iets over ketels en druk erop

crystal_cave_by_nerkin-d7g3jwa

Ik heb sinds 2002 ieder jaar meegedaan aan Nanowrimo en heb het, ondanks omstandigheden, ook daadwerkelijk ieder jaar gewonnen. (Dat zijn dus 14 overwinningen; ik moest het net op mijn handen uittellen want ik ben al eeuwen de tel kwijt) Vaak nog op mijn sloffen, ook. Ik heb geproduceerd terwijl ik op vliegvelden zat, op hotelkamers, in treinen, tijdens lunchpauzes, in dat ene kwartiertje voordat ik ’s morgens de deur uit moest. Het is me altijd gelukt, als student met een bijbaan, maar ook tijdens 40-urige werkweken.

Dit jaar is mijn vijftiende jaar en ik denk dat ik dit jaar de druk gewoon een beetje te veel vind. Mijn baan is zijn best aan het doen om mijn kont echt keihard te schoppen en ik heb de mentale energie er gewoon niet voor om iedere avond te gaan zitten en knallen. En dan raak je achterop, wat uiteraard mijn eer te na is, en dan raak je gedemotiveerd.

Ik kan niet heel erg klagen hoor, ik heb er inmiddels al een comfortabele 20K van de 50 op zitten, dus zó ver loop ik nou ook weer niet achter. Ook omdat ik volgende week heerlijk een weekje vrij heb, dus dan kan ik weer hartstikke in lopen. Maar dat schrijven ’s avonds, na mijn werk? Ik trek het gewoon niet.

Dus weet je; ik laat het 50K concept gewoon varen. Misschien haal ik het alsnog deze maand, dat zou heel goed toch nog kunnen, als ik gewoon de ruimte heb om op mijn eigen tempo te kunnen schrijven. Ik heb een leuk verhaal, ik zou graag willen genieten van het ontdekken van mijn verhaallijn en het leren kennen van mijn personages, want het is zo leuk allemaal. Maar als je emotioneel op je tandvlees loopt, dan krijg je nergens lol in. En dat is eeuwig zonde. Bovendien, wat heb ik nou nog te bewijzen wat Nanowrimo betreft, na veertien overwinningen? Dat ik een boek kan schrijven? Joh, volgens mij had de wereld dat inmiddels wel door. 😉 Die extra deadline en stress gaat me alleen maar opfokken, dus ik laat hem gaan. Ik loop mijn eigen wedstrijd wel.

Vanavond ga ik dus lekker in bad zitten en even chillen. Ik vind dat ik het verdiend heb. 🙂

we gaan ervoor!

deelname

Het is gelukt! Netjes voor de deadline heb ik mijn inzending voor Fantastels op de website geupload. Ik kan er nu niets meer aan doen. Natuurlijk was de eerste reactie nadat ik de bevestigingsmail ontving een ‘Oh mijn god wat heb ik gedaan, ik had vast nog dingen kunnen verbeteren!!’ maar die gevoelens zijn inmiddels bekend terrein. Dit is nu de vijfde keer dat ik meedoe en het wordt duidelijk niet gemakkelijker.

Ieder jaar heb ik wel weer een excuus waarom ik van mezelf vind waarom ik mezelf moet overtreffen; dus zelfs het achterover zitten en ‘ik zie wel waar ik eindig’ komt niet natuurlijk. (Dit jaar is mijn excuus dat ik vorig jaar in de jury gezeten heb en dat ik mijn top-10-streak niet wil verbreken) Ik wil het gewoon te graag; ik hecht me zo aan mijn verhalen. Het worden mijn babies en ik wil graag dat andere mensen ze ook leuk gaan vinden. Stom hè?

Dus wat heb ik dit jaar geschreven? Tja, dat mag ik niet zeggen natuurlijk. Ik ga wel zeggen dat ik hem weer lekker ballsy is, dat ik hem origineel vind, en dat ik het een van mijn betere verhalen vind (iig beter dan Zij Die Weggingen, die 10e werd op Fantastels 2014 en Deus Ex Machina, die het niet zo goed deed op de Harland Awards). Maarja, dat betekent niets, he? Ik ben de jury niet!

Waar vorig jaar als jurylid het werk nu ging beginnen, leg ik het nu neer. Tijd om te gaan afwachten…. oh, en natuurlijk me te gaan focusen op Nanowrimo! 🙂

fantastels, nanowrimo en uitzieken

maxresdefaultDit weekend zou ik eigenlijk naar FACTS gaan, maar mijn gezondheid gooit hier roet in het eten. Het zou kunnen zijn dat ik mezelf ietwat voorbij gerend ben in de afgelopen weken. Dat, plus snotterende collega’s op het werk, waren waarschijnlijk een potente mix om ervoor te zorgen dat ik dit weekend gewoon op de bank en in bed uit moet zingen. Eventjes een stapje terug doen, dus.

