getagd door de schrijveloerus

En dan word je getagd om een post te schrijven… en dan mis je dat volledig. Sorry Patricia! Te druk met genieten van de zomerzon en het opnieuw door Grandia 2 heen spelen op de PS2…. Mea culpa! Dus: liever laat dan nooit.

Waarom schrijf je wat je schrijft?
Catharsis. Schrijven is mijn manier van omgaan met de dingen die ik meemaak en om me heen zie. Het kunnen dingen zijn die mij persoonlijk overkomen, metaforen van situaties die ik meegemaakt heb, of simpelweg dingen die ik gelezen of gezien heb op TV en die aan mijn hersenen blijven plakken. Soms moet ik gewoon schrijven om het uit mijn hoofd te krijgen. Het is pure verwerking, zoals dromen. Vandaar dat ik ook vaak dromen uit kan werken tot verhalen.

In welk(e) genre(s) schrijf je?
Uh, ik heb zo’n beetje alles al gedaan; het Lentagon tweeluik (Stof en Schitteringen, en Bloed en Scherven) zijn moderne fantasy/thriller, maar ik heb zo’n beetje alles van horror, tot drama, tot SF en dystopia al gehad. Het hangt er vanaf waar mijn hoofd naar staat op het moment.

Zie je jezelf in de toekomst ooit een uitstapje maken naar een ander genre?
Eh, zie boven. Mijn Grote Project die op de plank ligt voor na de Lentagon boeken is toevallig fantasy – over magie en goden, maar als het met Stof niets geworden was, dan had ik een oude first draft voor een literary fiction verhaal herschreven. En ondertussen ben ik met mijn vriendin Brenda nog steeds aan het spelen in onze dystopische SF wereld.

Wie inspireerde je om te gaan schrijven (of om te blijven schrijven)?
Om te gáán schrijven: ikzelf. Het moest gewoon wel, verhalen vertellen. Blijven schrijven? Eerst mijn ouders, die het aanmoedigden. Toen na mijn tienerjaren was er het lieve geduld van mijn man en het fanfiction schrijven met mensen op Dragonmount.com, waar ik de lol van gedeelde creaties leerde kennen en energie kreeg van de samenwerkingen… en uiteindelijk mag ik een vriendin van mij op mijn blote knietjes danken dat ze me doorstuurde naar Nanowrimo.org, lang geleden toen de wereld nog jong was in 2002.

Wie is je favoriete door jouzelf bedachte personage?
Ha, het is alsof je moet kiezen tussen je kinderen. Moeilijk hoor. Sirka Lentan en Valeria de la Meray. Sirka om redenen die je wel zal zien in Boek 2; ze is een fantastisch personage, zit zo vol liefde en goede bedoelingen, en gaat door het vuur om haar doelen te bereiken… en Valeria is gewoon fantastisch. Kickass, sassy, en ze doet zich zo sterk voor tegenover anderen dat ze het bíjna wordt – terwijl ze diep van binnen best in puin ligt. Een opmerking van een van mijn proeflezers laatst deed me opeens een voorstelling maken van wat er gebeurd zou zijn als Sirka en Valeria samen die auto hadden gedeeld, nog voordat alles zo mis ging. Kan je het je voorstellen? Al dat talent, die competentie, en die capaciteit tot liegen? De wereld zou aan hun voeten liggen.

In welk lettertype werk je het liefst?
Arial.

In welk lettertype zou je nóóit werken?
Comic Sans

Welk boek had je zelf geschreven willen hebben?
Ik heb letterlijk hardop gezegd dat ik The Hunger Games had willen schrijven. Vooral omdat ik al sinds 2004 schrijf over deathmatch arena’s en toernooien met live weaponry. Dat was destijds gebaseerd op Unreal Tournament en Battle Royale, dus Collins en ik putten uit dezelfde inspiratiebron. Maar qua stijl; zelfs qua POV vorm, hebben we een hoop gemeen. Behalve dat ze een stuk beter is dan ik (obviously).

