De boeken van Kelly van der Laan
“This giant glass sphere, developed by Rawlemon, can concentrate sunlight up to 10,000 times for energy purposes, and can even harvest energy from moonlight.”
Een energieversterker!! En maak er nu kristal van, en in voetbalformaat, en dan is de Lentagon in een andere wereld ineens een mogelijkheid.
Lachen!
(Oh, behalve dat hij blijkbaar vol zit met water. Nouja, een meisje kan dromen, toch? ;))
Mijn eerste post op mijn eerste echte profi blog. Ik blog stiekem al twaalf jaar, maar dit is de eerste keer onder mijn eigen naam.
Ik zal wat oude schrijfsels uploaden en back-daten naar de tijd dat ze daadwerkelijk geschreven zijn, dan lijkt het hier wat voller. In de tussentijd… dit is het begin, jongens! Spannend hoor 🙂
Ik weet sinds september September 2000 wat er gebeurt tijdens Game of Thrones S3x09, “The Rains Of Castamere” toen ik het in het boek las. Ik zie mezelf nog zo zitten in een hoekje van mijn gele bank in een appartement dat twee dagen geleden al opgeruimd had moeten worden. Twee dagen waarin ik volledig van de wereld was; waarin ik niet van die bank afkwam en “A Storm of Swords” van George R R Martin aan mijn handen verkleefd leek te zijn. Ik heb er nooit een geheim van gemaakt dat ASOS waarschijnlijk mijn meest favoriete boek ooit is. En een van de redenen hiervoor is de cascade van gebeurtenissen die in deze aflevering afgetrapt wordt.
Wil je spoilers vermijden? Klik dan niet verder.
Dus wie heeft er twee duimen en aankomende week een contract in de post van uitgeverij Zilverbron? Yup, dat ben ik. Het gaat echt gebeuren: mijn manuscript “Stof en Schitteringen” gaat gepubliceerd worden. ECHT WAAR.
Ergens medio 2014 zal ik voor het eerst mijn boek in mijn handen houden, het redigeren en klaarmaken voor publicatie begint in de aankomende maanden ergens.
Je kan je niet voorstellen wat dit voor me betekent. Iedereen die me aangemoedigd heeft, geholpen heeft met revisies, advies en support hebben gegeven en me verzekerd hebben dat ik echt niet zo bagger ben als ik vaak van mezelf lijk te denken… duizendmaal dank. Het lijkt erop dat jullie gelijk hebben. Zonder jullie hulp was het echter nooit gelukt.
Mijn babies gaan het daglicht zien! Sirka, Seamon, Joy en Valeria… jullie worden ECHT. De wereld gaat jullie ontmoeten en méningen over jullie hebben en dÃngen over jullie vinden en me uitlachen omdat er gaten in mijn plot zitten en en en…. man, ik kan er even niet bij. Misschien moet ik toch maar weer opschieten met “Bloed en Scherven…”
Dus om het te vieren ben ik volledig uit mijn dak gegaan op het concert van And So I Watch You From Afar in de Melkweg gisteravond. Holy shit. Dat concert kwam precies op tijd!
Ik ben niet zo goed met falen. Dat is vast mijn Leeuwentrots die me hier in mijn achterste bijt… want ik heb dat gevoel van dat ik recht heb op dingen. Verdien ik niet sommige dingen? Ik vraag toch niet om zoveel? Aan de andere kant ben ik me dondersgoed bewust dat ik zo’n beetje alles heb wat mijn hartje begeert en mijn kop gewoon moet houden. Ik heb het brood EN de rozen, geld en liefde, en mijn gezondheid, dus wat heb ik nog meer nodig?
Ik haat gewoon het feit dat ik zo hard aan iets gewerkt heb en dat het ongewenst blijkt te zijn. Ik ben niet eens in de buurt gekomen van mijn doel en het vreet aan me. Ik heb het verhaal herlezen met in mijn achterhoofd dat het blijkbaar zwaar zuigt… maar in mijn opinie, zelfs na herlezen, doet het dat gewoon niet. Het is nog steeds het soort verhaal dat ik graag lees en het is ECHT niet slecht geschreven. Maargoed, wat weet ik dan eigenlijk hè, blijkt wel… dus tja.
