nanowrimo dag 8

Het was even aanpoten vandaag om weer terug te komen op schema. Ik had twee dagen niet geschreven dus ik liep opeens achter op dat schema van 1667 woorden per dag waarmee je op 30 november uitkomt. Opeens zei mijn teller op de Nanowrimo website dat ik met mijn huidige tempo op 4 december uit zou komen. Argh! Dus ik heb er gauw ruim 2K uit gegooid vandaag en nu sta ik op een comfortabele 13.5K en ben ik weer op schema.

Waarom heb ik dit weekend niet geschreven dan, vraag je je wellicht af? Nou, omdat ik twee hele leuke dingen gaande heb:

  1. Ik ben verhalen aan het jureren voor Fantastels en stiekem is het echt superleuk om al die verhalen te lezen.
  2. Ik had een plotweekendje met mijn schrijf- en plotmaatje Brenda (ja, die van de dedications in mijn boeken, en ja, die winnaar van Fantastels 2014) waarin we de outline van een gezamenlijk project in elkaar gehamerd hebben. Een space opera! We zijn supertrots op de outline van ons verhaal en hebben ontzettend veel zin om eraan te beginnen. Mijn wand in de woonkamer zag er in ieder geval super kleurig uit!
plot
leuk he! Zien jullie de kristallen/stenen bollen eronder trouwens? 😉

Maak je geen zorgen hoor, mijn hart ligt ook nog steeds in Parsia. Ik ben daar inmiddels weer teruggekeerd en heb net een superbelangrijk Joy point of view geschreven. Het verhaal staat inmiddels op 73.5K en we gaan richting de climax… dit is waar het leuk gaat worden, maar logistiek ook moeilijk. Het wordt nog even aanpoten, maar ik ben weer optimistisch. De eerste versie staat voor het einde van het jaar op papier! 😀

Advertenties

boekpresentatie 2.0!

onmogelijke keuzes maken (of: waarom ik de tv serie ‘The 100’ zo waardeer)

Net zoals jullie ben ik opgegroeid met verhalen waarin de held, wanneer hij of zij werd gesteld tussen twee keuzes, altijd de juiste keuze maakte waardoor uiteindelijk aan het einde van het verhaal, iedereen lang en gelukkig kon verder leven. Mocht het niet de juiste keuze zijn op de korte termijn, dan kwam het op de lange termijn alsnog wel goed. Het feit dat er misschien duizenden gestorven waren zodat de held kon leven, daar dachten we dan niet meer aan, want zij waren toch niet de held en de hoofdpersoon waarmee we ons identificeerden. Dus als kind lees je zulke verhalen, als volwassene zie je zulke films (ik kan me nog zo goed herinneren hoe in de film Independence Day je in spanning zat dat de hond in veiligheid zou komen terwijl er een vuurbal door een tunnel heen raasde. Hoe je juichte dat hij het redde en in de armen van het gezin gesloten werd, terwijl je kon zien dat tegelijkertijd honderden mensen door die vuurbal in de tunnel om het leven kwamen, maargoed, dat terzijde). Eind goed, al goed.

Een van de dingen die ik waardeer aan George R. R. Martins boeken, is dat als de hoofdpersonen inderdaad hun doel bereiken – ze krijgen de macht en de troon die ze begeren, en dan moeten ze gaan regeren. Ze zijn de leider van hun volk en dan moeten ze beslissingen nemen – beslissingen die de dood van tientallen mensen kunnen betekenen, om honderden te redden. Stannis Baratheon wordt gevraagd om een jongetje (zijn neefje) op te offeren, zodat hij een visioen kan krijgen wat het land kan redden. Moreel oogpunt: natuurlijk moet je dat doen. Want het koninkrijk. Maar het is geen gemakkelijke keuze (en gelukkig komt Davos tussenbeide om arme Edric Storm te redden, en als lezer ben je stiekem toch opgelucht).