Wie is de eerste die jouw verhalen leest (behalve jijzelf natuurlijk)?
Mijn vriendin Brenda is het dichtst betrokken bij het creatieproces. Ik kaats heel veel plotideeën op haar af, op het moment dat ze op komen zetten. Daarna komen mijn andere vrienden, en mijn man is meestal een van de laatsten.

Heb je weleens meegedaan aan een schrijfwedstrijd en/of in de jury van zo’n wedstrijd gezeten? (Zo ja: hoe was dat?)
Fantastels 2011 (98 inzendingen), 1 verhaal genaamd “Leercurve” – achtste plaats behaald
Fantastels 2012 (92 inzendingen), 2 verhalen, “Getij” werd 49e, “Rode Lantaarns” werd 7e en won de Deviant prijs
Fantastels 2013 (145 inzendingen), 1 verhaal, “Roze Water”, wedstrijd gewonnen!

Goeie ervaringen dus! In alle gevallen waren het complete verrassingen. “Leercurve” was mijn eerste verhalenwedstrijd en kwam compleet out of the blue – ik hoopte alleen maar dat ik niet laatste zou zijn en werd echt helemaal gek toen ik die 8e plaats in de wacht sleepte. “Getij” was niet zo’n best verhaal, dus 49e viel me alleszinds mee. “Rode Lantaarns” was een verhaal dat me heel na aan het hart ging, dus ik hoopte zo dat die het goed zou doen. Het interesseerde me neit hoe goed, maar een top 10 evenaring zou fantastisch zijn. Toen juryleden me vertelden dat mijn verhaal ze bij de strot gegrepen had, en twee van de zeven juryleden me op #1 hadden geplaatst en de jury zo verdeelden dat ik een extra prijs kreeg… dat was pure duizelingwekkende opluchting. Ik wilde dat het verhaal emoties losmaakte, en dat was gelukt.
En dat “Roze Water” in 2013 won… hahaha, nouja, da’s nu drie maanden geleden en dat kan ik nóg niet geloven 😀

Ik heb ook meegedaan met de Luitingh Manuscripten wedstrijd, maar haalde de longlist niet met Stof en Schitteringen. Van ellende heb ik de maanden erna zo’n 100.000 woorden in de League wereld geschreven. Ik was zo teleurgesteld! Totdat een babbeltje met Cocky van Dijk me leerde dat Stof gewoon niet in het portfolio van Luitingh paste… en dat Zilverbron hem graag op zou pikken 😀

Hoeveel verhalen zwerven er op dit moment door je hoofd heen?
Buiten het feit dat “Bloed” mijn hersenen aan het opeten is, en ik mijn Fantastels 2014 verhaal in de eerste versie af heb – is er altijd nog de League. Ik heb een hele stapel met ideeën voor die wereld, dingen die ik nog wil verkennen, concepten. Niet zo veel meer als vorig jaar, want dat heb ik er inmiddels wel allemaal uit geschreven, maar de verhalen voor de League zijn nog altijd niet klaar. We blijven schaven, retconnen, oppoetsen en aanpassen. Het is een project dat nooit af is. Héérlijk.

Wat is jouw schrijfvalkuil?
Ik heb er meerdere. Een van de belangrijkste is dat ik de spagaat doe tussen het Engels en het Nederlands en mijn NL dus ongelofelijk vervuild is door het Engels. Een van de anderen is dat mijn plot volledig in dienst staat van mijn personages, waardoor ik de hulp van proeflezers soms nodig heb om mijn plot weer op de rails te krijgen – vooral omdat ik de logistiek van het verhaal niet altijd op orde heb. Maar daar ben ik gelukkig wel wat beter in geworden met het voorbijgaan van de jaren.

Ben je weleens herkend in het openbaar als ‘de schrijver van…’?
Ik ben een aantal keer aangesproken als de winnaar van Fantastels – op de Elf Fantasy Fair. Onbekenden die me aankeken en zeiden: hey, jij hebt toch Fantastels gewonnen? – en op basis daarvan Stof en Schitteringen kochten. Helemaal super!