Dus nu moet ik gaan kijken naar alternatieven, andere uitgeverijen. Maar wat als zij het verhaal afwijzen? Dan kan ik net zo goed ermee kappen. Waar doe ik het dan voor? (Behalve het overduidelijke: dat ik dol ben op schrijven, dat het mijn uitlaatklep is, etc etc). Ik bedoel…. bah. Ik haat het feit dat ik straks dan misschien nog een keer moet rapporteren dat ik gefaald heb. Dus misschien zeg ik er wel gewoon niets meer over tot ik goed nieuws heb. Dus als je niets meer hoort, dan heb ik waarschijnlijk gefaald en zit ik met mijn bloedende hart in een hoekje. *zucht* Ik ben wel het zonnetje in huis zo, hè?
Dus voor nu moet ik gewoon mijn kop maar houden. Positief denken.
I gotta believe, zegt Parappa.
Brenda en ik hebben zaterdag in de sauna doorgebracht, en later bij Zenzo om sushi te eten en te vieren dat ik mijn manuscript heb uitgestuurd. Dat betekent dat we ongeveer de hele dag over schrijven hebben zitten kletsen. En na een fles wijn en heerlijke sushi kwamen we opeens op het onderwerp van de League en een ‘wat als’ scenario aan het einde van Forsaken wat zo verschrikkelijk is dat het zo ongeveer eindigt in de vierde wereldoorlog. Dani Summers, het meisje dat een oorlog startte.
En ik rende er mee weg. Ondanks het feit dat de personages allemaal een mooi happy ending verdienen en dat ook hetgene is waar Brenda en ik voor gaan, kan ik niet ophouden met eraan te denken. Het vreet de hele dag al aan mijn geest. Natuurlijk heb ik delen van Forsaken daarvoor moeten herlezen – het is vijf jaar geleden dat ik dat verhaal in vijf dagen neerpende. Dat is hoe we er ook op kwamen, we hadden het over dat verhaal omdat ik het wil redigeren en op Smashwords wil zetten.
Maargoed, dit Alternate Universe scenario is gewoon zo verrukkelijk dat ik er delen van wil schrijven gewoon om het uit mijn hoofd te krijgen. In de tussentijd heeft Brenda, die met mij aan tafel zat en de eerste was die ‘wat als…?’ vroeg, zoiets van NEE NEE NEE NEE en wil het niet schrijven. Omdat het niet zou mogen gebeuren en omdat het verschrikkelijk is. Ze refereerde ook naar iets dat Eleanor ooit tegen me zei: dat ik op de een of andere manier mijn personages altijd de waanzin of flink geweld in drijf voordat ze bij het einde van mijn verhaal aankomen.
Blijkbaar wil een of ander sadistisch deel van mijn geest de wereld toch zien branden. Wat op zich zorgwekkend is…?
Ik moet toegeven dat ik het fascinerend vind om te onderzoeken wat er gebeurt als mensen helemaal kapot gaan. Of om te zien wat er nodig is om mensen kapot te laten gaan. Acties en consequenties enzo. Het is een thema dat maar terug blijft komen (buiten ‘the things we do for love’) en het staart me op het moment een beetje oncomfortabel recht in mijn gezicht. Niet dat dat me tegenhoudt om wat meer na te denken over dat AU scenario want…. WOW. Damn.
Ik weet echter zeker dat ik hier spijt van ga krijgen…
Ik heb mijn manuscript uitgestuurd naar Luitingh Sijthoff. Dit is hoe ik me voelde toen mijn muis over de SEND button in mijn gmail hing:
Nee maar serieus. Ik heb op die SEND knop gedrukt.
Ik vind dit doodeng. Ik zit te trillen.
Ik kan niet in woorden uitdrukken hoe FANTASTISCH het is om weer zo vol te zitten met inspiratie. Iedere ademtocht die ik heb, iedere losse gedachte, alles wakkert de inspiratie aan. Zelfs als ik gewoon in de keuken sta op te ruimen of onder de douche sta krijg ik nieuwe ideeën. Ieder vrij momentje zit ik mijn notities aan te passen of nieuwe beelden en gedachten uit te schrijven. Als het niet voor mijn Kristal verhalen is, dan is het wel voor de League.
Het is een beetje bedwelmend. Ik word hier zo gelukkig van, om hier mee bezig te zijn… alsof er niets anders in de wereld bestaat. Zo veel pure bevrediging vind ik in deze fase van de creatie. Het is ongetwijfeld irritant voor mijn man omdat ik zo waanzinnig afgeleid ben…. maar ik ben ook gewoon domweg zo gelukkig.
