post-nanowrimo leven

Het is inmiddels een week geleden dat ik Bloed en Scherven afschreef. Het verhaal klokt in totaal in op 57K en waarschijnlijk is er nog steeds vanalles mis mee, maar ik heb nog niet de moed gehad om te gaan teruglezen.

Dus in plaats daarvan heb ik vanavond uit de losse pols zo’n 1000 woorden geschreven. De scène is heerlijk bitterzoet en gaat waarschijnlijk niet eens in het verhaal terecht komen, maar ik kon het gewoon niet laten. Ik heb beelden in mijn hoofd en ze moeten eruit, of ze nu plotgerelateerd zijn of niet. *zucht* Alsof je fanfiction schrijft voor je eigen verhaal. Bizar. Ik zit te dicht op deze personages om afscheid van ze te kunnen nemen; dit losmaakproces gaat nog wel even duren, vrees ik.

Nouja, het houdt me van de straat, neem ik aan. En om heel eerlijk te zijn, vind ik het concept van nog even wat tijd dorbrengen met mijn personages niet zo heel erg. 🙂

Advertenties

ik was vergeten hoe geestelijk uitputtend dit verhaal is

Dus na een paar dagen als een idioot doorschrijven en aanpassingen maken in mijn manuscript zit ik inmiddels op 47.390 woorden voor Bloed en Scherven, maar ik geef op het moment eigenlijk maar bar weinig om mijn woordenaantal. Nanowrimo is maar een excuus; ik wil dit verhaal gewoon in deze versie goed op papier hebben, en dat gaat als een tierelier.

Ik zit middenin de eindconfrontatie en ik moet even adem halen, want dit is zo verdomde intens. Ik heb eindelijk Romain en Seamon tegenover elkaar staan en mijn haren rijzen te berge, want ik weet hoe dit afloopt; ik weet al een jaar hoe dit afloopt en het wordt er echt niet gemakkelijker op. Dit ben ik op het moment:

Waarom doe ik dit mezelf toch steeds aan? :’)

halverwege…. en indiecon

Ik heb het halverwege punt bereikt! Die 25K zijn in the pocket. Moet ook wel een beetje, want ik vertrek morgen voor een midweek naar Engeland om te gaan roleplayen op een convention.

Yup, ik ben er zo eentje die aan een tafel zit met allemaal andere nerds, en gaat roleplayen. Nee, ik doe niet aan LARP – die suspension of disbelief werkt bij mij niet helemaal… ik heb sowieso al een beetje moeite met de reguliere roleplay zoals die bekend is in de media. Dungeons & Dragons is aan mij niet besteed.Ik ben geen fan van dobbelstenen en rollen om te zien of je een gebeurtenis overleeft.  Maar interessante systemen, fantastische verhalen en veel interactie om een geweldige wereld en verhaal te scheppen? Narrative roleplaying dat bijna geen regels heeft behalve aan een tafel zitten met fantastische verhalenvertellers, een flinke hoeveelheid alcohol en gewoon zien wat er gebeurt? Hell yes.

Dus daarom ga ik naar Indiecon in de UK. Ik ga zelf ook een paar games van Ribbon Drive leiden, terwijl ik de game maar één keer gespeeld heb, dus dat wordt spannend… maar ik heb er heel veel zin in. Even een weekendje andere werelden betreden… ik heb er zin in!

enthousiasme

Weet je waarom ik zo ongelofelijk enthousiast ben over Bloed op het moment? (Want dat ben ik; mensen in mijn directe omgeving worden nu al tureluurs over mijn gebabbel over dit verhaal). Het is niet het feit dat mijn wordcount weer als een idioot oploopt (ik zit op 16K), maar omdat ik het gevoel heb dat ik het deze keer eindelijk GOED doe.

Dit is de derde keer dat ik dit verdomde verhaal van start tot einde volledig uitschrijf, maar dit keer voelt het als de waarheid. Alsof ik eindelijk ergens kom en het begin geen totale stront is. Natuurlijk heb ik nu net de eerste ‘explosie’ gehad en ben ik nog niet bij het rustiger deel in het verhaal aangekomen, maar ik heb er vertrouwen in dat als ik een paar gebeurtenissen gewoon van plek wissel, een paar andere aanpas en er een paar nieuwe in plaats, dat die drie dagen van spanning in de bungalow net zo lekker gaan weglezen als het spectaculaire (al zeg ik het zelf) einde.