Dit was de Schrijveloerustag. Dank je wel voor het taggen, Patricia/Ninesisters!
Ik mag nu zelf mensen taggen – dus bij deze tag ik Mara van Ness… maar het zal nog even duren voordat die dit ziet, want ze is lekker op vakantie! 🙂

namen zijn belangrijk

Naar aanleiding van Kim’s Facebook post en het herlezen van Patrick Rothfuss’ “The Name Of The Wind”, dacht ik dat het misschien wel leuk was om te delen waar ik de namen van mijn personages vandaan heb gehaald. Namen zijn belangrijk en goede namen zijn nog beter. Joy en Valeria heb ik bewust hun namen gegeven, nadat aan Sirka en Seamon eigenlijk niet te tornen viel (toen ik de droom kreeg die aan geboorte gaf aan “Stof en Schitteringen”, heetten ze letterlijk zo, dus ik wilde er eigenlijk niets meer aan doen).

Sirka was altijd al donkerharig, competent, en ontzettend sterk met haar magie. Dit is sinds mijn eerste idee niet meer veranderd. Grappig genoeg betekent Sirka in het Pakistaans ‘stelen’ en noemt een duitse website de naam Sirka een verbastering van Siegrun, wat ‘macht en overwinning’ betekent.

Seamon (spreek uit als SJEE-mon, trouwens. Zoals Seamus) betekent qua naam niet zo veel. Het houdt het midden tussen Seamus en Simon, waarbij Seamus betekent ‘hij die verdringt’… wat natuurlijk wel grappig is omdat hij later geboren wordt dan Sirka en haar record qua talent verbreekt. Maar eigenlijk hangt er niet zo veel aan zijn naam vast. Hij had die naam gewoon in mijn droom, kan ik niet zo veel meer aan doen. Wil je met me babbelen over zijn sterrenbeeld, dan kan ik nog wel een boekje over hem opendoen… (hij is kreeft, trouwens).

Joy heb ik heel bewust haar naam gegeven. Haar volledige naam is natuurlijk Joiya (een naam die je heel misschien kent als Egwene’s visioendochtertje in “Wheel of Time” – die is blijven hangen), maar iedereen noemt haar Joy. Blijdschap. Plezier. Ik wilde een positieve naam, want Joy is van nature heel positief ingesteld. Ze houdt van lol maken, feesten, en kan heel intens genieten. Haar insteek qua mensen is ook positief, want ze ziet het goede in iedereen die ze ontmoet.

(bamf toch?)

Valeria is weer een heel ander verhaal, want Valeria heb ik letterlijk vernoemd naar het personage uit de RPG Suikoden. Vanaf het moment dat ik Suikoden 1 en 2 op mijn PSX speelde (in 2001 al), was ze een van de favoriete personages om in mijn party te hebben. Ze schopte bijzonder veel kont, was een van de sterkere personages, dus het was logisch om haar altijd mee op pad te slepen. Ik heb vijf jaar zitten wachten op de mogelijkheid om een personage naar haar te vernoemen, maar het moest wel iemand zijn die de naam waardig was. Dat werd dus Val.
Maar grappig genoeg betekent haar naam ook ‘kracht’, dus het past perfect bij haar als personage.

In boek 2 “Bloed en Scherven” ontmoet je Romain, die oorspronkelijk Ramon heette. De naam lijkt enigszins op Seamon, omdat zowel Seamon als Ramon hele Jediaanse namen zijn. Ze werken veel met de O klinker in jongensnamen (zie ook Timor). (Ik weet trouwens niet wat pappa en mamma Lentan aan het denken waren toen ze Seamon een Jediaanse naam gaven zo vlak na de oorlog, maargoed – ik neem aan dat Johann zijn achtergrond eer aan wilde doen). Maargoed, tijdens het schrijven realiseerde ik me dat Ramon en Seamon écht te veel op elkaar leken, dus heb ik een naam gezocht die er op leek. Ik heb nog aan Roman zitten denken, maar die naam (net als Kain) is té vaak de naam van de slechterik in films en boeken. Vandaar Romain.