Ik probeer me voor te stellen dat er mensen in de wereld zijn die dit nooit meemaken; die nooit in vuur en vlam staan door hun fantasie en ik vind het zo rot voor ze. Het is een van de beste gevoelens ter wereld, en het is als CRACK en mijn geest doet dat helemaal vanzelf. Geweldig.
Terwijl ik met de hond liep vanmiddag had ik opeens een verrassend moment van inzicht over mezelf. In de afgelopen maanden ben ik best serieus bezig geweest met mijn verhaal Stof en Schitteringen. Ik ben hard aan het werk geweest met polijsten, inconsistenties wegwerken, en ervoor zorgen dat ik het beste uit het verhaal haal.
Ik doe dit omdat ik van plan ben om hem in te sturen voor de Luitingh Sijthoff manuscriptenwedstrijd die een deadline heeft in december. Dus nu ligt er een stapel van 156A4tjes volgekrabbeld met rode pen op mijn bureau. Gisteravond ben ik begonnen om die edits door te voeren in het bestand op mijn Dropbox. that has a deadline in December.
Het is krankzinnig veel werk en ik heb er nu al zo veel tijd ingestopt… ongelofelijk. Natuurlijk zou ik normaal deze tijd doorbrengen met het gedachteloos browsen van Reddit en Facebook, maar dan nog. Waarom stop ik zo veel tijd in deze hobby?
En vanmiddag wist ik opeens waarom. Omdat ik er volledig vanuit gaat dat dit manuscript gepubliceerd gaat worden.
Laat dat een momentje indringen. Het is echt een enorme aanname, buiten het feit dat het bruut arrogant is om zoiets te zeggen over je manuscript. Want waarom moet dit verhaal verteld en gedeeld worden? Waarom vind ik dit nodig?
Dus terwijl ik buiten liep in het zonnetje was ik op die vragen aan het kauwen, totdat ik het wist. Het is namelijk zo: ik vind het verhaal helemaal niet zo geweldig. Ik vind het een leuk verhaal, ik hou van de personages alsof het mijn babies zijn, maar de proza zelf? God, nee. Ik lees iets over het creatieve proces van Patrick Rothfuss en ik wil mezelf in een balletje oprollen en huilen. Ik ben niet zo goed; zal ik ook nooit zijn. Waarom denk ik dan dat iemand mijn verhaal zal oppakken en publiceren?
Omdat ik gewoon walgelijk positief en naïef ben. Dat is het antwoord.
En dat is tegelijkertijd geweldig en doodseng. Geweldig: omdat dat een winnaarsmentaliteit is: falen is geen optie. NATUURLIJK gaat het werken, waarom niet? Dat is hoe winnars denken. Vanuit een NLP oogpunt is dit de manier waarop ik zou moeten denken: in positiviteiten, en niet eens nadenkend over negatieve punten. En ik zou best graag heel trots willen vertellen hoe goed het is dat ik mezelf op die manier heb leren denken… maar dat is niet echt waar.
Dit is het enge deel: ik ben gewoon kinderlijk naïef in het idee dat als ik gewoon hard genoeg werk, dat het dan wel allemaal goed komt. Ugh; ik ben mezelf aan het klaarzetten voor een grote teleurstelling. Dus de afgelopen paar uur heb ik mezelf verteld dat het de reis is, niet de bestemming, die telt. En als mijn verhaal niet via Luitingh (of ergens anders) gepubliceerd wordt, dan heb ik toch nog iets geschreven waar ik trots op kan zijn. Dan heb ik nog geleerd van de ervaring. Dat zou genoeg moeten zijn, toch?
Zoals gepost op Geekstijl!
…
Afgelopen zaterdag toog ik opgewekt naar het treinstation en begon ik een reis naar Den Bosch, waar het BOF Boekengala (dat moeten we het nu officieel noemen, maar volgens Alex de Jong zal het in zijn hart altijd het BOF Boekenbal blijven) plaatsvond in het stijlvolle Golden Tulip Hotel. Gelukkig was ik ruim op tijd om alle workshops en evenementen te kunnen volgen voordat na een heerlijk diner de uitreiking van de Unleash Award begon.
