fantastels verhalenwedstrijd 2016

IMG_20170402_150950Afgelopen weekend was Fantastels Verhalenwedstrijd 2016. Zoals jullie wel weten, ben ik een soort van ambassadeur voor de wedstrijd: na vier top 10 noteringen (en een winst) heb ik vorig jaar als jurylid mogen fungeren, wat ik echt heel erg leuk vond om te doen. Ik miste echter het schrijven en meedoen, dus voor 2016 ben ik weer in mijn metaforische pen geklommen en heb ik een verhaal ingezonden.

‘Uitgangen’ vond ik persoonlijk een van mijn beste werken – rauw, edgy, en een tikkeltje controversieel wat betreft het einde. De laatste duizend woorden heb ik geprobeerd om zowel beklemmend als tamelijk afschuwelijk neer te zetten. In tegenstelling tot andere jaren vond ik dit verhaal niet alleen op het moment van inzenden leuk, maar zelfs zo vlak voor de uitreiking. Ik had goede hoop!

Zal je net zien natuurlijk dat je op de rand van de tweede ronde struikelt. Het verhaal werd 28e. Waar het ene jurylid ermee wegliep (dank je wel voor je lovende woorden, Roos), vond het andere jurylid het einde te open, te depressief (boeh, Django, boeh!). En zo struikel je net in het peloton. Zo verdomde jammer. Ik baal er een beetje van, want dit verhaal is een van mijn favorieten.

Maarja, zo kan het verkeren natuurlijk. Ieder jaar daag ik mezelf uit om iets te schrijven dat origineel is, fris, experimenteel, en vooral ook iets wat ik nog nooit eerder gedaan heb. Juist omdat ik crazy shit in mijn verhalen doe, is daar altijd de mogelijkheid dat daar in de voorronde niet positief op gereageerd wordt. En aangezien je in de eerste ronde maar twee juryleden hebt die je verhaal beoordelen, is de kans aanzienlijk dat het niet lukt. In voorgaande jaren heb ik mazzel gehad… dit jaar duidelijk niet. Heel jammer.

Gelukkig was het wel nog steeds een hele leuke dag. Mijn vriendin Wendy Torenvliet schopte het met haar verhaal ‘Donkere Wolken’ namelijk maarliefst tot de 5e (!!) plaats (dus ik mag weer een I told you so zeggen, en wat trots putten uit het feit dat ik dit verhaal heb mogen redigeren, proeflezen en aanmoedigen), en ik mocht een praatje houden op het podium over hoe je een verhalenwedstrijd wint en wat het met je doet, en de dag was weer prima geregeld natuurlijk! Gefeliciteerd aan alle winnaars, het is jullie gegund!!

Fantastels is niets dan integriteit, enthousiasme, aanmoediging voor schrijvers en passie voor het vak. Een juweeltje voor het fantasygenre, en ik hoop dat het nog vele jaren blijft bestaan. In ieder geval volgend jaar nog, want ik plan natuurlijk revanche.

En ‘Uitgangen’? Nou, ik hoor dat Edge.Zero nog coole verhalen zoekt…

Advertenties

het begint weer te jeuken

Man, wat ben ik lang stil geweest. Sorry! Het heeft wel een reden hoor, het schrijven heeft bij mij ook een lange tijd stil gelegen. Ik ben wel druk geweest met het redigeren en proeflezen van andere (hele gave) boeken, maar daar kan ik eigenlijk niet zo veel over melden, behalve dat het heel erg leuk en intens is om te doen.

Maar eindelijk, de afgelopen weken begint het weer te jeuken. Ik heb de Lentagon prequel in november laten liggen omdat het niet lekker voelde. Ondanks dat ik heel enthousiast ben over mijn centrale conflict, was ik niet blij met mijn personages, en als een character-driven schrijver is dat zo ongeveer het belangrijkste wat een verhaal heeft. Dus ik vrees dat die 30K die ik geschreven heb in november weer linea recta het raam uit kan (….zucht….). Het goede nieuws is echter dat wat ik in de plaats hiervoor bedacht heb, me veel beter ligt. Ik ben zo blij met deze personages dat ik zin heb om er kleine verhalen over te schrijven – dingen uit hun leven die het verhaal niet gaan halen, maar die te leuk zijn om niet over na te denken. Ik ben weer aan het character builden! Hoera! 😀

Trouwens, hadden jullie meegekregen dat Talent en Kristal een van de boeken is die is genomineerd voor de Bastaard Award? Meer informatie vind je hier – en hier kun je ook stemmen. Als niet voor mij, dan wel een voor de andere geweldige boeken op de shortlist.

