Ik rolde mijn gras sigaret op het dashboard onder een stroom van binnensmondse vloeken, terwijl Valeria me onder het rijden van tips en geamuseerde lachjes voorzag.

Het is vast heel stom om te squee-en als een of andere fangirl om je eigen verhaal, maar ik kan gewoon zo blij hebben om die kleine momentjes die mijn personages samen hebben. Vooral nu ik het vervolg geschreven heb en terugkeer naar Stof… nu word ik opeens zo nostalgisch als ik die eerste momenten van personagecreatie en ontluikende vriendschap zie.
Joy en Valeria zijn fantastisch samen. Hun zusterlijke bond maakt dat ik ze wil knuffelen.

“Hij hoopte dat ze nachtmerries had.”

144 pages, ge-edit. Het is klaar! Hoera!

Ik weet zeker dat er verder nog ruwweg zo’n duizenden fouten in mijn manuscript zitten hoor, maar voor nu zie ik ze niet meer en god weet dat ik er ook al duizenden uit heb gehaald. Ik ben blij om mee te delen dat de latere hoofdstukken een stuk gepolijster waren dan de eerste vijf; het aantal fouten was significant minder. Wat wel fijn was, want het maakte de edits later wat gemakkelijker. Maargoed, niet zo vreemd ook, ik heb de latere delen veel vaker herschreven omdat ze qua plot en motivaties veel ingewikkelder waren. Vanaf hoofdstuk tien was het niet meer zomaar een road trip; het was uitgemond in een kluwen van politiek, manipulatie, verraad en ALLE GEVOELENS.

En tijdens het heftigste deel van het verhaal, tijdens Sirka’s laatste hoofdstukken, luisterde ik naar dit liedje:

Let op, het kan zijn dat dit niet jouw ding is. Genre is post-metal, melodieus, heavy op de gitaren – en dan begint hij te schreeuwen. In het begin vond ik dat een beetje tegenstrijdig na de plezierige vocals van daarvoor, maar toen ik vanavond met de hond liep hoorde ik opeens wat hij nu eigenlijk aan het schreeuwen was… en toen kreeg ik kippenvel.
Ik hoop dat ik dit goed gehoord heb want ik kan de lyrics niet online vinden, maar hij lijkt het volgende te schreeuwen: “YOU WILL BE ALONE FOREVER / AND IT´S LONELY / IT´S LONELY”. Auw. Right in the fucking feels, people. Oh, my sweet summer children…

Dus wat is nu het plan? Ik weet het niet. Ik neem aan dat ik mijn cover letter/pitch moet gaan schrijven en dan nog een laatste revisie voordat ik het in December ga uitsturen naar de uitgever… maar niet dit weekend. Ik moet het eerst even wat laten rusten en gaan focusen op mijn Fantastels verhaaltjes. De rest komt later wel.

Voor nu ben ik klaar en dat voelt ontzettend goed.

Deze speech van Rocky Balboa tegen zijn zoon is zó inspirerend. Ik struikelde van de week over deze audio in een youtube AMV en delen ervan blijven maar door mijn brein stuiteren, als knikkers. Het is geen probleem hoor, eigenlijk wel goed. Ik kan het op het moment wel gebruiken.

“Let me tell you something you already know. The world ain’t all sunshine and rainbows. Its a very mean and nasty place and I don’t care how tough you are; it will beat you to your knees and keep you there permanently if you let it. You, me, or nobody is gonna hit as hard as life. But it ain’t about how hard ya hit. It’s about how hard you can get hit and keep moving forward. How much you can take and keep moving forward.
That’s how winning is done!
Now if you know what you’re worth then go out and get what you’re worth. But ya gotta be willing to take the hits, and not pointing fingers, saying you ain’t where you wanna be because of him, or her, or anybody! Cowards do that and that ain’t you! You’re better than that!”

