een (her)introductie van de cast!

Omdat ‘Bloed & Scherven’ binnenkort uitkomt, dacht ik dat het misschien leuk was om jullie te (her)introduceren aan de cast van de Lentagon boeken.

Sirka - actrice: Tatiana Maslany
Sirka – actrice: Tatiana Maslany

Naam: Sirka Lentan
Leeftijd: 29
Sterrenbeeld: Waterman
Geboorteplaats: Delgado, Parsia
Woonplaats: Mentorn Stad, Mentorn
Telchianscore: 98
Haarkleur: zwart
Oogkleur: bruin
MBTI persoonlijkheidstype: ISFJ

Achtergrond: Intelligent, hoog opgeleid (heeft haar universitaire graad en vervolgens het Parsiaanse equivalent van een PHD op haar 25e binnengesleept) en een van de meest veelbelovende magische talenten ter wereld. Tot haar broertje geboren werd, het sterkste talent in de afgelopen driehonderd jaar. Opgegroeid met een oudere zus Mirella, waarmee ze een slechte band had, een jonger broertje Seamon waar ze dol op was, en liefdevolle ouders.
Ondersteunde haar ouders in research en onderzoek in energieversterking, wat eindigde in een tragedie toen het prototype waaraan ze aan het werk waren (de Lentagon genaamd) in bewoond gebied heftig explodeerde. Haar ouders lieten het leven, haar broertje en zus waren niet aanwezig. Sirka zelf raakte zwaar gewond en lag maandenlang in het ziekenhuis. Sindsdien gaat ze gebukt onder een enorm survivor’s guilt. Ruwweg twee jaar na het ongeluk trok ze het niet meer en vertrok naar Mentorn, om daar te wonen en te werken. Ze liet Seamon en Mirella achter en deed haar best om bezoekjes aan Delgado zo veel mogelijk te vermijden, tot ze twee jaar geleden haar broertje herkende op camerabeelden van een misdaad – de Lentagon werd uit een zwaarbewaakte basis gestolen.
Ze zou alles op alles zetten om haar broertje bij de Lentagon weg te houden … en er meteen ook voor te zorgen dat de groepering waarbij Seamon aangesloten was, óók de Lentagon niet zou krijgen, want ze zouden er niet veel goeds mee willen.

Sirka is van nature goedbedoelend en geeft ontzettend veel om haar broertje. Ze is ook impulsief en hoewel ze in noodsituaties vaak een enigszins pragmatische inslag kan houden, lukt dat die ene keer in Kalmstad met haar broertje niet. Ze voelt zich ontzettend schuldig over wat er gebeurd is en neemt de verantwoordelijkheid van de gemaakte fouten compleet op zich. Alleen de prijs die ze daarvoor moet betalen, lijkt haar meer te kosten die haar lief is.

Seamon - acteur: Robert Sheehan
Seamon – acteur: Robert Sheehan

Naam: Seamon Lentan
Leeftijd: 21
Sterrenbeeld: Kreeft
Geboorteplaats: Delgado, Parsia
Woonplaats: Serillia, Parsia
Telchianscore: 98.5
Haarkleur: zwart
Oogkleur: bruin
MBTI persoonlijkheidstype: ESFJ

Achtergrond: Seamon werd geboren in een rijke, liefdevolle en getalenteerde familie, als het grootste talent in de afgelopen 300 jaar. Hij overtreft zelfs zijn oudere zus Sirka met een fractie. Hij is heethoofdig, licht ontvlambaar en emotioneel, maar hij heeft een groot hart en maakt gemakkelijk vrienden.