En als klap op de vuurpijl zijn mijn man en ik vandaag naar de Mineralenbeurs in Rijswijk geweest en heb ik een nieuwe Lentagon voor mezelf gekocht. Een kleintje maar, want die dingen zijn bepaald niet goedkoop. Misschien maar beter ook 😉

16665588_10154864430095211_6717044396195312126_o

 

Elins keuze

De afgelopen weken heb ik erg weinig geschreven – noch op mijn blog, noch aan mijn gewone schrijfwerk. Behalve dat ik lichamelijk een beetje aan mijn tax zat (en nu dus prompt een waanzinnige verkoudheid voor de kiezen heb gekregen, hoera voor lage weerstanden), ben ik ook heel druk geweest met een nieuw avontuur: redigeren.

Ik heb de eer gehad om het tweede boek van Gaby Raaijmakers te mogen redigeren, Elins Keuze. Een spannend verhaal, vol intrige, omgaan met macht, keuzes, magie en verraad, voor de liefhebbers van high fantasy. Je moet het voorgaande boek, Branna’s Offer, wel gelezen hebben, maar da’s absoluut geen straf. Gaby schept mooie werelden, vol rijke details en interessante concepten, en bevolkt ze met sympathieke personages die moeten omgaan met heftige dillemma’s.

In het verleden heb ik veel proefgelezen voor andere mensen (o.a. Corina Onderstijn, Cocky van Dijk en J. Sharpe), maar dit was mijn eerste uitstapje als daadwerkelijke redacteur. Dat was best heel spannend, een heel gaaf (leer)traject voor ik denk zowel Gaby als mijzelf, en ik hoop dat ik het goed gedaan heb.

Elins Keuze is in ieder geval een supermooi boek geworden (serieus, die KAFT alleen al! hij past zó mooi!) en het verhaal is zeker de moeite waard. Hij komt begin februari uit, maar je kan hem alvast voorbestellen op de Zilverbron website. Aanrader, jongens! 🙂

15972353_1257029534390095_2334297645587664441_o

en zo sluiten we 2016 af

2017…Wat een jaar is het geweest, mensen! 2016 was op zijn zachtst gezegd best een beetje intens. Zullen we het daar gewoon maar bij houden? Er is super veel gebeurd in de wereld, en heel veel dingen waren heftig – en dat duizelt me soms, hoe verdomde actueel mijn boeken zijn. Ik begon de Lentagonserie als een roadtrip en een ontdekkingstocht naar de gevolgen van macht en verslaving, maar ik eindigde met een scherpe aanklacht aan racisme, angstcultuur en haat. Ergens is de ‘echte wereld’ in mijn boeken geslopen, en ergens is ‘write what you fear’ veranderd in ‘write what you know’ en dat is een depressieve noot waarop ik eigenlijk niet wil eindigen, want 2016 is ook een goed jaar geweest.

Het belangrijkstste is natuurlijk dat ik Talent & Kristal heb afgeschreven en aan jullie heb mogen presenteren, en de recensies zijn tot op heden zonder uitzondering allemaal goed. (Whoo! Ik heb het einde niet verpest blijkbaar!) De serie is afgerond – het verhaal is klaar. Ik begin daar nu pas een beetje vrede mee te krijgen, merk ik. Blijkbaar heeft het nogal wat emotionele energie gekost. 🙂

En verder heb ik de eer gehad om Fantastels Verhalenwedstrijd te mogen jureren, wat echt geweldig was. Ik mocht zitting nemen in een panel voor ‘Spannende nieuwe stemmen’ in het fantasy genre, met dank aan de organisatie van het Gala van het Fantastische Boek, en een gaaf panel tijdens X-mas Con. Het concept dat je gevraagd wordt om in publiek te vertellen over wat je doet, als een expert, is bij tijd en wijle nog wel een beetje bizar. Voor mijn reguliere baan als IT consultant doe ik het wel vaker, maar om als schrijver ook zo serieus genomen te worden is toch wel héél erg gaaf.

