Als je nog aanmoediging nodig hebt, kijk dan dit interview dat ik had met Django Mathijsen, waarin we praten over Fantastels, verhalen schrijven, en wat het je kan opleveren.
Ik heb ontzettend veel zin om jullie verhalen te jureren! ❤
Auteur: Kelly
schrijfinstincten en het proces
Het meeste van mijn schrijfsels komen er tijdens Nanowrimo uit, wat betekent dat die verschrikkelijke ‘first drafts’ die de herstructurering van mijn plot maar half overleven, er doorgaans in één keer tijdens een schrijfmarathon van drie weken uitkomen. November is mijn schrijfmaand en de rest van het jaar ben ik aan het redigeren, herschrijven en aanpassen. Na dertien Nanowrimo ervaringen (en overwinningen) is het een soort Pavlov reactie geworden dat mijn inspiratie in het najaar begint te stromen en dat mijn motivatie in november een hoogtepunt bereikt.
Dat maakt Talent en Terreur dan direct een vreemde eend in de bijt, want die ben ik begonnen te schrijven in april/mei. Ik ben tot 27K gekomen, heb kritisch naar mijn plot gekeken, en heb het vervolgens door de plee getrokken. Hoewel ik heel blij was met bepaalde scenes en concepten, werkte de logistiek voor geen meter. Schrijven is schrappen, maar 27K schrappen doet PIJN. Het torpederen van je plot werkt nogal verlammend.
Daarna kwam daar de laatste redactie en de plotselinge release van Bloed en Scherven nog bovenop – dus de orde van alledag wist mijn verlamming maar moeilijk te verbreken. Maarja, met een beoogde releasedatum op Castlefest 2016 zit ik nu wel met een deadline. Daar komt nog eens bovenop dat ik vanaf november heel druk ga zijn met het lezen van alle verhalen voor Fantastels. Ik hoor van alle juryleden dat ik het werk dat komt kijken bij Fantastels jureren niet moet onderschatten, dus daar moet ik echt voldoende tijd voor inplannen.
En als je dan je first draft voor het einde van het jaar af wil hebben, dan blijft er nog maar best weinig tijd over. Dus eind augustus ben ik gaan zitten voor mijn plot en heb ik het geherstructureerd tot iets wat best heel aardig stond, en in september ben ik eerst die door-de-plee-gespoelde 27K gaan herschrijven tot iets wat bruikbaar was… en in oktober ben ik bezig gaan met volledig nieuw materiaal. Ik zit nu op 42K in totaal. Dat is verre van een slecht totaal, maar ik ben Nanowrimo gewend en ik voel me alsof ik langzaam schrijf – iedere avond dat ik niet schrijf voel ik me schuldig, alsof ik aan Nano meedoe. Ugh!
Het is oktober, vertel ik mezelf constant. Het is niet Nanowrimo; ik doe dit jaar niet mee want ik ben bezig met een bestaande roman. Als een echte schrijver met echte deadlines. Nano is helemaal geen ding dit jaar. Ik kan steady as she goes schrijven, zolang ik aan het einde van het jaar maar grofweg 90-100K op papier heb staan. En met het tempo waarop ik ga, is dat gemakkelijk te behapstukken. (Ik heb in november zelfs nog een week vrij genomen om gewoon lekker te kunnen schrijven).
Maar die instincten, hè, die willen harder, rennen, vliegen, knallen! Stom is dat.
42K dus, en dan maar verder. Misschien moet ik me toch maar aanmelden aan Nanowrimo, om die instincten ook hun lolletje te geven. Wat vinden jullie?
zij die terug zijn van FACTS, groeten u!
En nu weer terug naar het gewone leven… en hard verder schrijven aan ‘Talent en terreur’, want ik ben zo vaak aan het beloven geweest dat die met Castlefest uitkomt, dat ik mijn deadline natuurlijk wel moet halen!
het gevoel van elfia
“Dank je wel,” krijg ik terug.
“Voelt goed, hè?”
Ze glimlacht me stralend tegemoet. “Ja joh!”
Hoe beschrijf je een event als Elfia? Dat je naast de ingang staat en met een grote glimlach exotisch en prachtig verklede mensen in Elfia verwelkomt. Dat de nieuw verkozen koning en koningin van Elfia in onze stand komen buurten. Dat er mensen zijn die je boek komen kopen (soms zelfs allebei tegelijk), of je komen vertellen dat je boek zo gaaf was en wanneer komt boek 3 uit? Dat je poseert voor een foto met Goku en omvallend van het lachen samen de kamehameha doet. Dat je een een in het zwart geklede jongeman met zwaard-en-drakenpins op zijn kraag over de grens Elfia in ziet stappen en tegen hem zegt: “Welkom in Elfia, asha’man,” en hij naar je terug grijnst, omdat je snapt wat hij aan het cosplayen is.
