books of fantasy boekenbal 2011

Als razende reporter mocht ik afgelopen zaterdag voor Geekstijl verslag gaan doen van het Books of Fantasy Boekenbal 2011 in Den Bosch. De dag was propvol met leuke evenementen en momenten voor borrelen en netwerken.

bof3 300x236 Verslag: Books of Fantasy Boekenbal 2011Er waren boekpresentaties, een schrijfworkshop van Tais Teng, en natuurlijk was er de uitslag van de prestigieuze Unleash Award; het moment waar de meeste aanwezigen vol spanning zaten te wachten. Geekstijl’s eigen huisschrijver Jack Schlimazlnik had ook meegedaan aan de verhalenwedstrijd met twee inzendingen, dus ook voor mij was het een beetje spannend uit naam van mijn collega. Maar gelukkig was er tijdens het wachten genoeg te doen!
Toen ik om kwart over één smiddags binnenkwam in het Golden Tulip hotel was Joris van Leeuwen al bezig met de presentatie van zijn nieuwe boek Gevaarlijk Spel. Hij las een deel voor van het eerste hoofdstuk en dat was voor mij reden genoeg om het boek (mèt handtekening) meteen te kopen. (Ik heb hem inmiddels uit, het is een aanrader! Het is een thriller een beetje in de stijl van Dean Koontz.)

Na Joris’ presentatie was het tijd voor een schrijfworkshop van Tais Teng, in een zaal die compleet afgeladen was met enthousiaste aspirant schrijvers. Ik was erg blij dat ik dit kon bijwonen. Teng’s De Ring Van Ardek een van de eerste horrorboeken die ik ooit las als zevenjarige ofzo. Nooit gedacht dat ik ooit nog een workshop van hem zou volgen en daarna ontspannen met hem zou zitten kletsen! Tijdens de workshop discussiëerden we over schrijversblocks, goede afsluitingen van boeken, goede openingen, en kregen we korte schrijfoefeningen die we vervolgens aan elkaar moesten voorlezen. Dit zorgde voor veel inspiratie maar ook hilariteit.

bof21 300x225 Verslag: Books of Fantasy Boekenbal 2011Tijd om te rusten hadden we daarna niet: Rik Raven presenteerde haar boek Bron, Thomas Olde Heuvelt vertelde heel openhartig over zijn boek Harten Sara dat hij op de Elf Fantasy Fair zal gaan presenteren, en we hadden de mogelijkheid om aan te schuiven bij bekende (fantasy/SF/horror) schrijvers als Peter Schaap, Adrian Stone en Tais Teng om te kletsen over het schrijversvak. Na een drankje en een babbeltje en een drankje met Kim ten Tusscher heb ik haar boek Gebonden in Duister ook meteen maar op de kop getikt, want ze beloofde me een sterk vrouwelijk hoofdpersonage (en was super sympathiek, dat hielp ook mee).

En toen was het, na een heerlijk diner, alweer tijd voor de uitslag van de Unleash Award 2011! De zaal was inmiddels aardig volgelopen met belangstellenden, en de spanning nam toe. Er is natuurlijk een hoop verbonden aan de Unleash Award, en de hoofdprijs van 1000 euro die door Adrian Stone beschikbaar is gesteld was niet eens het belangrijkste. De presentatoren hielden de spanning er goed in tijdens de uitslag. Voor ieder van de 92 inzendingen werd hard geapplaudiseerd. Degenen die aanwezig waren om de uitslag in persoon door te krijgen ontvingen tevens ter plekke een uitgebreid juryrapport waarin zij feedback kregen op hun ingezonden verhaal.

Buiten geldprijzen voor de top drie, waren er ook Novice Awards (voor de beste inzendingen van schrijvers die nog nooit eerder hadden meegedaan) en een Feniksprijs (voor degene die het meest gestegen was ten opzichte van de vorige inzending vorig jaar). Ik vond het superspannend om mee te maken, omdat mijn eigen redactrice bij PF ook meedeed, en zij de zevende plaats in de wacht sleepte. Ze was heel blij met haar waardering.

Maar de allergrootste winnaars waren natuurlijk:

1: Patrick Brannigan
2: Bianca Mastenbroek
3:Jack Schlimazlnik!

bof11 300x225 Verslag: Books of Fantasy Boekenbal 2011Helaas was Jack zelf niet aanwezig bij de uitreiking (en geloofde me later niet toen ik hem twitterde icon wink Verslag: Books of Fantasy Boekenbal 2011 ), maar ik heb Patrick en Bianca wel kunnen feliciteren met hun presentaties. Patrick was vooral helemaal aan het gloeien van trots. Hij was al vaker tweede of derde geworden bij schrijfwedstrijden, maar dit was zijn eerste echte winst. Die 1000 euro is dan alleen maar mooi meegenomen, toch?
Heel erg gefeliciteerd, winnaars!

Als jullie nieuwsgierig zijn naar de pennenvruchten van deze schrijvers kunnen jullie je hier aanmelden: op dit forum vind je de verhalen. Ik heb genoten van mijn dag tussen mijn mede schrijvenaars en ben inmiddels al lekker bezig om de verhalen te lezen. Er zit veel kwaliteit tussen.

Volgend jaar ga ik ook een gooi doen naar de Unleash Award! Wie doet er ook mee?

nightwatch: het boek vs de verfilming

(zoals gepost op Geekstijl!)

The Night Watch, ook wel Nochnoy Dozor genoemd in de originele vertaling, is een horror/urban fantasy roman van de Russische schrijver Sergei Lukyanenko. De boekenserie bestaat uit drie delen, beginnende met Night Watch, dan Day Watch, Twilight Watch en uiteindelijk Final Watch. Het concept van de serie draait om het bestaan van ‘Others’.

nightwatch 206×300 Nightwatch: het originele boek vs. de verfilmingZij zijn de politie die de machten van de duisternis en het licht uit elkaars haren houden. Als een vampier mensenbloed wil drinken, moet deze bijvoorbeeld eerst een licensie aanvragen. Een lichtmagiër moet eveneens toestemming aanvragen als hij met zijn krachten een straat vol mensen een goede dag wil bezorgen of zijn buurman de lotto wil laten winnen. Op die manier kan de balans tussen licht en duisternis behouden worden en kan de wereld blijven bestaan zoals hij is. Een paar duizend jaar geleden is besloten dat een directe confrontatie tussen de duisternis en het licht de wereld niet ten goede zou komen. En dus is de Watch in het leven geroepen: de Night Watch houdt de duisternis in de gaten, en de Day Watch checkt of het ‘licht’ niet te veel goeds doet. Bureaucratie tussen de heksen en vampieren dus!

