the lies of locke lamora, van scott lynch

(zoals gepost op Geekstijl)

Heb je dat ook wel eens gehad, dat je zó verdiept was in je boek dat je prompt op de verkeerde tram stapte? Ik wel; tijdens het lezen van Scott Lynch’ “The Lies Of Locke Lamora”.

0575079754.02.LZZZZZZZ 195x300 The Lies Of Locke Lamora van Scott Lynch“The Lies Of Locke Lamora” is zo’n boek waarvan het concept intrigerend is, maar de uitwerking nog veel beter. Een con artist in een fantasy setting, Ocean’s Eleven meets fantasy. Klinkt best aardig toch? Op die manier werd de serie aan mij voorgeschoteld, en het is alles wat het beloofde en meer, wat mij betreft. The Gentleman Bastard Sequence bestaat op dit moment uit twee boeken met ieder hun eigen afgeronde verhaal binnen een grotere verhaallijn. De serie start met “The Lies of Locke Lamora”, en het vervolg heet “Red Seas Under Red Skies”. Ik ga me in deze recensie even focussen op het eerste deel, “Red Seas” zal ik op een later tijdstip oppakken.

Het boek speelt zich af in de fantasy stad Camorr, een stad die qua sfeer een beetje doet denken aan Venetië, vol met rijke adel en berooide paupers, en een georganiseerde misdaad. Tussen de capa van Camorr, de hoofdmafioso zogezegd en de hoofd van de politie aldaar is jaren geleden een pact gesloten, The Secret Peace, die afspreekt dat veel dieven in principe hun gang kunnen gaan, zolang er maar niet gestolen wordt van de adel. Mochten ze gepakt worden, worden ze natuurlijk gestraft (opgehangen), maar de wacht knijpt algauw een oogje toe. Alle dievenbendes houden zich hieraan, behalve de Gentlemen Bastards… een bende van con artists die er een sport van maken om te stelen van de rijken… en om dat geld te investeren in manieren om nog veel creatievere confidence games uit te halen. De hoofdpersoon van de serie is Locke Lamora, een jonge gozer met een onopvallend uiterlijk en een ongelofelijk talent om alles bij elkaar te liegen.

Als de serie start staat hij op het punt om met zijn bendemaatjes (die als broers voor elkaar zijn) een ongelofelijk ingewikkelde con te gaan plegen die hun in één klap rijker gaat maken dan veel van de adel bij elkaar, maar dan gooit de interne politiek in Camorr roet in het eten en komt het aan op damage control en heel veel bordjes in de lucht proberen te houden.

En wat is er zo bijzonder aan deze serie? Allereerst zijn de personages extreem sympathiek. Ze nemen geen blad voor de mond, gaan voor elkaar door het vuur (zowat letterlijk), maar zetten elkaar ook regelmatig vrolijk in de zeik, en daar komen quotes uit als deze:

“Some day, Locke Lamora,” he said, “some day you’re going to fuck up so magnificently, so ambitiously, so overwhelmingly that the sky will light up and the moons will spin and the gods themselves will shit comets with glee. And I just hope that I’m around to see it.”
“Oh,  please,” said Locke. “It’ll never happen.”

Zoals jullie merken heeft Lynch er lol in om creatief te schrijven. Zijn dialogen zijn superscherp en gevat, waardoor je tijdens het lezen regelmatig zit mee te grijnzen. Dit houdt de humor er wel in, want in principe gebeuren er aardig wat dingen die het daglicht niet kunnen verdragen. Deze serie is zeker niet voor mensen die een hekel hebben aan vloeken of geen lol hebben in grafische beschrijvingen, want het gaat er best hard aan toe. De cons die worden uitgevoerd zijn intelligent, en het is erg leuk om proberen te begrijpen wat er gaande is en mee te denken hoe de hoofdpersonen zich nu weer uit het nauw weten te redden als de situatie zich verergert.
Ik had persoonlijk ook erg veel lol met de manier waarop het boek is opgebouwd. Er wordt veel gebruik gemaakt van flashbacks die me in het begin irriteerden omdat ik wilde doorlezen, maar iedere keer als een flashback afgelopen was, was ik teleurgesteld dat we weer teruggingen naar de recente verhaallijn, omdat de flashback ook superleuk en interessant was. Lynch heeft hier erg veel kritiek op ontvangen, maar ik amuseerde mij enorm hiermee. Wat mij betreft werkte de vertelmethode prima en hield het me stevig geboeid. Ik vond zijn techniek verfrissend, zijn recht-toe-recht-aan manier van vertellen trok me aan. Nogmaals, dit is vast niet voor iedereen, maar de manier waarop Lynch zijn verhaal vertelt, vooral als je er rekening mee houdt dat dit zijn debuutroman was en dat hij een jaar of zevenentwintig was toen dit boek uitkwam vertelt mij dat Scott Lynch een van de heldere nieuwe sterren is aan het fantasyfirmament.
Bovendien, hij heeft zijn hoofdpersonage Locke vernoemd uit het personage uit Final Fantasy 6. Hoe cool ben je dan? icon wink The Lies Of Locke Lamora van Scott Lynch
Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s