a song for lya, van george r. r. martin

(zoals gepost op Geekstijl)

In het kader van heerlijk lezen in de zomer wilde ik jullie graag deze collectie van fantastische korte SF verhalen voorleggen: “A Song For Lya (and other stories)” van George R R Martin. Dit is een prachtige bundel verhalen die op geen boekenplank zou mogen missen.

51JRM52PAML. SL500 AA300  A Song For Lya van George R R Martin“A Song For Lya” is een collectie van een tiental korte verhalen, waarvan sommigen slechts enkele pagina’s beslaan, anderen wat meer, en de titel van de bundel vernoemd is naar een novella van 50 pagina’s, “A Song For Lya”. De verhalen staan op zich los van elkaar, hoewel er wat referenties op meerdere momenten terugkomen die doen vermoeden dat het toch in hetzelfde verhalenuniversum speelt. Maar omdat we soms heel ver in de toekomst gaan staan de verhalen toch helemaal los van elkaar.

De SF verhalen lopen uiteen van een menselijke expeditie terug op aarde, vijfhonderd jaar na een nucleare oorlog; een directeur van een interplanetaire sportleague die opeens te maken krijgt met een alien team dat ook wil meedoen in zijn competitie; de eenzaamheid van een man alleen op een spacestation (“The Second Kind of Loneliness”, een van mijn persoonlijke favorieten, de twist was echt fantastisch); een nieuwe manier van mijnbouw, via geanimeerde lijken (en alle problemen die daarbij komen kijken); een genetisch gemanipuleerde oorlogsheld die terug wil keren naar aarde; en het onderzoek naar de mythe van een mistplaneet, bestaan de mistwraiths nu echt?

Eigenlijk zit er geen slecht verhaal tussen, ze varieren allemaal van interessant tot fantastisch. Ze zijn goed verteld, precies zo lang als nodig, en zijn precies wat je wil krijgen van een kort verhaal. Hoewel de science fiction concepten hoogtij vieren door alle verhalen heen, lijken de drie belangrijkste thema’s die doorgaans in George R R Martin’s werk naar voren komen (liefde, eenzaamheid, en menselijkheid) zeker hier ook weer terug te komen. Voor mij persoonlijk is het prachtig om de schrijver zulke intelligente beelden te zien scheppen over de dingen die ons allemaal raken.

Zijn verhalen zijn in veel gevallen zo bitterzoet dat het bijna een verassing is wanneer een verhaal op een goede noot eindigt. Ik ken mensen wie dit ontzettend irriteert, maar ik was erg geroerd bij sommige verhalen. Ik ben Martin’s andere werk gaan lezen doordat ik een grote fan was van zijn personages in de bekende fantasy serie “A Song Of Ice And Fire”, en hier toont hij nogmaals dat hij de menselijke ziel begrijpt. Martin is erg goed in het met een paar woorden scheppen van sfeer. Hij kan met een halve pagina een wereld vol mist en romantiek scheppen, of de donkere tunnels van een metrostation vijfhonderd jaar na een nucleaire aanval. Maar het is zijn personages, zijn dialogen, en het begrip van de menselijke geest dat mij een echte fan maakt.

Het titelverhaal “A Song For Lya” (welke in 1975 de prestigieuze Hugo Award binnensleepte) gaat over twee jonge telepaten die op een alien planeet een religie onderzoeken waarbij de locale bevolking zo rond hun vijftigste vrijwillig euthanasie pleegt door zich te laten opeten door een parasiet. De telepaten worden aangeroepen als ook mensen uit de menselijke nederzetting zich bekeren tot deze religie, om te begrijpen wat er hier nu in vredesnaam gebeurt. Ik zal niet te veel verpesten van te voren, maar wat er volgt is vijftig pagina’s vol intense beelden die me weken later nog steeds bezig hielden. Vooral in dit verhaal worden er diepgaande dingen gezegd over de menselijke natuur, liefde, menselijke relaties en eenzaamheid. Maar die diepe gedachten zijn er alleen maar als je er zelf over na gaat denken; als SF verhaal leest het rap weg en is het een sterk verhaal. Op mij persoonlijk maakte het erg veel indruk, en ik ben benieuwd of er anderen zijn die er op dezelfde manier door geraakt werden.

