hell yeah: mission to zyxx

Welkom bij het eerste deel van de “hell yeah” serie! 🙂 Laten we lekker obscuur beginnen, namelijk bij een medium wat niet zo vaak gebruikt wordt: audiodrama/podcasts! Whoop! 🙂

Voor de oningewijden onder jullie, een audiodrama is alsof je een TV-serie zit te kijken, maar dan zonder beeld. Zoals een hoorspel, eigenlijk. In het begin is het een beetje wennen, maar als je er eenmaal “in” zit, snap je niet waarom je er vroeger niet meer mee gedaan hebt.

MTZBG_noAB.jpg

Afgelopen januari kwam Corina ermee in onze schrijfgroep app: “En ik heb trouwens echt een awesome podcast gevonden: Mission to Zyxx, an improvised sciencefiction sitcom” zei ze, maar daar deden we niet zo veel mee – het is natuurlijk een nieuw medium, en ain’t nobody got time for that, right?

Totdat ik in juni een nieuwe baan kreeg en echt belachelijk veel tijd op de snelweg ging doorbrengen. Leuk joh, consultancy 😉

Spotify is doorgaans onderweg mijn beste vriend maar man o man, ik werd helemaal gek van mijn playlists. Dus ik besloot om Corina’s raad op te volgen en zette hem aan.

Mission to Zyxx is een science fiction comedy. Het is een parodie/liefdesbrief aan sci-fi series als Star Wars, Star Trek, en flink veel pop culture. Dit is de introductie die aan het begin van aflevering 1 gegeven wordt:

“The period of civil war has ended. In the aftermath of the Battle of Sistoo the rebels have overthrown the evil Galactic Monarchy and in its place established the just and benevolent Federated Alliance. It’s definitely an improvement and totally not a lateral move. Now, to restore diplomatic relations between systems, the Federated Alliance has deployed teams of ambassadors throughout the galaxy to bring a message of peace to every inhabited world. The pay is six Kroons per hour. Which seems sort of low, all things considered. In the farthest reaches of the Tremillion Sector, a young farm boy named Pleck Decksetter embarks with his crew on his first assignment: a daring journey to the remote and mysterious Zyxx Quadrant. Aboard the starship, The Bargarean Jade, they set out to explore astounding new worlds, discover their heroic destinies and meet weird bug creatures and stuff. This is their mission: a MISSION. TO. ZYXX!”

Audiodrama’s zijn vaak gescript (daar ga ik nog verder op in als ik een van mijn andere aanbevelingen in de hell yeah serie ga uitschrijven, Archive 81), waardoor de acteurs een script aan het oplezen zijn. Soms is dat een beetje rough, voice acting is ook een vak.

Mission to Zyxx heeft dat probleem compleet niet, want de hele serie is geimproviseerd door de acteurs, die allemaal ervaren improv comedy artiesten zijn, en al compleet op elkaar ingespeeld zijn via andere projecten. Iedere aflevering wordt er aangehaakt door een guest star, die met hen meespeelt, en vervolgens spelen ze de aflevering uit, compleet uit de losse pols. Het voordeel hieraan is, is dat de conversaties compleet natuurlijk vloeien, omdat mensen letterlijk op elkaar reageren. De cast ligt soms ook echt compleet in een deuk op de achtergrond – de sound editor doet zijn uiterste best om dit zo veel mogelijk te verbloemen, maar het lukt niet helemaal en dat is helemaal niet erg.

Het is eigenlijk vooral heel erg charmant, en juist doordat er heel ad rem op elkaar gereageerd wordt, komen de grappen ook echt aan. Ik zal heel eerlijk zijn – ik heb het doorgaans aanstaan in de auto, en ik heb een keer een groen stoplicht gemist omdat ik te hard aan het lachen was.

Wanneer de serie begint, is eigenlijk alleen de setting vagelijk bekend, zoals die in de opening narration quote hierboven staat. Maar alles wat er gebeurt/geimproviseerd tijdens de afleveringen wordt, is direct canon. Alle onzin die ze bedenken, krijgt direct een plaatsje in het universum. Namen van rassen, planeten, betaalsystemen, achtergronden van personages…. alles. Dat betekent dat terwijl ze bezig zijn, ze een universum aan het bouwen zijn. En lieve mensen, wat is dat LEUK om te zien gebeuren!