En dan hebben we het nog niet eens over de zaken waar Dany, Jon en Cersei tegenaan lopen in A Dance With Dragons. Sommige keuzes zou je gewoon niet moeten maken, omdat beide keuzes fout zijn, en de compromis zelfs nog erger. ‘Ga met de keuze waarvan jij ’s nachts het beste kan slapen’, wordt er aangeraden, maar soms is geen enkele optie de juiste, en toch moet je die beslissing nemen. Jij bent verantwoordelijk, en wat zal je volk je erom haten…

qDfC7pzsRJM.market_maxresDit is waar de TV serie ‘The 100’ me ontzettend verraste. Mijn man was erg enthousiast over seizoen 2, ik was niet aan het meekijken, maar toen ik met griep op de bank lag, heb ik de serie toch maar aangezet. De eerste paar afleveringen waren slecht geacteerd en had ik een hekel aan heel veel personages, maar ergens rond aflevering 6 vond de serie zijn ‘footing’ en werd het opeens een stuk beter: opeens gingen we richting crises oplossen en karakterontwikkeling. Bellamy ontpopte zich tot verantwoordelijke held, Clarke bewees zich als leider van The 100 op aarde, Octavia werd wat minder derpy, Raven werd geïntroduceerd als badass, en Finn ging het gevaar niet uit de weg, ondanks het feit dat hij maar bleef roepen om compromissen en vrede.

De personages die in het verhaal gevolgd worden, worden een oorlog ingesleurd – eerst op een front, en in seizoen 2 zelfs op twéé fronten waar ze zich door slim nadenken, dapper vechten en wat handenzwaaierige science uit weten te redden. Technisch gezien zouden ze al honderd keer dood moeten zijn, maar weet je, ze doen hun best. En de serie schuwt niet terug van verschrikkelijke beslissingen moeten nemen en supertraumatische gebeurtenissen die de personages voor eeuwig met zich mee moeten dragen. Dit kwam allemaal bij elkaar in de mid-season finale van S2 en man, de keuze die daar gemaakt werd was het énige wat Clarke op dat moment kon doen, maar man o man, wat heb ik zitten huilen. Ik was ontroostbaar. (Laten we het over de season finale maar niet hebben trouwens, over onmogelijke beslissingen nemen gesproken!)

Soms zijn er geen alternatieven. Soms is er geen andere manier.

In heel veel series/films/boeken proberen de schrijvers er met een plotselinge plottwist of reddingsactie toch uit te komen, en dan halen we onze schouders op en denken we: tja, maar gelukkig leeft iedereen nog lang en gelukkig. Dan wil ik best over een zwakke resolutie heen kijken, want mijn favoriet leeft nog.

Maar wanneer dat dan niet gebeurt en ons hart aan stukken gaat omdat er geen alternatief was, en dat die ook niet genomen is, dan zit ik snotterend op de bank dankbaar te zijn, omdat de wereld zo veel moeilijker en gecompliceerder is dan dat we eigenlijk willen dat hij is. Er is geen zwart en geen wit. De redshirts uit Star Trek hadden waarschijnlijk ook een gezin thuis dat nu niet meer gevoed kan worden – maar gelukkig leeft de held nog, hè?

Het is zo fijn als de schrijvers dat begrijpen. Maar aan de andere kant zit ik nu wel met een hart dat in duizend stukjes ligt. Dat is het nadeel.

releasedatum ‘bloed & scherven’

Bloed_kaft2Het is officieel!

“Bloed en Scherven”, het vervolg op “Stof en Schitteringen”, is vanaf 28 april 2015 beschikbaar in de (online) winkels.

Wil je hem al een week eerder hebben met de bonus van signering, plaats dan een bestelling bij mij óf kom kijken bij de Zilverbron stand op Elfia Haarzuilens, want daar is hij al in de pre-release verkoop! Tot dan!

terugblik op 2014

op FACTSHet is die tijd van het jaar dat iedereen gaat terugblikken op het afgelopen jaar, en ik doe daar vrolijk aan mee. Dit jaar is dat geen vervelende taak. Jemig mensen, wát een jaar was 2014! Er is zo ontzettend veel gebeurd… en allemaal ook zo kort op elkaar, lijkt wel.