Het is misschien niet voor iedereen, maar voor alle liefhebbers van intelligente maar toch menselijke SF, is dit zeker een aanrader!

Advertenties

the lies of locke lamora, van scott lynch

(zoals gepost op Geekstijl)

Heb je dat ook wel eens gehad, dat je zó verdiept was in je boek dat je prompt op de verkeerde tram stapte? Ik wel; tijdens het lezen van Scott Lynch’ “The Lies Of Locke Lamora”.

0575079754.02.LZZZZZZZ 195x300 The Lies Of Locke Lamora van Scott Lynch“The Lies Of Locke Lamora” is zo’n boek waarvan het concept intrigerend is, maar de uitwerking nog veel beter. Een con artist in een fantasy setting, Ocean’s Eleven meets fantasy. Klinkt best aardig toch? Op die manier werd de serie aan mij voorgeschoteld, en het is alles wat het beloofde en meer, wat mij betreft. The Gentleman Bastard Sequence bestaat op dit moment uit twee boeken met ieder hun eigen afgeronde verhaal binnen een grotere verhaallijn. De serie start met “The Lies of Locke Lamora”, en het vervolg heet “Red Seas Under Red Skies”. Ik ga me in deze recensie even focussen op het eerste deel, “Red Seas” zal ik op een later tijdstip oppakken.

Het boek speelt zich af in de fantasy stad Camorr, een stad die qua sfeer een beetje doet denken aan Venetië, vol met rijke adel en berooide paupers, en een georganiseerde misdaad. Tussen de capa van Camorr, de hoofdmafioso zogezegd en de hoofd van de politie aldaar is jaren geleden een pact gesloten, The Secret Peace, die afspreekt dat veel dieven in principe hun gang kunnen gaan, zolang er maar niet gestolen wordt van de adel. Mochten ze gepakt worden, worden ze natuurlijk gestraft (opgehangen), maar de wacht knijpt algauw een oogje toe. Alle dievenbendes houden zich hieraan, behalve de Gentlemen Bastards… een bende van con artists die er een sport van maken om te stelen van de rijken… en om dat geld te investeren in manieren om nog veel creatievere confidence games uit te halen. De hoofdpersoon van de serie is Locke Lamora, een jonge gozer met een onopvallend uiterlijk en een ongelofelijk talent om alles bij elkaar te liegen.

Als de serie start staat hij op het punt om met zijn bendemaatjes (die als broers voor elkaar zijn) een ongelofelijk ingewikkelde con te gaan plegen die hun in één klap rijker gaat maken dan veel van de adel bij elkaar, maar dan gooit de interne politiek in Camorr roet in het eten en komt het aan op damage control en heel veel bordjes in de lucht proberen te houden.

En wat is er zo bijzonder aan deze serie? Allereerst zijn de personages extreem sympathiek. Ze nemen geen blad voor de mond, gaan voor elkaar door het vuur (zowat letterlijk), maar zetten elkaar ook regelmatig vrolijk in de zeik, en daar komen quotes uit als deze:

“Some day, Locke Lamora,” he said, “some day you’re going to fuck up so magnificently, so ambitiously, so overwhelmingly that the sky will light up and the moons will spin and the gods themselves will shit comets with glee. And I just hope that I’m around to see it.”
“Oh,  please,” said Locke. “It’ll never happen.”

