Ik zal er eerlijk voor uitkomen: ik doe aan roleplayen. Nee, dat is niet die versie waar je rondrent in de bossen met een nepzwaard en een outfit, hoewel ik wel vrienden heb die dat voor de lol doen/gedaan hebben. Ik doe het pas een paar jaar, omdat ik heel lang het roleplayen geschuwd heb. Niet omdat ik het concept niet leuk vond (serieus, aan een tafel zitten en verhalen vertellen, wat kan er misgaan?), maar omdat ik absoluut geen zin had in al die regeltjes. Dat je eerst een heel boek moet doorwerken om te weten of een vuurbal wel genoeg schade doet, of dat je hem uberhaupt wel mag gooien… zulk soort dingen. Ik hoorde mijn vrienden er wel over, maar ik had er zelf weinig zin in.

Totdat ik geintroduceerd werd in indie roleplay: wat er eigenlijk op neer komt dat mensen zelf een systeem verzinnen, vaak simpel, gemakkelijk te leren, vaak maar één sessie van vier uur lang. Sommige systemen zijn zo alternatief dat je de hele game lang geen enkele dobbelsteen hoeft te rollen. Hoera! Dan komt het dus neer op personage creatie, een paar concepten, en gaan met die banaan. Net wat voor mij!

Mijn favoriete systeem heet Ribbon Drive. Het concept van deze game is dat je met vier mensen bent, die samen in de auto zitten. Tijdens de game gebeurt er eigenlijk weinig; je bent samen aan het roadtrippen. Er zullen geen aliens landen, of wilde achtervolgingen plaatsvinden, of wat dan ook. Je kan het een beetje vergelijken met een roadmovie zoals Little Miss Sunshine of iets dergelijks. Een game duurt meestal zo’n 3.5 a 4 uur, dus het kan fijn op een avond gedaan worden.

Het mooie van het systeem is dat er van te voren nog niets gepland is, en dat er eigenlijk geen spelleider is. Je besluit met elkaar wat er gaat gebeuren, en hoe. Tijdens het spel heb je twee doelen te vervullen die eigenlijk beslissingen over je toekomst symboliseren. “Ga ik mijn vriend, die naar het buitenland gaat verhuizen, vertellen dat ik zwanger ben?” “Ga ik stoppen met mijn studie, die voor geen meter gaat?” “Zal ik mijn ouders vertellen over mijn seksuele geaardheid?”, etcetera. Je zet twee doelen neer en je gaat ervoor om tijdens de roadtrip over allebei je ‘issues’ en beslissing te bereiken. Dit speel je uit door conversaties met elkaar. (Er zijn meer regels, maar die negeer ik meestal, als ik het spel faciliteer voor anderen).

Hoe kom je nou op zoiets? Dit is waar het mooiste erbij komt kijken: tijdens de game staat er een radio aan met een playlist. De spelers (of meestal ikzelf, als ik een game voorbereid), maken playlists met bij elkaar gezochte muziek, gebaseerd op een bepaald thema. Ik heb op het moment een aantal playlists liggen met namen als ‘Heimwee’, ‘Twee harten’ (vol liefdesliedjes), ‘Dragging eachother down’ (over dysfunctionele relaties), ‘Here we stand’ (over saamhorigheid en vriendschap) die ik zo aan kan zetten.

Het eerste liedje, dat willekeurig uit de lijst gekozen wordt, wordt aangezet, de lyrics worden erbij gepakt, en op basis daarvan besluiten we samen op woorden en zinnen die beelden oproepen, waarom we samen in deze auto zitten. Wat is ons reisdoel, en wat is wellicht het conflict. De discussies daarover kunnen wel een half uur duren, maar dat geeft wel een beeld. Als we daar een ruwe schets van hebben, zetten we het tweede liedje aan, wat de basis gaat vormen voor de personages – dat moet dus een liedje zijn met beeldende songlyrics, die concepten in je los kunnen maken. En dat kan een gevoel zijn dat je van een liedje krijgt, of een woord, of een zin. Op basis daarvan gaan we onze personages bouwen (‘Oooh, kan ik dan je zus zijn?’ ‘En als jij drugsproblemen hebt, dan ben ik degene die je eraan geholpen heeft’). Je schrijft wat kenmerken op, je kristalliseert samen je doelen uit…. de playlist gaat aan….