Dat je gesprekken voert over boeken, over je favoriete series en personages, dat je discussies hebt over tv-series, en mensen aanmoedigt om te blijven lezen, te blijven dromen, te blijven schrijven. Het is een en al menselijke connectie en ‘wij begrijpen elkaar’ en dat is zo bijzonder. Dat je lacht met je collega’s, lekker bijkletst, geniet.
Ik ben net als altijd compleet afgedraaid na een weekend met zoveel indrukken, maar het is het helemaal waard.
En volgende week FACTS!
mooie plaatjes
Vandaag struikelde ik over een tweetal plaatjes die me erg gelukkig maakten. Ik kan het even niet laten om ze met jullie te delen!
Exhibit A:
Stof en Schitteringen is met een lezer meegevlogen naar Egypte! Zo internationaal 😀 Wat een mooi plaatje dit. Dank je wel voor het delen, IJdo! ❤
(ben wel een beetje jaloers op mijn boek. mag ik ook zo’n mooi uitzicht?)
Exhibit B:
Dit is een screenshot van de bibliotheek van Rotterdam.
Niet alleen is Stof daar uitgeleend (wat natuurlijk altijd goed nieuws is), maar wat mijn hart sneller deed kloppen was de kolom aan de rechterkant ‘Anderen leenden ook’. Het is natuurlijk hartstikke leuk om te zien dat Stof meegaat met lezers van Jasper Polane (hoi!), maar er staat ook James S. A. Corey – The Expanse serie. En dat is alleen maar mijn favoriete SF serie van dit moment. Om dat te zien… om in één adem ‘meegeleend’ te worden met een van mijn favoriete boekenseries… wauw, ja… dat is toch wel een bijzonder gevoel hoor!
plotten met playlists
Een van de manieren waarop ik aan het plot van mijn verhaal werk, is door een playlist te maken en die op repeat te zetten terwijl ik aan mijn verhaal denk. Meestal maak ik actief tijd voor plotkauwen als ik ’s avonds de hond uit laat. Dat is een half uur lopen in het donker met een playlist die plotsuggesties in mijn oren blèrt… en in die periode dat mijn hersenen sowieso al opgegeten worden door het plot-in-wording, dan is dat nog eens extra effectief. Mijn hond Bodhi vindt het niet erg, die wil best een extra rondje om lopen als ik middenin een plotpunt zit.
Vanavond gebeurde dat dus. Playlist aan, lopen… en opeens had ik een doorbraak. Weer een puzzelstukje dat op zijn plaats viel, en wat zo lógisch is dat het plot verder stuwt en dieper laat gaan. Man, zulk soort dingen zet mijn hersenen in vuur en vlam. (Serieus, ik zou wel eens een MRI willen zien van mijn hersenen als ik aan het plotten ben. “This is your brain. Now this is your brain on plot….” :D) Ik kan alleen maar stom grijnzen en gelukkig zijn. Dit voelt zo goed. Dit gaat werken. Dit gaat hem worden. Ik ga heel binnenkort zitten en schrijven. Man, ik heb hier zin in!
In de tussentijd gaat mijn dank uit naar Protest The Hero, die ik op dat moment aan het luisteren was. En Dillinger Escape Plan. En Sonic Syndicate. Alledrie deze bands zijn verantwoordelijk voor heel belangrijke plotpunten in wat Talent en Terreur gaat worden. Ik zou willen dat ik ze kon bedanken 🙂
En mocht je je afvragen wat ik dan precies luisterde? Nou, het is niet voor iedereen. Het is een mathrocky/progmetal-y mess met een vrij geniaal einde; maar ik vind het leuk. 😀
We are your beginning
and we will be your end…
Mocht je interesse hebben in de volledige playlist van de Lentagon serie, check dit dan. Hij gaat van dance naar modern rock naar metal, heel uiteenlopend!
winactie en recensies!
De eerste recensies van Bloed & Scherven beginnen te verschijnen op Bol.com, Goodreads en verschillende (boeken)blogs en ik ben zo gelukkig dat ze tot dusverre allemaal overweldigend positief blijken te zijn!
Een greep uit de quotes (de rest vind je op de Media & Recensies pagina):
Bloed & Scherven is het tweede deel in wat nu de Lentagon-trilogie zal worden. Net als het eerste deel zit het verhaal vol actie, spanning en energievervorming. Toch is er ook aandacht voor de morele ontwikkeling van de personages, waardoor het verhaal diepgang krijgt en je tot ver na de laatste bladzijde bijblijft.
