plannen voor de schrijfmaanden


Ondanks al mijn grote plannen en inspiraties, heb ik de afgelopen maand nog geen woord op papier gezet wat betreft mijn Fantastels verhaal. ARGH! Ik heb wel het een en ander wat duidelijker uitgelijnd in mijn hoofd. Het is op plekken nog wat vaag, maar jemig, dat kan ik heel gemakkelijk uitwerken.
Om de een of andere reden ben ik belachelijk zenuwachtig om dit te doen. Misschien omdat ik het twee keer al zo goed heb gedaan op Fantastels; dat ik dan het gevoel heb dat ik wéér moet presteren? Voel ik nu letterlijk druk en verwachtingen? Ik ben zo’n sukkel. De enige die verwachtingen heeft, dat ben ik zelf.
En de twee verhalen die ik in mijn hoofd heb zitten zetten me niet genoeg in vuur en vlam. Ze zijn eng, en nieuwe werelden, en ik dartel al zo lang rond in mijn favoriete werelden dat een stapje erbuiten me nerveus maakt. Mja.
Misschien moet ik deze wallpaper weer op mijn desktop zetten; misschien inspireert het me (weer). Dus. Actie! Het liefst dit weekend nog, want de deadline is nog maar drie weken weg…

En daarna is het alweer tijd voor Nano! Eigenlijk is het meedoen aan Nanowrimo inmiddels volledig overbodig geworden. Ik heb de uitdaging de afgelopen twaalf keer gewonnen, de meeste keren volledig op mijn sloffen. Ik wéét dat ik in staat ben om in een week of twee (da’s mijn gemiddelde) zo’n 50K aan woorden uit te braken, zelfs naast een drukke baan, een week tabletop roleplayen met vrienden in Engeland, en een sociaal leven.
Maar de gelegenheid is gewoon zo ideaal, en ik voel me altijd beter door het schrijven. Vorig jaar heb ik gebruikt om Bloed en Scherven te schrijven. Ik denk dat ik dit jaar Bloed en Scherven compleet ga herschrijven – nu met de veranderde Romain/Valeria connectie, een betere backdrop van de oorlog, en een steviger in haar schoenen staande Joy. Seamon en Sirka hoef ik weinig aan te veranderen. Die zijn al perfect zoals ze zijn ❤

Dus terwijl ik hier allemaal tegenaan zit te hikken, heb ik plots maar “Sleepwalk City” geschreven, zo’n 10K aan League verhaal geschreven, voor Irina, omdat haar tijdlijn en motivatie me niet lekker zaten. Nu klopt het wel, maar het heeft zoveel feels losgemaakt dat ik me moeilijk op andere schrijfsels kan concentreren. Zucht…

wild licht

Afgelopen week heb ik gezellig zitten mailen met Zilverbron collegaatje Mara van Ness over zowel haar als mijn manuscript, omdat we nieuwsgierig waren naar elkanders werk. Daar kwamen eigenlijk twee dingen uit:
1) Jullie moeten allemaal haar Magnetar gaan lezen, echt een super verhaal, ik heb het in één ruk uit gelezen!
2) Ik werd weer met mijn neus op de feiten gedrukt dat ik toch echt de kinken uit de kabel moet gaan werken wbt Bloed en Scherven, het vervolg op Stof en Schitteringen.

De afgelopen twee dagen is er een idee bij me ontstaan waar ik vanavond van besloot dat ik er gewoon een vingeroefening mee zou gaan doen. Eens kijken hoe het zou aanvoelen, dit plotpunt. 1400 woorden later heb ik een nieuw google drive bestand genaamd ‘Wild Licht’ en is de situatie tussen Valeria en Romain compleet veranderd.
En weet je? Nu voelt het wel goed.

Dus.
(OMG ik voel me hier zoooo veel beter over!)

inspiratie is als drugs

Ik kan niet in woorden uitdrukken hoe FANTASTISCH het is om weer zo vol te zitten met inspiratie. Iedere ademtocht die ik heb, iedere losse gedachte, alles wakkert de inspiratie aan. Zelfs als ik gewoon in de keuken sta op te ruimen of onder de douche sta krijg ik nieuwe ideeën. Ieder vrij momentje zit ik mijn notities aan te passen of nieuwe beelden en gedachten uit te schrijven. Als het niet voor mijn Kristal verhalen is, dan is het wel voor de League.

Het is een beetje bedwelmend. Ik word hier zo gelukkig van, om hier mee bezig te zijn… alsof er niets anders in de wereld bestaat. Zo veel pure bevrediging vind ik in deze fase van de creatie. Het is ongetwijfeld irritant voor mijn man omdat ik zo waanzinnig afgeleid ben…. maar ik ben ook gewoon domweg zo gelukkig.

Ik probeer me voor te stellen dat er mensen in de wereld zijn die dit nooit meemaken; die nooit in vuur en vlam staan door hun fantasie en ik vind het zo rot voor ze. Het is een van de beste gevoelens ter wereld, en het is als CRACK en mijn geest doet dat helemaal vanzelf. Geweldig.

just let me burn

Ik struikelde vanmiddag over het liedje “Paradise Lost” van Hollywood Undead op Youtube. Het is op zich wel een aardig nummer. Niet echt waar ik normaal van houd, maar de lyrics kwamen aan als een klap in mijn gezicht. Of een klap van de plot-molen.

Serieus. Ik heb nog nooit zo op mijn sodemieter gekregen van een idee. En ik vind het geweldig en houd nu al van dit idee met de brandende passie van duizend brandende zonnen, genoeg dat ik ervan zit te trillen en moet opletten dat ik goed ademhaal.

Het punt is dat dit voor Bloed en Scherven zou zijn en dat het niet eens lijkt op de originele lijn (en climax) van het verhaal. Het zou op een bepaalde manier wel kloppen in het verhaal; vooral wat betreft Seamon’s plotdraad, als ik de zooi een STUK duisterder zou willen maken. Maar ik weet niet wat dit voor Sirka’s plotdraad zou doen – en een hoop andere dingen. Ik moet hier even goed over nadenken, want dit was niet mijn oorspronkelijke plan en ik zou eigenlijk volgende week al beginnen met dit verhaal tijdens Nanowrimo…

Maar oh, de KRACHT van de scene die ik in mijn hoofd heb. Het geeft me kippenvel. Het zou zo episch zijn. Niet echt in de lijn van wat ik eerder gedaan heb… maar het zou precies zijn waar iedereen in mijn verhaal altijd bang voor is geweest. En ik wil het, ik wil het, ik wil dat dit gaat gebeuren. Ik moet alleen nog kijken hoe ik dit erin kan verwerken.