Algemeen·Boeken

onpopulaire meningen

Kelly1 reactie

Okay, deze moet ik even kwijt. In tegenstelling tot heel veel mensen die houden van lezen, ben ik het met bovenstaande strip NIET eens. Ik ben een voorstander van e-books. Ik heb een Amazon Kindle thuis liggen, en een Kindle app op mijn iPhone. Beiden heb ik de afgelopen twee jaar een stuk meer gebruikt om boeken te lezen dan welk boek dan ook.

Heel veel mensen houden nog heel erg vast aan het boekformaat, het gevoel van een boek in hun handen. Dat geeft ze het gevoel van iets tastbaars, denk ik? En hoewel ik niet kan wachten om mijn eigen boek straks in mijn handen te houden, ben ik zelf een voorstander van een e-book formaat erbij.

Waarom ben ik een fan? Allereerst is het gewoon gemakkelijk.
– Boeken zijn groot en zwaar. Ik lees graag onderweg, of in bed, of in bad. Met de dikke pillen die ik lees, is het omhoog houden van zo’n boek terwijl ik in bad zit te lezen, of het in mijn tas stoppen voor in de trein, nog best een gedoe. Het gevoel van een boek in mijn handen, bladzijdes enzo… het doet me niet zo veel. Ik kan genieten van een mooie kaft, hoor… maar het weegt niet op tegen het gemak van een e-reader.
– Op het moment dat het boek uitkomt en ik heb ge pre-ordered heb op Amazon.com, krijg ik hem automatisch naar mijn Kindle gedownload. YAY! Dit is goddelijk. Ik had van de week letterlijk een moment waar ik om 6.30 uur wakker werd, een mailtje van Amazon in mijn inbox had (dat zei dat ‘Words of Radiance’ van Brandon Sanderson uit was en klaar om te downloaden naar mijn Kindle). Ik opende mijn Kindle app op mijn smartphone en ragde hem naar binnen. Zo kon ik die ochtend terwijl ik met de hond liep, meteen beginnen. Geen gedoe met naar de boekenwinkel gaan op mijn vrije dag of een zaterdag; nee, meteen gratificatie. Héérlijk.

Wat vind ik van downloaden van boeken? Want nu ik ook schrijver ga zijn, is er een kans dat ik inkomsten ga mislopen omdat mensen mijn boeken gaan downloaden in plaats van kopen. Allereerst zal dit voor mij persoonlijk niet zo’n vaart lopen, denk ik. Ik verwacht geen brute verkopen, allereerst (zou wel leuk zijn natuurlijk), maar zelfs als we het persoonlijk financiële aspect aan de kant schuiven… dan nog zie ik het probleem niet.
Heb jij nooit boeken uitgeleend aan je vrienden? Ik geloof dat “Ender’s Game” van Orson Scott Card meer tijd buiten mijn huis heeft doorgebracht dan erin. Ik heb hem aan vijf vrienden laten lezen. Zo gaat het toch altijd? Het is precies hetzelfde als het hele muziek/film/tvserie uitleen & download debat.

Het enige wat ik jammer vind is dat er nu minder nieuwe boeken in mijn boekenkast komen te staan, omdat ik alles online koop. Maar weet je? Als mijn huis zou afbranden he… dan staan al mijn e-books nog steeds in mijn library op de website van Amazon.com. Dat is toch ook wat waard. 🙂

PS: Zilverbron heeft me net verzekerd dat Stof en Schitteringen op termijn ook als e-book beschikbaar wordt. Hoera!

Redigeren·Stof en Schitteringen

nu kan het grote aftellen beginnen…

Kelly4 reacties

Ze zijn klaar! Mijn revisies zijn klaar! Hoera! Ik heb net mijn mailtje uitgestuurd naar Zilverbron en ik ben trots en blij.

Er is uiteindelijk best een hoop overbodige herhaling uit geschrapt, maar een stuk minder dan dat ik bang voor was. Het verhaal is er wat actiever door geworden, wat directer. Een paar beschrijvingen erbij, wat reflecties eruit… maar de kracht van het verhaal is absoluut niet teniet gedaan en daar ben ik heel erg blij mee. De daadwerkelijke print gaat nu dichterbij komen en ik vind het zo spannend. Is het al april? 😀

voor degenen die van wordcount statistieken houden, meer informatie onder de ‘lees verder’…

Doorgaan met het lezen van “nu kan het grote aftellen beginnen…”