Ten tijde van de Lentagon explosie was hij twaalf jaar oud, net begonnen aan zijn staatsopleiding, en populair op school. De explosie maakte daar een einde aan. Op school werd hij al snel een pariah – zijn ouders hadden tenslotte in hun dood een flink deel van de woonwijk meegenomen en mensen reageerden dat op Seamon af. Ook de verzurende mening ten opzichte van talenten deed hem geen goed; hij werd gepest, genegeerd, en uitgejouwd. Dit maakte dat hij op school niet heel goed meer mee kwam – hij was rebels, boos, en tamelijk onhandelbaar voor iedereen, maar vooral zijn voogd/zus Mirella. Zijn enige echte uitlaatklep was ijshockey en zijn team aldaar, waar hij gewaardeerd werd om zijn vaardigheid in ijshockeyen en zijn talent niet echt een punt was. Hij maakte zijn staatsopleiding af en weigerde verder te studeren. Vervolgens maakte hij via zijn vrienden in het ijshockeyteam een verkeerd soort andere vrienden: een groep radicalen die op wilden komen voor de rechten van talenten, die steeds meer gediscrimineerd werden.

Dit eindigde in de diefstal van de Lentagon vanuit een zwaarbewaakte basis in Serillia, en zijn arrestatie. Hij werd veroordeeld tot gevangenschap totaan zijn meerderjarigheid (op 21 jarige leeftijd). Tot die tijd boeiden ze zijn talenten weg met metaal en kristal, en op zijn 21e verjaardag zou hij meer horen. De twee jaar in de jeugdgevangenis waren een hel en zijn behandeling aldaar (isolatie, mishandelingen), alsmede de boeien, lieten Seamon achter met een flinke PTSD. Hij weet te ontsnappen en gaat op zoek naar zijn zus, maar hoe hij haar zal aantreffen is een tweede.

Joy - actrice: Britt Robertson
Joy – actrice: Britt Robertson

Naam: Joiya (Joy) Harting
Leeftijd: 20
Sterrenbeeld: Weegschaal
Geboorteplaats: Delgado, Parsia
Woonplaats: Delgado, Parsia
Telchianscore: 25
Haarkleur: donkerblond
Oogkleur: grijs
MBTI persoonlijkheidstype: ESFJ

Achtergrond: Joy is het enige kind van Senator en Pirman partijbons Victor Harting. Haar moeder stierf in een auto ongeluk toen Joy acht jaar oud was, en haar vader wist nooit wat hij met haar aanmoest en benadrukte vooral dat ze hem niet in verlegenheid moest brengen, want hij had werk te doen. Hij was vooral veel afwezig ofwel afkeurend tegenover zijn dochter. Joys thuissituatie is nooit erg liefdevol geweest, dus ze zocht het elders. Bij vrienden, op school, bij vriendjes. Joy is zo iemand die niet alleen kan zijn.

Ze is een feestbeest dat zich de afgelopen paar jaren enorm aan het afzetten is tegen haar vader, half omdat negatieve aandacht ook aandacht is, en half omdat ze echt klaar met hem is. Ze gaat veel uit, is vaak onder de invloed, en zoekt altijd ietwat hedonistisch naar dingen die haar goed doen voelen. Dit gaat uiteraard niet goed en eindigt in een brute ruzie met haar vader, wat haar doet besluiten dat het beter is als ze de aankomende paar maanden – tot haar 21e verjaardag – niet thuis meer is. Ze besluit te liften naar Mentorn, waar een vriend van haar woont.

Joy is niet dom; gewoon naïef, onvoorzichtig, en optimistisch. Ze is van nature sympathiek, loyaal en begrijpend, en probeert altijd het goede in mensen te zien. Ze laat zich een hoop aanleunen omdat ze van nature graag mensen blij maakt. Ze wordt maar zelden boos, alleen als je écht veel te ver gegaan bent. Op het moment dat we haar ontmoeten is ze hierin compleet doorgeslagen, en moet ze haar balans (weer) vinden.

Valeria - actrice: Milla Jovovich
Valeria – actrice: Milla Jovovich

Naam: Valeria de la Meray
Leeftijd: 25
Sterrenbeeld: Ram
Geboorteplaats: Costa, noord Parsia
Woonplaats: Costa, noord Parsia
Telchianscore: 87
Haarkleur: roodbruin
Oogkleur: groenbruin
MBTI persoonlijkheidstype: ESTP

Achtergrond: Valeria is geboren in Costa en hoog getalenteerd, dus is meteen vanuit haar staatsopleiding gerekruteerd door het leger. Omdat ze erg goed is in wat ze doet, is ze vrij snel gepromoveerd tot senior bomontmantelaar, echter dit is waar haar tegendraadse karakter roet in het eten gooide. Tijdens een conflict met een van haar collega’s, ging een ontmanteling fout. Dit betekende de dood voor twee van haar collega’s (waaronder haar vriend van twee jaar, Paulo) en zware verwondingen voor Valeria, die een chronische migraine achterlieten. Haar medisch verlof is inmiddels allang al afgelopen, maar ze is nog niet teruggegaan naar haar werk. Ze is aan het wegrennen voor haar schuldgevoelens over Paulo’s dood en verliest zich in feesten en drugs.