Na een paar maanden keihard redigeren in februari en maart kwam het in april allemaal tegelijk:

  • Ik kreeg een trofee in mijn handen omdat ik Fantastels 2013 had gewonnen met mijn verhaal “Roze Water” (op deze blog onder de ‘downloads’ link en op fantasywereld.nl te vinden)
  • Mijn boek “Stof en Schitteringen” werd in dozen aan de deur geleverd
  • Ik kreeg van uitgeverij Zilverbron prompt een contract voor het vervolg, “Bloed en Scherven” (release: ergens in maart of april 2015)
  • En daarna was het meteen al tijd voor Elfia Haarzuilens! Drie dagen in de zon collega’s ontmoeten, lezers ontmoeten, en boeken verkopen!

Dit was allemaal in drie weken tijd en ik duizelde ervan, maar het gevoel was fantastisch natuurlijk. Ik was doodsbang dat mensen mijn boek óf niet zouden kopen, of wel – en het dan niet leuk zouden vinden. Maar in beide gevallen ben in ontzettend gerustgesteld. Ik kreeg enthousiaste reacties van lezers op recensiewebsites als Goodreads, Bol.com en Hebban, boekenblogs, maar ook van toch wel belangrijke websites als Fantasyboeken.org en Fantasywereld.nl.

Ik ben naar verschillende events geweest; De Magic Fair, Fantastyval, Castlefest (mijn favoriet!), FACTS en Elfia Arcen – allemaal zulke leuke gezellige dagen waarin ik kletste met mijn collega auteurs bij Zilverbron/Zilverspoor en vooral contact legde met potentiële lezers… en bij de latere events, ook fijne reacties kreeg van mensen die mijn boek inmiddels uithadden!

En tussen alles door heb ik de bèta versie van “Bloed en Scherven” afgeschreven (waaraan we nu ieder moment aan de eindredactie kunnen beginnen) en een begin gemaakt met de alpha versie van prequel boek “Vuur en Vergankelijkheid”, die zeventig jaar voor de gebeurtenissen van het tweeluik speelt.

…en dat alles ook nog eens náást de rest van mijn leven. Wat een feest, mensen! Het was een enerverend jaar, kan ik wel zeggen. Een schitterend jaar. 😉

Nu dan, wat staat er op stapel voor 2015?

  • de release van “Bloed en Scherven” (en jongens, jongens, wat ben ik benieuwd wat jullie dáár van vinden… dit boek is nog veel meer mijn kindje dan “Stof”; ik ben hier keihard kapot op gegaan. Ik hoop zo dat jullie ervan genieten!)
  • het afschrijven van “Vuur en Vergankelijkheid” (verhaal zit nu op 50K van Nanowrimo maar alle plotlijnen liggen overhoop en het is een logistieke bende. het wordt een leuke uitdaging om dat allemaal op één lijn te krijgen, maar ik heb er alle vertrouwen in)
  • en dan misschien… héél misschien… heb ik nog een idee voor een verhaal post-“Bloed”. Dat zou de serie geen tweeluik meer maken maar een trilogie, met “Vuur” als een prequel. Maar ik weet nog niet precies of en hoe ik dat vorm moet gaan geven.
  • verder: ???? wie weet. 2015 is nog een onbeschreven blad.

Ik wens jullie allemaal fijne feestdagen, een topfeest tijdens nieuwjaar, en het allerbeste voor 2015! Heel veel liefs!

voor je kerstlijstje

Weet je echt niet wat je moet vragen voor kerst dit jaar? Deze boeken uit 2014 mogen echt niet ontbreken op je kerst lijstje!