Redigeren·Schrijven·Stof en Schitteringen

over personages en koppigheid

KellyPlaats een reactie

Disclaimer: ik ben me bewust van het feit dat het volgende ietwat raar klinkt voor niet-schrijvende mensen. Maar schrijvers zullen dit ongetwijfeld herkennen. Het zit namelijk zo: er zijn twee soorten schrijvers, voor zover ik kan zien: de schrijvers die vanuit het plot een verhaal bouwen, en schrijvers die vanuit de personages een verhaal bouwen. Ik zit vrij ferm in het tweede kamp. Ik bedenk concepten voor verhalen en bedenk dan personages die het plot verder drijven. Het kan ook andersom, maar die manier werkt voor mij minder. Ik kan waanzinnig genieten van de psychologie die komt kijken bij het leren kennen en verder uitwerken van je personage. Het geeft een kick om ze zo uitgewerkt te krijgen dat je letterlijk je ogen kan sluiten, ze saampjes in een bar kan neerzetten, en ze een willekeurige conversatie kan laten voeren – waarbij jij als schrijver zowat alleen nog maar notulist bent.
Het nadeel is echter dat ze na zoveel werk vrij stevig in hun schoenen staan. Je personages hebben een eigen willetje. Vooral als je ze van haver tot gort kent en ze al zo’n acht jaar ‘in je hoofd leven’. Dat is fantastisch natuurlijk. Behalve als ze niet mee willen werken… want dat is de keerzijde van de medaille.

Van alle personages die ik ooit geschreven heb, is Joy Harting misschien de meest pacifistische en vriendelijke. Ze gaat van nature aanvaringen uit de weg en probeert (als het even kan) altijd compromissen te sluiten. Iets wat ook wel moet, als je een auto deelt met opgewonden standjes als Valeria en Seamon. Je zou dus zeggen, dat met Joy als eerste persoon verhalenverteller, dat je haar gemakkelijk aan het praten hebt. Dat ze met je mee zou werken, als je besluit dat er een plotverandering is. “Oh, schrijver, je wil dit? Nou, let me tell you…”

Mja, niet dus. Wat blijkt is dat Joy zich heel veel laat aanleunen, maar als ze ergens geen zin in heeft, dan is ze net een oester. Ze klapt dicht en zet haar hakken in het zand; en als schrijver kan je alleen maar soebatten om haar zover te krijgen dat ze doet wat jij wil. Het is letterlijk alsof je op een paard zit dat besluit geen stap meer te verzetten… zo frustrerend. Mijn redacteur vond dat ik een scène uitgebreider moest beschrijven die voor Joy ietwat traumatiserend was. Ze was onder de invloed en doodsbang tijdens die gebeurtenissen, dus ze was er in haar vertelling wat vager over voor de lezer – iets wat mij eigenlijk niet zo heel erg opviel. Totdat ik nu dus meer moest beschrijven in het kader van show, don’t tell. Pfff… dat was het equivalent van kiezen trekken. Dat kostte even moeite!

En dit, dames en heren, is waarom schrijvers drinken.
Maargoed, ik ga weer terug naar mijn revisies. Fijne avond allemaal!

Algemeen·Stof en Schitteringen

Stof en Schitteringen op facebook

KellyPlaats een reactie

Ik heb heel erg lang zitten dubben wat ik nu precies aanmoest met mijn ‘presence’ op Facebook. Wilde ik een aparte auteurspagina aanmaken, wilde ik mijn eigen naam gewoon blijven gebruiken, wilde ik uberhaupt alles wel delen… etcetera, etcetera. Omdat ik onder mijn eigen naam schrijf (nu ja, mijn meisjesnaam), ben ik erg gemakkelijk te googelen en omdat ik in een industrie werk die erg fanatiek is met social media, vond ik het een tijd lang best spannend. Op een gegeven moment heb ik besloten dat ik er gewoon voor moest gaan. Geen geheimen!

Daarom is mijn persoonlijke Facebook pagina ook gewoon gelinkt van de Zilverbron website. We gaan ervoor!

Maarja, als je een product wil promoten, dan ben je wel beter af als je er een echte Facebook pagina voor maakt. Dus dat heb ik vanavond maar gedaan. Hoera, we doen aan Social Media! 🙂
Dus, als je nieuwsgierig bent: HIER vind je mijn Facebook pagina. En vergeet hem om hem een ‘like’ of een ‘vind ik leuk’ te geven – mocht je dat zo vinden natuurlijk.
Alvast bedankt voor je steun!

Algemeen·Schrijven·Stof en Schitteringen

koude voeten

Kelly4 reacties

Afgelopen week heb ik samen met mijn editor de eerste anderhalf hoofdstukken van Stof en Schitteringen geëdit. Vanaf hier gaat het in stroomversnelling – over een paar maanden heb ik mijn boek – mijn baby – echt in handen.