Valeria is een opportunist, een pragmatist, super competent in haar werk en dagelijks leven en ondanks dat ze alles wegwuift en zich nergens druk om lijkt te maken, speelt er onder de radar een heftig gevoelsleven dat ze hard  probeert te onderdrukken. Ze leeft in het moment, is sensatiezoekend en wil wanhopig hard nergens over nadenken en gewoon doorrennen. Dat betekent trouwens niet dat ze de controle over zichzelf volledig kwijt is. Ze is zich bewust van haar wentsgrasverslaving en dat ze zichzelf te gronde aan het richten is, maar is tegelijkertijd van nature een echte overlever, die iedere situatie naar haar hand kan draaien. Ze is een aartsleugenaar en weet precies wat ze moet zeggen om mensen te laten doen wat ze wil.

Ondanks dat alles is Valeria nog steeds een people person; ze vindt het fijn om mensen om zich heen te hebben en ze lijkt oprecht warme gevoelens voor Joy te koesteren.

Nieuw cast lid:

Romain - acteur: Aidan Turner
Romain – acteur: Aidan Turner

Naam: Romain Telchian
Leeftijd: 28
Sterrenbeeld: Maagd
Geboorteplaats: Laetona, Jediah
Woonplaats: Backo, Jediah
Telchianscore: 95
Haarkleur: zwart
Oogkleur: donkerbruin
MBTI persoonlijkheidstype: ISTJ

Achtergrond: Romain is net zoals Seamon en Sirka geboren in een rijke, getalenteerde familie. De Jedianen hangen veel status aan talent, dus Romain is vol privileges opgegroeid… totdat twintig jaar geleden de oorlog tussen Parsia en Jediah eindigde met een bombardement op Laetona, waar hij woonde. Hij was op dat moment op een schoolreisje en had prompt geen huis en familie meer om naar terug te keren. Dit heeft zijn sporen op hem achtergelaten.

Romain heeft inmiddels een leven opgebouwd en is nog steeds rijk, getalenteerd en zeker niet vervelend om naar te kijken, maar hij is van nature teruggetrokken en niet dol op mensen. Hij heeft van kinds af aan moeite om zich aan anderen te hechten, omdat hij het gevoel heeft dat hij ze toch kwijt zal raken. Hij is extreem onafhankelijk en leunt niet graag op anderen. Hij is ambitieus en gedreven en is vastbesloten om de wereld een betere plaats te maken, zodat wat hem overkomen is, niemand anders zal overkomen. Op de militaire academie ontmoet hij Timor Farron, die zich niet zomaar weg laat jagen en de twee worden dikke vrienden.

Hij is IT veiligheidsexpert bij het leger, programmeur en hacker, en werkt doorgaans met sattelieten en spionage, maar op het moment dat ‘Bloed & Scherven’ wordt hij door zijn superieuren op een andere missie gezet.

redactie, redactie, redactie

Bloed en SchervenMocht je denken, goh, wat is het stil bij Kelly…. dat klopt. Ik zit middenin het redactieproces van “Bloed en Scherven” en dat slokt zo’n beetje al mijn vrije tijd op.

Komma’s, punten, grammatica, kleine inconsistenties… het moet allemaal gepolijst worden. Het is zowel frustrerend (hartENlust, serieus? je hebt toch maar één hart?!) als beschamend (wauw, ik heb gisteren toch een trainwreck van een alinea aangepast…), als heel erg opluchtend… want je maakt je verhaal toch beter. Alsof je je huis opgeruimd hebt, en alles ziet er opeens netter uit, zoals het bedoeld is. Opeens neemt je verhaal die final form aan die je altijd al had willen zien, en dat is superfijn.

