Dit is fantastisch. Ik wil dit.
Waar kan ik dit scoren? 😀
15 vragen over muziek
Ik ben aan het procastrinaten van het schrijven terwijl ik in mijn hoofd een conversatie tussen Joy en Romain probeer op te zetten, dus in de tussentijd struikelde ik op Ninesisters een leuke tag over muziek, en een vijftiental vragen.
1. Van welke band of artiest heb je de meeste cd’s?
Cd’s nog? Wauw. Ik koop nog wel cd’s, maar da’s meer omdat ik de bands wil steunen, niet omdat ik er cd’s van wil hebben ofzo. Maar als ik zo een blik op mijn kast werp… dan is het waarschijnlijk The Gathering.
2. Wat is het laatste liedje dat je hebt geluisterd?
*checkt Spotify* “Ephemeral” van Insomnium. Ze hebben net een nieuw album uit en ik ben eventjes weer mijn melodic death metal liefde aan het ophalen.
3. Wat zit er nu in je cd-speler?
Ha, ik heb alleen een cd-speler in de auto die ik alleen gebruik als ik op de een of andere manier mijn telefoon met Spotify niet bij de hand heb. Maar de cd die in die speler zit is op dit moment “I Was Here For A Moment, Then I Was Gone” van Maybeshewill. Een van de beste albums in de afgelopen jaren.
4. Welke artiest of band heb je recentelijk live gezien en gehoord?
65daysofstatic met support act Thought Forms in de Tivoli, Utrecht. Ietsje recentelijker heb ik op de live-feed van Dunk!Festival optredens gezien van Sleepmakeswaves en Ef. (Vooral Sleepmakeswaves was zoooo goed. Ik had er zo hard bij moeten zijn!)
5. Wat is het slechtste optreden dat je ooit gezien of gehoord hebt?
Pff, ik heb wat slechte zut gezien over de jaren. Maar dingen die ik écht heel slecht vond waren een support act voor the Gathering in 2004 (volgens mij heten ze Sophia) en de support act voor System Of A Down in 2005, de 80’s Matchbox B-Line Disaster. Da’s de enige band ooit die ik letterlijk de middelvinger heb zien krijgen van het publiek.
6. Naar welk concert kijk je uit?
Naar alles op ArcTangent festival in Engeland! De line up is zo ongeveer alles wat ik zou willen. Ik kijk daar vooral uit naar Maybeshewill, Tall Ships, Russian Circles en ASIWYFA, en… nouja, de rest dus.
7. Welke band of artiest heb je nog nooit live gezien maar zou je wel heel graag willen zien?
Tool, Rosetta, Tall Ships, Insomnium, The Seven Mile Journey
8. Hoeveel muziekgerelateerde dvd’s heb je?
uh, eentje volgens mij. Een liveopname van The Gathering waar ik bij was.
9. Hoeveel concerten heb je in totaal gezien?
Letterlijk honderden. Festivalbezoeker als ik ben gaat dat heel hard.
10. Welke film heeft de mooiste soundtrack?
28 Weeks Later. Deze film vond ik een stuk minder goed dan het eerste deel, maar oh, de soundtrack. Vooral “In The House, In A Heartbeat” geeft me letterlijk kippenvel.
11. Noem een aantal van je favoriete albums
Maybeshewill – “I Was Here For A Moment, Then I Was Gone” (post-rock)
Soilwork – “Stabbing The Drama” (melodic death metal)
Snow Patrol – “Eyes Open” (pop-rock)
Sleepmakeswaves – “Sleepmakeswaves” (post-rock)
Slipknot – “Slipknot” (nu-metal)
Editors – “An End Has A Start” (pop-rock)
And So I Watch You From Afar – “All Hail Bright Futures” (math-rock, post-rock, geen idee??)
