het gevoel van elfia

“Welkom in Elfia!” roep ik vrolijk tegen een jonkvrouwe die Elfia binnenstapt.
“Dank je wel,” krijg ik terug.
“Voelt goed, hè?”
Ze glimlacht me stralend tegemoet. “Ja joh!”

Hoe beschrijf je een event als Elfia? Dat je naast de ingang staat en met een grote glimlach exotisch en prachtig verklede mensen in Elfia verwelkomt. Dat de nieuw verkozen koning en koningin van Elfia in onze stand komen buurten. Dat er mensen zijn die je boek komen kopen (soms zelfs allebei tegelijk), of je komen vertellen dat je boek zo gaaf was en wanneer komt boek 3 uit? Dat je poseert voor een foto met Goku en omvallend van het lachen samen de kamehameha doet. Dat je een een in het zwart geklede jongeman met zwaard-en-drakenpins op zijn kraag over de grens Elfia in ziet stappen en tegen hem zegt: “Welkom in Elfia, asha’man,” en hij naar je terug grijnst, omdat je snapt wat hij aan het cosplayen is.

Dat je gesprekken voert over boeken, over je favoriete series en personages, dat je discussies hebt over tv-series, en mensen aanmoedigt om te blijven lezen, te blijven dromen, te blijven schrijven. Het is een en al menselijke connectie en ‘wij begrijpen elkaar’ en dat is zo bijzonder. Dat je lacht met je collega’s, lekker bijkletst, geniet.

Ik ben net als altijd compleet afgedraaid na een weekend met zoveel indrukken, maar het is het helemaal waard.
En volgende week FACTS!

mooie plaatjes

Vandaag struikelde ik over een tweetal plaatjes die me erg gelukkig maakten. Ik kan het even niet laten om ze met jullie te delen!

Exhibit A:
Stof & Schitteringen in EgypteStof en Schitteringen is met een lezer meegevlogen naar Egypte! Zo internationaal 😀 Wat een mooi plaatje dit. Dank je wel voor het delen, IJdo! ❤
(ben wel een beetje jaloers op mijn boek. mag ik ook zo’n mooi uitzicht?)

Exhibit B:Bibliotheek Rotterdam

Dit is een screenshot van de bibliotheek van Rotterdam.
Niet alleen is Stof daar uitgeleend (wat natuurlijk altijd goed nieuws is), maar wat mijn hart sneller deed kloppen was de kolom aan de rechterkant ‘Anderen leenden ook’. Het is natuurlijk hartstikke leuk om te zien dat Stof meegaat met lezers van Jasper Polane (hoi!), maar er staat ook James S. A. Corey – The Expanse serie. En dat is alleen maar mijn favoriete SF serie van dit moment. Om dat te zien… om in één adem ‘meegeleend’ te worden met een van mijn favoriete boekenseries… wauw, ja… dat is toch wel een bijzonder gevoel hoor!

elfia haarzuilens 2015

Twee dagen Elfia Haarzuilens 2015 zitten er weer op. Het was een beetje een dubbel gebeuren: aan de ene kant was het natuurlijk super gezellig met de collega auteurs en de bezoekers, en heb ik ‘Stof en Schitteringen’ weer kunnen aanprijzen, verkopen en signeren. Maar aan de andere kant was daar ook het feit dat we Jos verloren zijn. We hebben op hem getoost en er lag een boek waarin bezoekers en auteurs berichten aan hem konden achterlaten. Het boek is flink gevuld geraakt over het weekend, en dat is natuurlijk prachtig.

En dan was er natuurlijk ook nog de mensen die we ‘nee, sorry, het nieuwe boek is nog niet uit’ moesten verkopen, en dan vertellen wat er gebeurd was. Het begrip was gelukkig overweldigend en we hebben onderling elkaar gesteund, gelachen, en fijne gesprekken gevoerd met elkaar en de Elfia bezoekers. Dus ja, het was erg dubbel.

In een betere wereld was Jos erbij geweest en had ik ‘Bloed en scherven’ aan jullie kunnen presenteren. In plaats daarvan hebben we er, ondanks het frisse weer, toch een fijn weekend van gemaakt met elkaar, en met jullie. En daar moeten we het dan maar mee doen.

