof en Schitteringen Bloed en Scherven

 

 

because we don’t back down, we won’t run and hide

Ik heb al eerder gebabbeld over muziek en hoe ik een soundtrack heb voor Stof en Schitteringen. Niet alleen voor dat verhaal, trouwens. Al vanaf het begin heb ik playlists gebouwd voor de verhalen die ik schreef. Het heeft waanzinnig veel voordelen:

  • Het sluit je af van geluidsinvloeden van buitenaf
  • Je besteedt tijd aan de mood en feel van het verhaal als je gaat nadenken over het verhaal wat je gaat schrijven en de muziek die erbij hoort
  • Andersom kan je geïnspireerd raken en ideeën krijgen van muziek – kan het leiden tot nieuwe plotwendingen, concepten en personages
  • En allerlaatst, werkt het ook in retrospect: zelfs al het verhaal al tijden klaar is, kunnen alle gevoelens en ideeën met een klap terugkomen als je een liedje hoort dat op die verhalen playlist staat. (Zo kan ik “When You Were Young” van de Killers en “Red Paper Lanterns” van Maybeshewill niet normaal meer horen). Het wordt bijna een soort Pavlov reactie, die associaties.

Op het moment ben ik aan het genieten van het laatste: terwijl ik aan het wachten ben op de redactie die ik terugkrijg van Zilverbron, ben ik lekker in de League aan het schrijven met mijn vriendin Brenda. Een hele nieuwe plotlijn, zo’n tien jaar later, veel meer SF en wat minder dystopian future. Ik ben heerlijk aan het genieten van die nieuwe mogelijkheden… en toen gaf Spotify me opeens Rise Against, “Sattelites”.

Ik had het nummer letterlijk nog nooit eerder gehoord. En hoewel het meeste van het liedje niet helemaal past, sloegen deze lyrics in als een bom:

We’ll sneak out when they sleep
And sail off in the night.
We’ll come clean and start over the rest of our lives.
When we’re gone we’ll stay gone.
Out of sight, out of mind.
It’s not too late,
We have the rest of our lives.

En ik had opeens zoveel feels voor mijn cast tijdens Bloed en Scherven. Nu wil ik prompt Bloed gaan herlezen en editen, en dat laatste stuk dat ik moet aanpassen gaan doorwerken. Grappig hoe zoiets gaat. 😀

Dit is het liedje:

post-nanowrimo leven

Het is inmiddels een week geleden dat ik Bloed en Scherven afschreef. Het verhaal klokt in totaal in op 57K en waarschijnlijk is er nog steeds vanalles mis mee, maar ik heb nog niet de moed gehad om te gaan teruglezen.

Dus in plaats daarvan heb ik vanavond uit de losse pols zo’n 1000 woorden geschreven. De scène is heerlijk bitterzoet en gaat waarschijnlijk niet eens in het verhaal terecht komen, maar ik kon het gewoon niet laten. Ik heb beelden in mijn hoofd en ze moeten eruit, of ze nu plotgerelateerd zijn of niet. *zucht* Alsof je fanfiction schrijft voor je eigen verhaal. Bizar. Ik zit te dicht op deze personages om afscheid van ze te kunnen nemen; dit losmaakproces gaat nog wel even duren, vrees ik.

Nouja, het houdt me van de straat, neem ik aan. En om heel eerlijk te zijn, vind ik het concept van nog even wat tijd dorbrengen met mijn personages niet zo heel erg. 🙂

ik was vergeten hoe geestelijk uitputtend dit verhaal is

Dus na een paar dagen als een idioot doorschrijven en aanpassingen maken in mijn manuscript zit ik inmiddels op 47.390 woorden voor Bloed en Scherven, maar ik geef op het moment eigenlijk maar bar weinig om mijn woordenaantal. Nanowrimo is maar een excuus; ik wil dit verhaal gewoon in deze versie goed op papier hebben, en dat gaat als een tierelier.

Ik zit middenin de eindconfrontatie en ik moet even adem halen, want dit is zo verdomde intens. Ik heb eindelijk Romain en Seamon tegenover elkaar staan en mijn haren rijzen te berge, want ik weet hoe dit afloopt; ik weet al een jaar hoe dit afloopt en het wordt er echt niet gemakkelijker op. Dit ben ik op het moment:

Waarom doe ik dit mezelf toch steeds aan? :’)

halverwege…. en indiecon

Ik heb het halverwege punt bereikt! Die 25K zijn in the pocket. Moet ook wel een beetje, want ik vertrek morgen voor een midweek naar Engeland om te gaan roleplayen op een convention.

Yup, ik ben er zo eentje die aan een tafel zit met allemaal andere nerds, en gaat roleplayen. Nee, ik doe niet aan LARP – die suspension of disbelief werkt bij mij niet helemaal… ik heb sowieso al een beetje moeite met de reguliere roleplay zoals die bekend is in de media. Dungeons & Dragons is aan mij niet besteed.Ik ben geen fan van dobbelstenen en rollen om te zien of je een gebeurtenis overleeft.  Maar interessante systemen, fantastische verhalen en veel interactie om een geweldige wereld en verhaal te scheppen? Narrative roleplaying dat bijna geen regels heeft behalve aan een tafel zitten met fantastische verhalenvertellers, een flinke hoeveelheid alcohol en gewoon zien wat er gebeurt? Hell yes.

Dus daarom ga ik naar Indiecon in de UK. Ik ga zelf ook een paar games van Ribbon Drive leiden, terwijl ik de game maar één keer gespeeld heb, dus dat wordt spannend… maar ik heb er heel veel zin in. Even een weekendje andere werelden betreden… ik heb er zin in!

enthousiasme

Weet je waarom ik zo ongelofelijk enthousiast ben over Bloed op het moment? (Want dat ben ik; mensen in mijn directe omgeving worden nu al tureluurs over mijn gebabbel over dit verhaal). Het is niet het feit dat mijn wordcount weer als een idioot oploopt (ik zit op 16K), maar omdat ik het gevoel heb dat ik het deze keer eindelijk GOED doe.

Dit is de derde keer dat ik dit verdomde verhaal van start tot einde volledig uitschrijf, maar dit keer voelt het als de waarheid. Alsof ik eindelijk ergens kom en het begin geen totale stront is. Natuurlijk heb ik nu net de eerste ‘explosie’ gehad en ben ik nog niet bij het rustiger deel in het verhaal aangekomen, maar ik heb er vertrouwen in dat als ik een paar gebeurtenissen gewoon van plek wissel, een paar andere aanpas en er een paar nieuwe in plaats, dat die drie dagen van spanning in de bungalow net zo lekker gaan weglezen als het spectaculaire (al zeg ik het zelf) einde.

Het einde was de eerste keer dat ik het verhaal schreef al prima – het was gewoon die eerste 35K die niet lekker liep. Dit keer voel ik me een stuk positiever over hoe alles gaat…. en ik zit nu op 16K. Eens zien wat de volgende 20K gaat brengen (en de rest!)

nanowrimo

“Ik zit te dubben of ik wel meedoe aan nanowrimo,” zei ik nog. (Op dag 2 heb ik de 11K bereikt, dus ik denk dat ik meedoe. )
“Ugh, zoveel werk,” zei ik nog. (ik jubelde gister over hoe heerlijk het was om weer vol te gaan voor een verhaal.)
“Ik zit met mijn hoofd helemaal niet bij Kristal,” zei ik nog. (Ik zat gisteravond mijn wilde liefde voor Sirka hardop te uiten tegen de andere mensen in de kamer.)

….ik denk dat de vorige blogpost een beetje onzin was. 🙂

*grijnst*