Het boek is in 1998 uitgekomen en was een enorme hit in Rusland. Al snel volgde een Engelse vertaling, en in 2004 zelfs een verfilming in het Engels. Maar of die film nou de moeite waard is?

De verfilming liegt er niet om: ondanks het feit dat het een tamelijk high-budget productie is, geven ze vanaf het begin al aan dat Night Watch gebaseerd is op de roman van Lukyanenko. De roman Nochnoy Dozor bestaat eigenlijk uit drie kortere verhalen die in het laatste verhaal allemaal samen komen.

De serie draait om anti-held Anton Gorodetsky. Anton is een middelmatig getalenteerde magiër aan de kant van het Licht die eigenlijk veel liever een kantoorsukkeltje is, dan dat hij buiten tegen vampieren moet vechten die zich niet aan hun contract houden. Dat is echter precies waar het begin van het eerste verhaal hem vindt: hij wordt van zijn computer weggetrokken door zijn baas om achter een stel vampieren aan te gaan.

De film volgt in grote lijnen de plot van het eerste verhaal in de roman – veel van de personages zijn hetzelfde, en veel van dezelfde gebeurtenissen vinden plaats. Ik heb de film gezien kort nadat ik het boek gelezen had en bemerkte tot mijn verbazing dat zelfs veel van de dialogen direct overgenomen zijn. Echter… het verhaal was dat uiteindelijk niet.

Er zaten een paar flinke veranderingen in het verhaal van de film ten opzichte van de roman die wat mij betreft onnodig waren en afdeden aan de kracht van het verhaal. Het personage van Olga is bijna compleet op de ‘cutting room floor’ geëindigd, en dat terwijl zij in de roman eigenlijk een van de centrale figuren was. Ze kwam in alle drie de verhalen als een drijvende kracht naar voren. Waar de romance tussen Svetlana en Anton ietwat geforceerd en tragisch aanvoelde, is de cameraderie tussen Olga en Anton als partners tijdens de misdaadbestrijding erg sterk beschreven in het boek. Ik was dus verbaasd om te zien dat ze in de film een tweederangs personage was.

In de film werd er veel meer gefocust op het jongetje Egor. Hij wordt door Anton van de vampieren gered en blijkt toevalligerwijs een heel getalenteerde ‘Other’ te zijn. Terwijl Egor in het boek gewoon een doodnormale twaalfjarige kiddo is, blijkt hij in het boek opeens Anton’s zoontje te zijn van zijn ex vriendin. Daar bovenop wordt hij ook nog eens door de Day Watch tegen Anton gebruikt, zodat het joch uiteindelijk voor de ‘Dark side’ kiest. In het boek heeft Egor zelfs na het derde verhaal nog geen keuze gemaakt tussen Light en Dark. Ik snapte dus niet zo goed waar dit helemaal vandaan kwam. Het verhaal werd er ook niet veel beter van. Voor mij een groot minpunt.

Dingen die wel erg goed gedaan waren in de film: de muziek, de atmosfeer, het gevoel van de grote stad Moskou. De ondertiteling van de film is op een vrij kunstzinnige manier in beeld gebracht – soms bleven de letters net even te lang hangen of kregen ze een ander font of kleur om de sfeer van de scène te benadrukken. De actiescènes en het in beeld brengen van de tussenwereld – de Twilight (of Gloom, zoals hij in de filmvertaling genoemd werd) – waren artistiek erg goed opgezet, net zoals het gebruik van muziek. Ik denk dat als je alleen de film zou bekijken, dat je best nog wel eens betoverd zou kunnen worden door de cinematografie, het gevoel van de duisternis van Moskou, de urban fantasy en de interessante verhaallijnen. Aan het einde van de film ben je benieuwd hoe het verder gaat. Gave setting, mooie cinematografie, maar jammerlijk uitgewerkte verhaallijnen en nog jammerlijker personages.

Het boek is veel rijker qua setting, qua personages, en qua tijd die er genomen wordt om het verhaal te vertellen. Ook belangrijk, buiten de kick-ass-heid die het personage Olga aan het verhaal toevoegt, is Anton ook nog eens een stuk sympathieker als hoofdpersoon. En voor een verhaal dat grotendeels vanuit de eerste persoon verteld wordt, is dat een erg belangrijk onderdeel. Dus, moet je nu de film gaan kijken? Ik zou bijna ja zeggen, hij is op zich wel de moeite waard… maar alléén als je je al hebt laten betoveren door het boek. Hebben jullie de film gezien of het boek gelezen? Wat vonden jullie ervan? Ik hoor het graag!

preview: game of thrones

(zoals gepost op Geekstijl)

De hype op het internet neemt met de dag toe: in April 2011 zal de televisieserie Game Of Thrones uitgezonden worden op de Amerikaanse zender HBO. En ja, Game Of Thrones is gebaseerd op de ontzettend populaire fantasyserie van George R. R. Martin, “Een Lied Van IJs En Vuur”. Hebben jullie er al zin in?

game of throne movie trailer 3  Preview: Game Of Thrones

Toen het nieuws brak in 2007 dat de boekenserie van George R. R. Martin verfilmd zou worden in een televisieserie was ik aanvankelijk een beetje sceptisch. Ik ben een ontzettende fan van deze serie, waarvan tot dusverre vier boeken verschenen zijn en we nog steeds smachtend wachten op het (helaas zwaar vertraagde) vijfde deel. Het eerste boek, “Het Spel Der Tronen” introduceert ons in de wereld van Westeros, waar verschillende facties strijden om de IJzeren Troon, terwijl zich in het verre noorden een vergeten oeroude vijand roert.

Game of Thrones 199x300 Preview: Game Of Thrones

Ondanks dat er bovennatuurlijke elementen geintroduceerd worden in de verhaalsetting, blijft de magie vooral in het begin nogal op de achtergrond. De setting doet vooral vrij realistisch aan, gezet in een fantasywereld met ridders, zwaarden, adel en boeren, en vooral héél veel geplot en machtsstrijd. Omdat de serie zich erg focust op de verschillende personages en hun facties in deze machtsstrijd en alle kanten van het verhaal laat zien, is het zowat onmogelijk om te zien wie nu de ‘goeien’ en de ‘slechten’ zijn.