Ik krijg steeds vaker de vraag of ik het niet ongelofelijk spannend vind. Het antwoord is altijd een volmondig “Ja”. Buiten de intense hoop dat het leuk gevonden gaat worden, komt er nu namelijk ook de twijfel of ik het wel goed doe. Of ik niet over een jaar of drie terugkijk op dit manuscript en denk “Shit, dat had ik veel beter moeten doen… als ik nou X en Y had gedaan, was het verhaal veel sterker geweest”. Ik heb dat namelijk nu al. De versie die ik vorig jaar uitgestuurd heb naar uitgeverij Zilverbrond was een stuk zwakker dan waar mijn redacteur en ik nu mee bezig zijn. Ik maak me niet zo veel zorgen over de syntax en de manier waarop zinnen geschreven zijn, daar helpt mijn redacteur me mee. Dat komt wel goed. Maar verhaaltechnisch… De scène in de boot is veel heftiger, ik heb een beter einde, we zien meer van Valeria’s gevoelens. En dit is gekomen nádat ik in December 2012 eigenlijk wel vond dat het verhaal af was.

Vandaag maakte iemand op Tumblr de volgende opmerking (in referentie naar J.K. Rowling die onlangs in een interview toegaf dat ze eigenlijk vindt dat ze Hermione en Ron nooit samen hadden moeten eindigen):

Nothing anything that the author says after the fact changes what was already written, and once you put your work out there, then that’s it. It’s out there, it’s over, and you really have no more say in regards to things like interpretations of character personalities and relationships. At that point, it becomes the reader’s responsibility to decide what to do with what you’ve given them. Coming out after the fact as the author and saying, “well this is what MY interpretation is” doesn’t actually mean anything, and IMO the author’s opinion doesn’t carry any more weight than anyone else’s. The work stands as it is, and if you as the author failed to get across what you meant to, then that’s not the reader’s problem NOR is it a failing of the work itself.

Dus ja. Als iemand zich afvraagt of ik het publiceren van mijn manuscript eng vind?
Het antwoord is zo heel erg “Ja”.

(maar het is ook fantastisch. Laat niemand je wat anders vertellen)

Bloed en Scherven·Muziek·Schrijven·Stof en Schitteringen

because we don’t back down, we won’t run and hide

KellyPlaats een reactie

Ik heb al eerder gebabbeld over muziek en hoe ik een soundtrack heb voor Stof en Schitteringen. Niet alleen voor dat verhaal, trouwens. Al vanaf het begin heb ik playlists gebouwd voor de verhalen die ik schreef. Het heeft waanzinnig veel voordelen:

  • Het sluit je af van geluidsinvloeden van buitenaf
  • Je besteedt tijd aan de mood en feel van het verhaal als je gaat nadenken over het verhaal wat je gaat schrijven en de muziek die erbij hoort
  • Andersom kan je geïnspireerd raken en ideeën krijgen van muziek – kan het leiden tot nieuwe plotwendingen, concepten en personages
  • En allerlaatst, werkt het ook in retrospect: zelfs al het verhaal al tijden klaar is, kunnen alle gevoelens en ideeën met een klap terugkomen als je een liedje hoort dat op die verhalen playlist staat. (Zo kan ik “When You Were Young” van de Killers en “Red Paper Lanterns” van Maybeshewill niet normaal meer horen). Het wordt bijna een soort Pavlov reactie, die associaties.

Op het moment ben ik aan het genieten van het laatste: terwijl ik aan het wachten ben op de redactie die ik terugkrijg van Zilverbron, ben ik lekker in de League aan het schrijven met mijn vriendin Brenda. Een hele nieuwe plotlijn, zo’n tien jaar later, veel meer SF en wat minder dystopian future. Ik ben heerlijk aan het genieten van die nieuwe mogelijkheden… en toen gaf Spotify me opeens Rise Against, “Sattelites”.

Ik had het nummer letterlijk nog nooit eerder gehoord. En hoewel het meeste van het liedje niet helemaal past, sloegen deze lyrics in als een bom:

We’ll sneak out when they sleep
And sail off in the night.
We’ll come clean and start over the rest of our lives.
When we’re gone we’ll stay gone.
Out of sight, out of mind.
It’s not too late,
We have the rest of our lives.

En ik had opeens zoveel feels voor mijn cast tijdens Bloed en Scherven. Nu wil ik prompt Bloed gaan herlezen en editen, en dat laatste stuk dat ik moet aanpassen gaan doorwerken. Grappig hoe zoiets gaat. 😀

Dit is het liedje:

Algemeen·Stof en Schitteringen

nu wordt het spannend!

KellyPlaats een reactie

Pff, het blijft spannend hoor, je manuscript terugsturen naar je uitgever. Ik heb vorige maand de suggesties voor meta-redactie van Zilverbron ontvangen. Die vielen me ontzettend mee en waren eigenlijk niet eens zo heel erg veel werk, maar natuurlijk ga je dan weer je verhaal doorlezen en aan het einde zitten frutselen, of conversaties wijzigen, zinnen oppoetsen, scenes polijsten… serieus, volgens mij is dit verhaal nooit helemaal af.

