Naar aanleiding van Kim’s Facebook post en het herlezen van Patrick Rothfuss’ “The Name Of The Wind”, dacht ik dat het misschien wel leuk was om te delen waar ik de namen van mijn personages vandaan heb gehaald. Namen zijn belangrijk en goede namen zijn nog beter. Joy en Valeria heb ik bewust hun namen gegeven, nadat aan Sirka en Seamon eigenlijk niet te tornen viel (toen ik de droom kreeg die aan geboorte gaf aan “Stof en Schitteringen”, heetten ze letterlijk zo, dus ik wilde er eigenlijk niets meer aan doen).

Sirka was altijd al donkerharig, competent, en ontzettend sterk met haar magie. Dit is sinds mijn eerste idee niet meer veranderd. Grappig genoeg betekent Sirka in het Pakistaans ‘stelen’ en noemt een duitse website de naam Sirka een verbastering van Siegrun, wat ‘macht en overwinning’ betekent.

Seamon (spreek uit als SJEE-mon, trouwens. Zoals Seamus) betekent qua naam niet zo veel. Het houdt het midden tussen Seamus en Simon, waarbij Seamus betekent ‘hij die verdringt’… wat natuurlijk wel grappig is omdat hij later geboren wordt dan Sirka en haar record qua talent verbreekt. Maar eigenlijk hangt er niet zo veel aan zijn naam vast. Hij had die naam gewoon in mijn droom, kan ik niet zo veel meer aan doen. Wil je met me babbelen over zijn sterrenbeeld, dan kan ik nog wel een boekje over hem opendoen… (hij is kreeft, trouwens).

Joy heb ik heel bewust haar naam gegeven. Haar volledige naam is natuurlijk Joiya (een naam die je heel misschien kent als Egwene’s visioendochtertje in “Wheel of Time” – die is blijven hangen), maar iedereen noemt haar Joy. Blijdschap. Plezier. Ik wilde een positieve naam, want Joy is van nature heel positief ingesteld. Ze houdt van lol maken, feesten, en kan heel intens genieten. Haar insteek qua mensen is ook positief, want ze ziet het goede in iedereen die ze ontmoet.

Valeria is weer een heel ander verhaal, want Valeria heb ik letterlijk vernoemd naar het personage uit de RPG Suikoden. Vanaf het moment dat ik Suikoden 1 en 2 op mijn PSX speelde (in 2001 al), was ze een van de favoriete personages om in mijn party te hebben. Ze schopte bijzonder veel kont, was een van de sterkere personages, dus het was logisch om haar altijd mee op pad te slepen. Ik heb vijf jaar zitten wachten op de mogelijkheid om een personage naar haar te vernoemen, maar het moest wel iemand zijn die de naam waardig was. Dat werd dus Val.
Maar grappig genoeg betekent haar naam ook ‘kracht’, dus het past perfect bij haar als personage.

In boek 2 “Bloed en Scherven” ontmoet je Romain, die oorspronkelijk Ramon heette. De naam lijkt enigszins op Seamon, omdat zowel Seamon als Ramon hele Jediaanse namen zijn. Ze werken veel met de O klinker in jongensnamen (zie ook Timor). (Ik weet trouwens niet wat pappa en mamma Lentan aan het denken waren toen ze Seamon een Jediaanse naam gaven zo vlak na de oorlog, maargoed – ik neem aan dat Johann zijn achtergrond eer aan wilde doen). Maargoed, tijdens het schrijven realiseerde ik me dat Ramon en Seamon écht te veel op elkaar leken, dus heb ik een naam gezocht die er op leek. Ik heb nog aan Roman zitten denken, maar die naam (net als Kain) is té vaak de naam van de slechterik in films en boeken. Vandaar Romain.

Bonus 2: Joy’s beste vriendin Brenya is een cameo van mijn eigen vriendin Brenda (haar naam is verbasterd naar het liedje van A Perfect Circle). Bren verdiende hem, omdat zij aan de wieg stond van een aantal heel belangrijke plotpunten in het verhaal. Let wel, de real life Brenda is een stuk minder jongensgek en egocentrisch als Brenya, haha 🙂

Afgelopen week heb ik samen met mijn editor de eerste anderhalf hoofdstukken van Stof en Schitteringen geëdit. Vanaf hier gaat het in stroomversnelling – over een paar maanden heb ik mijn boek – mijn baby – echt in handen.

Ik krijg steeds vaker de vraag of ik het niet ongelofelijk spannend vind. Het antwoord is altijd een volmondig “Ja”. Buiten de intense hoop dat het leuk gevonden gaat worden, komt er nu namelijk ook de twijfel of ik het wel goed doe. Of ik niet over een jaar of drie terugkijk op dit manuscript en denk “Shit, dat had ik veel beter moeten doen… als ik nou X en Y had gedaan, was het verhaal veel sterker geweest”. Ik heb dat namelijk nu al. De versie die ik vorig jaar uitgestuurd heb naar uitgeverij Zilverbrond was een stuk zwakker dan waar mijn redacteur en ik nu mee bezig zijn. Ik maak me niet zo veel zorgen over de syntax en de manier waarop zinnen geschreven zijn, daar helpt mijn redacteur me mee. Dat komt wel goed. Maar verhaaltechnisch… De scène in de boot is veel heftiger, ik heb een beter einde, we zien meer van Valeria’s gevoelens. En dit is gekomen nádat ik in December 2012 eigenlijk wel vond dat het verhaal af was.

Vandaag maakte iemand op Tumblr de volgende opmerking (in referentie naar J.K. Rowling die onlangs in een interview toegaf dat ze eigenlijk vindt dat ze Hermione en Ron nooit samen hadden moeten eindigen):

Nothing anything that the author says after the fact changes what was already written, and once you put your work out there, then that’s it. It’s out there, it’s over, and you really have no more say in regards to things like interpretations of character personalities and relationships. At that point, it becomes the reader’s responsibility to decide what to do with what you’ve given them. Coming out after the fact as the author and saying, “well this is what MY interpretation is” doesn’t actually mean anything, and IMO the author’s opinion doesn’t carry any more weight than anyone else’s. The work stands as it is, and if you as the author failed to get across what you meant to, then that’s not the reader’s problem NOR is it a failing of the work itself.

Dus ja. Als iemand zich afvraagt of ik het publiceren van mijn manuscript eng vind?
Het antwoord is zo heel erg “Ja”.

(maar het is ook fantastisch. Laat niemand je wat anders vertellen)