In deze serie zal je niets vinden over de boerenpummel die als held de duistere god moet gaan verslaan; dit zijn echte mensen met eigen motivaties, en Martin laat ons genoeg tijd doorbrengen met hen allemaal zodat je je in ieder geval kan inleven in waarom ze de dingen doen (of laten) die ze doen. De dialogen en de spanningsbogen zijn om van te smullen. Vooral het derde boek “Een Storm Van Zwaarden” had een aantal plottwists die me letterlijk de adem benamen of in lachen deden uitbarsten omdat het zo fucking cool was wat er gebeurde (er zat ook een scene in die te gruwelijk was voor woorden, trouwens). Eén van de dingen die Martin’s boekenserie onderscheidt van de meeste fantasy is het feit dat niemand veilig is. Er is geen enkel hoofdpersonage waarvan je zeker weet dat die het einde gaat halen. Eenieder die domme dingen doet, wordt er hard voor afgestraft. Sommige mensen haken hierbij af, want de serie wordt bij tijd en wijle wel érg duister, en anderen zoals ik vinden het prachtig.

De rijke setting en de vele personages maken natuurlijk voor prachtig televisiemateriaal, zolang het tenminste goed aangepakt wordt. En dit was juist hetgene waar ik enigszins bang voor was. Het is zo gemakkelijk om een geweldige serie als deze helemaal verkeerd neer te zetten en zo alles te verpesten.

Echter!

Op het moment dat de casting binnen begon te druppelen en namen als Sean Bean, Peter Dinklage en Lena Heady genoemd werden, begon mijn hart harder te kloppen. En nu deze trailers en ‘achter de schermen’ filmpjes over het internet verspreid worden, word ik alleen nog maar meer nieuwsgierig voor wat het gaat worden aankomende lente. De aankleding ziet er geweldig uit, de personages zijn meteen herkenbaar en van wat de acteurs vertellen, klinkt het alsof ze snappen wat er gaande is. Kijk maar mee:

Meer informatie, cast lijsten en speculaties kan je vinden op Winter Is Coming, de grootste fansite van de serie op het internet.

April 2011 zal Game of Thrones op HBO in Amerika uitgezonden worden. Ik zal zeker mijn torrents klaarzetten voor die tijd.
Ik kan niet wachten!

Wat vinden jullie ervan?

battle royale, van koushun takami

(zoals gepost op Geekstijl)

Misschien heb je de film gezien, of van het concept gehoord: in dit boek wordt een klas met Japanse tieners op een eiland gedropt en krijgen de opdracht mee om binnen drie dagen elkaar uit te moorden, totdat er eentje overblijft als de winnaar/enige overlevende… anders zullen ze allemaal sowieso sterven.  Wat zou jij doen in zo’n geval?

BR Book Battle Royale, van Koushun TakamiDat is het concept van Koushun Takami’s boek, uitgekomen in 1999 in Japan (in 2003 vertaald in het Engels).

Het verhaal speelt zich af in een soort alternatieve realiteit waarin Japan een fascistische staat is, vol paranoia, achterdocht, en programma’s zoals Battle Royale. Het is geen televisieprogramma, maar het is pure realiteit: ieder jaar wordt er een klas van veertien- en vijftienjarigen ontvoerd en worden gedwongen elkaar te doden, zodat de overheid militaire data erover kan verzamelen. De ouders en kinderen die tegenstribbelen worden zonder pardon gedood. De tieners op het eiland krijgen een halsband om hun nek die over drie dagen explodeert als er tegen die tijd nog meer dan één van deze tieners ademt. Iedere tiener krijgt een willekeurig wapen toebedeeld in een rugzak, en vervolgens mogen ze het uitzoeken op het eiland met elkaar.

Het boek is ook verfilmd met een qua achtergrond iets zwakker plot, maar met beelden die heel intens zijn en als je het boek gelezen hebt, een hele goede achtergrond vormen voor het verhaal in het boek. Natuurlijk is er het een en ander veranderd en er zijn zeker verschillen, maar het gevoel van het boek is perfect vormgegeven, en de film is oprecht razend spannend. Vooral de scene in de vuurtoren (als je hem ziet/leest, weet je wat ik bedoel) had mijn hart in mijn keel zitten.

In deze recensie ga ik het vooral hebben over het boek; want die vond ik sterker dan de film.

Het concept: eigenlijk is Battle Royale het soort verhaal wat ik fantastisch vind. Ik trek mijn neus niet op voor een beetje gruwelijkheid in een verhaal, een inktzwart realisme waarin mensen tot het uiterste moeten gaan. Als amateur schrijver is Battle Royale het verhaal dat ik geschreven had willen hebben. Het is een soort hedentijdse Lord of the Flies. Pijnlijk, recht voor zijn raap, een spiegel voor onze menselijkheid, maar toch met een sprankje hoop, heldendom en idealisme. Stel je voor dat je als vijftienjarige gedwongen wordt om je klasgenoten te vermoorden – anders word je zelf vermoord. Wat zou je doen? Weiger je mee te spelen en spring je van een rots af? Pak je een wapen en probeer je te overleven? Wie kan je vertrouwen? Hoe kun je overleven?

De personages: Ik ben dol op goede personages in een verhaal, en Battle Royale heeft een uitgebreide cast. Ondanks dat het vijftienjarige Japanse tieners zijn, en qua cultuur en leeftijd toch een wereld van me verwijderd zijn, vond ik ze nog steeds heel erg menselijk. Oh, er waren natuurlijk personages die compleet gestoord waren, en de platte zwart/wit personages. Dat lijkt me logisch, want veel tijd kon de schrijver niet met allemaal doorbrengen. Er waren 40 kinderen in die klas en iedereen had een korter of langer moment in het spotlicht. Maar ze maken fouten, ze gaan door het lint, worden hysterisch, vertrouwen elkaar (of niet), verraden elkaar… ze reageren allemaal verschillend op de situaties. Maar er zijn een paar personages die centraal staan aan het verhaal.