In de AMV ging deze quote samen met de Amon Amarth video hier onder. Als ik dat speel, met die quote in mijn hoofd… is het misschien wel genoeg om die laatste ronde van revisies aan Stof en Schitteringen af te ronden.
Keep pushing forward, and getting what I’m worth, toch? That’s how winning is done.

Btw, let op, het liedje is metal. Misschien niet iedereen zijn ding. Maar zo wel, let dan op vanaf 3:00 minuten. Die cellos? Da’s inderdaad Apocalyptica. En dan dat krijsen rond 3:40 is bijkans orgastisch. Heerlijk!

Dus met de retcon en het volledig aangepaste hoofdstuk klaar denk ik dat wat dichter in de buurt gekomen ben van een uiteindelijke wordcount. Vanaf hier wordt het volgens mij alleen nog maar grammatica, zinsbouw en typfouten. Tenzij iemand anders nu nog belangrijke plot-fix problemen aanhaalt, denk ik dat dit het eerste échte definitieve raamwerk gaat worden van het eindproduct en ik ben er heel blij mee.

Ik heb net opgezocht wat de originele versie van het verhaal was en tot mijn verrassing blijkt het verhaald gegroeid te zijn in de revisies:

Wordcount na de allereerste versie (november 2006): 57889

Wordcount na de vertaling (november 2011): 64632

Wordcount vertaalde versie na revisies (july 2012): 76386

Dat betekent dat het verhaal inmiddels bijna 20K gegroeid is. Natuurlijk is de helft ervan gewoon een hoger woordenaantal door de vertaling, maar er is ook zo’n slordige 10K bij gekomen aan extra materiaal. Het meeste daarvan is de extra plotlijn met Mart en het benoemen van de Sirka/Aidan situatie, maar dit is niet erg. Dit maakt het verhaal beter, denk ik.

En weet je wat het mooiste is? Ik deed het deze keer niet alleen.

Het is heel eenzaam en eng om in je eentje met je verhaal in het donker te zitten en niet te weten of dit wel werkt, of dit wel wáár is. Of wetende dat er iets niet klopt maar niet wetende hoe je het moet fixen omdat je niets kan zien in het donker. En dan arriveert er een vriend met een zaklantaarn en zegt: “zou het niet beter zijn als…?” of “Motorongelukken werken heel anders” of ze geven je net die kleine slimme suggestie waardoor de de chronologie van gebeurtenissen omgooit en je verhaal er zo veel sterker van wordt. Wendy en Arno vertelden me dingen over duiken en motorrijden. Arno vond dat ik de naam van de politie moest wijzigen. Aurélie BEGREEP mijn personages en hield van ze zoals ik van ze houd. Brenda vertelde me belangrijke dingen over Valeria en hielp me met de logistiek van de plotpunten. Het is bedwelmend en geweldig en het ALLERBESTE IN DE WERELD wanneer iemand je visie begrijpt. Om iemand iets van zijn eigen liefde toe te zien voegen aan houw visioen.

Hoe heb ik ooit kunnen denken dat editen niet leuk was? Nouja, die hele zinsbouw/grammatica en mijn anglicismes wegpoetsen is nog steeds ontzettend vervelend, maar je verhaal daadwerkelijk verbeteren met revisies? GOD JA. Ik ben zo blij dat ik lol heb gevonden in dit proces. Dit zou heel goed het belangrijkste ding kunnen zijn dat ik in dit jaar leer.

Ik ben gisteren begonnen met het editen van de eerste 25 pagina’s van Stof en Schitteringen. Het eerste terwijl ik in de tuin zat, en later in de trein naar Amsterdam op weg naar een avond zuipen met vrienden. En ik ben net op pagina 25 aangeland… ik ben compleet ‘in the zone’.

Tot dusver is iedere pagina gemarkeerd met strepen en krabbels van mijn rode pen, maar da’s alleen maar goed.
Ik heb zojuist pagina 26-50 uitgeprint. Gaan met die banaan!

Laten we bruut zijn. Let’s kill my darlings.