Zoals jullie merken heeft Lynch er lol in om creatief te schrijven. Zijn dialogen zijn superscherp en gevat, waardoor je tijdens het lezen regelmatig zit mee te grijnzen. Dit houdt de humor er wel in, want in principe gebeuren er aardig wat dingen die het daglicht niet kunnen verdragen. Deze serie is zeker niet voor mensen die een hekel hebben aan vloeken of geen lol hebben in grafische beschrijvingen, want het gaat er best hard aan toe. De cons die worden uitgevoerd zijn intelligent, en het is erg leuk om proberen te begrijpen wat er gaande is en mee te denken hoe de hoofdpersonen zich nu weer uit het nauw weten te redden als de situatie zich verergert.
Ik had persoonlijk ook erg veel lol met de manier waarop het boek is opgebouwd. Er wordt veel gebruik gemaakt van flashbacks die me in het begin irriteerden omdat ik wilde doorlezen, maar iedere keer als een flashback afgelopen was, was ik teleurgesteld dat we weer teruggingen naar de recente verhaallijn, omdat de flashback ook superleuk en interessant was. Lynch heeft hier erg veel kritiek op ontvangen, maar ik amuseerde mij enorm hiermee. Wat mij betreft werkte de vertelmethode prima en hield het me stevig geboeid. Ik vond zijn techniek verfrissend, zijn recht-toe-recht-aan manier van vertellen trok me aan. Nogmaals, dit is vast niet voor iedereen, maar de manier waarop Lynch zijn verhaal vertelt, vooral als je er rekening mee houdt dat dit zijn debuutroman was en dat hij een jaar of zevenentwintig was toen dit boek uitkwam vertelt mij dat Scott Lynch een van de heldere nieuwe sterren is aan het fantasyfirmament.
Bovendien, hij heeft zijn hoofdpersonage Locke vernoemd uit het personage uit Final Fantasy 6. Hoe cool ben je dan? icon wink The Lies Of Locke Lamora van Scott Lynch

the long price quartet, van daniel abraham

(zoals gepost op Geekstijl)

Ben je op zoek naar die nieuwe fantasy boekenserie die je deze lange, luie zomerdagen kan doorhelpen als het te warm is om wat dan ook te doen behalve lezen? Heb je alle leuke series wel gehad denk je? Nee hoor: Daniel Abraham’s Long Price Quartet zal precies zijn wat je deze zomer nodig hebt.

9780765351876 The Long Price serie van Daniel AbrahamThe Long Price Quartet is, zoals de naam al doet vermoeden, een boekenserie van vier medium-sized boeken. A Shadow In Summer, A Betrayal In Winter, An Autumn War, en The Price Of Spring zijn achtereenvolgens de titels. De boeken kunnen los van elkaar gelezen worden, maar ik zou het niet aanraden. Er ligt namelijk een verhaallijn ten grondslag aan deze boeken waarvan je het beste kan genieten als je de serie in de juiste volgorde leest. De serie is intelligent, heerlijk meeslepend geschreven, de setting is romantisch, exotisch en familiar tegelijkertijd, en zit vol sympathieke personages.

De serie begint in de stadstaad Saraykeht, een bloeiende stad die leunt op haar handel. Een van de steunpilaren van de economie in deze zomerstad is de Andat Seedless; een geketend wezen dat van origine een idee was, en vorm is gegeven door de poet Heshai. Door zijn gedachten vast te leggen in hele precieze ‘poezie’ is het mogelijk om natuurkrachten aan je te binden. Het is gruwelijk moeilijk, als het mislukt sterf je een nog gruwelijker dood, maar met de juiste opleiding en héél veel talent is het te doen. Seedless heet van origine Removing-That-Which-Continues en wordt gebruikt voor de katoenhandel (en soms abortussen).  Met een natuurkracht als Seedless in de stad, denkt iedereen wel drie keer na voordat ze een stad als Saraykeht zullen aanvallen. Echter, de Andat zelf willen niets liever dan vrij zijn, en zullen in hun menselijke vorm alles eraan doen om vrij te komen – inclusief intrigeren en manipuleren om hun vrijheid te herwinnen. Dit is het begin van een intrige en een avontuur die verschillende decennia zal doorlopen.

Centraal aan deze gebeurtenissen die in Saraykeht beginnen staan Maati, de leerling van Saraykeht’s poet, en Otah – een jongen die weggelopen is van de poet opleiding omdat hij het niet eens was met de werkwijzen van de opleiding (en die, oh ja, de zesde zoon van de keizer van de stadstaat Machi).