…En ga maar spelen. Ga maar praten. Je stapt in de auto, muziek staat aan, en GO.

De verhalen komen dan vanzelf wel. Het prachtige is dat de playlist op de achtergrond blijft spelen, en sóms ben je bezig met een bepaald punt in je verhaal, en dan komt precies een liedje langs met lyrics dat zó toepasselijk is, dat het ongelooflijk is.

Mijn beste games die ik tot dusver gefaciliteerd heb:

#1) Huwelijk in Vegas: vier vrienden zitten in de auto naar Las Vegas, omdat het stel in de auto gaat trouwen. De bestuurder is de beste vriend van de bruid, en is eigenlijk verliefd op haar en wil niets liever dan dat het huwelijk niet doorgaat, want hij vindt dat de bruidegom niet goed voor haar is. De bruid heeft een tijdje in een ontwenningskliniek gezeten toen ze ingestort was nadat de bruidegom een jaar in het buitenland zat voor zijn werk, en haar beste vriend heeft haar doorheen gesleurd. De andere persoon in de auto is de beste vriend van de bruidegom en leidt aan kanker, en wil niets liever dan zijn vrienden getrouwd en gelukkig zien voordat hij sterft.

Mooiste moment? Toen de bruid haar beste vriend vertelde dat zij en haar man écht gelukkig gaat worden, dat haar aanstaande écht goed voor haar is en alles wat ze wil… en op de achtergrond begon “I Alone” te spelen, van Live. KIPPENVEL! Er waren nog meer fantastische momenten, inclusief de terminale patient die tegen ons schreeuwde: “I need you guys to be okay!” nadat de beste vriend zojuist zijn liefde verklaard had aan de bruid…

#2) Barcelona: vier onbekenden (twee begin twintig, eentje begin dertig, en een jonge meid) in een kroeg in Zeeland, op zondagavond, met een leven dat nergens heengaat, ongelukkig, niet nuchter. En samen besluiten ze: weet je wat, we gaan naar Barcelona, hier en nu, met ons viertjes, we doen het gewoon! Het begon heel manisch, dat we nooit gingen slapen, want dan zou het nooit maandag worden. Maar zo bijna bij Parijs kwamen we er allemaal achter dat onze levens in puin lagen, en dat het meisje dat bij ons in de auto gestapt was niet 18 was, maar 16, en van huis weggelopen.

We begonnen op haar in te praten dat ze terug moest gaan, en dat ze niet haar leven moest vergooien zoals wij dat gedaan hadden, dat zij ervoor moest zorgen dat alles goed met haar kwam. En op dat moment begon “The Kids Aren’t Alright” van The Offspring te spelen. Dat was mijn eerste Ribbon Drive game en ik was meteen verkocht! 😀

#3) Bubbles: vier vrienden hebben een heftig avondje, veel drugs genomen, maar ’s morgens vroeg is hun vriendin Bubbles dood. Haar vader heeft connecties met de mafia en als die er achter komt dat ze dood is, dan is de gevangenis het beste wat ons kan overkomen. Dus haar lichaam wordt in haar achterbak geladen, en we gaan ons van haar lichaam ontdoen, terwijl we tijdens de roadtrip gaan proberen uit te vinden wat er nou gebeurd is…

Het mooiste was dat de daadwerkelijke moordenaar de enige was die zich alles herinnerde, maar heel specifiek ons de schuld aan het aanpraten was via insinuaties en opmerkingen. Hij was doodsbang dat hij de gevangenis in zou draaien, maar als nu een van de anderen verantwoordelijk gehouden zou worden… (Spoiler: uiteindelijk gingen we allemaal de gevangenis in). Hier zat geen specifiek liedje bij dat erin hakte, maar de psychologische spelletjes die er gespeeld werden, waren fantastisch!

Zoals je ziet, zijn dit heel verschillende verhalen, maar het zou zo allemaal gemakkelijk verfilmd worden. Ik zou met liefde naar deze films gekeken hebben, maar ik heb ze gelééfd. Zo gaaf! Dat is de magie van roleplayen 😀

Als je vragen hebt over hoe dit werkt, ik leg graag uit. Ik spreid de liefde graag rond 😀