Bloed en Scherven, Stof en Schitteringen, Uncategorized

Lentagon achtergronden, deel 2

Ik had jullie een tijdje geleden beloofd dat ik wat meer achtergronden over de magie en de wereld van de Lentagonverhalen zou posten, dus bij deze: hier is deel 2 van die serie. In deze blogpost wilde ik een uiteenzetting doen van de specialisaties van de cast. Ja, Sirka, Seamon en Valeria zijn ontzettend getalenteerd, maar kracht is ook niet alles. Waarin zijn ze opgeleid?

bow110_grande
Deze gave art doet me denken aan Sirka. Artiest: Charlie Bowater

Sirka heeft een universitaire graad in energiecompartimentalisatie. Ze is waanzinnig goed in het berekenen in hoeverre een brok kristal op basis van de opbouw van zijn compartimenten energie kan versterken. De Lentagon was haar masterthesis en experts zullen naar haar luisteren als zij een stelling neergooit, en haar vertrouwen als ze iets beweert. Ze is héél goed in haar werk.
Echter, omdat het werken met energiecompartimenten na de Lentagon tragedie zo’n beladen onderwerp is geworden, heeft ze zich daarna omgeschoold. De afgelopen acht jaar heeft ze bij Poortstations gewerkt. Gekoppeld met haar natuurlijke flair met manipuleren en het opzoeken van de grenzen van haar eigen kunnen, heeft ze zichzelf opgewerkt naar poortspecialist. Er zijn maar een handjevol mensen ter wereld die zelf kunnen poorten, en Sirka is de allerbeste.

Valeria heeft ook een duaal talent: aan de ene kant is ze ook goed met energieverdeling en compartimenten, omdat zij betaald werd om bommen te ontmantelen en om te gaan met onstabiele energieverdelingen, maar aan de andere kant is ze ontzettend goed in het maken van energieschilden. Je ziet het ook tijdens Bloed en Scherven; als ze voor het blok wordt gezet en uit reflex moet handelen, dan is de eerste manipulatie die ze maakt een schild. Ze is getraind om zichzelf en degenen om haar heen te beschermen tegen explosies (zie haar ervaring met bommen ontmantelen). Ondanks dat ze legergetraind is, is haar eerste instinct dus altijd om defensief te handelen.

Seamon is niet opgeleid of getraind. Hij heeft al zijn kennis on the job moeten oppakken. Omdat hij opgegroeid is in een gezin dat ontzettend veel bezig was met energie en manipulatie, is zijn natuurlijke talent vanaf het allervroegste moment gevoed. Heel veel van zijn manipulaties komen vanuit een instinctief begrip van de realiteit en een rotsvast, arrogant besef van zijn eigen kunnen. Seamon heeft letterlijk nog nooit gefaald in wat hij probeerde te doen, dus in zijn impulsiviteit en durf doet hij soms dingen die Sirka niet voor mogelijk had gehouden, simpelweg omdat hij niet door heeft dat wat hij doet super roekeloos en gevaarlijk is. (Bijvoorbeeld: een oceaan overpoorten terwijl je niet zeker bent wat zich aan de andere kant van de poort bevindt) Tot dusverre is het altijd goedgekomen, dus hij heeft geluk gehad. Met zijn enorme talent maakt hem dat zowel geweldig als gevaarlijk.

Joy is niet getalenteerd wat betreft magie, maar zij heeft een heel ander talent dat mogelijk wel gerelateerd is aan energie en realiteit, want haar dromen/visioenen van de toekomst worden flink versterkt en gedetailleerder zodra zij de Lentagon in haar handen neemt. In boek 3 gaat ze ook hard bezig met het trainen van haar gave, en verder mag ik daar nog niet veel over zeggen, behalve dat ze al veel beter had kunnen zijn wat betreft de toekomst voorzien als haar vader haar er niet als kind keihard voor afgestraft en gekleineerd had. Waarom deed hij dat? Omdat Joys moeder dezelfde gave had, en het haar een depressie injoeg die haar uiteindelijk het leven kostte.
Het is geen gemakkelijke gift, om mogelijke toekomsten voor je te zien.