Daaraan gerelateerd ben ik inmiddels ook voor uitgeverij Zilverspoor/bron bezig als redacteur, op dit moment met twee manuscripten. Dat zorgt er een beetje voor dat ik weinig tijd heb om me op mijn eigen verhalen te focussen, maar dat is niet zo erg. Deze pauze heb ik blijkbaar even nodig. Ik ben 30.000 woorden op weg in de Lentagon prequel, en in het nieuwe jaar ga ik weer knallen.

Dus, wat is het plan voor 2017?

  • De eerste versie van de Lentagon prequel (af)schrijven (releasedatum: april 2018, bij het Zilverspoor label)
  • Weer wat meer korte verhalen schrijven voor mijn plezier (en voor verhalenwedstrijden)!
  • Mijn redactieprojecten tot een goed einde brengen
  • En genieten van de beste baan ter wereld 🙂

Ik wens jullie allemaal alle liefs, heel veel goeds, en een schitterend 2017 ❤

Wat zijn jullie plannen?

over rebound personages en hechtingsproblemen

Afgelopen weekend stond ik op Retro-Con met mijn lieve collega schrijvers. Uiteraard hadden we de tijd om tussen de boekenverkoop en het signeren door de tijd om lekker met elkaar bij te kletsen. Joris vertelde dat hij super lekker gaat met het schrijven van zijn nieuwe boek (goed man, ik kijk er al naar uit om hem te lezen!), maar ik moest toegeven dat het bij mij niet zo lekker gaat als ik wilde.

Even uitgaande dat de reguliere redenen (ik heb het super druk op mijn werk, en ik ben daarnaast ook nog druk bezig met mijn eerste officiële redactie job van het tweede boek van Gaby Raaymakers, Elins Keuze – wat wordt hij leuk!), dan is er eigenlijk ook nog iets anders wat me een beetje dwars zit, en dat is dat ik mijn draai niet kan vinden met mijn nieuwe personages. Ze zijn nieuw, ik ken ze nog niet goed genoeg, ze zijn een stuk introverter dan mijn vorige cast, en ik heb echt moeite om ze aan het praten te krijgen. Ik mis mijn vorige cast een beetje, die ik blind in een situatie kon neerzetten en die reageerden, praatten en dachten zonder enig filter richting mij als schrijver. Die connectie was zo sterk en intens dat ik me nooit zorgen hoefde te maken over wat de personages zouden doen. Die babbelden wel met me. Het is alsof deze mensen – lief en leuk als ze zijn – dat nog niet doen.

“Oh,” reageerde Joris op mijn uitleg, “dus eigenlijk zijn dit een beetje rebound personages!”

En dat is het precies. Het is een beetje alsof je vorige relatie beëindigd is en je al een nieuwe relatie gestart bent, maar je nog niet helemaal over je vorige liefde heen bent. Stiekem is de relatie met de nieuwe persoon waarmee je bent toch wat moeizamer, er is nog geen vertrouwen, je moet elkaar nog ontdekken — en diep van binnen blijf je toch vergelijken met de vorige persoon.

Tel daar nog eens mee op dat ik mezelf op het moment midden in de fase van het woordenaantal zit dat ik meestal een gezonde weerzin voor mijn verhaal heb (dat wordt meestal na 35000 woorden beter, en ik zit nu op de 30K), en je hebt een mooi recept voor het stroef verlopen van mijn schrijfproces. Tja. Nanowrimo is hem dit jaar dus niet geworden. Het is wel goed geweest voor 30K aan woorden die ik daarvoor niet had, dus ik ben niet ontevreden, het is nog steeds een mooie output, maar die 50 is helaas onmogelijk… voor het eerst in 15 jaar. Bleh.