Dus wat nu, vraag je je misschien af? Schrijven, natuurlijk. We blijven schrijven.
Als ik meer nieuws heb, dan laat ik het hier meteen weten.

over het tweeluik dat een trilogie werd…

Ik schrijf deze blog met ietwat gemengde gevoelens. Aan de ene kant ben ik razend blij en trots, maar aan de andere kant toch ook een beetje beschaamd.

Ik zei altijd dat de Lentagon boeken een tweeluik vormden, en dat met die twee boeken het verhaal afgerond was. “Stof en Schitteringen” en “Bloed en Scherven”… en dat was het. Ik vond het leuk en origineel om een tweeluik netjes af te schrijven en mensen met een afgemaakte serie te presenteren. En vergis je niet, “Bloed en Scherven” heeft een emotionele payoff, het heeft een goed einde. Je zou kunnen zeggen dat het tweeluik goed afgemaakt is…

…En toen sloeg de plotbliksem in mijn bol. Er waren al een paar concepten waar ik een aantal maanden mee aan het spelen was. Mijn man vond het jammer dat ik niet meer met de Jonge Radicalen had gedaan – daar begon het mee. Maar buiten een paar concepten en een aankondiging van ‘héél misschien… later…’ kwam ik niet.

Tot vorige week, toen ik terugkwam van een werktrip op Malta en ik in de trein terug zat van Brussel airport. Ik zat met mijn koptelefoon op, en een notitieboekje in de hand. Ik was notities aan het uitwerken en de betrokken partijen aan het uitschrijven. En waar het vandaan kwam, weet ik niet, maar ik had een beeld. En een climax van het verhaal. En toen sloeg de bliksem in en kon ik niet meer anders.

Ik móét dit gaan schrijven. Dit verhaal móét verteld worden, dit is de culminatie van “Stof” en “Bloed” en de oorlog en de perikelen rondom talenten en terrorisme. Dus ik heb een outline en een pitch op papier gezet.

Het contract van Zilverbron komt binnenkort. Het gaat gebeuren, jongens. Lentagon #3 is een feit.

Bij deze bied ik mijn excuses aan dat ik foute informatie over het tweeluik verkondigd heb. Maar eigenlijk voel ik me helemaal niet zo schuldig, want ik heb zó veel zin in dit verhaal…

Oh, ben je nieuwsgierig naar de titel? Dat wordt heel waarschijnlijk “Talent en Terreur”.
Releasedatum? Hopelijk voorjaar 2016. Spannend!!

terugblik op 2014

op FACTSHet is die tijd van het jaar dat iedereen gaat terugblikken op het afgelopen jaar, en ik doe daar vrolijk aan mee. Dit jaar is dat geen vervelende taak. Jemig mensen, wát een jaar was 2014! Er is zo ontzettend veel gebeurd… en allemaal ook zo kort op elkaar, lijkt wel.

Na een paar maanden keihard redigeren in februari en maart kwam het in april allemaal tegelijk:

  • Ik kreeg een trofee in mijn handen omdat ik Fantastels 2013 had gewonnen met mijn verhaal “Roze Water” (op deze blog onder de ‘downloads’ link en op fantasywereld.nl te vinden)
  • Mijn boek “Stof en Schitteringen” werd in dozen aan de deur geleverd
  • Ik kreeg van uitgeverij Zilverbron prompt een contract voor het vervolg, “Bloed en Scherven” (release: ergens in maart of april 2015)
  • En daarna was het meteen al tijd voor Elfia Haarzuilens! Drie dagen in de zon collega’s ontmoeten, lezers ontmoeten, en boeken verkopen!

Dit was allemaal in drie weken tijd en ik duizelde ervan, maar het gevoel was fantastisch natuurlijk. Ik was doodsbang dat mensen mijn boek óf niet zouden kopen, of wel – en het dan niet leuk zouden vinden. Maar in beide gevallen ben in ontzettend gerustgesteld. Ik kreeg enthousiaste reacties van lezers op recensiewebsites als Goodreads, Bol.com en Hebban, boekenblogs, maar ook van toch wel belangrijke websites als Fantasyboeken.org en Fantasywereld.nl.

