Terwijl ik met de hond liep vanmiddag had ik opeens een verrassend moment van inzicht over mezelf. In de afgelopen maanden ben ik best serieus bezig geweest met mijn verhaal Stof en Schitteringen. Ik ben hard aan het werk geweest met polijsten, inconsistenties wegwerken, en ervoor zorgen dat ik het beste uit het verhaal haal.

Ik doe dit omdat ik van plan ben om hem in te sturen voor de Luitingh Sijthoff manuscriptenwedstrijd die een deadline heeft in december. Dus nu ligt er een stapel van 156A4tjes volgekrabbeld met rode pen op mijn bureau. Gisteravond ben ik begonnen om die edits door te voeren in het bestand op mijn Dropbox. that has a deadline in December.

Het is krankzinnig veel werk en ik heb er nu al zo veel tijd ingestopt… ongelofelijk. Natuurlijk zou ik normaal deze tijd doorbrengen met het gedachteloos browsen van Reddit en Facebook, maar dan nog. Waarom stop ik zo veel tijd in deze hobby?

En vanmiddag wist ik opeens waarom. Omdat ik er volledig vanuit gaat dat dit manuscript gepubliceerd gaat worden.

Laat dat een momentje indringen. Het is echt een enorme aanname, buiten het feit dat het bruut arrogant is om zoiets te zeggen over je manuscript. Want waarom moet dit verhaal verteld en gedeeld worden? Waarom vind ik dit nodig?

Dus terwijl ik buiten liep in het zonnetje was ik op die vragen aan het kauwen, totdat ik het wist. Het is namelijk zo: ik vind het verhaal helemaal niet zo geweldig. Ik vind het een leuk verhaal, ik hou van de personages alsof het mijn babies zijn, maar de proza zelf? God, nee. Ik lees iets over het creatieve proces van Patrick Rothfuss en ik wil mezelf in een balletje oprollen en huilen. Ik ben niet zo goed; zal ik ook nooit zijn. Waarom denk ik dan dat iemand mijn verhaal zal oppakken en publiceren?

Omdat ik gewoon walgelijk positief en naïef ben. Dat is het antwoord.

En dat is tegelijkertijd geweldig en doodseng. Geweldig: omdat dat een winnaarsmentaliteit is: falen is geen optie. NATUURLIJK gaat het werken, waarom niet? Dat is hoe winnars denken. Vanuit een NLP oogpunt is dit de manier waarop ik zou moeten denken: in positiviteiten, en niet eens nadenkend over negatieve punten. En ik zou best graag heel trots willen vertellen hoe goed het is dat ik mezelf op die manier heb leren denken… maar dat is niet echt waar.

Dit is het enge deel: ik ben gewoon kinderlijk naïef in het idee dat als ik gewoon hard genoeg werk, dat het dan wel allemaal goed komt. Ugh; ik ben mezelf aan het klaarzetten voor een grote teleurstelling. Dus de afgelopen paar uur heb ik mezelf verteld dat het de reis is, niet de bestemming, die telt. En als mijn verhaal niet via Luitingh (of ergens anders) gepubliceerd wordt, dan heb ik toch nog iets geschreven waar ik trots op kan zijn. Dan heb ik nog geleerd van de ervaring. Dat zou genoeg moeten zijn, toch?