9780765351883 The Long Price serie van Daniel AbrahamHet eerste en het tweede boek zijn leuk; vooral door hun setting en de personages. Het plot is nergens iets waarvan je steil achterover slaat, maar is genoeg vermakelijk om je aandacht te behouden. Abraham probeert nooit mysterie om het mysterie te kweken, hij zal je in de meeste gevallen beide kanten laten zien van het conflict en je aandacht toch genoeg vast weten te houden dat je wil weten wat er gebeurt. De investering gaat volledig naar de personages en hun motivaties, en dat is een investering die zich vooral in het derde en vierde boek volledig uitbetalen.

9780765351890 The Long Price serie van Daniel AbrahamWant hoewel de eerste twee boeken erg leuk zijn, zijn het derde en het vierde boek briljant. Ken je van die ‘oh shit’ en ‘holy fuck’ momenten als je films of series kijkt, of als je boeken leest? Abraham is hier heel dol op. De wereld die hij zo heel minitieus in elkaar geknutseld heeft tot het voelt als een warm bad als je je er weer begeeft, staat op het punt van totale catastrofe.

Het derde boek focust zich op een oorlog, die van beide kanten zo goed wordt belicht en gemotiveerd dat je op een gegeven moment niet meer weet wie er nu moet winnen, en het vierde boek gaat in op de backlash die plaatsvindt naar aanleiding van wat er gebeurde aan het einde van boek drie – en die een volledig nieuwe set problemen creeërt, uiteraard erger dan ooit.

En op dit punt ben je zo verslingerd aan de wereld en het verhaal dat met iedere pagina die je omslaat je hart harder in je keel bonkt. Tenminste, bij mij was dat wel zo. Boek 3 heb ik in één ruk uitgelezen, en boek 4 nog sneller, terwijl ik ondertussen meelachte, schrok, en zelfs een beetje meehuilde aan het einde (maar op een goeie manier).

9780765313430 The Long Price serie van Daniel AbrahamDe resolutie aan het einde van de serie is erg bevredigend; vooral als je je bedenkt dat er tussen ieder boek een tijdsspanne zit van ruwweg vijftien jaar. Hoewel veel schrijvers hier moeite mee hebben (wat heb ik me geergerd aan time gaps in boekenseries), weet Abraham dit extreem elegant op te lossen. De evolutie van de personages is compleet geloofwaardig – ook als oude mannen zie je in Otah en Maati de echo’s van de jongens die ze ooit waren… maar tegelijkertijd zijn ze opgegroeid, rustiger geworden… en ook bitterder. De supporting cast is gelukkig ook sympathiek en dragen het verhaal, en er wordt niet de fout begaan dat er onnodige personages aan het verhaal toegevoegd worden als ze geen nut hebben voor het verhaal. Ik zie hier een hele vaardige hand in met editen en herschrijven. Als amateur romanschrijfster kan ik dit alleen maar toejuichen.

Mensen: dit is hoe het moet. Epische fantasy, maar zonder mysterie om het mysterie, sympathieke personages, zonder een supporting cast die nog drie boekenseries op zichzelf zouden kunnen vullen. Een straightforward plot, een verhaallijn die ergens heen gaat, en die vanaf het begin een duidelijk plan had.
Wil je iets fijns te lezen deze zomer? Aarzel dan niet en pak “A Shadow In Summer” op. Ik ben heel benieuwd of je geniet zoals ik gedaan heb.

ik ben zo blij dat ik niet de enige ben

One of the things I never stop being fascinated by is just how pushy my characters can be. I’ve seen a lot of writers talk about similar things; for instance, one novelist friend of my acquaintance just had her characters put their foot down and swap Planned Love Interests, without so much as a by-your-leave. There’s nothing like having a mental outline that requires Character A to go and do something, and when you get there on the page, he or she looks at you and says: ‘what, do I look like I’m stupid?’ This is why writers drink.