DSC_1568.JPG
de post-it methode! ziehier een overzicht van het plot van boek 4, hopelijk niet precies leesbaar want hij staat vol met spoilers 😉

Maar, ogen op de horizon, wat gaan we er aan doen?

  1. Even het verhaal laten rusten, het dan van begin tot einde in 1x doorlezen
  2. Een band opbouwen met mijn nieuwe personages – lekker gaan zitten met character sheets, desnoods wat fluff schrijven om ze beter te leren kennen
  3. Dan SCHRIJVEN! Het doel is om mezelf langs die 35K en verder persen – ik heb vorige week geoutlined met de post-it methode, en dat hielp al heel erg. Ik heb 8 hoofdstukken gehad, ongeveer nog 17 te gaan, en ik weet nu wat er in ieder hoofdstuk moet gebeuren.

Met kaders, een leuke cast met personages, en een supergaaf plot zou het straks helemaal goed moeten komen. Maar eerst even rustig aan doen. Kwaliteit kost soms een beetje tijd!

 

 

iets over ketels en druk erop

crystal_cave_by_nerkin-d7g3jwa

Ik heb sinds 2002 ieder jaar meegedaan aan Nanowrimo en heb het, ondanks omstandigheden, ook daadwerkelijk ieder jaar gewonnen. (Dat zijn dus 14 overwinningen; ik moest het net op mijn handen uittellen want ik ben al eeuwen de tel kwijt) Vaak nog op mijn sloffen, ook. Ik heb geproduceerd terwijl ik op vliegvelden zat, op hotelkamers, in treinen, tijdens lunchpauzes, in dat ene kwartiertje voordat ik ’s morgens de deur uit moest. Het is me altijd gelukt, als student met een bijbaan, maar ook tijdens 40-urige werkweken.

Dit jaar is mijn vijftiende jaar en ik denk dat ik dit jaar de druk gewoon een beetje te veel vind. Mijn baan is zijn best aan het doen om mijn kont echt keihard te schoppen en ik heb de mentale energie er gewoon niet voor om iedere avond te gaan zitten en knallen. En dan raak je achterop, wat uiteraard mijn eer te na is, en dan raak je gedemotiveerd.

Ik kan niet heel erg klagen hoor, ik heb er inmiddels al een comfortabele 20K van de 50 op zitten, dus zó ver loop ik nou ook weer niet achter. Ook omdat ik volgende week heerlijk een weekje vrij heb, dus dan kan ik weer hartstikke in lopen. Maar dat schrijven ’s avonds, na mijn werk? Ik trek het gewoon niet.

Dus weet je; ik laat het 50K concept gewoon varen. Misschien haal ik het alsnog deze maand, dat zou heel goed toch nog kunnen, als ik gewoon de ruimte heb om op mijn eigen tempo te kunnen schrijven. Ik heb een leuk verhaal, ik zou graag willen genieten van het ontdekken van mijn verhaallijn en het leren kennen van mijn personages, want het is zo leuk allemaal. Maar als je emotioneel op je tandvlees loopt, dan krijg je nergens lol in. En dat is eeuwig zonde. Bovendien, wat heb ik nou nog te bewijzen wat Nanowrimo betreft, na veertien overwinningen? Dat ik een boek kan schrijven? Joh, volgens mij had de wereld dat inmiddels wel door. 😉 Die extra deadline en stress gaat me alleen maar opfokken, dus ik laat hem gaan. Ik loop mijn eigen wedstrijd wel.

Vanavond ga ik dus lekker in bad zitten en even chillen. Ik vind dat ik het verdiend heb. 🙂

we gaan ervoor!

deelname

Het is gelukt! Netjes voor de deadline heb ik mijn inzending voor Fantastels op de website geupload. Ik kan er nu niets meer aan doen. Natuurlijk was de eerste reactie nadat ik de bevestigingsmail ontving een ‘Oh mijn god wat heb ik gedaan, ik had vast nog dingen kunnen verbeteren!!’ maar die gevoelens zijn inmiddels bekend terrein. Dit is nu de vijfde keer dat ik meedoe en het wordt duidelijk niet gemakkelijker.