12. Voor welke ‘guilty pleasure’ schaam je je?
Ik schaam me nergens voor. Mijn muzieksmaak is alles wat mooi is. Klaar. Ik ben ooit een keer binnen een week naar The Dillinger Escape Plan, Russian Circles, en een uitvoering van de Carmina Burana geweest, met vol koor en orkest en alles. Dat zegt genoeg toch?
13. Welke muzikale fases heb je doorgemaakt?
Muzikale fases? Ik ben een kind van de jaren 80 dus ben via de rock van de jaren 80 een smaak gaan ontwikkelen. Als tiener was ik helemaal van de hardcore en de trance, en ergens rond mijn achttiende ben ik teruggekeerd naar de rock via Anouk en K’s Choice. In het begin van het millennium kwamen er steeds meer gitaren bij, en was System Of A Down mijn gateway naar de metal. Inmiddels varieert mijn smaak van pop-rock tot post-hardcore en melodic death metal. Op mijn Stof en Schitteringen playlist staan Slipknot en Snow Patrol gebroederlijk na elkaar. 🙂
14. Welke band of artiest zou een comeback mogen maken?
A Perfect Circle. Waar zijn jullie?? 😦
15. Met welke muzikant zou je een dag op willen trekken?
De jongens van Sleepmakeswaves en/of de jongens van And So I Watch You From Afar. Wat een schatjes ❤
Bonusvraag: wat zijn de beste concerten die je ooit gezien hebt?
System of A Down, Pinkpop 2002
Soilwork, Melkweg Amsterdam 2008
And So I Watch You from Afar, ArcTangent 2013
over bijkomen en kettingreacties
Ik heb bewust eventjes een weekje vrijgenomen van alles wat schrijven betreft. Na Elfia was ik compleet afgedraaid van alle indrukken en mijn gewone dagelijkse werk vond het nodig om ook superdruk te zijn, dus een adempauze was even hard nodig.
Afgelopen week begon het echter weer te kriebelen en ben ik hard gaan nadenken over Bloed & Scherven. Proeflezer Tijs had al in januari een goede suggestie voor de spanningsopbouw in het verhaal die ik tot op heden nog steeds niet goed heb kunnen doorvoeren. Dat had meerdere redenen: allereerst was ik natuurlijk superdruk met Stof & Schitteringen, maar aan de andere kant is het soms gewoon eng om te gaan graven in een verhaal; dan is er een soort weerstand om de gesettelde orde overhoop te gaan halen. En misschien was het ook gewoon niet genoeg hoor, dat idee. Misschien was het alleen maar een aanzet.
Want afgelopen weekend heb ik eerst een paar ideeën op mijn vriendin (en plotmaatje) Brenda afgestuurd, en daarna de wat meer gekristalliseerde vorm op mijn man Olli uitgetest. Mijn man gaf me een suggestie die me dat ‘Huh’ gevoel gaf dat ik zo goed ken. Dat is de ‘huh’ die vooraf gaat aan ‘huh. Cool’, en dat gaat weer vooraf aan ‘Als ik nou X doe…’ en de ‘OMG da’s wel vet want dan klopt Y en Z ook beter!’ Een soort kettingreactie. De beste kettingreactie van allemaal!
Dus nu heb ik Ideeën met een hoofdletter I.
Wellicht dat ik die scenes in de aankomende weken dan eindelijk kan gaan uitwerken. Zou gaaf zijn.
drie dagen Elfia
De eerste keer dat ik naar de Elf Fantasy Fair ging was in 2002, omdat George R. R. Martin daar aan het signeren was en ik zo graag zijn handtekening wilde in mijn half uitelkaar vallende paperback van “Storm of Swords”. Hij lachte om de staat van het kapotgelezen boek en schreef erin “Keep your sword sharp (and buy a new copy!)”. Het boek ligt nu in mijn kast, heel voorzichtig neergelegd omdat de pagina’s er letterlijk uit dwarrelen. Ik ben nog steeds een hele grote fan van Martin en zijn werk, en “Storm of Swords” is een van de betere boeken die ik ooit gelezen heb. Die handtekening is me nog steeds dierbaar.