Deze quote komt van Denise McCune, een schrijfster wiens blog ik al jaren volg. Ze doet nu haar eerste stappen richting professioneel schrijver zijn, maar ik ben al jaren een fangirl van haar FF7 fanfiction verhalen. Ze is echt fantastisch. (Als je interesse hebt, ik heb een link voor je)

Maar om haar dit te horen zeggen… ik vind het geweldig. Een echt feest der herkenning. Tad Williams deed ooit op de EFF een lezing over hetzelfde ondewerp. Slim googlen kon hem niet naar boven halen, maar misschien vind jij hem wel. Hij is hilarisch.

Het doet me ook afvragen hoe erg er niet een steekje los zit bij schrijvers…. als ze personages creëren met hun eigen wil en persoonlijkheid, en dat ze gewoon kunnen besluiten om iets anders te gaan doen. Hoe is dat zelfs maar mogelijk? Het gebeurt allemaal in je eigen hoofd. Ik denk er eigenlijk nooit over na totdat ik het iemand probeer uit te leggen die niet schrijft… en de twinkeling in hun ogen, de onuitgesproken woorden ‘hahaha jij bent gek’, dat zegt gewoon alles.

En ja, het IS vreemd, het is apart. En ik kan niet zo goed uitleggen waar dit nou vandaan komt, behalve empathie.
Ik denk dat er gewoon een steekje los zit….

het schrijfproces van de eerste versie van stof en schitteringen/through crystal

Even een ‘backdated entry’ – dit is een collectie van posts die ik gemaakt heb op de Nanowrimo forums in november 2006. Ze beschrijven mijn schrijfervaring van Nano 2006, terwijl ik “Stof en Schitteringen” – toen nog “Through Crystal” voor de eerste keer uitschreef. Dit is nog zonder de proloog, en met een heel andere climax dan die jullie nu zien… maar wel leuk om te delen wellicht. 🙂

Posted on: 2006/11/1 8:37
Middernacht 1 november goal: 0-2000 woorden
geschreven: 1891
Mood: 7/10
Opmerkingen: het ging vrij aardig maar ik had de eerste scene vrij sterk in mijn hoofd. Het zal nu wel moeilijker worden. Buiten dat ben ik lichamelijk helemaal in puin van een zware griep, dus dat gaat nog leuk worden.
Goal voor vandaag: 3000+ woorden schrijven.

Posted on: 2006/11/1 18:04
Doel: 3000+ woorden halen
Geschreven: bijna 4K
Wordcount totaal: 5800 en nogwat
Mood: optimistisch, 8.

Het is nog eng om de nieuwe wereld te ontdekken, maar ik begin al aardig mezelf thuis te voelen. Ondanks spierpijn van de koorts en hoofdpijn en keelpijn, kan ik toch nog presteren.

———-

Posted on: 2006/11/2 12:20
Doel voor vandaag: 4-5K
Geschreven: 4.4K
Totaal aantal woorden tot dusver: 10.3K
Opmerkingen: het verhaal begint lekker op gang te komen, drie van de vier MC’s hebben elkaar gevonden en de meiden worden lekker gemanipuleerd
maar nu moet ik een uur of wat slapen, want ik heb weer knallende koppijn

Posted on: 2006/11/2 18:11
Ahem… heb dus geslapen tot een uur of vier, ben weer voor de computer gaan zitten, en heb nog een stuk geschreven. Zit nu op 13K en heb 7.1K geschreven vandaag. Go me!
Vanavond dan nog heel eventjes… maar nu eerst wat eten, en wat slapen.

Posted on: 2006/11/2 23:30
Heel eventjes werd dus nog een sessie van 2 uur, en nu zit ik op 16007 woorden. Verhaalsgewijs ben ik in een ontzettend goed humeur en heb ik fijn kunnen ontsnappen van mijn lichamelijke misere door te ontsnappen in een andere wereld! Alles wat ik moest doen was in brokjes schrijven, met slaappauzes tussendoor. Ik heb tevens mijn record aantal woorden per dag gehaald: 10K. Ben dus erg trots op mezelf.