Shinji. Shogo. Shuya. Noriko. Mitsuko. Kazuo… sommigen waren doodeng als personage, compleet gestoord, anderen waren begaan, sympathiek. Shuya en Noriko waren heel lief samen, terwijl ze een beetje verliefd op elkaar werden. Kazuo and Shinji – de twee favoieten, compleet briljant om verschillende redenen. Mitsuko was zowel tragisch als angstaanjagend. En Shogo… zijn verhaal was het meest tragisch van allemaal.

Ik moet wel toegeven dat ik soms problemen had met de namen. Omdat er veertig personages waren en hun namen zo heel Japans zijn, had ik soms geen idee meer over wie het ging en wie nu precies wie was. Er waren veel personages, en sommige namen leken ook heel erg op elkaar. Gelukkig loste de schrijver het op door in derde persoon te schrijven en een namenlijst bij de hand te houden. En naarmate een groot deel van de cast af viel, werd het gemakkelijker om iedereen uit elkaar te houden.

De schrijfstijl: Dit was hetgeen waar ik het meest tegenaan liep, maar ik weet niet zo goed of ik het als een kritische noot moet noemen. Ik kan me voorstellen dat mensen hier op afhaken. De schrijver maakt gebruik van stijlfiguren en grammatica die hier weinig gebruikt worden. Ik weet niet of dit komt omdat dit zijn unieke stijl is, dat het iets Japans is, of dat het komt omdat het vertaald is naar het Engels (ik neem aan dat een Nederlandse vertaling weer anders zou zijn), maar de schrijfstijl werkte bij tijd en wijle een beetje vervreemdend. Beschrijvingen kwamen soms compleet verkeerd over, en sommige van de beelden en vergelijkingen die geschetst werden zou ik persoonlijk nooit maken. Dat gezegd hebbende was het nog steeds goed leesbaar, en op zich dan ook wel weer exotisch.

De spanning en sensatie: Het boek begint meteen in volle vaart – je wordt in een situatie geslingerd met de personages en hoewel er soms de tijd genomen wordt voor een flashback of een beschrijving, is het boek vol actie, spanning, bloed, zweet, en tranen. Verraad, verliefdheid en moord wisselen elkaar af in een razend tempo. Ik heb tijdens mijn eerste keer lezen een keer zelfs in woede tegen mijn boek geschreeuwd omdat ik niet kon geloven wat er gebeurde. Inmiddels heb ik de film nu enkele keren gezien en ik denk dat dit mijn derde keer wasdat ik het boek las, maar tijdens de eind confrontatie tussen de laatste paar overgebleven tieners zat ik met een bonzend hart, net zoals bij de scène in de vuurtoren. Dus wat dat betreft is er een prima product afgeleverd. Stephen King staat niet voor niets op de cover met een aanprijzing – ik denk dat de grootste horrorschrijver aan deze kant van de aardbol een verhaal als dit zeker waardeert… net zoals ik dat deed, als lezer.

Wat betreft de film: ga hem zeker kijken! Ik heb genoten van het boek, maar de film zag ik eerst en die krijgt een gemiddelde van 7.2 van de recensenten op IMDB. Alles bij elkaar genomen vind ik het boek beter dan de film (dat is eigenlijk meestal wel zo, hè?), maar ze kunnen prima naast elkaar bestaan. Voor de dubbele plezier, ga gewoon voor allebei! De film is een cult klassieker, en het boek mag je niet missen. Wat betreft de vervolgfilm, Requiem, die kan je wat mij betreft laten liggen. De manga schijnt wèl aardig te zijn… dus er is genoeg Battle Royale om aan je trekken te komen!

a song for lya, van george r. r. martin

(zoals gepost op Geekstijl)

In het kader van heerlijk lezen in de zomer wilde ik jullie graag deze collectie van fantastische korte SF verhalen voorleggen: “A Song For Lya (and other stories)” van George R R Martin. Dit is een prachtige bundel verhalen die op geen boekenplank zou mogen missen.

51JRM52PAML. SL500 AA300  A Song For Lya van George R R Martin“A Song For Lya” is een collectie van een tiental korte verhalen, waarvan sommigen slechts enkele pagina’s beslaan, anderen wat meer, en de titel van de bundel vernoemd is naar een novella van 50 pagina’s, “A Song For Lya”. De verhalen staan op zich los van elkaar, hoewel er wat referenties op meerdere momenten terugkomen die doen vermoeden dat het toch in hetzelfde verhalenuniversum speelt. Maar omdat we soms heel ver in de toekomst gaan staan de verhalen toch helemaal los van elkaar.

De SF verhalen lopen uiteen van een menselijke expeditie terug op aarde, vijfhonderd jaar na een nucleare oorlog; een directeur van een interplanetaire sportleague die opeens te maken krijgt met een alien team dat ook wil meedoen in zijn competitie; de eenzaamheid van een man alleen op een spacestation (“The Second Kind of Loneliness”, een van mijn persoonlijke favorieten, de twist was echt fantastisch); een nieuwe manier van mijnbouw, via geanimeerde lijken (en alle problemen die daarbij komen kijken); een genetisch gemanipuleerde oorlogsheld die terug wil keren naar aarde; en het onderzoek naar de mythe van een mistplaneet, bestaan de mistwraiths nu echt?

Eigenlijk zit er geen slecht verhaal tussen, ze varieren allemaal van interessant tot fantastisch. Ze zijn goed verteld, precies zo lang als nodig, en zijn precies wat je wil krijgen van een kort verhaal. Hoewel de science fiction concepten hoogtij vieren door alle verhalen heen, lijken de drie belangrijkste thema’s die doorgaans in George R R Martin’s werk naar voren komen (liefde, eenzaamheid, en menselijkheid) zeker hier ook weer terug te komen. Voor mij persoonlijk is het prachtig om de schrijver zulke intelligente beelden te zien scheppen over de dingen die ons allemaal raken.

Zijn verhalen zijn in veel gevallen zo bitterzoet dat het bijna een verassing is wanneer een verhaal op een goede noot eindigt. Ik ken mensen wie dit ontzettend irriteert, maar ik was erg geroerd bij sommige verhalen. Ik ben Martin’s andere werk gaan lezen doordat ik een grote fan was van zijn personages in de bekende fantasy serie “A Song Of Ice And Fire”, en hier toont hij nogmaals dat hij de menselijke ziel begrijpt. Martin is erg goed in het met een paar woorden scheppen van sfeer. Hij kan met een halve pagina een wereld vol mist en romantiek scheppen, of de donkere tunnels van een metrostation vijfhonderd jaar na een nucleaire aanval. Maar het is zijn personages, zijn dialogen, en het begrip van de menselijke geest dat mij een echte fan maakt.