Ik ben naar verschillende events geweest; De Magic Fair, Fantastyval, Castlefest (mijn favoriet!), FACTS en Elfia Arcen – allemaal zulke leuke gezellige dagen waarin ik kletste met mijn collega auteurs bij Zilverbron/Zilverspoor en vooral contact legde met potentiële lezers… en bij de latere events, ook fijne reacties kreeg van mensen die mijn boek inmiddels uithadden!

En tussen alles door heb ik de bèta versie van “Bloed en Scherven” afgeschreven (waaraan we nu ieder moment aan de eindredactie kunnen beginnen) en een begin gemaakt met de alpha versie van prequel boek “Vuur en Vergankelijkheid”, die zeventig jaar voor de gebeurtenissen van het tweeluik speelt.

…en dat alles ook nog eens náást de rest van mijn leven. Wat een feest, mensen! Het was een enerverend jaar, kan ik wel zeggen. Een schitterend jaar. 😉

Nu dan, wat staat er op stapel voor 2015?

  • de release van “Bloed en Scherven” (en jongens, jongens, wat ben ik benieuwd wat jullie dáár van vinden… dit boek is nog veel meer mijn kindje dan “Stof”; ik ben hier keihard kapot op gegaan. Ik hoop zo dat jullie ervan genieten!)
  • het afschrijven van “Vuur en Vergankelijkheid” (verhaal zit nu op 50K van Nanowrimo maar alle plotlijnen liggen overhoop en het is een logistieke bende. het wordt een leuke uitdaging om dat allemaal op één lijn te krijgen, maar ik heb er alle vertrouwen in)
  • en dan misschien… héél misschien… heb ik nog een idee voor een verhaal post-“Bloed”. Dat zou de serie geen tweeluik meer maken maar een trilogie, met “Vuur” als een prequel. Maar ik weet nog niet precies of en hoe ik dat vorm moet gaan geven.
  • verder: ???? wie weet. 2015 is nog een onbeschreven blad.

Ik wens jullie allemaal fijne feestdagen, een topfeest tijdens nieuwjaar, en het allerbeste voor 2015! Heel veel liefs!

voor je kerstlijstje

Weet je echt niet wat je moet vragen voor kerst dit jaar? Deze boeken uit 2014 mogen echt niet ontbreken op je kerst lijstje!

  • Martijn Adelmund & Iris Compiet – Heksenwaan en Heksenkind

    • “Hou je van grimmige verhalen met een duister randje? Hou je van heksen die kinderen eten? Dan is Heksenwaan een boek voor jou. Niet alleen is het grimmig, het bevat een humor, is spannend en het boek is een goede combinatie van illustraties en verhaal.”
  • Patrick Brannigan – Evenbeeld

    • “Het is niet veel schrijvers gegeven om een klassieke fantasylandschap te combineren met een science fictionwereld. Patrick Brannigan doet dat echter op weergaloze manier: de geloofwaardige wijze waarop de twee in elkaar overschuiven is verbluffend goed gedaan.”
  • Kelly van der Laan – Stof en Schitteringen

    • “Vanaf de eerste pagina’s schiet het verhaal in de actie en eigenlijk biedt het de lezer daarna amper een moment rust. Iedere keer als de personages denken een bestemming bereikt te hebben, doet zich een wending voort die hen weer doet opschrikken en de spullen doet pakken.”
  • Patrick van Ness – Zeven minuten na Middernacht

    • “Zeven minuten na middernacht heeft diepgang en zet aan tot denken. Waar Conner bang voor is, is een waarheid die zich traag ontvouwt, de definitie van een monster gaat volledig op zijn kop.”
  • Joanne Harris – De Lessen van Loki

    • “Een hoofdpersonage om van te houden, een uitgestrekt magisch landschap, vlijmscherpe humor en een gezonde dosis spanning: met die ingrediënten had Harris al een topper te pakken. Voeg daar een bijzonder soepele pen, een levendige mythologische geschiedenis en originele insteek aan toe en je krijgt een boek van uitzonderlijke klasse.”

