enthousiasme

Weet je waarom ik zo ongelofelijk enthousiast ben over Bloed op het moment? (Want dat ben ik; mensen in mijn directe omgeving worden nu al tureluurs over mijn gebabbel over dit verhaal). Het is niet het feit dat mijn wordcount weer als een idioot oploopt (ik zit op 16K), maar omdat ik het gevoel heb dat ik het deze keer eindelijk GOED doe.

Dit is de derde keer dat ik dit verdomde verhaal van start tot einde volledig uitschrijf, maar dit keer voelt het als de waarheid. Alsof ik eindelijk ergens kom en het begin geen totale stront is. Natuurlijk heb ik nu net de eerste ‘explosie’ gehad en ben ik nog niet bij het rustiger deel in het verhaal aangekomen, maar ik heb er vertrouwen in dat als ik een paar gebeurtenissen gewoon van plek wissel, een paar andere aanpas en er een paar nieuwe in plaats, dat die drie dagen van spanning in de bungalow net zo lekker gaan weglezen als het spectaculaire (al zeg ik het zelf) einde.

Het einde was de eerste keer dat ik het verhaal schreef al prima – het was gewoon die eerste 35K die niet lekker liep. Dit keer voel ik me een stuk positiever over hoe alles gaat…. en ik zit nu op 16K. Eens zien wat de volgende 20K gaat brengen (en de rest!)

Advertenties

nanowrimo

“Ik zit te dubben of ik wel meedoe aan nanowrimo,” zei ik nog. (Op dag 2 heb ik de 11K bereikt, dus ik denk dat ik meedoe. )
“Ugh, zoveel werk,” zei ik nog. (ik jubelde gister over hoe heerlijk het was om weer vol te gaan voor een verhaal.)
“Ik zit met mijn hoofd helemaal niet bij Kristal,” zei ik nog. (Ik zat gisteravond mijn wilde liefde voor Sirka hardop te uiten tegen de andere mensen in de kamer.)

….ik denk dat de vorige blogpost een beetje onzin was. šŸ™‚

*grijnst*

dus, nanowrimo

Ik zit een beetje te dubben of ik dit jaar wel meedoe aan Nanowrimo. Aan de ene kant heb ik dit jaar al een slordige 160K (!!!!!!) geschreven, dus het is niet alsof ik het nodig heb. Aan de andere kant is het wel een waanzinnig mooie gelegenheid om weer terug te keren naar mijn kristal wereld; in December begin ik als het goed is samen met Zilverbron aan de revisies van Stof en Schitteringen, en ik heb inmiddels een veel beter idee van hoe ik Bloed en Scherven (het vervolg) wil laten lopen.

Dus ik weet dat het een perfecte gelegenheid is om Bloed aan te pakken. Het nadeel is alleen dat dit de derde keer is dat ik het verhaal compleet overnieuw schrijf. En dan slaat de weerzin toe: gedachtes als ‘ugh, zoveel werk’ en ‘het wordt toch weer inadequaat’ zetten de rem op mijn zin op weer aan de slag te gaan.
Wat grappig is, want de vorige keer dat ik Bloed tackelde, had ik het verhaal in een week op papier staan. Dus de hoeveelheid werk kan het niet eens zijn. ZOVEEL moeite is het nou ook weer niet. Ik KAN het wel.

En dan de laatste rem nog: ‘maar ik zit helemaal met mijn hoofd niet bij Kristal’ – dat is de enige die Ć©cht waar is. Ja, in mijn hoofd zit ik nog bij mijn Fantastels verhaal en bij de League. Mijn tijd met mijn Fantastels verhaal en de laatste 10K voor Irina zijn me niet in de koude kleren gaan zitten.

Seamon, Sirka, Valeria en Joy (en ook Romain, die je gaat ontmoeten in Bloed) zijn op het moment als verre vrienden waarvan je al een tijd niets meer gehoord hebt. Warme herinneringen, maar niet BIJ je op dit moment.

Ach, ik moet het ook gewoon gaan doen. The only way to fail is not to write. Of, zoals mijn wallpaper heel hulpvaardig zegt: Stop fucking off. :’)

weet je

De jury kan strax zeggen wat ze willen, maar ik ben verdomde blij met mijn verhaal.

Ik mag natuurlijk niets over de inhoud zeggen… maar hoewel dit verhaal is wat minder lyrisch dan Rode Lantaarns, wat minder actiegedreven dan Leercurve, denk ik dat de emotionele punch er niet minder om is. Ik ben heel benieuwd wat de jury ervan vindt en of ze nog goeie aanmerkingen hebben. If anything, dan zou het wat minder verdeling moeten maken tussen mannen en vrouwen. *haalt schouders op* Meer dan mijn best kan ik niet doen; en ik heb mijn best gedaan.