Om half één heb ik de Workshop Fantasy Schrijven van Tais Teng gevolgd, wat net als vorig jaar een genoegen was. Hoewel we er niet aan toekwamen om te schrijven, hebben we ongelofelijk interessant gediscussieerd over verhalen schrijven. Bijna iedereen die in de workshop zat deed mee aan de manuscript uitdaging van Luitingh, dus we besteedden veel tijd aan hoe je een verhaal sterk begint, het einde en het editen van een manuscript. Lekker toepasselijk en interessant. Tais is overduidelijk extreem ervaren en spreekt vol passie over zijn vak. Ook heeft hij de prachtige gave om met een paar woorden een hele scene te kunnen schetsen, zelfs als hij gewoon voorbeelden aan het geven is. Een geboren verhalenverteller dus!
Daarna was het om drie uur tijd voor de Masterclass Fantasy Schrijven van Thomas van Olde Heuvelt, die vrij hilarisch vertelde hoe het vooral nÃét moest. Hij had de lachers volledig op zijn hand en wist zeker een paar punten flink duidelijk te maken. Het was zowel nuttig als grappig en ook daar heb ik me goed vermaakt. Mijn notitieboekje is flink volgepend, en dat was waarvoor ik me aangemeld had.
Om vier uur schoven we aan in de gewelven van de kelder van het Golden Tulip Hotel waar Adrian Stone in het licht van de Luitingh uitdaging tips en tricks gaf over het opstellen van een manuscript. Hij had een mooie lijst met do’s en don’ts, die uiteenliepen van een duidelijk lettertype gebruiken in je manuscript, tot proeflezers aantrekken, maar ook besteedde hij tijd aan onderwerpen als synopses schrijven. De tijd ging veel te vlug voorbij! Het maakte me wel nog eens duidelijk hoe spannend het is om een manuscript in te schrijven, en wat een grote kans het zou zijn om een manuscript bij een uitgeverij als Luitingh gepubliceerd te krijgen. Precies wat ik nodig was, want ik was in mijn redactie van mijn manuscript stilgevallen. Tijd om weer aan de arbeid te gaan dus.
Na een diner waar ik me op het laatste moment nog voor aangemeld had (ik was veel te gezellig aan het kletsen met iedereen, en had geen zin om mijn maal alleen op een terrasje te gaan nuttigen – ondanks het mooie weer) was het tijd voor de uitreiking van de Unleash Award! In tegenstelling tot sommige mensen klopte mijn hart niet vol spanning: ik had geen verhaal in de running. Ik had het mezelf wel beloofd, maar ik had mijn kruit al verschoten op Fantastels. Heb ik geen spijt van hoor, die inzending was goed voor een achtste plaats! Maar met de Luitingh uitdaging die vanaf dat moment vrolijk al mijn tijd begon op te vreten, had ik geen tijd om nog iets nieuws te schrijven. Ik heb daarom dus maar gewoon iedereen vrolijk aangemoedigd. En wat was het spannend! Django Mathijsen, die helaas niet aanwezig kon zijn maar via het mobieltje van Anaïd Haen de uitslag volgde, was de grote winnaar. Hij was niet alleen eerste, maar ook derde geworden (waarmee hij de nummer 2 inzending van Thomas Olde Heuvelt gezellig sandwichte). Anaïd zelf was vierde geworden.
Volgens de jury was het niveau van de inzendingen dit jaar erg hoog, en dat geloof ik best. Alex heeft uit de inzendingen voor de Unleash Award de verhalen uitgekozen die hij het mooist vond en uitgegeven in een boekenbundel genaamd Grenzeloze Fantasie. Deze heb ik van het weekend in de zonneschijn in mijn tuin lekker zitten lezen. Ik heb de verhalen van Anaïd en Thomas nog niet gelezen, maar Django’s De Verdromer heb ik dit weekend wel kunnen lezen, en dat was een erg gaaf verhaal. Een verdiende winnaar wat mij betreft. Ik ben benieuwd wat de rest in petto heeft.
De rest van de uitslag vind je HIER trouwens.
Al in al een geslaagde dag in Den Bosch, en een geweldige tijd op het boekengala. Volgend jaar ga ik zeker weer; het was waanzinnig leuk om bekenden weer te ontmoeten, bij te kletsen, en nieuwe mensen te ontmoeten. En volgend jaar stuur ik wèl een verhaal in.
Kristal & explosies 