Het goede nieuws is dat het me wel tijd geeft om op mijn dooie akkertje de laatste hand te leggen aan mijn Fantastels verhaal. Stiekem ben ik tijdens mijn redactieproces en het aanscherpen van de proza en de plotlijn toch wel verliefd geworden op dit verhaal. Net als altijd is het weer iets compleet anders en ik durf te zeggen dat hij stiekem toch wel origineel is, dus ik ben benieuwd of de jury hem leuk gaat vinden. Ik ben inmiddels van ‘okay-met-het-verhaal’ naar ‘toch-wel-trots’ gegaan, dus dat is een goed teken wat mij betreft. Nu nog even de laatste hand leggen aan de laatste grammaticafoutjes en anglicismes, en dan kan hij ingezonden worden. Hoera!

En het andere wat ik ga doen? Lekker chillen en nadenken over Boek 4. Ik baal een beetje van het feit dat ik nog geen werktitel heb. ‘De prequel’ klinkt zo stom… maar het komt vast wel. Ik geef mezelf de aankomende dagen de ruimte om lekker te dagdromen over opa en oma Lentan, de Telchians, en die ene Surraliër in het team, en het kristal. Oh, het kristal… Het gaat leuk worden.

Het is bíjna november, bijna Nanowrimo. Bijna tijd om lekker los te gaan.
Heerlijk!

en toen was het alweer oktober

6985360-crystal-ball-wallpaperHet is even stil geweest hier, maar dat betekent natuurlijk niet dat er stil gezeten is! Elfia Arcen was weer fantastisch als vanouds en we hadden prachtig weer erbij; het was even alsof het weer zich wilde verontschuldigen voor de bittere kou op Elfia Haarzuilens en ons daarom de laatste échte zomerdagen gaf om lekker te genieten in Arcen.

En dan kom je thuis en is het ineens herfst. Er zijn van die mensen die genieten van de herfst, en binnen zitten met een kop thee in een warme trui als het buiten regent ‘gezellig’ noemen… ik ben niet een van die mensen. Ik word echt heel chagrijnig van het verlies van daglicht en die hoosbuien constant. Mag ik niet gewoon altijd in mijn t-shirt en op mijn slippers naar buiten? 😦
Het voordeel is wel dat we nu middenin regenbogenseizoen zitten – al die snel optrekkende buien betekent een verhoogde kans op regenbogen – en daar ben ik wel voor te vinden. Regenbogen zijn altijd goed ❤

Het is ook super druk op mijn werk, omdat er een belangrijk evenement aan zit te komen dus we hebben op kantoor ook alle hens aan dek… tijd om te ademen is er bijna niet. Maar tóch… toch is daar ook Fantastels nog. De deadline is aan het einde van de maand en ik heb de eerste versie van mijn verhaal op papier staan. Het wordt geen winnaar, daarvoor vind ik hem niet bijzonder genoeg, maar hij is wel héél erg leuk.

En dan dáárna… dan wordt het tijd voor Nanowrimo en de prequel. Ik heb het contract afgelopen week ontvangen & ondertekend, en de release datum staat voorlopig voor april 2018, dus tijd om te knallen! 🙂

dus, over de prequel…

Ergens in 2014 vroeg een vriendin van me hoe die oorlog tussen Parsia en Jediah nu eigenlijk ontstaan was. Daar heb ik toen een tijd op zitten broeden en tijdens Nanowrimo 2014 heb ik daar de eerste 50.000 woorden van geschreven. Dat was Vuur en Vergankelijkheid.  Ik ben er alleen niet mee verder gegaan, want ik liep vast. Ondanks de leuke dynamiek tussen de personages, had ik ruzie met de logistiek van mijn plot. Het voelde niet goed, ik kon het niet aan de praat krijgen.

Ik ben volgens Myers-Briggs een ENFJ, wat betekent dat ik doorgaans mijn beslissingen neem op basis van gevoel in plaats van ratio. En hoewel mijn ratio zei dat ik met wat hard nadenken dit verhaal wel op de rails zou kunnen krijgen, was ik niet verliefd op mijn plot. Mijn plot en ik waren vriendelijke collega’s, maar het vrat niet mijn hersenen op. Ik wilde mijn plot niet omhelzen en erin wentelen in de pure mogelijkheden en de fantastische concepten en beelden van het verhaal. Dus bleef het liggen, en vervolgens kwam daar de donderslag bij heldere hemel die Talent en Kristal werd, en Vuur en Vergankelijkheid was een belofte waarvan ik helemaal geen zin had om hem na te komen. Ik wilde heel graag terugkeren naar de Lentagon wereld want oh, zeventig jaar terug in het verleden, met die hele andere sfeer en dat lagere technologie niveau, en mijn personages… maar dat plot… ugh.