Dat is nu twaalf jaar geleden. Ik had toen echt niet kunnen dromen dat ik twaalf jaar later zélf op de Elf Fantasy Fair (nu omgedoopt tot Elfia) zou staan om mijn eigen boeken te verkopen en signeren. Op het moment dat deze foto genomen werd, had ik Nanowrimo nog nooit gedaan. Ik schreef fanfiction en had er lol mee, daar ik had echt totaal geen notie van waar mijn schrijven me zou uiteindelijk brengen.
Nu zal ik zeker niet zeggen dat ik net zo goed ben als Martin, of dat mijn boeken zo goed verkopen. Maar afgelopen weekend stond ik op een zonovergoten Elfia in de tent en heb ik “Stof en Schitteringen” verkocht aan mensen die de kaft, de achterflap en mijn enthousiaste gebabbel over het verhaal aantrekkelijk vonden. Ik heb gekletst met andere bezoekers over onze favoriete boeken. Ik heb wannabe schrijvers aangemoedigd om hun manuscript te pitchen of om in ieder geval te blijven dromen en te blijven schrijven.
Het was een flinke uitputtingsslag, drie dagen lang op je benen staan en je boeken aanprijzen, maar dankzij mijn fantastische collega’s van Zilverbron, de stralende zonneschijn en de magische sfeer van Elfia en de vriendelijke bezoekers, heb ik werkelijk een toptijd gehad. Het is heel bizar om aan de andere kant van die tafel te staan. Om opeens te moeten nadenken wat voor berichtje je achterlaat in het boek terwijl je het signeert. Om je te realiseren dat mensen je boek gaan lezen en dat ze er meningen over gaan hebben… zo spannend! Want mijn kindje is nu gepresenteerd, het boek gaat nu de wijde wereld in. Volgend jaar op Elfia, als ik “Bloed en Scherven” aan de wereld ga presenteren, dan zullen er mensen zijn die “Stof en Schitteringen” gelezen hebben, die er een mening over hebben.
Spannend! Maargoed, eerst maar even bijkomen van al die nieuwe vrienden die ik gemaakt heb, de leuke conversaties, en de beelden van de zon op het kasteel en al die prachtige kostuums die voorbij de Zilverspoor tent liepen. De rest komt later wel. Eerst even nagenieten…
de post is er!
Ik heb ze nog niet vastgehad; mijn man heeft het boekenpakket vandaag aan de deur aangenomen en ik ben nog niet thuis… maar dat weerhoudt me niet om van een afstandje superblij en trots te zijn. Kijk ze nou! Wat zijn ze mooi 😀
stof en schitteringen op bol.com
‘Stof en Schitteringen’ op bol.com
Daar staat hij dan, mensen: “Stof en Schitteringen”, op bol.com. ISBN en alles, helemaal echt.
Klaar om te bestellen. Het is nog in de pre-order, want officieel verschijnt “Stof” pas op de 18e (en bij bol.com blijkbaar op de 28e), maar je kunt alvast je bestelling maken als je dat wil. Wil je hem graag al eerder én gesigneerd hebben? Neem hem dan mee naar Elfia, daar sta ik bij de stand van Zilverbron te signeren!
Hopelijk tot dan! 😀
fantastels verhalenwedstrijd 2013
“En hoe voel je je nu?” vragen mensen me. “Had je het verwacht?”
Ik kan iedereen maar met een hele grote grijns aanstaren. Nee, ik had het niet verwacht. “Roze Water” als winnaar van Fantastels 2013? Als je me dat vorige week gezegd zou hebben, had ik je waarschijnlijk lachend weggewuifd. Ondanks dat ik na het schrijven erg blij was met de emotionele punch en het morele dillemma in het verhaal, had ik na het herlezen van de week opeens flinke twijfels. Er zaten echt nog wel wat slordigheidjes in; of in ieder geval zinnen die ik beter had kunnen schrijven. Het concept was heel gaaf, maar ik vond dat ik de uitwerking nog wel had kunnen verbeteren. Ik had eigenlijk gewoon nog een paar weken nodig gehad, maar het idee en de moed om het uit te schrijven kwamen maar heel kort voor de deadline.