Ieder jaar heb ik wel weer een excuus waarom ik van mezelf vind waarom ik mezelf moet overtreffen; dus zelfs het achterover zitten en ‘ik zie wel waar ik eindig’ komt niet natuurlijk. (Dit jaar is mijn excuus dat ik vorig jaar in de jury gezeten heb en dat ik mijn top-10-streak niet wil verbreken) Ik wil het gewoon te graag; ik hecht me zo aan mijn verhalen. Het worden mijn babies en ik wil graag dat andere mensen ze ook leuk gaan vinden. Stom hè?

Dus wat heb ik dit jaar geschreven? Tja, dat mag ik niet zeggen natuurlijk. Ik ga wel zeggen dat ik hem weer lekker ballsy is, dat ik hem origineel vind, en dat ik het een van mijn betere verhalen vind (iig beter dan Zij Die Weggingen, die 10e werd op Fantastels 2014 en Deus Ex Machina, die het niet zo goed deed op de Harland Awards). Maarja, dat betekent niets, he? Ik ben de jury niet!

Waar vorig jaar als jurylid het werk nu ging beginnen, leg ik het nu neer. Tijd om te gaan afwachten…. oh, en natuurlijk me te gaan focusen op Nanowrimo! 🙂

fantastels, nanowrimo en uitzieken

maxresdefaultDit weekend zou ik eigenlijk naar FACTS gaan, maar mijn gezondheid gooit hier roet in het eten. Het zou kunnen zijn dat ik mezelf ietwat voorbij gerend ben in de afgelopen weken. Dat, plus snotterende collega’s op het werk, waren waarschijnlijk een potente mix om ervoor te zorgen dat ik dit weekend gewoon op de bank en in bed uit moet zingen. Eventjes een stapje terug doen, dus.

Het goede nieuws is dat het me wel tijd geeft om op mijn dooie akkertje de laatste hand te leggen aan mijn Fantastels verhaal. Stiekem ben ik tijdens mijn redactieproces en het aanscherpen van de proza en de plotlijn toch wel verliefd geworden op dit verhaal. Net als altijd is het weer iets compleet anders en ik durf te zeggen dat hij stiekem toch wel origineel is, dus ik ben benieuwd of de jury hem leuk gaat vinden. Ik ben inmiddels van ‘okay-met-het-verhaal’ naar ‘toch-wel-trots’ gegaan, dus dat is een goed teken wat mij betreft. Nu nog even de laatste hand leggen aan de laatste grammaticafoutjes en anglicismes, en dan kan hij ingezonden worden. Hoera!

En het andere wat ik ga doen? Lekker chillen en nadenken over Boek 4. Ik baal een beetje van het feit dat ik nog geen werktitel heb. ‘De prequel’ klinkt zo stom… maar het komt vast wel. Ik geef mezelf de aankomende dagen de ruimte om lekker te dagdromen over opa en oma Lentan, de Telchians, en die ene Surraliër in het team, en het kristal. Oh, het kristal… Het gaat leuk worden.

Het is bíjna november, bijna Nanowrimo. Bijna tijd om lekker los te gaan.
Heerlijk!

en toen was het alweer oktober

6985360-crystal-ball-wallpaperHet is even stil geweest hier, maar dat betekent natuurlijk niet dat er stil gezeten is! Elfia Arcen was weer fantastisch als vanouds en we hadden prachtig weer erbij; het was even alsof het weer zich wilde verontschuldigen voor de bittere kou op Elfia Haarzuilens en ons daarom de laatste échte zomerdagen gaf om lekker te genieten in Arcen.