De eerste afleveringen zijn nog wat ruw, maar ergens rond aflevering 5 begint alles op zijn plek te vallen. Tegen de tijd dat je bij de season finale van seizoen 1 komt, ben je verslaafd. De seizoensfinale van S2 is zo fantastisch dat ik letterlijk “NEEE!” tegen mijn autoradio aan het schreeuwen/lachen was. Op de een of andere manier hadden de castleden alle bullshit van de afgelopen twee seizoenen samengebonden in een zinderende finale – SUPER spannend, en compleet over de top hilarisch. In seizoen 3 was ik aan het gillen tegen de pre-season finale, “Malice in Chains”. Die was BRILJANT. Echt, petje af.

Ik heb zelf vrij veel freeform roleplaying gedaan, waarbij je met mensen een verhaal verzint en direct uitspeelt. Dat is eigenlijk wat er tijdens de Mission to Zyxx afleveringen gebeurt, maar dan door mensen die zo verdomde goed zijn in verhalen vertellen, grappig zijn, en compleet op elkaar ingespeeld, dat ik niets anders kan doen dan genieten. Dergelijke magie tussen de spelers en het verhaal heb ik maar een paar keer kunnen aanraken tijdens freeform RP sessies, met mensen die ik goed ken en veel mee samengewerkt heb. Deze mensen doen dit iedere week.

Het is absoluut inspirerend om die mensen zo bezig te zien, en het is super aanstekelijk om met ze mee te lachen. Mocht je je afvragen waar je dit kunt meeluisteren: je kunt naar hun website, Missiontozyxx.space, daar staan alle afleveringen. Je kunt ook checken op The Maximum Fun network…. of op Spotify, wat ik ervoor gebruik. Seizoen 3 is net klaar, maar er komt een 4e aan!

MTZS2Finale_web2.jpg
officiële artwork van de seizoensfinale van S2 van Mission to Zyxx, door Owen Freeman

 

interstellar, en SF/Fantasy recensies

Interstellar_ALT_ArtowrkGisteravond zijn mijn man en ik naar de Pathé geweest om de film Interstellar in de IMAX te bekijken (hier is een trailer). De nieuwste Christopher Nolan film, en nog SF ook. De trailers zagen er veelbelovend uit, en de naam Nolan zegt tegenwoordig wel een hoop: een rustig verteld verhaal met een mooie opbouw, en waarschijnlijk nog heel goed ook.

Laat me allereerst zeggen dat het een goede film is, zeker een aanrader, Ik ben superblij dat we in een tijd leven dat SF zo mooi en fantastisch in beeld gebracht kan worden en dat iemand als Nolan zo de vrije hand krijgt – en een budget – om een film als deze te realiseren… dat een film als deze mainstream getoond kan worden. Wat dat betreft leven we letterlijk in een gouden tijd voor SF en Fantasy.

De stukken die zich in de ruimte afspeelden vóélden als space (slim gedaan ook, met hoe het geluid soms wegviel als ze in de ruimte waren enzo), de robots waren verrassend snarky en leuk passend in het plot, en het verhaal was episch genoeg. De rol van Matt Damon was trouwens echt fantastisch. De soundtrack mag trouwens ook wel een schouderklopje krijgen, die was superintens en meeslepend. Dat was het goede deel!

Dan nu voor het deel waar ik een beetje gemengde gevoelens over heb: het deel waar het hele plot op gebaseerd is; interstellar travel, het spelen met tijd en ruimte… dat is eerder gedaan. Als de woorden wibbly wobbly timey wimey je wat zeggen, dan weet je waar ik over praat. (Voor degenen die het niet weten: Doctor Who). Het laatste half uur gaf me niet de verassingen die ik gehoopt had, het was niet zo clever als ik gehoopt had dat de film zou zijn. Ofwel ze waren voorspelbaar, ofwel niet voldoende uitgelegd of te vaag en bedekt met de mantel der liefde.