Het titelverhaal “A Song For Lya” (welke in 1975 de prestigieuze Hugo Award binnensleepte) gaat over twee jonge telepaten die op een alien planeet een religie onderzoeken waarbij de locale bevolking zo rond hun vijftigste vrijwillig euthanasie pleegt door zich te laten opeten door een parasiet. De telepaten worden aangeroepen als ook mensen uit de menselijke nederzetting zich bekeren tot deze religie, om te begrijpen wat er hier nu in vredesnaam gebeurt. Ik zal niet te veel verpesten van te voren, maar wat er volgt is vijftig pagina’s vol intense beelden die me weken later nog steeds bezig hielden. Vooral in dit verhaal worden er diepgaande dingen gezegd over de menselijke natuur, liefde, menselijke relaties en eenzaamheid. Maar die diepe gedachten zijn er alleen maar als je er zelf over na gaat denken; als SF verhaal leest het rap weg en is het een sterk verhaal. Op mij persoonlijk maakte het erg veel indruk, en ik ben benieuwd of er anderen zijn die er op dezelfde manier door geraakt werden.

Het is misschien niet voor iedereen, maar voor alle liefhebbers van intelligente maar toch menselijke SF, is dit zeker een aanrader!

the lies of locke lamora, van scott lynch

(zoals gepost op Geekstijl)

Heb je dat ook wel eens gehad, dat je zó verdiept was in je boek dat je prompt op de verkeerde tram stapte? Ik wel; tijdens het lezen van Scott Lynch’ “The Lies Of Locke Lamora”.

0575079754.02.LZZZZZZZ 195x300 The Lies Of Locke Lamora van Scott Lynch“The Lies Of Locke Lamora” is zo’n boek waarvan het concept intrigerend is, maar de uitwerking nog veel beter. Een con artist in een fantasy setting, Ocean’s Eleven meets fantasy. Klinkt best aardig toch? Op die manier werd de serie aan mij voorgeschoteld, en het is alles wat het beloofde en meer, wat mij betreft. The Gentleman Bastard Sequence bestaat op dit moment uit twee boeken met ieder hun eigen afgeronde verhaal binnen een grotere verhaallijn. De serie start met “The Lies of Locke Lamora”, en het vervolg heet “Red Seas Under Red Skies”. Ik ga me in deze recensie even focussen op het eerste deel, “Red Seas” zal ik op een later tijdstip oppakken.

Het boek speelt zich af in de fantasy stad Camorr, een stad die qua sfeer een beetje doet denken aan Venetië, vol met rijke adel en berooide paupers, en een georganiseerde misdaad. Tussen de capa van Camorr, de hoofdmafioso zogezegd en de hoofd van de politie aldaar is jaren geleden een pact gesloten, The Secret Peace, die afspreekt dat veel dieven in principe hun gang kunnen gaan, zolang er maar niet gestolen wordt van de adel. Mochten ze gepakt worden, worden ze natuurlijk gestraft (opgehangen), maar de wacht knijpt algauw een oogje toe. Alle dievenbendes houden zich hieraan, behalve de Gentlemen Bastards… een bende van con artists die er een sport van maken om te stelen van de rijken… en om dat geld te investeren in manieren om nog veel creatievere confidence games uit te halen. De hoofdpersoon van de serie is Locke Lamora, een jonge gozer met een onopvallend uiterlijk en een ongelofelijk talent om alles bij elkaar te liegen.

Als de serie start staat hij op het punt om met zijn bendemaatjes (die als broers voor elkaar zijn) een ongelofelijk ingewikkelde con te gaan plegen die hun in één klap rijker gaat maken dan veel van de adel bij elkaar, maar dan gooit de interne politiek in Camorr roet in het eten en komt het aan op damage control en heel veel bordjes in de lucht proberen te houden.

En wat is er zo bijzonder aan deze serie? Allereerst zijn de personages extreem sympathiek. Ze nemen geen blad voor de mond, gaan voor elkaar door het vuur (zowat letterlijk), maar zetten elkaar ook regelmatig vrolijk in de zeik, en daar komen quotes uit als deze:

“Some day, Locke Lamora,” he said, “some day you’re going to fuck up so magnificently, so ambitiously, so overwhelmingly that the sky will light up and the moons will spin and the gods themselves will shit comets with glee. And I just hope that I’m around to see it.”
“Oh,  please,” said Locke. “It’ll never happen.”

Zoals jullie merken heeft Lynch er lol in om creatief te schrijven. Zijn dialogen zijn superscherp en gevat, waardoor je tijdens het lezen regelmatig zit mee te grijnzen. Dit houdt de humor er wel in, want in principe gebeuren er aardig wat dingen die het daglicht niet kunnen verdragen. Deze serie is zeker niet voor mensen die een hekel hebben aan vloeken of geen lol hebben in grafische beschrijvingen, want het gaat er best hard aan toe. De cons die worden uitgevoerd zijn intelligent, en het is erg leuk om proberen te begrijpen wat er gaande is en mee te denken hoe de hoofdpersonen zich nu weer uit het nauw weten te redden als de situatie zich verergert.
Ik had persoonlijk ook erg veel lol met de manier waarop het boek is opgebouwd. Er wordt veel gebruik gemaakt van flashbacks die me in het begin irriteerden omdat ik wilde doorlezen, maar iedere keer als een flashback afgelopen was, was ik teleurgesteld dat we weer teruggingen naar de recente verhaallijn, omdat de flashback ook superleuk en interessant was. Lynch heeft hier erg veel kritiek op ontvangen, maar ik amuseerde mij enorm hiermee. Wat mij betreft werkte de vertelmethode prima en hield het me stevig geboeid. Ik vond zijn techniek verfrissend, zijn recht-toe-recht-aan manier van vertellen trok me aan. Nogmaals, dit is vast niet voor iedereen, maar de manier waarop Lynch zijn verhaal vertelt, vooral als je er rekening mee houdt dat dit zijn debuutroman was en dat hij een jaar of zevenentwintig was toen dit boek uitkwam vertelt mij dat Scott Lynch een van de heldere nieuwe sterren is aan het fantasyfirmament.
Bovendien, hij heeft zijn hoofdpersonage Locke vernoemd uit het personage uit Final Fantasy 6. Hoe cool ben je dan? icon wink The Lies Of Locke Lamora van Scott Lynch

the long price quartet, van daniel abraham

(zoals gepost op Geekstijl)

Ben je op zoek naar die nieuwe fantasy boekenserie die je deze lange, luie zomerdagen kan doorhelpen als het te warm is om wat dan ook te doen behalve lezen? Heb je alle leuke series wel gehad denk je? Nee hoor: Daniel Abraham’s Long Price Quartet zal precies zijn wat je deze zomer nodig hebt.