Over een maand of twee/drie heb ik “Bloed en Scherven” gewoon in mijn handen en kunnen jullie hem lezen. Spannend!!

een liefdesverklaring aan mijn proeflezers

Het blijft vreemd voelen, dat moment dat je je laatste grote redactiecyclus doorgewerkt hebt en denkt: ‘volgens mij is hij af’. En met ‘af’ bedoel ik dat we officieel de alpha fase van het project uit zijn, en de bèta fase begonnen zijn. Wauw!

Ik heb de afgelopen twee jaar af en aan “Bloed en Scherven” herschreven, nieuwe plotdraden ingebouwd, uitgewijd, en aangepast. De versie die ik nu op mijn dropbox heb staan lijkt in niets op de allereerste versie die ik schreef in 2008 (die trouwens niemand ooit te zien zal krijgen want UGH die is slecht), maar zelfs als je kijkt naar de versies uit 2012 en 2013 dan zijn er een aantal dingen flink anders geworden.

Ik heb waanzinnig veel aan mijn proeflezers gehad. Ze hebben de moeite genomen om door de oudere versies heen te werken – die met het tragere midden, die met een andere climax, die zonder het explosieve begin – en hebben me allemaal advies geboden, iedere proeflezer op zijn of haar eigen manier. Het was allemaal zo verdomde nuttig. Al was het maar de vraag om nuancering, of meer beschrijving, het aanwijzen van logistieke inconsistenties, of het valideren van mijn gebroken hart tijdens het schrijven want zij voelden het ook.

Het allerbelangrijkste, echter, waren de suggesties van Brenda, Tijs en mijn man Oliver. Alledrie hebben ze me gepusht om de duisternis in te gaan en plotdraden na te jagen die personages tot het uiterste lieten gaan – en verder… tot het breekpunt. Ik kan je nu niet te veel vertellen over waar ze mee geholpen hebben, want dan zou ik het spoilen, maar het boek gaat aan hen opgedragen worden. Jullie hebben het verdiend, jongens ❤

Nu ga ik het bestand even laten rusten, en daarna gaat hij naar Zilverbron voor de metaredactie.
En dan wordt het spannend…

Ik ben wel benieuwd trouwens: werken jullie met proeflezers? Hoe veel nemen jullie van ze aan? Werken jullie met alpha en bèta versies van het verhaal?

altijd een gaaf moment…

1662211_10152582485710211_795705930755279086_nIk heb er net een streep onder gezet, onder mijn eigen woordredactie. Zoals jullie in mijn vorige stukje over redigeren al hebben kunnen lezen, is de laatste stap in mijn persoonlijke redactieproces het uitprinten van mijn manuscript en er met de pen doorheen gaan. Op de een of andere manier is dat toch anders dan van een scherm aflezen; als ik van medium wissel, zie ik opeens de fouten beter.

Nou, voor degenen die van statistieken houden: mijn manuscript telt op het moment 163 pagina’s en 73825 woorden. Er zijn in totaal drie pagina’s waar een krul op staat, en geen enkele streep, kras of pijl-en-cirkel. Een van die drie heilige pagina’s is de laatste pagina van het verhaal (saillant detail: dat was bij ‘Stof en Schitteringen’ ook het geval).

Nu wordt het tijd om al die strepen en krassen door te gaan voeren in MS Word, en dan mijn formatting op orde te gaan krijgen. Ik heb met Zilverbron een deadline voor september afgesproken om ‘Bloed en Scherven’ klaar voor (meta) redactie te krijgen, en zoals het er naar uit ziet, lig ik goed op schema! Vooral omdat ik vanaf de 20e ook nog eens een week vrij heb, voordat ik naar Engeland vertrek voor drie dagen rock festival genot op ArcTangent.

Het voelt een beetje als een mijlpaal. 🙂

(zo, dan kan ik nu Grandia 2 weer een paar dagen verder spelen…)

een kijkje in het edit proces

Een van de meestgestelde vragen die ik krijg over mijn schrijven, naast ‘waar haal je je inspiratie vandaan?’ is: ‘hoe lang kost het je nu om een boek te schrijven?’. Het antwoord is een beetje tweeledig, want het opschrijven van de eerste versie kost me meestal maar een week of twee, hooguit een maand.