“Deel twee uit de Lentagon serie is als opstappen op een hoge snelheidstrein. Het komt pas weer tot rust als het station is bereikt of, in deze situatie, het boek uit is. Levensechte personages die je zonder probleem hun wereld binnen sleuren. Moderne fantasy (zo hebben ze bijvoorbeeld gewoon mobieltjes) zoals ik nog niet eerder in een boek heb gelezen. Boek 1 was al fantastisch, deze is nog beter!”
“De personages zijn complex en realistisch, de schrijfstijl is vlot en het adrenalineniveau is warempel nog hoger dan in deel 1. Kelly van der Laan cementeert hiermee haar positie als één van mijn favoriete auteurs uit de Lage Landen – haar boeken zijn echt van internationaal kaliber.”
“Vanaf het begin wordt je het boek ingezogen door de nodige actie die zorgt voor veel vaart in het verhaal. Daarna wordt het verhaal uiteraard wat rustiger en bouwt het zich langzaam op naar een uiteen spatting die je achterlaat met de nodige stof, schitteringen, bloed en scherven om over na te denken.”
Zo gaaf! Dus om het te vieren heb ik in samenwerking met de blog Ninesisters (die ook in hun recensie hele lieve dingen over Bloed zeiden zoals “Het verhaal is kontknijpend spannend. Kelly van der Laan heeft het in zich om de lezer te amuseren, te laten lachen, te shockeren en ook om te laten huilen.”) een winactie opgezet!! Je maakt kans op ALLEBEI de Lentagon boeken, zowel Stof en Schitteringen als Bloed en Scherven, gesigneerd! Doe je ook mee?
Meer informatie vind je op Ninesisters.nl! 🙂
wauw, castlefest, wat was je mooi!
Ik kan het niet zo goed in woorden bevatten wat Castlefest met me doet. Ik ben van nature een festivalganger; ik geniet van zonneschijn, muziek, vrijheid en het beeld van genietende mensen. Meestal doe ik dat genieten op muziekfestivals, maar Castlefest heeft de unieke eigenschap dat het mijn liefde voor ‘het festivalgevoel’ verbindt met mijn liefde voor fantasy en boeken.
En dan mocht ik op Castlefest ook nog eens “Bloed en Scherven” presenteren, op een zonovergoten weekend vol heerlijkheid en fantasy. Kan het dan nog beter? Ik heb eindelijk “Bloed” kunnen presenteren aan de lezers; en “Stof” (soms zelfs samen met “Bloed”) kunnen verkopen aan nieuwe lezers. Gezellig gekletst over fantasy en boeken, mijn mond moeten houden over mogelijke spoilers, bijkletsen met mijn lieve collega’s, en alles leek overgoten met een gevoel van triomf – dat ondanks alles dat het ons gelukt is, dat we met Team ZIlver negen nieuwe boeken aan de wereld konden presenteren. Ik weet zeker dat Jos Weijmer het heerlijk had gevonden.
De eerste reacties komen nu binnen en het is spannend en gaaf en doodeng, maar dat hoort er allemaal bij! Dank jullie wel voor de support en een heerlijk weekend!
daar is hij dan!
Hij is er, hij is er! Nu al in mijn handen, maar vanaf 31 Juli op Castlefest en daarna elders verkrijgbaar – BLOED EN SCHERVEN, het tweede boek in de Lentagon serie. Ik ben zo, zo, zo blij en trots!! Is hij niet prachtig? 😀
(ik zou willen dat ik er wat coherents over zou kunnen zeggen, maar mijn reactie komt eigenlijk vooral neer op “!!!!!!” en “waar is de champagne?!” en een héle grote gelukkige grijns!)
bij deze, de omslag!
Ik laat de omslag maar voor zich spreken, denk ik. (Hij is ietwat roze geworden in de upload, geen idee waarom?)
31 Juli is hij verkrijgbaar en ik vind het zo, zo spannend! Juist omdat ik genoten heb van het schrijven van ‘Stof en Schitteringen’, maar ‘Bloed en Scherven’ eigenlijk altijd al het verhaal was wat ik écht wilde vertellen – het verhaal waar ik half hyperventilerend plotideeën aan het uitwerken was en waarop ik mijn hart in duizend stukken brak. Ik heb uren en dagen en weken gestoken in de meta van de wereld, in de motivaties, in alles… ik hoop zo dat het toont. Ik heb zo’n woeste liefde en beschermende gevoelens voor mijn personages dat ik eigenlijk een beetje bang ben voor de kritieken, omdat dit me zo na aan het hart gaat. Maar tegelijkertijd kan ik niet wachten om het allemaal met jullie te gaan delen en jullie te tonen ‘kijk, dít is wat ik bedoel’ met dit verhaal. Dít is hoe ik denk over de wereld, dít is wat me ’s nachts wakkerhoudt, dít zijn mijn personages die keihard kapot gaan op de realiteit van hun wereld, maar ook die van ons.
Nog elf dagen! 😀
Kristal & explosies 