9780765351876 The Long Price serie van Daniel AbrahamThe Long Price Quartet is, zoals de naam al doet vermoeden, een boekenserie van vier medium-sized boeken. A Shadow In Summer, A Betrayal In Winter, An Autumn War, en The Price Of Spring zijn achtereenvolgens de titels. De boeken kunnen los van elkaar gelezen worden, maar ik zou het niet aanraden. Er ligt namelijk een verhaallijn ten grondslag aan deze boeken waarvan je het beste kan genieten als je de serie in de juiste volgorde leest. De serie is intelligent, heerlijk meeslepend geschreven, de setting is romantisch, exotisch en familiar tegelijkertijd, en zit vol sympathieke personages.

De serie begint in de stadstaad Saraykeht, een bloeiende stad die leunt op haar handel. Een van de steunpilaren van de economie in deze zomerstad is de Andat Seedless; een geketend wezen dat van origine een idee was, en vorm is gegeven door de poet Heshai. Door zijn gedachten vast te leggen in hele precieze ‘poezie’ is het mogelijk om natuurkrachten aan je te binden. Het is gruwelijk moeilijk, als het mislukt sterf je een nog gruwelijker dood, maar met de juiste opleiding en héél veel talent is het te doen. Seedless heet van origine Removing-That-Which-Continues en wordt gebruikt voor de katoenhandel (en soms abortussen).  Met een natuurkracht als Seedless in de stad, denkt iedereen wel drie keer na voordat ze een stad als Saraykeht zullen aanvallen. Echter, de Andat zelf willen niets liever dan vrij zijn, en zullen in hun menselijke vorm alles eraan doen om vrij te komen – inclusief intrigeren en manipuleren om hun vrijheid te herwinnen. Dit is het begin van een intrige en een avontuur die verschillende decennia zal doorlopen.

Centraal aan deze gebeurtenissen die in Saraykeht beginnen staan Maati, de leerling van Saraykeht’s poet, en Otah – een jongen die weggelopen is van de poet opleiding omdat hij het niet eens was met de werkwijzen van de opleiding (en die, oh ja, de zesde zoon van de keizer van de stadstaat Machi).

9780765351883 The Long Price serie van Daniel AbrahamHet eerste en het tweede boek zijn leuk; vooral door hun setting en de personages. Het plot is nergens iets waarvan je steil achterover slaat, maar is genoeg vermakelijk om je aandacht te behouden. Abraham probeert nooit mysterie om het mysterie te kweken, hij zal je in de meeste gevallen beide kanten laten zien van het conflict en je aandacht toch genoeg vast weten te houden dat je wil weten wat er gebeurt. De investering gaat volledig naar de personages en hun motivaties, en dat is een investering die zich vooral in het derde en vierde boek volledig uitbetalen.

9780765351890 The Long Price serie van Daniel AbrahamWant hoewel de eerste twee boeken erg leuk zijn, zijn het derde en het vierde boek briljant. Ken je van die ‘oh shit’ en ‘holy fuck’ momenten als je films of series kijkt, of als je boeken leest? Abraham is hier heel dol op. De wereld die hij zo heel minitieus in elkaar geknutseld heeft tot het voelt als een warm bad als je je er weer begeeft, staat op het punt van totale catastrofe.

Het derde boek focust zich op een oorlog, die van beide kanten zo goed wordt belicht en gemotiveerd dat je op een gegeven moment niet meer weet wie er nu moet winnen, en het vierde boek gaat in op de backlash die plaatsvindt naar aanleiding van wat er gebeurde aan het einde van boek drie – en die een volledig nieuwe set problemen creeërt, uiteraard erger dan ooit.

En op dit punt ben je zo verslingerd aan de wereld en het verhaal dat met iedere pagina die je omslaat je hart harder in je keel bonkt. Tenminste, bij mij was dat wel zo. Boek 3 heb ik in één ruk uitgelezen, en boek 4 nog sneller, terwijl ik ondertussen meelachte, schrok, en zelfs een beetje meehuilde aan het einde (maar op een goeie manier).

9780765313430 The Long Price serie van Daniel AbrahamDe resolutie aan het einde van de serie is erg bevredigend; vooral als je je bedenkt dat er tussen ieder boek een tijdsspanne zit van ruwweg vijftien jaar. Hoewel veel schrijvers hier moeite mee hebben (wat heb ik me geergerd aan time gaps in boekenseries), weet Abraham dit extreem elegant op te lossen. De evolutie van de personages is compleet geloofwaardig – ook als oude mannen zie je in Otah en Maati de echo’s van de jongens die ze ooit waren… maar tegelijkertijd zijn ze opgegroeid, rustiger geworden… en ook bitterder. De supporting cast is gelukkig ook sympathiek en dragen het verhaal, en er wordt niet de fout begaan dat er onnodige personages aan het verhaal toegevoegd worden als ze geen nut hebben voor het verhaal. Ik zie hier een hele vaardige hand in met editen en herschrijven. Als amateur romanschrijfster kan ik dit alleen maar toejuichen.

Mensen: dit is hoe het moet. Epische fantasy, maar zonder mysterie om het mysterie, sympathieke personages, zonder een supporting cast die nog drie boekenseries op zichzelf zouden kunnen vullen. Een straightforward plot, een verhaallijn die ergens heen gaat, en die vanaf het begin een duidelijk plan had.
Wil je iets fijns te lezen deze zomer? Aarzel dan niet en pak “A Shadow In Summer” op. Ik ben heel benieuwd of je geniet zoals ik gedaan heb.

ik ben zo blij dat ik niet de enige ben

One of the things I never stop being fascinated by is just how pushy my characters can be. I’ve seen a lot of writers talk about similar things; for instance, one novelist friend of my acquaintance just had her characters put their foot down and swap Planned Love Interests, without so much as a by-your-leave. There’s nothing like having a mental outline that requires Character A to go and do something, and when you get there on the page, he or she looks at you and says: ‘what, do I look like I’m stupid?’ This is why writers drink.