Bonus 2: Joy’s beste vriendin Brenya is een cameo van mijn eigen vriendin Brenda (haar naam is verbasterd naar het liedje van A Perfect Circle). Bren verdiende hem, omdat zij aan de wieg stond van een aantal heel belangrijke plotpunten in het verhaal. Let wel, de real life Brenda is een stuk minder jongensgek en egocentrisch als Brenya, haha 🙂

fantastyval en recensies!

Ha, wat een weekend! Allereerst was er RPG’s en bier met mijn vrienden op Condamned in Amsterdam, vervolgens was er Fantastyval met al zijn prachtig verklede mensen in de zonneschijn, boekverkopen, signeren en vooral gezellig kletsen met de bezoekers van de Zilverbron/Zilverspoor stand… en dan ben je maandag volledig uitgeput van al die indrukken… en dan krijg je een berichtje op Facebook: ‘Heb je deze recensie van Stof en Schitteringen op Fantasyboeken.org al gezien?’

Vijf sterren, en superlovende woorden. De hele recensie kun je HIER lezen, maar dit zijn wat quotes:

“Stof & Schitteringen combineert enkele sterke personages met een goed uitgewerkte wereld en een voortsnellend plot. Een boek dat je met tollend hoofd achterlaat.”

“Kelly van der Laan hanteert een ongecompliceerde stijl en maakt geen woorden vuil aan wat er niet toe doet.”

Naast de prachtige recensies die ik al op Bol.com en Goodreads mocht ontvangen, is dit alleen nog maar de kers op de taart. Ik heb dus maar een recensiepagina hier op mijn blog in het leven geroepen, zodat ik er soms even naar kan kijken als ik het allemaal niet meer kan geloven. 🙂

Wat een leven toch, als schrijver… 🙂

“stof en schitteringen”, overal te koop!

Ik vraag me af of andere schrijvers met verschenen boeken dit ook doen, maar vandaag zette ik een search op om te kijken waar mijn boek eigenlijk online allemaal te verkrijgen is. Op verrassend veel plekken, bleek! Het is heel bizar om je naam bij ketens als de AKO en de Hema naar boven te zien komen!

* Bol.com
* Hema
* AKO
* Bruna
* Van Stockum
* Libris
* Amazon Japan (haha geweldig!)
* En natuurlijk ‘gewoon’ Amazon UK
* Last but not least: de Zilverbron website. 🙂

Het is heel erg onwerkelijk en supergeweldig om mijn boek op zulke grote bekende websites te zien prijken.
Volgende stap: eens bij de boekenwinkels binnenlopen om te gaan kijken of mijn boek daar fysiek ook te vinden is!

over themesongs

Ooit, tijdens een lange treinrit, heb ik zitten spelen met de gedachte “Wat als Stof & Schitteringen een TV serie zou zijn?” Het was een leuke exercitie om sowieso de gebeurtenissen in een aflevering kader te zetten en te kijken waar de cliffhangers moesten komen, maar het was nog leuker om te kijken wat de muziek zou zijn die ze zouden draaien tijdens de aftiteling, een beetje zoals in True Blood. Ik kwam die dag aan op mijn bestemming met een goed idee van hoe ik het wilde hebben, maar een vraag heb ik me altijd gesteld: wat zou de themesong zijn? Het liedje voor de opening credits?