  • Martijn Adelmund & Iris Compiet – Heksenwaan en Heksenkind

    • “Hou je van grimmige verhalen met een duister randje? Hou je van heksen die kinderen eten? Dan is Heksenwaan een boek voor jou. Niet alleen is het grimmig, het bevat een humor, is spannend en het boek is een goede combinatie van illustraties en verhaal.”
  • Patrick Brannigan – Evenbeeld

    • “Het is niet veel schrijvers gegeven om een klassieke fantasylandschap te combineren met een science fictionwereld. Patrick Brannigan doet dat echter op weergaloze manier: de geloofwaardige wijze waarop de twee in elkaar overschuiven is verbluffend goed gedaan.”
  • Kelly van der Laan – Stof en Schitteringen

    • “Vanaf de eerste pagina’s schiet het verhaal in de actie en eigenlijk biedt het de lezer daarna amper een moment rust. Iedere keer als de personages denken een bestemming bereikt te hebben, doet zich een wending voort die hen weer doet opschrikken en de spullen doet pakken.”
  • Patrick van Ness – Zeven minuten na Middernacht

    • “Zeven minuten na middernacht heeft diepgang en zet aan tot denken. Waar Conner bang voor is, is een waarheid die zich traag ontvouwt, de definitie van een monster gaat volledig op zijn kop.”
  • Joanne Harris – De Lessen van Loki

    • “Een hoofdpersonage om van te houden, een uitgestrekt magisch landschap, vlijmscherpe humor en een gezonde dosis spanning: met die ingrediënten had Harris al een topper te pakken. Voeg daar een bijzonder soepele pen, een levendige mythologische geschiedenis en originele insteek aan toe en je krijgt een boek van uitzonderlijke klasse.”

Aldus Fantasyboeken.org 🙂
Ik ga zeker ook de andere boeken op de lijst even checken!

een liefdesverklaring aan mijn proeflezers

Het blijft vreemd voelen, dat moment dat je je laatste grote redactiecyclus doorgewerkt hebt en denkt: ‘volgens mij is hij af’. En met ‘af’ bedoel ik dat we officieel de alpha fase van het project uit zijn, en de bèta fase begonnen zijn. Wauw!

Ik heb de afgelopen twee jaar af en aan “Bloed en Scherven” herschreven, nieuwe plotdraden ingebouwd, uitgewijd, en aangepast. De versie die ik nu op mijn dropbox heb staan lijkt in niets op de allereerste versie die ik schreef in 2008 (die trouwens niemand ooit te zien zal krijgen want UGH die is slecht), maar zelfs als je kijkt naar de versies uit 2012 en 2013 dan zijn er een aantal dingen flink anders geworden.

Ik heb waanzinnig veel aan mijn proeflezers gehad. Ze hebben de moeite genomen om door de oudere versies heen te werken – die met het tragere midden, die met een andere climax, die zonder het explosieve begin – en hebben me allemaal advies geboden, iedere proeflezer op zijn of haar eigen manier. Het was allemaal zo verdomde nuttig. Al was het maar de vraag om nuancering, of meer beschrijving, het aanwijzen van logistieke inconsistenties, of het valideren van mijn gebroken hart tijdens het schrijven want zij voelden het ook.

Het allerbelangrijkste, echter, waren de suggesties van Brenda, Tijs en mijn man Oliver. Alledrie hebben ze me gepusht om de duisternis in te gaan en plotdraden na te jagen die personages tot het uiterste lieten gaan – en verder… tot het breekpunt. Ik kan je nu niet te veel vertellen over waar ze mee geholpen hebben, want dan zou ik het spoilen, maar het boek gaat aan hen opgedragen worden. Jullie hebben het verdiend, jongens ❤

Nu ga ik het bestand even laten rusten, en daarna gaat hij naar Zilverbron voor de metaredactie.
En dan wordt het spannend…

Ik ben wel benieuwd trouwens: werken jullie met proeflezers? Hoe veel nemen jullie van ze aan? Werken jullie met alpha en bèta versies van het verhaal?