Van de week zal ik hem nog Ć©Ć©n keer nalezen, even in goede nette formatting zetten… en daarna vind ik het wel best, dan gaat hij de deur uit. Whee! šŸ™‚

de daad bij het woord voegen!

Meteen na mijn vorige blogpost heb ik mezelf geschopt en ben ik ervoor gaan zitten… ik ben even mijn hele Fantastels plot gaan uitschrijven zoals ik het in mijn hoofd had zitten en prompt besloot ik ter plekke dat ik het einde ging veranderen. En nu ben ik prompt super enthousiast over mijn Fantastels verhaal. Squee!

Grappig he, hoe het dus toch zo blijkt te gaan: je moet het gewoon DOEN. Niet zeiken, gewoon schrijven. Gewoon proberen. Gewoon over die verdomde drempel heen stappen, en een nieuwe wereld ontdekken. Ze wachten op je, ze bestaan al, die werelden. Alles wat ze nodig hebben is dat jij door die deur naar ze toestapt. Maar dan moet je wel de ballen hebben om het te doen…

Ik denk zomaar dat ik dit weekend wel een first draft op papier kan zetten. Maar niet vanavond, want dan sta ik te rocken bij de band die ik onder deze link gedeeld heb. šŸ™‚

Voel je vrij om te klikken! Ik weet dat mijn muzieksmaak soms riskant is om op te klikken, maar dit zou tamelijk inoffensive moeten zijn. Het is niet hĆ©Ć©l metal in ieder geval… deze gasten (Nederlandse band, trouwens!) staan aangeduid als experimenteel, ambient, electronica, post-rock. Dus veel plezier!

plannen voor de schrijfmaanden


Ondanks al mijn grote plannen en inspiraties, heb ik de afgelopen maand nog geen woord op papier gezet wat betreft mijn Fantastels verhaal. ARGH! Ik heb wel het een en ander wat duidelijker uitgelijnd in mijn hoofd. Het is op plekken nog wat vaag, maar jemig, dat kan ik heel gemakkelijk uitwerken.
Om de een of andere reden ben ik belachelijk zenuwachtig om dit te doen. Misschien omdat ik het twee keer al zo goed heb gedaan op Fantastels; dat ik dan het gevoel heb dat ik wĆ©Ć©r moet presteren? Voel ik nu letterlijk druk en verwachtingen? Ik ben zo’n sukkel. De enige die verwachtingen heeft, dat ben ik zelf.
En de twee verhalen die ik in mijn hoofd heb zitten zetten me niet genoeg in vuur en vlam. Ze zijn eng, en nieuwe werelden, en ik dartel al zo lang rond in mijn favoriete werelden dat een stapje erbuiten me nerveus maakt. Mja.
Misschien moet ik deze wallpaper weer op mijn desktop zetten; misschien inspireert het me (weer). Dus. Actie! Het liefst dit weekend nog, want de deadline is nog maar drie weken weg…

En daarna is het alweer tijd voor Nano! Eigenlijk is het meedoen aan Nanowrimo inmiddels volledig overbodig geworden. Ik heb de uitdaging de afgelopen twaalf keer gewonnen, de meeste keren volledig op mijn sloffen. Ik wĆ©Ć©t dat ik in staat ben om in een week of twee (da’s mijn gemiddelde) zo’n 50K aan woorden uit te braken, zelfs naast een drukke baan, een week tabletop roleplayen met vrienden in Engeland, en een sociaal leven.
Maar de gelegenheid is gewoon zo ideaal, en ik voel me altijd beter door het schrijven. Vorig jaar heb ik gebruikt om Bloed en Scherven te schrijven. Ik denk dat ik dit jaar Bloed en Scherven compleet ga herschrijven – nu met de veranderde Romain/Valeria connectie, een betere backdrop van de oorlog, en een steviger in haar schoenen staande Joy. Seamon en Sirka hoef ik weinig aan te veranderen. Die zijn al perfect zoals ze zijn ā¤

Dus terwijl ik hier allemaal tegenaan zit te hikken, heb ik plots maar “Sleepwalk City” geschreven, zo’n 10K aan League verhaal geschreven, voor Irina, omdat haar tijdlijn en motivatie me niet lekker zaten. Nu klopt het wel, maar het heeft zoveel feels losgemaakt dat ik me moeilijk op andere schrijfsels kan concentreren. Zucht…