Het is het redigeren wat erna komt, wat het meeste tijd kost. Het herschrijven. Het schrappen. Het invoegen van nieuwe plotdraden. Het nadenken over wie, wat, waarom en waar. Je plotseling realiseren dat wat de gebeurtenis die je bedacht had, helemaal niet realistisch is. Opeens een ontzettend gave plottwist bedenken. Daarna prompt alles moeten retconnen om het er goed in te werken. Dat is hetgene wat het meeste tijd kost.

Dáárna komt het daadwerkelijke woord editen pas. De grammatica is bij mij pas een van de laatste dingen die ik doe. Zinsbouw is niet zo heel belangrijk, als het verhaal eerst maar staat. Als ik brute fouten vind, dan zal ik ze in die eerste stadia heus wel verbeteren hoor, maar het heeft geen prioriteit.

Tot nu dus. Ik ben op het moment per 30 pagina’s Bloed en Scherven aan het uitprinten en aan het krassen en strepen op de pagina’s. Hoo boy, mijn zinsbouw is bij tijd en wijle zó Engels. Ugh. En soms zijn er fouten waarvan ik denk: “ECHT?!” Sommige pagina’s zijn erger dan anderen, maar doorgaans zien ze er allemaal een beetje uit als de foto hiernaast. Ik ben inmiddels op pagina 100 en ik ben pas 1 pagina tegengekomen waarop ik niet heb kunnen krassen (heb er in plaats daarvan een triomfantelijke krul op gezet). Maar goed, het is op naar de volgende 60 pagina’s in de aankomende paar dagen.

(En dan misschien nog even naar de relatie naar Romain kijken, want die is ietwat shakey geworden met de nieuwe plotdraad erin)

Hoe pakken jullie je edit proces aan? Doen jullie het anders? Hebben jullie nog tips?

getagd door de schrijveloerus

En dan word je getagd om een post te schrijven… en dan mis je dat volledig. Sorry Patricia! Te druk met genieten van de zomerzon en het opnieuw door Grandia 2 heen spelen op de PS2…. Mea culpa! Dus: liever laat dan nooit.

Waarom schrijf je wat je schrijft?
Catharsis. Schrijven is mijn manier van omgaan met de dingen die ik meemaak en om me heen zie. Het kunnen dingen zijn die mij persoonlijk overkomen, metaforen van situaties die ik meegemaakt heb, of simpelweg dingen die ik gelezen of gezien heb op TV en die aan mijn hersenen blijven plakken. Soms moet ik gewoon schrijven om het uit mijn hoofd te krijgen. Het is pure verwerking, zoals dromen. Vandaar dat ik ook vaak dromen uit kan werken tot verhalen.

In welk(e) genre(s) schrijf je?
Uh, ik heb zo’n beetje alles al gedaan; het Lentagon tweeluik (Stof en Schitteringen, en Bloed en Scherven) zijn moderne fantasy/thriller, maar ik heb zo’n beetje alles van horror, tot drama, tot SF en dystopia al gehad. Het hangt er vanaf waar mijn hoofd naar staat op het moment.

Zie je jezelf in de toekomst ooit een uitstapje maken naar een ander genre?
Eh, zie boven. Mijn Grote Project die op de plank ligt voor na de Lentagon boeken is toevallig fantasy – over magie en goden, maar als het met Stof niets geworden was, dan had ik een oude first draft voor een literary fiction verhaal herschreven. En ondertussen ben ik met mijn vriendin Brenda nog steeds aan het spelen in onze dystopische SF wereld.

Wie inspireerde je om te gaan schrijven (of om te blijven schrijven)?
Om te gáán schrijven: ikzelf. Het moest gewoon wel, verhalen vertellen. Blijven schrijven? Eerst mijn ouders, die het aanmoedigden. Toen na mijn tienerjaren was er het lieve geduld van mijn man en het fanfiction schrijven met mensen op Dragonmount.com, waar ik de lol van gedeelde creaties leerde kennen en energie kreeg van de samenwerkingen… en uiteindelijk mag ik een vriendin van mij op mijn blote knietjes danken dat ze me doorstuurde naar Nanowrimo.org, lang geleden toen de wereld nog jong was in 2002.