Dus wat had ik verwacht? Ik hoopte top 50. “Getij” deed het vorig jaar ook ongeveer op die hoogte. Dit verhaal was beter, maar de concurrentie was ook moordend. 145 ingestuurde verhalen! Mijn Zilverbron collega’s Robert Bijman en Mara van Ness hadden verhalen ingestuurd, en Corina Onderstijn ook. Ik had de verhalen van Corina en Mara zelfs nog proefgelezen. (Corina’s verhaal was mijn favoriet. Niemand doet subtiele sfeerschetsen zo goed als zij).
En toen kregen we weer die zenuwslopende uitreiking, waarin met iedere slide van namen die langskomt waar jij niet tussen staat, je hartslag oploopt. Tegen de tijd dat we de tweede ronde bereikten en dus al 120 mensen achter ons gelaten hadden, schoot mijn hartslag weer boven de 150. Toen we de top 10 bereikten stierf ik duizend doden. En dan het gevoel van toen ik de achtste en de zevende plaats voorbij ging… verbetering van de vorige twee keren. In 2011 werd ik achtste, in 2012 werd ik zevende. En toen nummer zes, nummer vijf, nummer vier… toen was er alleen nog maar ongeloof en die woeste hoop en een “het zal toch niet…”
Toen Gerard van den Akker de nummer twee aankondigde en begon iets te zeggen over “Subtiliteit” en iets van een vloek, toen wist ik het. Dat was Corina’s verhaal, ik herkende de concepten en dat betekende dat ik de winnaar was.
Het staat er toch echt op die bokaal. Fantastels 2013, 1e prijs, Kelly van der Laan, Roze Water.
En wat een mooie bokaal! En de eer, knuffels van iedereen, trillende handen terwijl ik foto’s maakte van mijn bokaal, enthousiaste reactie van Cocky en Zilverbron… zulke lieve reacties via social media… wauw.
Ik leef in een droom, mensen. Mike Jansen, de winnaar van vorig jaar, wist me te melden dat de roes hiervan een week of twee duurt.
Da’s prima. Over twee weken komt “Stof en Schitteringen” uit. Ik hou deze high voorlopig nog wel even vast, hihi….
het tweeluik en de kaften!
Het afgelopen jaar heeft alles om Stof en Schitteringen gedraaid, wat mijn schrijfsels betreft. Oh, ik heb de eerste (eigenlijk derde) versie van Bloed en Scherven (het vervolg) wel uitgeschreven, maar dat was nog toekomstmuziek. Hoewel ik lol had met mijn plotlijnen en mijn personage in het tweede verhaal, heb ik toch echt het meeste energie gestoken in het redigeren en herschrijven van Stof en Schitteringen, want dat was degene die gepubliceerd zou worden. Bloed was een bonus voor de toekomst, nog niet echt iets om me zorgen over te maken.
Totdat Zilverbron besloot er werk van te maken en de twee boeken als tweeluik te gaan marketen, me vroeg om een pitch, en me prompt een contract toestuurde. Bloed en Scherven komt uit in April 2015. Ik word verondersteld om Bloed klaar te hebben voor de metaredactie in Augustus – dat betekent dat ik dus nog even ruim drie maanden heb. Het boek bestaat al, hoor, maar het is nog hartstikke ruw. Ik heb gisteren pas de proloog bedacht en op 80% van het verhaal zit een break die ik nog STEEDS moet herschrijven. En daarna het polijsten, het wegwassen van mijn anglicismes en mijn slechte grammatica, het opleuken van mijn zinnen. Drie maanden. Toen ik het op het contract zag staan, vond ik het goed te doen, maar nu vind ik het toch wel spannend. Voor Stof had ik anderhalf jaar. Nu drie maanden. Tja, dat zal het leven van een schrijver zijn, hè? Tijd om de knokkels te kraken, dus!