Deze quote komt van Denise McCune, een schrijfster wiens blog ik al jaren volg. Ze doet nu haar eerste stappen richting professioneel schrijver zijn, maar ik ben al jaren een fangirl van haar FF7 fanfiction verhalen. Ze is echt fantastisch. (Als je interesse hebt, ik heb een link voor je)

Maar om haar dit te horen zeggen… ik vind het geweldig. Een echt feest der herkenning. Tad Williams deed ooit op de EFF een lezing over hetzelfde ondewerp. Slim googlen kon hem niet naar boven halen, maar misschien vind jij hem wel. Hij is hilarisch.

Het doet me ook afvragen hoe erg er niet een steekje los zit bij schrijvers…. als ze personages creëren met hun eigen wil en persoonlijkheid, en dat ze gewoon kunnen besluiten om iets anders te gaan doen. Hoe is dat zelfs maar mogelijk? Het gebeurt allemaal in je eigen hoofd. Ik denk er eigenlijk nooit over na totdat ik het iemand probeer uit te leggen die niet schrijft… en de twinkeling in hun ogen, de onuitgesproken woorden ‘hahaha jij bent gek’, dat zegt gewoon alles.

En ja, het IS vreemd, het is apart. En ik kan niet zo goed uitleggen waar dit nou vandaan komt, behalve empathie.
Ik denk dat er gewoon een steekje los zit….

het schrijfproces van de eerste versie van stof en schitteringen/through crystal

Even een ‘backdated entry’ – dit is een collectie van posts die ik gemaakt heb op de Nanowrimo forums in november 2006. Ze beschrijven mijn schrijfervaring van Nano 2006, terwijl ik “Stof en Schitteringen” – toen nog “Through Crystal” voor de eerste keer uitschreef. Dit is nog zonder de proloog, en met een heel andere climax dan die jullie nu zien… maar wel leuk om te delen wellicht. 🙂

Posted on: 2006/11/1 8:37
Middernacht 1 november goal: 0-2000 woorden
geschreven: 1891
Mood: 7/10
Opmerkingen: het ging vrij aardig maar ik had de eerste scene vrij sterk in mijn hoofd. Het zal nu wel moeilijker worden. Buiten dat ben ik lichamelijk helemaal in puin van een zware griep, dus dat gaat nog leuk worden.
Goal voor vandaag: 3000+ woorden schrijven.

Posted on: 2006/11/1 18:04
Doel: 3000+ woorden halen
Geschreven: bijna 4K
Wordcount totaal: 5800 en nogwat
Mood: optimistisch, 8.

Het is nog eng om de nieuwe wereld te ontdekken, maar ik begin al aardig mezelf thuis te voelen. Ondanks spierpijn van de koorts en hoofdpijn en keelpijn, kan ik toch nog presteren.

———-

Posted on: 2006/11/2 12:20
Doel voor vandaag: 4-5K
Geschreven: 4.4K
Totaal aantal woorden tot dusver: 10.3K
Opmerkingen: het verhaal begint lekker op gang te komen, drie van de vier MC’s hebben elkaar gevonden en de meiden worden lekker gemanipuleerd
maar nu moet ik een uur of wat slapen, want ik heb weer knallende koppijn

Posted on: 2006/11/2 18:11
Ahem… heb dus geslapen tot een uur of vier, ben weer voor de computer gaan zitten, en heb nog een stuk geschreven. Zit nu op 13K en heb 7.1K geschreven vandaag. Go me!
Vanavond dan nog heel eventjes… maar nu eerst wat eten, en wat slapen.

Posted on: 2006/11/2 23:30
Heel eventjes werd dus nog een sessie van 2 uur, en nu zit ik op 16007 woorden. Verhaalsgewijs ben ik in een ontzettend goed humeur en heb ik fijn kunnen ontsnappen van mijn lichamelijke misere door te ontsnappen in een andere wereld! Alles wat ik moest doen was in brokjes schrijven, met slaappauzes tussendoor. Ik heb tevens mijn record aantal woorden per dag gehaald: 10K. Ben dus erg trots op mezelf.

——–

Posted on: 2006/11/3 13:21
Doel voor vandaag: 5K schrijven
Geschreven tot dusver: 3300
Mood: 8/10
Overig: Het gaat minder goed dan gister, maarja dat is te verwachten. Waarschijnlijk gaat de rest van mijn LEVEN minder goed dan gisteren.
Ik wil iig de 20K halen vandaag en van daar zien we wel hoe ver we komen. Eerst even douchen, boodschappen doen (neusspray halen!!) en wat opruimen, en dan de tweede sessie voor vandaag.
Gezondheidsupdate: stukken beter. Mijn koorts is gebroken vannacht, dus ik ben aan de beterende hand…

Posted on: 2006/11/3 23:13
Doel voor vandaag: 5K schrijven
Geschreven vandaag: 7600
Wordcount: 23669 (!!!)
Mood:
En ik dacht dat het niet goed ging vandaag. Heb steeds in stukjes en beetjes geschreven, ontzettend lopen procastrinaten in de vorm van luieren, lezen, opruimen in huis, etc. Vanmorgen lekker geschreven maar smiddags was het echt but. En vanavond heb ik mezelf om 9 uur geschopt en mezelf voorgehouden dat hoofdstuk 7 toch *echt* afmoest vandaag. Wel, het is af. En ik ben verdomme zo ongeveer halverwege mijn Nano. Schiet mij maar lek.

——-

Posted on: 2006/11/4 20:44
Doel: tot 25K schrijven
Wordcount: 26127 -> gehaald dus
geschreven aantal woorden: 2500 ofzo
Mood: 7/10

Even een dagje rustig aan doen. Ik heb het gevoel alsof ik te snel door dit verhaal heen race, ik moet er ook even van genieten. Dus vandaag met de rem erop geschreven, en het is mooi zo. Ik zit nu op een unmapped deel van het verhaal, tussen belangrijke confrontaties in, dus ik moet nu maar eens gaan nadenken hoe ze nu op mijn volgende key moment in het verhaal terecht komen… en wat er dan gaat gebeuren.