En dan kom je thuis en is het ineens herfst. Er zijn van die mensen die genieten van de herfst, en binnen zitten met een kop thee in een warme trui als het buiten regent ‘gezellig’ noemen… ik ben niet een van die mensen. Ik word echt heel chagrijnig van het verlies van daglicht en die hoosbuien constant. Mag ik niet gewoon altijd in mijn t-shirt en op mijn slippers naar buiten? 😦
Het voordeel is wel dat we nu middenin regenbogenseizoen zitten – al die snel optrekkende buien betekent een verhoogde kans op regenbogen – en daar ben ik wel voor te vinden. Regenbogen zijn altijd goed ❤

Het is ook super druk op mijn werk, omdat er een belangrijk evenement aan zit te komen dus we hebben op kantoor ook alle hens aan dek… tijd om te ademen is er bijna niet. Maar tóch… toch is daar ook Fantastels nog. De deadline is aan het einde van de maand en ik heb de eerste versie van mijn verhaal op papier staan. Het wordt geen winnaar, daarvoor vind ik hem niet bijzonder genoeg, maar hij is wel héél erg leuk.

En dan dáárna… dan wordt het tijd voor Nanowrimo en de prequel. Ik heb het contract afgelopen week ontvangen & ondertekend, en de release datum staat voorlopig voor april 2018, dus tijd om te knallen! 🙂

dus, over de prequel…

Ergens in 2014 vroeg een vriendin van me hoe die oorlog tussen Parsia en Jediah nu eigenlijk ontstaan was. Daar heb ik toen een tijd op zitten broeden en tijdens Nanowrimo 2014 heb ik daar de eerste 50.000 woorden van geschreven. Dat was Vuur en Vergankelijkheid.  Ik ben er alleen niet mee verder gegaan, want ik liep vast. Ondanks de leuke dynamiek tussen de personages, had ik ruzie met de logistiek van mijn plot. Het voelde niet goed, ik kon het niet aan de praat krijgen.

Ik ben volgens Myers-Briggs een ENFJ, wat betekent dat ik doorgaans mijn beslissingen neem op basis van gevoel in plaats van ratio. En hoewel mijn ratio zei dat ik met wat hard nadenken dit verhaal wel op de rails zou kunnen krijgen, was ik niet verliefd op mijn plot. Mijn plot en ik waren vriendelijke collega’s, maar het vrat niet mijn hersenen op. Ik wilde mijn plot niet omhelzen en erin wentelen in de pure mogelijkheden en de fantastische concepten en beelden van het verhaal. Dus bleef het liggen, en vervolgens kwam daar de donderslag bij heldere hemel die Talent en Kristal werd, en Vuur en Vergankelijkheid was een belofte waarvan ik helemaal geen zin had om hem na te komen. Ik wilde heel graag terugkeren naar de Lentagon wereld want oh, zeventig jaar terug in het verleden, met die hele andere sfeer en dat lagere technologie niveau, en mijn personages… maar dat plot… ugh.

Met eigenlijk niet zo heel veel pijn in mijn hart heb ik dus besloten om de relatie met Vuur en Vergankelijkheid te beeindigen. It’s not you, it’s me, verhaal. You know how it goes.

De reden om er de plug uit te trekken is eigenlijk ook vooral omdat mijn man en ik een weekendje weg waren en ik de concepten van mijn verhaal heb neergelegd en hem heb gevraagd om met me te brainstormen van hoe we dit verhaal tot leven kunnen wekken. Ik ben hier om te rapporteren dat mijn man een genie is en dat ik zielsveel van hem houd, want buiten zijn algemene geweldigheid, heeft hij me ook verliefd laten worden op een nieuw concept. Het heeft een aantal van de elementen van Vuur en Vergankelijkheid (de gave stukken), maar er zitten een aantal DINGEN in… nnnggghhn, ik kan nu niet gaan wachten om me erin te wentelen en te genieten en jfc je kan me nu met geen honderd paarden weghouden uit die kristalmijn in Haen, Surral. Het wordt geweldig. En, als je mij kent, uiteraard ook een beetje afschuwelijk.

De aankomende weken worden een feestje in mijn hoofd, met het uitlijnen van mijn plot (het is nu nog concepten en ideeën). Enige nadeel… het wordt waarschijnlijk wel een andere titel. Ik weet niet of ik Vuur en Vergankelijkheid nog passend ga krijgen. Maar weet je? We zien wel. Misschien verzin ik nog wel iets veel beters. Ik kan niet wachten om het uit te vinden.

crystal_cave_by_toronn
Bron: Toronn op Deviantart