Wat zou een mooie opening zijn van iedere aflevering? Wat past bij het gevoel van het verhaal en is mooi genoeg dat mensen de opening credits niet meteen doorspoelen? Het heeft me een hele tijd gekost, maar ik denk dat ik het perfecte liedje eindelijk gevonden heb:

Nordic Giants ft Jake Reid, “The Seed”.
Het heeft een dromerige piano, een fantastische opbouw, en lyrics die zingen over een verschrikkelijk schuldgevoel.
Ik denk dat ik hem gevonden heb 😀

(En dan nu terug naar de metarevisies voor “Bloed & Scherven”.)

drie dagen Elfia

George R R Martin en ik, Elf Fantasy Fair, april 2002

De eerste keer dat ik naar de Elf Fantasy Fair ging was in 2002, omdat George R. R. Martin daar aan het signeren was en ik zo graag zijn handtekening wilde in mijn half uitelkaar vallende paperback van “Storm of Swords”. Hij lachte om de staat van het kapotgelezen boek en schreef erin “Keep your sword sharp (and buy a new copy!)”. Het boek ligt nu in mijn kast, heel voorzichtig neergelegd omdat de pagina’s er letterlijk uit dwarrelen. Ik ben nog steeds een hele grote fan van Martin en zijn werk, en “Storm of Swords” is een van de betere boeken die ik ooit gelezen heb. Die handtekening is me nog steeds dierbaar.

Dat is nu twaalf jaar geleden. Ik had toen echt niet kunnen dromen dat ik twaalf jaar later zélf op de Elf Fantasy Fair (nu omgedoopt tot Elfia) zou staan om mijn eigen boeken te verkopen en signeren. Op het moment dat deze foto genomen werd, had ik Nanowrimo nog nooit gedaan. Ik schreef fanfiction en had er lol mee, daar ik had echt totaal geen notie van waar mijn schrijven me zou uiteindelijk brengen.

Nu zal ik zeker niet zeggen dat ik net zo goed ben als Martin, of dat mijn boeken zo goed verkopen. Maar afgelopen weekend stond ik op een zonovergoten Elfia in de tent en heb ik “Stof en Schitteringen” verkocht aan mensen die de kaft, de achterflap en mijn enthousiaste gebabbel over het verhaal aantrekkelijk vonden. Ik heb gekletst met andere bezoekers over onze favoriete boeken. Ik heb wannabe schrijvers aangemoedigd om hun manuscript te pitchen of om in ieder geval te blijven dromen en te blijven schrijven.

Het was een flinke uitputtingsslag, drie dagen lang op je benen staan en je boeken aanprijzen, maar dankzij mijn fantastische collega’s van Zilverbron, de stralende zonneschijn en de magische sfeer van Elfia en de vriendelijke bezoekers, heb ik werkelijk een toptijd gehad. Het is heel bizar om aan de andere kant van die tafel te staan. Om opeens te moeten nadenken wat voor berichtje je achterlaat in het boek terwijl je het signeert. Om je te realiseren dat mensen je boek gaan lezen en dat ze er meningen over gaan hebben… zo spannend! Want mijn kindje is nu gepresenteerd, het boek gaat nu de wijde wereld in. Volgend jaar op Elfia, als ik “Bloed en Scherven” aan de wereld ga presenteren, dan zullen er mensen zijn die “Stof en Schitteringen” gelezen hebben, die er een mening over hebben.

Spannend! Maargoed, eerst maar even bijkomen van al die nieuwe vrienden die ik gemaakt heb, de leuke conversaties, en de beelden van de zon op het kasteel en al die prachtige kostuums die voorbij de Zilverspoor tent liepen. De rest komt later wel. Eerst even nagenieten…

       

stof en schitteringen op bol.com

‘Stof en Schitteringen’ op bol.com

Daar staat hij dan, mensen: “Stof en Schitteringen”, op bol.com. ISBN en alles, helemaal echt.
Klaar om te bestellen. Het is nog in de pre-order, want officieel verschijnt “Stof” pas op de 18e (en bij bol.com blijkbaar op de 28e), maar je kunt alvast je bestelling maken als je dat wil. Wil je hem graag al eerder én gesigneerd hebben? Neem hem dan mee naar Elfia, daar sta ik bij de stand van Zilverbron te signeren!

Hopelijk tot dan! 😀

het tweeluik en de kaften!