Het einde was de eerste keer dat ik het verhaal schreef al prima – het was gewoon die eerste 35K die niet lekker liep. Dit keer voel ik me een stuk positiever over hoe alles gaat…. en ik zit nu op 16K. Eens zien wat de volgende 20K gaat brengen (en de rest!)

nanowrimo

“Ik zit te dubben of ik wel meedoe aan nanowrimo,” zei ik nog. (Op dag 2 heb ik de 11K bereikt, dus ik denk dat ik meedoe. )
“Ugh, zoveel werk,” zei ik nog. (ik jubelde gister over hoe heerlijk het was om weer vol te gaan voor een verhaal.)
“Ik zit met mijn hoofd helemaal niet bij Kristal,” zei ik nog. (Ik zat gisteravond mijn wilde liefde voor Sirka hardop te uiten tegen de andere mensen in de kamer.)

….ik denk dat de vorige blogpost een beetje onzin was. 🙂

*grijnst*

dus, nanowrimo

Ik zit een beetje te dubben of ik dit jaar wel meedoe aan Nanowrimo. Aan de ene kant heb ik dit jaar al een slordige 160K (!!!!!!) geschreven, dus het is niet alsof ik het nodig heb. Aan de andere kant is het wel een waanzinnig mooie gelegenheid om weer terug te keren naar mijn kristal wereld; in December begin ik als het goed is samen met Zilverbron aan de revisies van Stof en Schitteringen, en ik heb inmiddels een veel beter idee van hoe ik Bloed en Scherven (het vervolg) wil laten lopen.

Dus ik weet dat het een perfecte gelegenheid is om Bloed aan te pakken. Het nadeel is alleen dat dit de derde keer is dat ik het verhaal compleet overnieuw schrijf. En dan slaat de weerzin toe: gedachtes als ‘ugh, zoveel werk’ en ‘het wordt toch weer inadequaat’ zetten de rem op mijn zin op weer aan de slag te gaan.
Wat grappig is, want de vorige keer dat ik Bloed tackelde, had ik het verhaal in een week op papier staan. Dus de hoeveelheid werk kan het niet eens zijn. ZOVEEL moeite is het nou ook weer niet. Ik KAN het wel.

En dan de laatste rem nog: ‘maar ik zit helemaal met mijn hoofd niet bij Kristal’ – dat is de enige die écht waar is. Ja, in mijn hoofd zit ik nog bij mijn Fantastels verhaal en bij de League. Mijn tijd met mijn Fantastels verhaal en de laatste 10K voor Irina zijn me niet in de koude kleren gaan zitten.

Seamon, Sirka, Valeria en Joy (en ook Romain, die je gaat ontmoeten in Bloed) zijn op het moment als verre vrienden waarvan je al een tijd niets meer gehoord hebt. Warme herinneringen, maar niet BIJ je op dit moment.

Ach, ik moet het ook gewoon gaan doen. The only way to fail is not to write. Of, zoals mijn wallpaper heel hulpvaardig zegt: Stop fucking off. :’)

weet je

De jury kan strax zeggen wat ze willen, maar ik ben verdomde blij met mijn verhaal.

Ik mag natuurlijk niets over de inhoud zeggen… maar hoewel dit verhaal is wat minder lyrisch dan Rode Lantaarns, wat minder actiegedreven dan Leercurve, denk ik dat de emotionele punch er niet minder om is. Ik ben heel benieuwd wat de jury ervan vindt en of ze nog goeie aanmerkingen hebben. If anything, dan zou het wat minder verdeling moeten maken tussen mannen en vrouwen. *haalt schouders op* Meer dan mijn best kan ik niet doen; en ik heb mijn best gedaan.

Van de week zal ik hem nog één keer nalezen, even in goede nette formatting zetten… en daarna vind ik het wel best, dan gaat hij de deur uit. Whee! 🙂