Ik heb het verhaal inmiddels al zo vaak herschreven dat ik het idee heb dat er van de originele versie geen enkel originele zin is overgebleven, en nog steeds zie ik constant ruimte voor verbeteringen. Maar ik moet daar mee stoppen. Dit ding IS nooit af. Nooit. Maar op een gegeven moment moet je hem gewoon de deur uit doen omdat je niet meer ziet wat je nog moet doen door het woud van weerzin. Het is tijd dat er iemand anders naar kijkt.

Story of my life. Ik kan me herinneren dat ik mijn afstudeerproject voor het HBO op precies dezelfde manier uitstuurde: niet omdat het af was, maar omdat ik er zat van was constant te zitten plukken aan dingen die misschien niet eens zo heel erg fout zijn. Er was geen enkel moment dat ik euforisch ‘hoera het is af!’ riep. Ik was er gewoon klaar mee en moe van, en drukte op ‘versturen’ in mijn inbox. (Natuurlijk kreeg ik het volgende moment prompt een paniekaanval want ‘wat als het ruk blijkt te zijn?’ …Achteraf had ik een acht voor het project dus viel het allemaal hartstikke mee.)

Moraal van dit verhaal: soms moet je gewoon maar besluiten dat het af is, en je product overleveren aan de handen van de professionals. (Dan kunnen die het afbranden)

Whee! Ik ben in een hele rare bui vandaag. Dat is wat manuscripten uitsturen met me doet, blijkbaar. :’)

Algemeen·Muziek·Schrijven·Stof en Schitteringen

terugblik op 2013

KellyPlaats een reactie

Iedereen doet het; even terugblikken op het afgelopen jaar tegen de tijd dat je in december terecht komt… ik ook. Ik heb een aantal rituelen aan het einde van het jaar, als het buiten donker is. Een van die rituelen is mijn eindejaarsverslag op mijn persoonlijke blog, waarin ik letterlijk terugkijk op de hoogte- en dieptepunten in mijn leven en me afvraag wat ik van dit jaar meeneem, wat mijn doelen zijn voor het volgende jaar, etcetera. Vorig jaar heb ik mijn doelen ingesteld op genieten, veel naar concerten gaan, veel schrijven en oja, het zou héél leuk zijn als iemand Stof en Schitteringen zou willen uitgeven, maar ik verwachtte het niet… Heel bizar om hier een jaar later op terug te kijken… volgend jaar om deze tijd heb ik Stof gewoon hier naast me op mijn bureau liggen. Ik ben inmiddels al in contact met Zilverbron over (een verrassend klein stukje) metaredactie; de échte redactie begint volgende maand.

2013 is een heel goed jaar geweest. Niet alleen wat betreft schrijven (200.000 woorden geschreven én mijn boek wordt gepubliceerd) maar ik ben ook naar drie festivals en een slordige zestien concerten geweest in het afgelopen jaar (waarvan er meerderen echt volledig te gek waren). Ik heb in de zon gezeten, gelachen en gedronken en rondgehangen met mijn lieve vrienden, een fantastische vakantie gehad in Engeland, een hele inspirerende werktrip naar een klant in Budapest, gezondheid, liefde… ik denk niet dat je je heel veel meer zou kunnen wensen.

Op oudejaarsavond komt onze vriendengroep bij elkaar; standaard, vaste prik, als traditie. We luiden altijd samen het nieuwe jaar in met veel te veel champagne, bier, vuurwerk en goed gezelschap, maar ook met een momentje reflectie. Zo rond 22 uur gaat er een playlist aan met onze eindejaarsliedjes: juist die liedjes die voor jou 2013 representeren, of die je het vetst vond, of die je gewoon wil (laten) horen… of misschien juist je hoop uitdrukken voor 2014. We zitten met zijn allen bij elkaar en wanneer jouw liedje begint, leg je kort uit waarom. En dat is zo’n mooie traditie dat we het inmiddels al twaalf jaar volhouden. Het is soms emotioneel, maar heel vaak gewoon heel fijn om samen het jaar af te sluiten. We zijn vaak al maanden bezig met ons eindejaarsliedje uit te kiezen. Dit jaar was het voor mij een moeilijke keuze, want ik had er twee die voor de titel gingen.



Dit liedje is het geworden: “Big Thinks Do Remarkable” van And So I Watch You From Afar. (genre: math-rock, post-rock)
Waarom? Omdat deze band live speelde op de avond dat ik hoorde dat Zilverbron mijn boek wilde uitgeven. Het was het allerbeste nieuws ter wereld, en toen kwam ASIWYFA het podium op stuiteren en hun muziek is zo hoopvol, zo intens vrolijk, zo ik-kan-de-hele-wereld-aan, dat dit liedje het afgelopen jaar volledig weergeeft in mijn hoofd. Hoop en de zonneschijn in je ogen; zo zou het altijd moeten zijn.