Aldus Fantasyboeken.org 🙂
Ik ga zeker ook de andere boeken op de lijst even checken!

de onbetrouwbare verteller – of waarom ik graag ik in de ‘ik-vorm’ schrijf

Laten we het meteen maar ter tafel gooien: ik ben dol op verhalen die in de ik-vorm geschreven zijn, en ik vind het fijn om ze te schrijven. Ik weet dat niet iedereen het zo ziet; ik heb wel vaker discussies met mensen die het gewoon niet prettig vinden lezen, en dat snap ik.

Verhalen in de ik-vorm limiteren de visie op de wereld, omdat je minder gemakkelijk van perspectief kunt wisselen en je gedwongen bent om te luisteren naar de hoofdpersoon. Kan je je niet vinden in de ‘stem’ van het hoofdpersoon, dan kan je net zo goed het boek wegleggen, want dan ga je je het hele boek lang irriteren. (Mijn man had dit bij ‘Kushiel’s Dart’ van Jacqueline Carey. Hij kon Phèdre’s stem niet hebben en knapte binnen twintig pagina’s af, terwijl ik juist genoot van haar rijke beschrijvingen. Gemiste kans voor hem, zou ik zeggen, want het is een fantastisch boek, maar we dwalen af).

Een van de redenen waarom ik de ‘ik-vorm’ leuk vind om te lezen en te schrijven is omdat je opeens veel dichter bij de hoofdpersoon staat. Het is waanzinnig intiem om een directe connectie met iemand’s directe gedachten te hebben. Ik geniet van die intimiteit, maar ik geniet nog veel meer van het feit dat je kan spelen met het concept onbetrouwbare verteller. Want iedereen kijkt door zijn eigen denkraam naar de werkelijkheid. Iedereen heeft een gekleurde perceptie. Iedereen beïnvloedt zijn eigen wereldbeeld en herinneringen. Ik vind het leuk om te kijken (en te speculeren) hoe ver dit beeld van de hoofdpersoon afligt van de realiteit.

Er zijn verschillende voorbeelden hiervan te benoemen maar misschien is het leuk om hiervoor naar “Stof en Schitteringen” te kijken. Een mooi voorbeeld is Joy en hoe zij Seamon ziet. Vanaf het allereerst moment dat ze hem ziet – verre van nuchter – wordt ze verliefd op hem. Joy heeft flink wat persoonlijke baggage van genegeerd worden en behoefte hebben aan aandacht en liefde, dus ze focust zich ongelofelijk op Seamon. Ze projecteert een beeld op hem van ‘haar mooie jongen’ die hij eigenlijk helemaal niet is. Seamon heeft zijn eigen problemen en trauma’s die hij met zich meesleept en laat zich haar aandacht dankbaar aanleunen, dus dat beeld van perfectie zal hij nooit waarmaken. Maar omdat we in Joy’s hoofd zitten, lijkt het alsof het zo moet zijn, alsof het iets goeds is. Dat is het niet. Die relatie begint op compleet verkeerde voet, en daarna zitten ze aan elkaar vast. Of ze het ook samen op de lange termijn zouden redden is een hele interessante vraag waar ik nog steeds niet over uit ben.

Dat gezegd hebbende, is limited third person point of view ook een manier om de onbetrouwbare verteller toe te passen. George R. R. Martin is hier bijvoorbeeld een meester in; omdat zijn derdepersoon zo gelimiteerd is in de hoofdstukken, kan hij waanzinnig goed spelen met zulke contrasterende perspectieven, ze tegenover elkaar zetten, en de lezer laten kijken wat hij of zij de echte waarheid vindt.

En het allermooiste voorbeeld van de onbetrouwbare verteller die ik ken, is wel het verhaal van Cloud Strife in Final Fantasy 7. Ik ben FF7 nu voor het eerst in veertien jaar aan het herspelen en ik ken het verhaal nu natuurlijk, dus het is nu zo mooi om te ontdekken waar de gaten in zijn verhaal blijken te zitten (en hoe Tifa erop reageert – die de waarheid wel kent, maar aan zichzelf begint te twijfelen)… ik weet nu de waarheid. De game is in de re-play eigenlijk nog leuker dan het voor de eerste keer spelen. Man, wat ben ik aan het genieten!