——–

Posted on: 2006/11/3 13:21
Doel voor vandaag: 5K schrijven
Geschreven tot dusver: 3300
Mood: 8/10
Overig: Het gaat minder goed dan gister, maarja dat is te verwachten. Waarschijnlijk gaat de rest van mijn LEVEN minder goed dan gisteren.
Ik wil iig de 20K halen vandaag en van daar zien we wel hoe ver we komen. Eerst even douchen, boodschappen doen (neusspray halen!!) en wat opruimen, en dan de tweede sessie voor vandaag.
Gezondheidsupdate: stukken beter. Mijn koorts is gebroken vannacht, dus ik ben aan de beterende hand…

Posted on: 2006/11/3 23:13
Doel voor vandaag: 5K schrijven
Geschreven vandaag: 7600
Wordcount: 23669 (!!!)
Mood:
En ik dacht dat het niet goed ging vandaag. Heb steeds in stukjes en beetjes geschreven, ontzettend lopen procastrinaten in de vorm van luieren, lezen, opruimen in huis, etc. Vanmorgen lekker geschreven maar smiddags was het echt but. En vanavond heb ik mezelf om 9 uur geschopt en mezelf voorgehouden dat hoofdstuk 7 toch *echt* afmoest vandaag. Wel, het is af. En ik ben verdomme zo ongeveer halverwege mijn Nano. Schiet mij maar lek.

——-

Posted on: 2006/11/4 20:44
Doel: tot 25K schrijven
Wordcount: 26127 -> gehaald dus
geschreven aantal woorden: 2500 ofzo
Mood: 7/10

Even een dagje rustig aan doen. Ik heb het gevoel alsof ik te snel door dit verhaal heen race, ik moet er ook even van genieten. Dus vandaag met de rem erop geschreven, en het is mooi zo. Ik zit nu op een unmapped deel van het verhaal, tussen belangrijke confrontaties in, dus ik moet nu maar eens gaan nadenken hoe ze nu op mijn volgende key moment in het verhaal terecht komen… en wat er dan gaat gebeuren.

———

Posted on: 2006/11/5 23:16
Doel voor vandaag: 4K -> tot 30K woorden
Geschreven vandaag: 5K
Wordcount: ff ruim 31000
Mood 8/10

Heb een paar leuke scene’s geschreven vandaag, maar ook een hoop troep. Vooral Chapter 8 zal flink in geedit worden volgende maand denk ik. However, dat maakt weinig uit als ik dingen als Valeria’s charming openingsline nadat ze Seamon aangereden had kan schrijven. Ik heb weer een tweetal mooie confrontaties gehad. Op naar de volgende. Next stop, Mentorn city en Sirka!

———

Posted on: 2006/11/7 6:43
Wordcount gisteren gepland: 0K
Wordcount gisteren geschreven: 1150 woorden
Totaal wordcount 32000-nogwat
Mood: 8/10

Gisteren niet kunnen schrijven door omstandigheden op het werk en daarna de bijeenkomst in de Tara; en toen ik thuiskwam hadden we de nieuwste Torchwood episode binnen. Ik heb dus maar een halfuurtje slaap opgeofferd om nog HEEL even te schrijven.
Maar ik vind het niet zo erg. Ik heb tenslotte een ruim buffer, en het allerbelangrijkste was mijn brainstorm sessie in de trein. Een briljant plotpunt bedacht, een heel goed plotpunt, en drie dingen die ik een beetje ‘meh’ vind. Maar toch! Ik voel me heel productief over gister

———-

Posted on: 2006/11/8 23:09
Goal: 2500+ woorden
Geschreven: 3100 woorden
Totaal wordcount: 38100 woorden
Mood: 8.5/10

Totaal kapot vandaag, had geen tijd om op de lappy onderweg naar werk te schrijven (lag op de heenweg te slapen en op de terugweg had ik gezelschap). Maar toch een mooie 3K neergetypt, en ik heb iedereen klaargezet voor de eindconfrontatie. Met nog 12K te gaan zou dat mooi moeten lukken, vooral omdat hij in twee stukken gebroken is. Ik ben benieuwd hoe het gaat worden, ook omdat hij nog angstig weinig gepland is…

—————

Posted on: 2006/11/9 23:32
Goal: 2000+, 40K halen
Geschreven: 3300 woorden
Totaal wordcount: 41.436
Mood: 10/10!!!