Met eigenlijk niet zo heel veel pijn in mijn hart heb ik dus besloten om de relatie met Vuur en Vergankelijkheid te beeindigen. It’s not you, it’s me, verhaal. You know how it goes.

De reden om er de plug uit te trekken is eigenlijk ook vooral omdat mijn man en ik een weekendje weg waren en ik de concepten van mijn verhaal heb neergelegd en hem heb gevraagd om met me te brainstormen van hoe we dit verhaal tot leven kunnen wekken. Ik ben hier om te rapporteren dat mijn man een genie is en dat ik zielsveel van hem houd, want buiten zijn algemene geweldigheid, heeft hij me ook verliefd laten worden op een nieuw concept. Het heeft een aantal van de elementen van Vuur en Vergankelijkheid (de gave stukken), maar er zitten een aantal DINGEN in… nnnggghhn, ik kan nu niet gaan wachten om me erin te wentelen en te genieten en jfc je kan me nu met geen honderd paarden weghouden uit die kristalmijn in Haen, Surral. Het wordt geweldig. En, als je mij kent, uiteraard ook een beetje afschuwelijk.

De aankomende weken worden een feestje in mijn hoofd, met het uitlijnen van mijn plot (het is nu nog concepten en ideeën). Enige nadeel… het wordt waarschijnlijk wel een andere titel. Ik weet niet of ik Vuur en Vergankelijkheid nog passend ga krijgen. Maar weet je? We zien wel. Misschien verzin ik nog wel iets veel beters. Ik kan niet wachten om het uit te vinden.

crystal_cave_by_toronn
Bron: Toronn op Deviantart

even een paar mooie plaatjes…

…Gewoon omdat het kan. Het is alweer even geleden dat ik voor het laatst gave plaatjes heb gedeeld, dus het mag wel weer. En ik heb zulke mooie plaatjes!

De eerste reacties op “Talent & Kristal” beginnen binnen te komen en het is toch wel heel erg vet om mijn boek de wereld rond te zien reizen, om mensen op Goodreads te zien reageren en reviewen, en om Sirka tegen te komen op Comic Con!

Het wachten op de reacties en recensies is zenuwslopend, maar het is toch ook wel prachtig, hoor. 🙂

DSC_1364
Comic Con: poseren met Caroline die cosplayt als Sirka
Talent & Kristal met Aurélie mee in Rome

 

photo_2016-08-31_19-27-37
“Talent” in het Coliseum 😀
DSC_1362
Caroline als Sirka, mét kristallen boeien en Lentagon ❤
DSC_1260
Castlefest: Annabel in haar gave theezakjesjurk, mooi groen, net zoals het boek dat ze kwam kopen!

boekpresentatie 2.0 verslag

Afgelopen zondag 14 augustus had ik het voorrecht om samen met J. Sharpe, Cocky van Dijk en Peter de Willis onze nieuwe boeken te mogen presenteren aan boord van de Logeerboot in Dordrecht. En wat was het een feestje! Er waren zulke leuke mensen, ik heb het slotdeel van mijn trilogie aan jullie mogen presenteren, de workshops werden enthousiast ontvangen, er was een vette band die speelde, en het eten en drinken was prima.

Wat een fantastische dag. Ik ben heel blij en trots op wat we op de 14e met jullie hebben mogen meemaken, en zou heel graag iedereen willen bedanken die geholpen heeft om onze boekpresentatie tot een succes te maken. Natuurlijk alle bezoekers, maar ook lieve eigenaars van de logeerboot en mijn mede presentatoren. Jullie zijn allemaal toppers!

En nu is het afwachten geblazen wat iedereen van “Talent en kristal” gaat vinden. Spannend hoor!

Castlefest wordt alleen maar beter

“Vorig jaar was Castlefest zó fijn, hoe kan ik dat nou nog toppen?” vroeg ik me af.
“Nou,” zei Castlefest…

En vervolgens gaf Castlefest me zonovergoten weer, fantastische bezoekers, enthousiaste fans (échte fans! voor mijn boeken! omg!) die superblij boek 3 kwamen halen, geweldige collega’s bij de Zilverspoor/Zilverbron stand, en record sales van mijn prachtige trilogie die nu als een setje te koop is. Zo onwerkelijk om mensen direct de hele trilogie te zien kopen. Nog onwerkelijker om fans te hebben die met je op de foto willen, en dat er plannen zijn om je personages te cosplayen. Dit is echt net een droom die uitkomt. Niets dan liefde, jongens!