Wie is je favoriete door jouzelf bedachte personage?
Ha, het is alsof je moet kiezen tussen je kinderen. Moeilijk hoor. Sirka Lentan en Valeria de la Meray. Sirka om redenen die je wel zal zien in Boek 2; ze is een fantastisch personage, zit zo vol liefde en goede bedoelingen, en gaat door het vuur om haar doelen te bereiken… en Valeria is gewoon fantastisch. Kickass, sassy, en ze doet zich zo sterk voor tegenover anderen dat ze het bíjna wordt – terwijl ze diep van binnen best in puin ligt. Een opmerking van een van mijn proeflezers laatst deed me opeens een voorstelling maken van wat er gebeurd zou zijn als Sirka en Valeria samen die auto hadden gedeeld, nog voordat alles zo mis ging. Kan je het je voorstellen? Al dat talent, die competentie, en die capaciteit tot liegen? De wereld zou aan hun voeten liggen.

In welk lettertype werk je het liefst?
Arial.

In welk lettertype zou je nóóit werken?
Comic Sans

Welk boek had je zelf geschreven willen hebben?
Ik heb letterlijk hardop gezegd dat ik The Hunger Games had willen schrijven. Vooral omdat ik al sinds 2004 schrijf over deathmatch arena’s en toernooien met live weaponry. Dat was destijds gebaseerd op Unreal Tournament en Battle Royale, dus Collins en ik putten uit dezelfde inspiratiebron. Maar qua stijl; zelfs qua POV vorm, hebben we een hoop gemeen. Behalve dat ze een stuk beter is dan ik (obviously).

Wie is de eerste die jouw verhalen leest (behalve jijzelf natuurlijk)?
Mijn vriendin Brenda is het dichtst betrokken bij het creatieproces. Ik kaats heel veel plotideeën op haar af, op het moment dat ze op komen zetten. Daarna komen mijn andere vrienden, en mijn man is meestal een van de laatsten.

Heb je weleens meegedaan aan een schrijfwedstrijd en/of in de jury van zo’n wedstrijd gezeten? (Zo ja: hoe was dat?)
Fantastels 2011 (98 inzendingen), 1 verhaal genaamd “Leercurve” – achtste plaats behaald
Fantastels 2012 (92 inzendingen), 2 verhalen, “Getij” werd 49e, “Rode Lantaarns” werd 7e en won de Deviant prijs
Fantastels 2013 (145 inzendingen), 1 verhaal, “Roze Water”, wedstrijd gewonnen!

Goeie ervaringen dus! In alle gevallen waren het complete verrassingen. “Leercurve” was mijn eerste verhalenwedstrijd en kwam compleet out of the blue – ik hoopte alleen maar dat ik niet laatste zou zijn en werd echt helemaal gek toen ik die 8e plaats in de wacht sleepte. “Getij” was niet zo’n best verhaal, dus 49e viel me alleszinds mee. “Rode Lantaarns” was een verhaal dat me heel na aan het hart ging, dus ik hoopte zo dat die het goed zou doen. Het interesseerde me neit hoe goed, maar een top 10 evenaring zou fantastisch zijn. Toen juryleden me vertelden dat mijn verhaal ze bij de strot gegrepen had, en twee van de zeven juryleden me op #1 hadden geplaatst en de jury zo verdeelden dat ik een extra prijs kreeg… dat was pure duizelingwekkende opluchting. Ik wilde dat het verhaal emoties losmaakte, en dat was gelukt.
En dat “Roze Water” in 2013 won… hahaha, nouja, da’s nu drie maanden geleden en dat kan ik nóg niet geloven 😀