Stof en Schitteringen en Bloed en Scherven zijn een tweeluik. Het ene boek volgt op het andere, en vervult de beloftes gemaakt aan het einde van het eerste boek. Het maakt de verhaallijn af, de thema’s en de personageontwikkeling worden compleet. Ik heb soms nog gedacht of het niet beter 1 boek kon worden, maar in overleg met Zilverbron hebben we besloten om er een tweeluik van te maken. En zo gaan ze ook gepromoot worden. Ik heb de kaften gezien, jongens, en ze zijn mooi. Ze passen perfect bij elkaar – de kleuren zijn precies zoals ik het in gedachten had: blauw/grijs voor Stof, en donkerrood voor Bloed. Het is heel bizar om naar zo’n kaft te kijken en te denken: dit worden mijn boeken. Dit worden mijn kindjes.
En kijk ze eens, jongens: zijn ze niet mooi?
stoeien met de zetproef
Ik heb zojuist de zetproef check van Stof en Schitteringen de deur uit gedaan. Ik ben er helemaal stuiterig van! Grappig toch, hoe zo’n kleine actie als op de ‘verzend’ knop drukken zoveel lading kan hebben.
Mijn man Oliver en mijn vriendin Brenda hebben me de afgelopen dagen keihard geholpen om nog dingen te vinden die ik (en het woordredactie team van Zilverbron) misschien nog gemist zouden kunnen hebben. Ik hoop dat we alle laatste kleine foutjes gevonden hebben! Het is bizar om zo’n zetproef kritisch door te lezen. Op een gegeven moment begin je overal aan te twijfelen; hoe zit het met het afbreekstreepje in ‘realiteit’ – is dat zo wel goed? Is ‘besefte’ wel de juiste verleden tijd van beseffen? Het ziet er zo raar uit – etcetera. We hebben ons er doorheen geworsteld. Als we het echt niet meer wisten en de woordenboeken geen uitkomst meer konden bieden, hebben we het woord gewoon op de lijst gezet voor Zilverbron; zij zijn beter op de hoogte van grammatica dan ik.
Pffff, spannend hoor! Nu kan ik er écht niets meer aan doen, nu is het écht uit mijn handen.
“Stof en Schitteringen” gaat naar de drukkerij. Wauw!
helemaal blij!
Ik was vandaag de hele dag bij een van mijn klanten. Tijdens de lunch checkte ik mijn e-mail op mijn telefoon en merkte dat ik een mailtje had van Zilverbron: de zetproef van “Stof en Schitteringen” zat daar, zomaar in mijn gmail inbox. Klaar voor mij om de zetting te checken, of er niet rare afbrekingen in zitten of dat er nog dingen cursief moeten of pagina opbouwen niet mooi zijn en dergelijke. Maar toen ik het bestand opende, gingen mijn ogen daar niet meteen heen.
Ik keek naar het font, naar de pagina opbouw, naar de pagina hoeveelheid (zo te zien 316 pagina’s), hoe de letters op de pagina stonden, het font. En stom genoeg, toen ik naar de opdraging keek, en het eerste hoofdstuk en die eerste regel van het verhaal, kreeg ik spontaan een beetje natte ogen. Ik wist dat ik er mushy van zou worden; ik vermoedde al dat het een beetje zou voelen alsof je je kindje voor het eerst in je armen houdt. Dat was nu dus al… stel je voor hoe het straks voelt om het fysieke boek met een kaft en alles in je handen te houden.
Ik denk niet dat ik droog ga houden, haha.
Dus hier zit ik, met een cider in mijn hand, aan mijn bureau, luisterend naar Russian Circles, en ik voel me domweg gelukkig 😀
Kristal & explosies 