Ik heb echt geen woorden om te beschrijven wat een prachtig weekend het was. Ja, het was super intensief, maar die sfeer, die zon, die mensen… I live for this shit.

Geen idee hoe Castlefest dít nu weer wil toppen dan, maar ik heb een jaar om me daarop voor te bereiden, hihi! Ik heb er nu al zin in.

#ikleesNLs

ikleesnls-kopie

Vanaf vandaag presenteren Best of YA, Blossom Books, Celebrate Books en De Boek Pioniers de campagne #IkLeesNLs en toen ik deze zag op Zonenmaan,  heb ik de tag meteen opgepikt, want dit is iets wat me heel na aan het hart gaat. Ik bekijk hem even vanuit mijn straatje, en hoe ik dit meekrijg. Dit is namelijk hoe ik het zie…

Je bent op een Castlefest, een Elfia, een Comic Con, en daar sta je dan met je boeken. De boekenfan loopt op je af want die ziet gave covers, die kijkt naar de titel… en als verkoper zie je dan het licht uitgaan en de teleurstelling verschijnen, want de titels zijn in het Nederlands.

Ik heb zo vaak conversaties met mensen op beurzen over Nederlandse boeken die zeggen: “Oh joh, nee, ik lees alleen maar Engelse fantasy” en dan de boeken van onze uitgeverij geen kans willen geven. En ik snap waarom – ik was zelf vroeger een van die lezers. Het grote nadeel van Fantasy en SF is dat er tot voor kort een relatief kleine markt was. Het gros van de titels kwam uit Engeland en Amerika en die werden allemaal vertaald. Dat is geweldig bij een Stephen King of een Robin Hobb boek, waarbij de Nederlandse vertaling supersnel gebeurt, maar bij de wat obscuurdere titels kom je dan in de problemen. Soms wordt dat mid-serie gestaakt, of duurt het super lang voordat er een vertaling is.

Of, en dit is geen aanklacht aan vertalers hoor, maar: soms klinkt het gewoon echt bagger in de vertaling. Fantasy en SF in vertaalde termen klinkt zonder een vaardige vertaler gewoon echt heel flauw. Daar ben ik destijds op afgeknapt, en ik kan me voorstellen hoe dat voor de lezer ook zo is.

ECHTER! Lees je een boek in de oorspronkelijke taal, dan heeft de schrijver ervoor gezorgd om geen flauwe termen te gebruiken. De schrijver weet namelijk dat het lame klinkt en zoekt tot er een alternatief is. Een boek lezen in de oorspronkelijke taal is een wereld van verschil. Het klinkt goed, termen bekken lekkerder, het verhaal is direct in een leesbare taal, en je hebt ook geen last van het feit dat na twee boeken in de serie de uitgeverij besluit niet langer te vertalen.

Ik durf persoonlijk garant te staan voor een aantal A-MA-ZING boeken die alleen al bij mijn uitgeverij (Zilverspoor/Zilverbron) uitkomen, dus als je op basis van taal al afhaakt, dan doe je jezelf toch wel een beetje tekort. 🙂

Dus ja, #ikleesNLs en dat zou jij ook moeten doen. Geef het een kans!

wie jarig is, geeft kadootjes! (WINACTIE)

13880278_1097445623681821_4893659119840642604_nHi mensen, vandaag ben ik jarig en hoewel ik (nog) niet (net) zo oud word als Sinterklaas, wil ik hem wel nadoen!

Gisteren ontving ik van Zilverbron en onze drukker dit prachtige plaatje van mijn trilogie zoals hij van de band gerold is en ik vind hem zo mooi en ben er zo gelukkig van, dat ik mijn verjaardag wil aangrijpen als mogelijkheid om mijn nieuwe boek aan iemand kado te geven.

Daar wil ik dan wel wat voor terug, want ik ben niet voor niets jarig, hihi…. om kans te maken op het allereerste (gesigneerde) exemplaar van Talent & Kristal, wil ik graag het volgende van jullie horen:

Als jij hooggetalenteerd* zou zijn, waar zou jij je Talent dan voor gebruiken? En hoe zou je voorkomen dat jij niet als staatsgevaar aangemerkt zou worden?

(*hooggetalenteerd bedoel ik natuurlijk in de context van hoe het in mijn boeken gebruikt wordt)

Het leukste antwoord verdient mijn nieuwste boek, gesigneerd en naar jou thuisgestuurd. 😀

Laat je berichtje maar achter als commentaar!