De onbetrouwbare verteller geeft je de mogelijkheid om te kunnen speculeren over de werkelijke waarheid van het verhaal, terwijl die met een betrouwbare verteller veel meer als een klaar klontje gepresenteerd wordt. En daarbij is de ik-vorm is de meest intense manier van onbetrouwbaar vertellen. Ik vind het dus heerlijk, maar ik kan me voorstellen dat het niet voor iedereen is. Wat vinden jullie?

reacties op recensies

recensiesAfgelopen week publiceerde Fantasyboeken.org een column van Rianne Werring, met als tagline: Reageer meer! Ik las het met veel interesse, omdat ik natuurlijk als schrijver van te recenseren boeken aan de andere kant van de tafel zit. Ik kan me haar uitgangspunt goed voorstellen; juist omdat recenseren zo subjectief is, zou je als recensent graag een reactie willen zien van de schrijver – wat die van de recensie denkt, welke stukken zij of hij gemist heeft in het boek, hoe de ervaring nog verrijkt kan worden. Ik snap helemaal wat ze bedoelt, want in dialoog met de schrijver kan de recensent nog veel dieper op een boek ingaan en gavere inzichten krijgen en delen met de rest van de wereld.

Ik moet echter toegeven dat ik over deze column een paar dagen heb moeten nadenken, want mijn eerste instinct is dat reageren op een recensie een ongelofelijke faux-pas is, vooral als hij een erg ‘meh’ gevoel geeft. Moet je nu echt gaan protesteren als iemand je visie niet ziet… of erger nog, niet snapt? Als er gecommuniceerd wordt, en het bericht niet doorkomt, is dat dan de ‘schuld’ van de zender of van de ontvanger? Had je dan niet als schrijver beter moeten communiceren? Of moet je het gewoon laten gaan? Als schrijver heb je absoluut geen controle over wat voor gevoelens de lezer bij je verhaal krijgt; of de associaties die het opwekt.

Dit heb ik al gemerkt tijdens de verhalen die ik schreef voor Fantastels: in het juryrapport van mijn eerste inzending in 2011 werd er door het ene juryrapport opgemerkt dat de relatie tussen de twee broers geforceerd aanvoelde en dat hun dialogen ietwat houterig waren, en het andere jurylid genoot van de dialogen en hoe Logan en Jamie echt als broers aandeden. Dit was in hetzelfde juryrapport! Uitgaande van precies hetzelfde materiaal, werden dezelfde zinnen op compleet verschillende manieren geïnterpreteerd. Hier kan je als schrijver zo weinig aan doen.

Met de recensies voor Stof en Schitteringen heb ik tot dusverre geluk gehad, maar zelfs hier merkte ik dat sommige dingen wat polariserend werkten: het drugsgebruik van de personages werd door de ene recensente als ietwat afstotend ervaren, terwijl de ander het juist wel leuk vond omdat het ’t verhaal een wat rauwer randje geeft. En ik als schrijver? Ik moet lachen, want het gebruik van partydrugs in het verhaal is voor mij helemaal niet zo belangrijk, buiten het feit dat het een onderdeel is van de hedonistische in-het-nu-levende levenshouding die Joy en Valeria met elkaar delen en wat in eerste instantie de hoeksteen van hun vriendschap is. (De échte reden waarom de personages zo aan de drugs zitten? Dat is omdat ik 39 graden koorts had toen ik de first draft van het verhaal schreef. Dat is ook de reden waarom nevel je mond doet tintelen – dat was de trachitol die ik toen voor mijn ontstoken keel aan het slikken was. Ahem!)

Veel interessanter zijn de reacties die er komen op de verhouding tussen Joy en Seamon. Het kost me echt moeite om hier mijn mond niet over open te doen, want oh, ik heb hele uitgesproken ideeën bij deze relatie. Ik weet alleen niet of het aan mij is om hier iets over te zeggen, want weet je, op het moment dat je verhaal de wijde wereld in gaat – op het moment dat het gepubliceerd wordt… dan is het verhaal niet meer van jou.