Binnenkort meer nieuwe Lentagon achtergronden! 🙂

 

 

Advertenties
Algemeen, Stof en Schitteringen

schrijven met een handicap

Misschien hebben jullie het al op mijn auteurspagina zien staan, maar ik schrijf met een handicap. Het is een wat minder bekende handicap, maar eentje die voor mij een aspect van beschrijven toch wel een uitdaging geeft: ik ben anosmisch. (Voor degenen die niet weten wat het is: ik kan niet ruiken.) Het is niet helemaal duidelijk of ik ermee geboren ben, of dat de oorinfectie die ik zo rond mijn tweede/derde jaar opliep mijn reukzin de das om gedaan heeft, maar het feit is dat ik dus niet kan ruiken en me ook niet kan herinneren hoe het is om te ruiken.

In het dagelijks leven is dit niet heel erg een probleem. We koken thuis elektrisch (geen gas dus), en ik heb een man en hond met een prima reukzin, dus ik kom mijn leven prima door. Ik eet met veel plezier, want ik houd van eten, maar ik zal ongetwijfeld veel minder proeven dan jij aangezien (blijkbaar) heel veel van de smaak in je neus al gebeurt. Ik kan heel slecht thee smaakjes onderscheiden (tenzij het zoethout, citroen of munt bevat), en als je me yoghurt toetjes voorschotelt, weet ik welke ik lekkerder vind en dat het fruitig is, maar ik zal de framboos en de aardbei niet onafhankelijk van elkaar kunnen benoemen. Ik geniet bijvoorbeeld dan wel weer ontzettend van de textuur van goeie mozzarella en vanille.

Maar ik zal nooit weten hoe de zee ruikt (ik kan hem wel op mijn lippen proeven, het is zout, als je op het strand bent), waarom mensen zo kicken op verse koffie, brood, gemaaid gras, de geur van mijn huis, mijn man, of zelfs mijn hond. Want is er wat aan te doen? Nee dus.

Als ik geuren beschrijf, ben ik altijd doodsbang dat de lezer het merkt. Het is iets wat ik bewust moet inlassen, omdat het voor mij zo’n non-iets is, ik maak het niet mee.

Een groot deel van de reden dat Joy geen groot magiegebruiker is in Stof en Schitteringen is een reflectie van ik in het echte leven: als mijn man door alleen aan mijn haren te ruiken prompt weet dat ik de shampoo van mijn vriendin gebruikt heb toen ik bij haar sliep, dan is dat magie voor mij. Jullie kunnen allemaal magie, en ik niet. Het is een talent, een vaardigheid, die ik gewoon niet bezit en waar ik me heel slecht een voorstelling van kan maken. Joy’s schouderophalen over ‘dat kunnen jullie, en voor mij is het niet zo boeiend dus ik leef er wel omheen’ is mijn eigen levenshouding. Dit is een schril contrast met het verdriet en de depressie die zowel Seamon als Sirka ervaren als ze afgesneden worden van hun talenten. In Bloed en Scherven wordt er heel mooi beschreven dat Joy gewoon geen idee heeft van wat ze mist:

“De hulpeloosheid die ik nu ervaar, dat gevoel van afgesneden zijn van de realiteit, van gehandicapt zijn, incompetent zijn, van niets kunnen controleren, alles maar laten gebeuren… dat is haar leven. Dat is haar normale wereld. En ik ga eraan kapot, want ik weet wat ik verloren heb.”

Er zijn natuurlijk andere redenen, verhaaltechnische redenen, waarom ik expres van Joy geen talent heb gemaakt; maar dit is de belangrijkste. Omdat jullie geen idee hebben van de magie die jullie bezitten. 🙂