Dus als de film een 9.0 op IMDB krijgt, dan ben ik het daar niet mee eens. Hij was niet zo groundbreaking als Inception, wat ik toch echt een slimmer in elkaar gezet verhaal vond, met minstens zulke mooie visuals.

En misschien komt dat wel omdat ik heel veel SF en Fantasy gezien en gelezen heb. Misschien komt het wel omdat ik een beroepsdeformatie niet meer normaal naar een film kan kijken of een boek kan lezen zonder te zien waar het fout gaat. Maar aan de andere kant betekent dat ook dat wanneer een film of verhaal het voor mij wel goed doet, als ik compleet verrast of overdonderd ben – dan ben ik zo blij. Daar kan ik zo van genieten!

Ik ben niet compleet afgestompt voor fantasy en SF. Ik ben blij dat het bestaat en ik ben dankbaar dat er qua films grote budgetten tegenaan gegooid worden en dat schrijvers als Brandon Sanderson en George R R Martin toegestaan wordt om boeken van meer dan 1000 pagina’s te schrijven. Ik geniet van goede verhalen en kan mezelf helemaal laten meeslepen als het in mijn ogen wél goed gedaan worden. Maar ik heb een baggage als schrijver en als SF/Fantasy liefhebber en misschien ben ik soms wat minder goed te verrassen… vooral wat betreft films, die wat minder lang de tijd hebben om een verhaal te vertellen dan een boek(enserie).

Dus; samengevat als recensie: ik ben blij dat ik Interstellar gezien heb in de IMAX, ik heb het geld er graag voor neergeteld. Het is een leuke film, maar niet Nolan’s beste. Ik ben benieuwd wat jij ervan vond. 🙂

Zo, en nu terug naar NaNoWriMo…

het derde verbond, liane baltus

Even een blogje over andere boeken dan de mijne, want ik zou graag wat aandacht willen voor Het Derde Verbond van Liane Baltus! Ze is op dit moment in de race voor de Crimezone Debuutprijs en ze kan alle stemmen die ze kan krijgen goed gebruiken. Ze verdient ze ook ontzettend, want haar boek is fantastisch. Ik heb haar op Goodreads vijf sterren gegeven, omdat ik die vier-en-een-half sterren die eigenlijk mijn plan waren om te geven, omhoog wilde afronden.

Dit is de tekst op de achterflap:

Helena’s vader is in het verleden betrokken geweest bij een geheim project, waarbij contact is gelegd met mensen uit de dimensie Experiaan. In die periode is er een innige vriendschap ontstaan tussen Helena en de Experiaan Mica.

Op het moment dat Mica na vele jaren terugkeert uit diens dimensie, vult warme energie het zwarte gat in Helena’s borstkas. Haar blijdschap over de terugkomst van haar jeugdvriend verandert abrupt als ze hoort dat hij met zijn troepen Amerika is binnengevallen en haar vader tegelijk met een grote groep wetenschappers verdwenen is.

Binnen de kortste keren raakt Helena de controle over haar eigen leven kwijt. Mica kiest Amsterdam als locatie voor onderhandelingen over een wapenstilstand met Amerika. Voor Helena het beseft, is het kantoor waar zij stage loopt betrokken bij de voorbereiding, zijn er Experiaanse soldaten in het pand en heeft de CIA haar in het vizier.

Wat verzwijgt Mica over zichzelf en de mensen in zijn dimensie? Is Helena’s vertrouwen in Mica wel gerechtvaardigd als de wereld om haar heen hem compleet anders ervaart dan zij? Komt er een wapenstilstand tussen Experiaan en Amerika of is een vernietiging van de Aarde aanstaande? Helena wordt voor keuzes gesteld, die ze zich nooit heeft kunnen voorstellen.

Ik heb het boek in één ruk uitgelezen, om meerdere redenen eigenlijk. Het is vlot geschreven, heeft een spannend plot, uitgediepte personages, en een interessant conflict. Het magiesysteem is goed te begrijpen en de net-iets-andere cultuur van Experiaan is zowel bekend als vervreemdend. Als je goed oplet, dan merk je dat het een ander niet zo schoon is als het lijkt… ook wat betreft de relatie tussen Helena en Mica.