Het afgelopen jaar heeft alles om Stof en Schitteringen gedraaid, wat mijn schrijfsels betreft. Oh, ik heb de eerste (eigenlijk derde) versie van Bloed en Scherven (het vervolg) wel uitgeschreven, maar dat was nog toekomstmuziek. Hoewel ik lol had met mijn plotlijnen en mijn personage in het tweede verhaal, heb ik toch echt het meeste energie gestoken in het redigeren en herschrijven van Stof en Schitteringen, want dat was degene die gepubliceerd zou worden. Bloed was een bonus voor de toekomst, nog niet echt iets om me zorgen over te maken.

Totdat Zilverbron besloot er werk van te maken en de twee boeken als tweeluik te gaan marketen, me vroeg om een pitch, en me prompt een contract toestuurde. Bloed en Scherven komt uit in April 2015. Ik word verondersteld om Bloed klaar te hebben voor de metaredactie in Augustus – dat betekent dat ik dus nog even ruim drie maanden heb. Het boek bestaat al, hoor, maar het is nog hartstikke ruw. Ik heb gisteren pas de proloog bedacht en op 80% van het verhaal zit een break die ik nog STEEDS moet herschrijven. En daarna het polijsten, het wegwassen van mijn anglicismes en mijn slechte grammatica, het opleuken van mijn zinnen. Drie maanden. Toen ik het op het contract zag staan, vond ik het goed te doen, maar nu vind ik het toch wel spannend. Voor Stof had ik anderhalf jaar. Nu drie maanden. Tja, dat zal het leven van een schrijver zijn, hè? Tijd om de knokkels te kraken, dus!

Stof en Schitteringen en Bloed en Scherven zijn een tweeluik. Het ene boek volgt op het andere, en vervult de beloftes gemaakt aan het einde van het eerste boek. Het maakt de verhaallijn af, de thema’s en de personageontwikkeling worden compleet. Ik heb soms nog gedacht of het niet beter 1 boek kon worden, maar in overleg met Zilverbron hebben we besloten om er een tweeluik van te maken. En zo gaan ze ook gepromoot worden. Ik heb de kaften gezien, jongens, en ze zijn mooi. Ze passen perfect bij elkaar – de kleuren zijn precies zoals ik het in gedachten had: blauw/grijs voor Stof, en donkerrood voor Bloed. Het is heel bizar om naar zo’n kaft te kijken en te denken: dit worden mijn boeken. Dit worden mijn kindjes.

En kijk ze eens, jongens: zijn ze niet mooi?

Stof en Schitteringen Bloed en Scherven

 

 

stoeien met de zetproef

Ik heb zojuist de zetproef check van Stof en Schitteringen de deur uit gedaan. Ik ben er helemaal stuiterig van! Grappig toch, hoe zo’n kleine actie als op de ‘verzend’ knop drukken zoveel lading kan hebben.

Mijn man Oliver en mijn vriendin Brenda hebben me de afgelopen dagen keihard geholpen om nog dingen te vinden die ik (en het woordredactie team van Zilverbron) misschien nog gemist zouden kunnen hebben. Ik hoop dat we alle laatste kleine foutjes gevonden hebben! Het is bizar om zo’n zetproef kritisch door te lezen. Op een gegeven moment begin je overal aan te twijfelen; hoe zit het met het afbreekstreepje in ‘realiteit’ – is dat zo wel goed? Is ‘besefte’ wel de juiste verleden tijd van beseffen? Het ziet er zo raar uit – etcetera. We hebben ons er doorheen geworsteld. Als we het echt niet meer wisten en de woordenboeken geen uitkomst meer konden bieden, hebben we het woord gewoon op de lijst gezet voor Zilverbron; zij zijn beter op de hoogte van grammatica dan ik.

Pffff, spannend hoor! Nu kan ik er écht niets meer aan doen, nu is het écht uit mijn handen.

“Stof en Schitteringen” gaat naar de drukkerij. Wauw!