Ik heb ook meegedaan met de Luitingh Manuscripten wedstrijd, maar haalde de longlist niet met Stof en Schitteringen. Van ellende heb ik de maanden erna zo’n 100.000 woorden in de League wereld geschreven. Ik was zo teleurgesteld! Totdat een babbeltje met Cocky van Dijk me leerde dat Stof gewoon niet in het portfolio van Luitingh paste… en dat Zilverbron hem graag op zou pikken 😀

Hoeveel verhalen zwerven er op dit moment door je hoofd heen?
Buiten het feit dat “Bloed” mijn hersenen aan het opeten is, en ik mijn Fantastels 2014 verhaal in de eerste versie af heb – is er altijd nog de League. Ik heb een hele stapel met ideeën voor die wereld, dingen die ik nog wil verkennen, concepten. Niet zo veel meer als vorig jaar, want dat heb ik er inmiddels wel allemaal uit geschreven, maar de verhalen voor de League zijn nog altijd niet klaar. We blijven schaven, retconnen, oppoetsen en aanpassen. Het is een project dat nooit af is. Héérlijk.

Wat is jouw schrijfvalkuil?
Ik heb er meerdere. Een van de belangrijkste is dat ik de spagaat doe tussen het Engels en het Nederlands en mijn NL dus ongelofelijk vervuild is door het Engels. Een van de anderen is dat mijn plot volledig in dienst staat van mijn personages, waardoor ik de hulp van proeflezers soms nodig heb om mijn plot weer op de rails te krijgen – vooral omdat ik de logistiek van het verhaal niet altijd op orde heb. Maar daar ben ik gelukkig wel wat beter in geworden met het voorbijgaan van de jaren.

Ben je weleens herkend in het openbaar als ‘de schrijver van…’?
Ik ben een aantal keer aangesproken als de winnaar van Fantastels – op de Elf Fantasy Fair. Onbekenden die me aankeken en zeiden: hey, jij hebt toch Fantastels gewonnen? – en op basis daarvan Stof en Schitteringen kochten. Helemaal super!

Dit was de Schrijveloerustag. Dank je wel voor het taggen, Patricia/Ninesisters!
Ik mag nu zelf mensen taggen – dus bij deze tag ik Mara van Ness… maar het zal nog even duren voordat die dit ziet, want ze is lekker op vakantie! 🙂

metaredactie, heerlijk!

Ik heb goed nieuws, en ik heb wat minder goed nieuws. Het wat minder goede nieuws is dat ik helaas mijn korte verhaal voor de Paul Harland Prijs niet ga afkrijgen. Die deadline gaat hem niet meer worden. Ik heb inmiddels het grootste deel van het verhaal op papier staan (komen nog twee scenes bij) en ben best blij met de first draft, maar die 1 juli deadline wordt te krap. Dat wordt een Fantastels inzending dan… eigenlijk niet zo erg. Ik wil wel tijd om wat te polijsten; dit verhaal heeft potentieel.

Het goede nieuws is dat dit om een goede reden is; ik ben zo lekker bezig geweest met de feedback die terugkomt van “Bloed en Scherven” dat ik aan nieuwe dingen schrijven nauwelijks toegekomen ben! Mijn alpha lezers zijn geweldig! 🙂

Kleine aanpassingen, kromme zinnen, goeie vragen om verduidelijking, commentaar en reacties in de kantlijn… het is stiekem best heel erg leuk om met de feedback van proeflezers aan de slag te gaan. Er is niets fijners dan iemand een frisse blik op je verhaal die met je personages meeleeft en de juiste reacties heeft op wat jij bedoelde, of die een vraag stelt ‘waarom doen ze eigenlijk niet X, da’s toch veel logischer?’, of discussies over waarom personage Y een bepaalde morele beslissing neemt en wat JIJ gedaan zou hebben…

…en de verlossende reactie van twee kanten, die allebei aangeven dat ze “Stof en Schitteringen” een goed verhaal vonden, maar dat “Bloed en Scherven” nog véél beter is. Precies wat ik hoopte, want “Bloed” is opgezet om de payoff te zijn van “Stof”. En ik denk dat ik daarin iets goeds gedaan heb/aan het doen ben.

Ik ben zó aan het genieten! Ik heb nog een hoop te doen maar ik heb het gevoel alsof ik met dit verhaal de hele wereld aankan 😀