———

Posted on: 2006/11/5 23:16
Doel voor vandaag: 4K -> tot 30K woorden
Geschreven vandaag: 5K
Wordcount: ff ruim 31000
Mood 8/10

Heb een paar leuke scene’s geschreven vandaag, maar ook een hoop troep. Vooral Chapter 8 zal flink in geedit worden volgende maand denk ik. However, dat maakt weinig uit als ik dingen als Valeria’s charming openingsline nadat ze Seamon aangereden had kan schrijven. Ik heb weer een tweetal mooie confrontaties gehad. Op naar de volgende. Next stop, Mentorn city en Sirka!

———

Posted on: 2006/11/7 6:43
Wordcount gisteren gepland: 0K
Wordcount gisteren geschreven: 1150 woorden
Totaal wordcount 32000-nogwat
Mood: 8/10

Gisteren niet kunnen schrijven door omstandigheden op het werk en daarna de bijeenkomst in de Tara; en toen ik thuiskwam hadden we de nieuwste Torchwood episode binnen. Ik heb dus maar een halfuurtje slaap opgeofferd om nog HEEL even te schrijven.
Maar ik vind het niet zo erg. Ik heb tenslotte een ruim buffer, en het allerbelangrijkste was mijn brainstorm sessie in de trein. Een briljant plotpunt bedacht, een heel goed plotpunt, en drie dingen die ik een beetje ‘meh’ vind. Maar toch! Ik voel me heel productief over gister

———-

Posted on: 2006/11/8 23:09
Goal: 2500+ woorden
Geschreven: 3100 woorden
Totaal wordcount: 38100 woorden
Mood: 8.5/10

Totaal kapot vandaag, had geen tijd om op de lappy onderweg naar werk te schrijven (lag op de heenweg te slapen en op de terugweg had ik gezelschap). Maar toch een mooie 3K neergetypt, en ik heb iedereen klaargezet voor de eindconfrontatie. Met nog 12K te gaan zou dat mooi moeten lukken, vooral omdat hij in twee stukken gebroken is. Ik ben benieuwd hoe het gaat worden, ook omdat hij nog angstig weinig gepland is…

—————

Posted on: 2006/11/9 23:32
Goal: 2000+, 40K halen
Geschreven: 3300 woorden
Totaal wordcount: 41.436
Mood: 10/10!!!

Okay, dit was een van de vetste scenes die ik ooit geschreven heb. Nouja, dat was het om te schrijven in ieder geval. Geen zin om door te lezen en editen, ik ga even weg stuiteren en me lekker helemaal verliezen in het verraad, de emoties!
Ik hou ZO van schrijven ❤

Mijn characters = love

—————-

Posted on: 2006/11/11 17:31
Doel gisteren: 3000
Aantal geschreven woorden: 0
Mood: 7/10

Myeah, gisteren was duidelijk een gevalletje van "When Real Life Attacks!" Ik verwachtte na werk ff een biertje te doen met collega's zoals wel vaker, en ik eindigde om vijf uur snachts wachtend op de nachtbus in de stromende regen
Ik krijg vanavond visite, maar da's pas laat dus die 3K zouden wel moeten kunnen. Probleem is alleen dat ik nu de eindconfrontatie moet gaan schrijven en ik heb nog geen IDEE hoe ik het wil gaan laten eindigen… of de volgorde van gebeurtenissen. En da's altijd een beetje eng. Maargoed, we gaan gewoon lekker schrijven! We zien wel.

Posted on: 2006/11/11 21:27
Doel aantal woorden: 3000
geschreven: ruim 4000
behaald wordcount: 45236
Mood: 9/10
Ik ben dolblij en doodsbang tegelijkertijd. Morgen ga ik zowel de eindconfrontatie als de 50K binnenhalen.
Wish me good luck!

—————-

Posted on: 2006/11/12 20:51
Doel voor vandaag: 5K, 50K halen
Gehaald: 50K!
Mood: 10/10
En niet eens om de 50K. Ik heb in geen tijden meer zo fantastisch heerlijk kunnen schrijven. Wat een thrill, wat een adrenaline. De eindconfrontatie sleepte mij iig helemaal mee. Wat leuk, om het einde aan de characters over te laten.

—————-

Posted on: 2006/11/16 10:35
Komop mensen, jullie kunnen het!! *zwaait met oranje pompons*
Wat mijn vooruitgang betreft… ik leid een beetje aan oververmoeidheid denk ik. Heb 2K geschreven sinds afgelopen zondag, en hard nagedacht over mijn plot. Ik weet nu wat er moet gebeuren, maar het hoe wordt nog even interessant. Mijn characters hebben zich net een heel werelddeel overgeteleporteerd namelijk, en dit was nogal onverwacht

—————

Posted on: 2006/11/17 23:36
Doel: verhaal afschrijven
Beoogd woordcount halen: tussen de 55 en 60K

Doel behaald! 57889 woorden, en mijn verhaal is af.
het heeft een interessant einde. Ik ben erg blij met hoe Joy het e.e.a oploste tijdens de laatste confrontatie, maar weet niet zo goed wat ik met het einde aanmoet. Sequel anyone?
Ben wel erg tevreden dat ik steadily heb afgeschreven, en bijna 58K in 17 dagen, da's erg mooi. Het is ook een leuk verhaal geworden, wild en interessant en heel erg anders dan mijn verhalen van de afgelopen twee jaar.
Mood: 10/10

oh crystal ball, crystal ball….

Je kent vast dat liedje van Keane wel, toch? Oh crystal ball, crystal ball, tell me life is beautiful?

Ik zat vanmiddag achter mijn computer een wallpaper te maken van een kristallen bol als inspiratie voor mijn aankomende Nanowrimo project Through Crystal en dit nummer stond aan, dus ik was gedachteloos aan het meeneuriën. En toen kwam mijn man opeens achter me staan en grinnikte: “Dan moet je die bol ook de kans geven om dat te zeggen,” en nam de controle over mijn computer over. Zijn Photoshop skills zijn geweldig.
Dus nu kan ik geen wallpaper meer maken van een kristallen bol. En ik kan zéker dat verdomde nummer van Keane niet meer horen zonder te giechelen.

Want dit is wat Olli voor me bouwde:

Oh crystal ball, crystal ball, tell me life is beautiful…