Dan is het eigendom van de lezer, die zijn of haar eigen gevoelens en ideeën heeft over het verhaal, en die zijn net zo valide (of misschien nog wel meer) als wat jij erover kan zeggen. Je kan alleen maar hopen en bidden dat er weinig verloren is gegaan in de communicatie tussen jou en de lezer, en dat zij of hij snapt wat je bedoelt. Ik heb er afgelopen februari al over geblogd, want het is een heel interessant spanningsveld, tussen schrijver en lezer. Of tussen schrijver en recensent. Moet ik echt met je in discussie gaan? Wil je écht wel weten wat ik ervan vind? Is mijn mening over het verhaal meer valide dan die van jou?

Ik weet het niet.

Maar dat gezegd hebbende…. wil je écht weten wat ik denk over de relatie tussen Joy en Seamon? Kom dan maar op! 😀

de andere kant van de tafel

Afgelopen zaterdagochtend ging de wekker om kwart over zes al af, want het was tijd om te vertrekken naar Elfia Arcen! Het is zo’n twee uur rijden vanuit Den Haag, maar gelukkig had ik Zilverspoor collega Latoya als gezelschap. We stonden met de Zilverspoor stand (met al haar gezellige lieve schrijfcollega’s) meteen naast de ingang. Het weer hield zich fantastisch en de Fair was net als altijd goed bezocht, dus we hadden twee drukke dagen.

Het is nog steeds zo ontzettend surrealistisch om op een evenement te staan en je eigen boeken aan te prijzen. Nog maar een jaar geleden stond ik aan de andere kant van de tafel zelf bij schrijvers te buurten en boeken te kopen, en nu mag ik zelf lezers verleiden om mijn boek te kopen! En dat lukt regelmatig nog ook! Als ik er te lang over nadenk, is de cognitieve dissonantie overweldigend. Maar wel op een goeie manier, hoor!

Hetzelfde geldt voor recensies. Ik heb er vandaag twee recensies van boekbloggers gekregen (zie de recensie pagina op mijn blog voor meer info). Het is heel bizar om mensen te zien reageren op de werelden die je gebouwd hebt en de personages die je geschapen hebt; om te zien of ze dingen snappen (of juist niet), of ze mijn personages liefhebben (of juist niet). Waarschijnlijk is het ook zo raar omdat ik ook nog steeds lezer ben met meningen over de boeken die ik lees. Dat het mij nu overkomt is heel bijzonder, en dat koester ik ontzettend.

Hebben jullie wel eens zoiets meegemaakt; dat JIJ opeens aan de andere kant van de tafel stond?

de stembussen zijn open!

Dit is waar het spannend wordt, jongens. De stembussen voor de Hebban Fantasy 2014 Award zijn open. Je kan vanaf nu gaan stemmen op één van de 75 geweldige titels op de nominatielijst. Mijn Stof en Schitteringen is een van die titels! Ik vind het best eng om het op te nemen tegen de ‘grote jongens’; is mijn verhaal over kristal en explosies werkelijk over één kam te scheren met de vertaling van Leviathan Wakes, van James S.A. Corey (wat alleen maar zo ongeveer mijn favoriete boek ooit is)?

Ik ben stiekem best blij dat de vertalingen en de origineel Nederlandse boeken in verschillende wincategoriën zitten, zeg. Dat zou nog een aanslag op mijn geweten worden ook, namelijk. Maar zelfs de andere Nederlandse titels maken me nerveus; hier staan boeken tussen waar ik ook van genoten heb in het afgelopen jaar, van hele getalenteerde (collega) schrijvers. Stiekem zit er superveel toptalent in Nederland. Dus stem sowieso!

Je stemt via het volgende stappenplan:

  1. Ga naar deze link: http://www.hebban.nl/fantasy/verkiezing-2014
  2. Klik op ‘ga verder’ en dan kan je drie titels kiezen. Mocht je Stof en Schitteringen een warm hart toedragen, zet hem dan in je lijst (liefst op nummer 1 natuurlijk, haha).
  3. Vul je naam en e-mail adres in.
  4. Het systeem stuurt je vervolgens een verificatielink op je e-mail adres. Die kwam bij mij in mijn spambox, dus pas op!
  5. Krijg goeie karma en maak Kelly blij 🙂
  6. Tell all your friends 😉

Je hebt nog tot 5 oktober. Veel plezier!