Okay, dit was een van de vetste scenes die ik ooit geschreven heb. Nouja, dat was het om te schrijven in ieder geval. Geen zin om door te lezen en editen, ik ga even weg stuiteren en me lekker helemaal verliezen in het verraad, de emoties!
Ik hou ZO van schrijven ❤

Mijn characters = love

—————-

Posted on: 2006/11/11 17:31
Doel gisteren: 3000
Aantal geschreven woorden: 0
Mood: 7/10

Myeah, gisteren was duidelijk een gevalletje van "When Real Life Attacks!" Ik verwachtte na werk ff een biertje te doen met collega's zoals wel vaker, en ik eindigde om vijf uur snachts wachtend op de nachtbus in de stromende regen
Ik krijg vanavond visite, maar da's pas laat dus die 3K zouden wel moeten kunnen. Probleem is alleen dat ik nu de eindconfrontatie moet gaan schrijven en ik heb nog geen IDEE hoe ik het wil gaan laten eindigen… of de volgorde van gebeurtenissen. En da's altijd een beetje eng. Maargoed, we gaan gewoon lekker schrijven! We zien wel.

Posted on: 2006/11/11 21:27
Doel aantal woorden: 3000
geschreven: ruim 4000
behaald wordcount: 45236
Mood: 9/10
Ik ben dolblij en doodsbang tegelijkertijd. Morgen ga ik zowel de eindconfrontatie als de 50K binnenhalen.
Wish me good luck!

—————-

Posted on: 2006/11/12 20:51
Doel voor vandaag: 5K, 50K halen
Gehaald: 50K!
Mood: 10/10
En niet eens om de 50K. Ik heb in geen tijden meer zo fantastisch heerlijk kunnen schrijven. Wat een thrill, wat een adrenaline. De eindconfrontatie sleepte mij iig helemaal mee. Wat leuk, om het einde aan de characters over te laten.

—————-

Posted on: 2006/11/16 10:35
Komop mensen, jullie kunnen het!! *zwaait met oranje pompons*
Wat mijn vooruitgang betreft… ik leid een beetje aan oververmoeidheid denk ik. Heb 2K geschreven sinds afgelopen zondag, en hard nagedacht over mijn plot. Ik weet nu wat er moet gebeuren, maar het hoe wordt nog even interessant. Mijn characters hebben zich net een heel werelddeel overgeteleporteerd namelijk, en dit was nogal onverwacht

—————

Posted on: 2006/11/17 23:36
Doel: verhaal afschrijven
Beoogd woordcount halen: tussen de 55 en 60K

Doel behaald! 57889 woorden, en mijn verhaal is af.
het heeft een interessant einde. Ik ben erg blij met hoe Joy het e.e.a oploste tijdens de laatste confrontatie, maar weet niet zo goed wat ik met het einde aanmoet. Sequel anyone?
Ben wel erg tevreden dat ik steadily heb afgeschreven, en bijna 58K in 17 dagen, da's erg mooi. Het is ook een leuk verhaal geworden, wild en interessant en heel erg anders dan mijn verhalen van de afgelopen twee jaar.
Mood: 10/10

oh crystal ball, crystal ball….

Je kent vast dat liedje van Keane wel, toch? Oh crystal ball, crystal ball, tell me life is beautiful?

Ik zat vanmiddag achter mijn computer een wallpaper te maken van een kristallen bol als inspiratie voor mijn aankomende Nanowrimo project Through Crystal en dit nummer stond aan, dus ik was gedachteloos aan het meeneuriën. En toen kwam mijn man opeens achter me staan en grinnikte: “Dan moet je die bol ook de kans geven om dat te zeggen,” en nam de controle over mijn computer over. Zijn Photoshop skills zijn geweldig.
Dus nu kan ik geen wallpaper meer maken van een kristallen bol. En ik kan zéker dat verdomde nummer van Keane niet meer horen zonder te giechelen.

Want dit is wat Olli voor me bouwde:

Oh crystal ball, crystal ball, tell me life is beautiful…