Omdat je het boek meemaakt vanuit Helena’s perspectief, lijkt alles wat zij doet en de band die ze heeft met Mica en de Experianen volledig logisch, maar als je een stap terug doet en het bijvoorbeeld vanuit de ogen van haar beste vriendin Sasja bekijkt, dan voel je opeens nattigheid. Tegelijkertijd is de rijkheid van de wereld van Experiaan zo overweldigend en interessant dat je volledig begrijpt dat Helena zich er hals over kop in gooit. Ik zou ongetwijfeld precies hetzelfde gedaan hebben. Die juxtapositie is geweldig gedaan.

De drie belangrijkste dingen die naar boven komen in het verhaal zijn thema’s van communicatie, machtsverhoudingen, en energie. En als je daar over nadenkt, dan is het niet zo gek dat ik van dit verhaal genoten heb; want dit zijn thema’s waar ik zelf ook van geniet. Ik schrijf zelf de boeken die ik graag wil lezen… blijkbaar schrijft Liane ook de boeken die ik graag wil lezen. En omdat ze het ook nog eens steengoed uitgedacht aanpakt, is dit ook het soort boek wat ik graag aan de wereld wil laten zien. Ik heb het al als verjaardagskado aan een vriendin gegeven omdat ik vierkant achter dit boek sta, en niet kan wachten op deel twee.

Dus: áls je Het Derde Verbond gelezen hebt, en net zoals ik ervan genoten heb, stem dan alsjeblieft op Liane voor die debuutprijs die ze zo hard verdient!

Hier het stappenplan (zoals gepost door Liane op FB) om haar te supporten:

‘Hoe nomineer ik Het derde verbond voor de Crimezone Debuutprijs 2014′.
Uit reacties maak ik op dat het linkje ‘Registreer met Facebook’ de makkelijkste (en snelste) weg is om je te registreren op Hebban. Registreer je via e-mail, dan moet je je account bevestigen via een link in je e-mail.
Daarna kun je op mijn boek stemmen. Om mijn boek te nomineren, ga je via de link in dit bericht naar mijn boekpagina op Hebban.
Zorg er voor dat je een vinkje zet bij favorieten, zie bijgevoegde foto.
Daarna telt je stem mee.
Mocht je de oproep willen delen (graag), zet dan bovenstaande uitleg erbij, anders komen mensen zonder verdere uitleg op mijn boekpagina op Hebban terecht. Op deze pagina staat ook geen verwijzing naar de Crimezone Debuutprijs.

fantastyval en recensies!

Ha, wat een weekend! Allereerst was er RPG’s en bier met mijn vrienden op Condamned in Amsterdam, vervolgens was er Fantastyval met al zijn prachtig verklede mensen in de zonneschijn, boekverkopen, signeren en vooral gezellig kletsen met de bezoekers van de Zilverbron/Zilverspoor stand… en dan ben je maandag volledig uitgeput van al die indrukken… en dan krijg je een berichtje op Facebook: ‘Heb je deze recensie van Stof en Schitteringen op Fantasyboeken.org al gezien?’

Vijf sterren, en superlovende woorden. De hele recensie kun je HIER lezen, maar dit zijn wat quotes:

“Stof & Schitteringen combineert enkele sterke personages met een goed uitgewerkte wereld en een voortsnellend plot. Een boek dat je met tollend hoofd achterlaat.”

“Kelly van der Laan hanteert een ongecompliceerde stijl en maakt geen woorden vuil aan wat er niet toe doet.”

Naast de prachtige recensies die ik al op Bol.com en Goodreads mocht ontvangen, is dit alleen nog maar de kers op de taart. Ik heb dus maar een recensiepagina hier op mijn blog in het leven geroepen, zodat ik er soms even naar kan kijken als ik het allemaal niet meer kan geloven. 🙂

Wat een leven toch, als schrijver… 🙂